Zatrzymajmy się na chwilę przy Biebrzańskim Parku Narodowym. Przez dwa dni spędzone tutaj, staraliśmy się zobaczyć jak najwięcej, wchłonąć naturę na zapas. Szukaliśmy łosi i ptaków, fotografowaliśmy stare łódki, ważki i siebie. 😉 Uciekaliśmy przed zmasowanym atakiem bąków i komarów oraz karmiliśmy zielenią nasze głodne natury oczy.

Co warto zobaczyć?

By zwiedzać Biebrzański Park Narodowy wystarczy otworzyć się na obserwację natury, wyostrzyć swoje zmysły i poddać się temu, co nam oferuje. To zdecydowanie miejsce, w którym umysł sam się wycisza, oczy nie nadążają za ilością piękna, a buzia nie przestaje się uśmiechać. 🙂

A więc zapytasz, co warto zobaczyć?

Zacznij zwiedzanie od, wspomnianej wcześniej, słynnej „łosiostrady”. Można by rzec, że to zwykła asfaltówka, ale jest to tak naprawdę niesamowita okazja, by spotkać łosie. Przyda się jednak szczęście. My „polowaliśmy” na łosie przez dwa dni, niestety, tak samo jak przypadku żubrów w Puszczy Białowieskiej, i tym razem mieliśmy pecha. 🙁

Innym ciekawym miejscem jest kładka o nazwie „Długa Luka”. Jak sama nazwa wskazuje, to długi pomost wśród mokradeł. Świetne miejsce na spacer, podziwianie natury oraz odpoczynek (na końcu znajduje się kilka ławek). Ale jest to też bardzo fotogeniczne miejsce, sprawdzi się w przypadku fotografii krajobrazowej i przy różnego rodzaju sesjach (podczas gdy Łukasz robił mi zdjęcia, obok nas tworzyła się sesja ślubna). 😉 Dodam tylko, że takich kładek w parku jest więcej. 😉

A poza tym zobacz wszystko, co związane z naturą. Przespaceruj się po lesie, obserwuj ptaki, podziwiaj to, co się dzieje dookoła. Nie bój się zanurzyć w naturze. Pozwól, aby przemówiła do Ciebie, szeptała i flirtowała z Tobą. A zobaczysz, że odwdzięczy Ci się z nawiązką. 🙂

Biebrzański Park Narodowy na zdjęciach

Dobra, dość tego gadania, a w zasadzie pisania. 😉 Przechodzimy do konkretów, czyli zdjęć, które Biebrzański Park Narodowy nam zaserwował. Enjoy! 🙂

Kilka wskazówek:

• Bilet wstępu do Parku – 8 zł
• Więcej o Biebrzańskim Parku Narodowym przeczytacie na oficjalnej stronie parku.
• Warto pamiętać, aby na zwiedzanie parków na Podlasiu zabrać ze sobą lornetkę, bardzo się przydaje, jeśli chcecie poobserwować ptaki. My nie zabraliśmy ze sobą i bardzo żałowaliśmy.
• Jadąc na Podlasie nie zapomnjcie zaopatrzeć się w środki przeciw insektom. Przydadzą się także długie, cienkie ubrania na wieczór. 😉

Artykuł Biebrzański Park Narodowy – zanurz się w naturze pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Wyzwanie = motywacja do działania

W tym roku, jak nigdy dotąd, zafascynowałam się jesienią. Wszystko za sprawą wyzwania, którego się podjęłam. Postanowiłam przez 30 dni fotografować tę porę roku, zaczynając pierwszego dnia jesieni – 23. września 2019. O całym zdarzeniu poinformowałam na naszym instagramie i facebooku. Zasady były proste, bo codziennie robiłam zdjęcia jesieni i wrzucałam jedno z nich, opatrzone hashtagiem #wyzwaniejesień2019, w relacjach na mediach społecznościowych.

To wyzwanie było moją własną motywacją do codziennego fotografowania, do przyjrzenia się bliżej jesieni i pokazania jej piękna. W tym roku październik ujawnił swoje najlepsze oblicze. Dużo słońca, mgły czy krople rosy, to wszystko starałam się odzwierciedlić na fotografiach. Skupiłam się również na zrobieniu kilku kadrów w domu, by bardziej pobudzić swoją kreatywność. Przyznam, że nigdy nie zgromadziłam tylu rzeczy związanych z tą porą roku. Liście i kasztany zebrane w parkach podczas spacerów, dynie kupione na lokalnym ryneczku czy świece w odcieniach brązu i pomarańczu. Dzięki temu, całe nasze mieszkanie zapachniało jesienią.

Fotografowałam głównie telefonem w drodze do i z pracy. Średnio potrzebowałam 15-20 minut, by znaleźć dobry kadr i zrobić zdjęcie. Uwierzcie, jest to czas, który każdy z nas jest w stanie zarezerwować tylko dla siebie. Zdjęcia obrabiałam w lightroom mobile, co zajęło mi kolejne max. 10 minut. W większości przypadków było to jednak krócej, ponieważ stworzyłam preset, który stosowałam do większości zdjęć. 🙂

Jesień 2019 roku w moich fotografiach

Wyzwanie było dla mnie niesamowitą frajdą, cieszyłam się jak dziecko z każdego zrobionego zdjęcia, a Łukasz dodatkowo motywował mnie do działania. Wspominam o tym, ponieważ wsparcie bliskich przy takich wyzwaniach ma ogromne znaczenie. 🙂

Jak oceniacie efekty? 🙂

Zachęcam do podejmowania takich wyzwań, nie tylko fotograficznych, ale w każdej dziedzinie życia. Są świetną nauką dyscypliny, poznawania siebie i swoich możliwości oraz świata dookoła nas, a także rozwijają nas całościowo. Kończymy je z jeszcze większą wiedzą dotyczącą tematu, którego się podjęliśmy. I rozpierającą dumą, gdy wyzwanie uda się skończyć! 🙂

2 lata temu podjęliśmy się również innego wyzwania – fotografowaliśmy przez 365 dni. O naszych efektach oraz przemyśleniach Łukasza przeczytacie tutaj, zapraszam. 🙂

Artykuł Jesień 2019 – 30-dniowe wyzwanie fotograficzne pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Niecierpliwa, dwugodzinna wędrówka

Należę do osób niecierpliwych, czasem jestem w stanie nad tym panować, ale wiedząc, że idziemy w kierunku Lago Di Sorapis, nie potrafię tego zrobić. Czy ten turkusowy kolor wody, znany ze zdjęć, jest taki w rzeczywistości? Czy będzie tam dużo ludzi? Czy znajdziemy dobre miejsce, żeby ustrzelić fajny kadr? Te pytania od samego rana kłębią się w mojej głowie.

W końcu ruszamy! Wyjeżdżamy z naszej bazy noclegowej – Peaio, po jakichś 30 minutach jesteśmy w Cortinie (coś jak nasze Zakopane), a po kolejnych kilkunastu serpentynach parkujemy samochód i ruszamy w drogę. Na polance po prawej stronie pasą się krowy, które stanowią główną atrakcję w tym miejscu. Po szybkim i raczej zdystansowanym przywitaniu się, idziemy dalej. Przed nami około 1,5-2 godzin wędrówki. To oszacowany przez nas czas, bo mapy nie posiadają czasówek.

Trasa do jeziora nie jest trudna, ale też nie jest taka łatwa. Nasza prognoza się sprawdza i wędrujemy przez bite dwie godziny utwardzoną i eksponowaną ścieżką. Nie ma wielu miejsc, w których można się schować przed słońcem. Rano tego nie odczuliśmy, ale w drodze powrotnej jak najbardziej. Warto pamiętać o tym szczególnie w wakacje, wybierając się tam w godzinach południowych.

Lago Di Sorapis, czyli Turkusowe Love

Ostatnie minuty przed spotkaniem z jeziorem należą do najbardziej niecierpliwych. Jesteśmy już blisko, ale w związku z tym, że się po drodze rozdzieliśmy, tracimy jeszcze 10 minut na znalezienie się. W końcu naszym oczom ukazuje się ONO, to słynne Lago di Sorapis. Ten turkusowy kolor wody dociera do naszych oczu i nas hipnotyzuje. A całości dopełnia górujący nad jeziorem szczyt – Monte Sorapis. Pięknie jak cholera! Zostajemy tu na dłuższą chwilę, żeby nie wiem co! Wyciągamy kanapki z plecaków i spędzamy błogi czas napawając się tymi widokami. Najedzeni i napatrzeni, zbieramy nasze rzeczy i znajdujemy bardzo ładne kadry do zdjęć.

Nad jeziorem spędzamy ok. 2-3 godziny. Czas mija nam błogo i bardzo szybko. Przechadzamy się dookoła i podziwiamy to cudo z każdej strony. Ludzi zbiera się coraz więcej i w pewnym momencie czujemy się trochę jak nad Morskim Okiem.

Skalna ściana przed nami

Gdy przychodzi czas powrotu, jak gdyby nigdy nic ruszamy w kierunku skalnej ściany. Jesteśmy przekonani, że trasa prowadzi obok niej, tak jak reszta szlaku dookoła jeziora. Jakie jest nasze zdziwienie, gdy okazuje się, że musimy się wspiąć na ścianę, by dokończyć pętlę wokół Sorapis. Kilka osób przygląda się, zastanawia i w końcu zawraca. W naszych głowach kłębią się myśli czy wybieramy krótkie i stresujące przejście, czy dłuższe, a spokojniejsze. Łukasz wspina się kawałek i patrzy, czy damy radę przejść. Moje nogi zaczynają już drżeć, gdy widzę jego poczynania. Odwagi dodaje nam para, która czmycha przed nami w adidasach, jak gdyby ten fragment nie stanowił dla nich problemu.

Dobra, raz się żyje! Ruszam pierwsza, za mną Monia, a na końcu Łukasz. Przejście w rzeczywistości jest mniej straszne niż wygląda z dołu i po kilku minutach jesteśmy po „właściwej” stronie jeziora. Uff, jakie cudowne uczucie, gdy przełamuje się własne lęki!

Wracamy tą samą ścieżką, którą przyszliśmy. Słońce nie ma dla nas litości i pozbawia nas większości energii i wody. Do auta docieramy zmęczeni, ale przeszczęśliwi, że spędziliśmy tyle czasu z Lago di Sorapis.

Lago di Sorapis – warto zapamiętać

• Wyruszaliśmy z punktu Passo Tre Croci szlakiem nr 215 (szlaki w Dolomitach są numerowane i wszystkie mają kolor czerwony 😉 ).
• Nad jezioro warto wybrać się w tygodniu, nawet wtedy jest dużo ludzi, a co dopiero w weekend.
• Na wyjście warto wziąć ze sobą dużo wody, szczególnie w okresie letnim. Po drodze jest strumyk, z którego można zaczerpnąć wody.
• Przy jeziorze znajduje się schronisko Rifugio Vandelli.
• Fragment z przejściem przez skalną ścianę może być bardzo niebezpieczny podczas deszczu (i po nim, gdy skały są mokre i śliskie).

Jeśli spodobał Wam się ten wpis, na pewno spodobają Wam się również inne wpisy z naszych wypraw do Włoch:

• Wschód słońca na Cinque Torri
• Trudne początki w Dolomitach, czyli wyjście na Monte Rite.

Artykuł Lago Di Sorapis – turkus, którego nie zapomnisz pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

3.00 nad ranem. Dzwoni budzik. Prawie wyskakujemy z łóżek. Serio, rzadko mi się zdarza, żeby w sekundzie wyjść z łóżka. Ale jak jest cel, to człowiek wie, za co się zabrać. Zbieramy się, bo o 3.30 jesteśmy umówieni z Moniką na podziwianie wschodu słońca na Cinque Torri. Mamy lekką obsuwę i wyjeżdżamy 10 minut później. Łukasz, nasz kierowca, widocznie zaspany, skupia się na otworzeniu zaparowanej szyby od mojej strony i najeżdża autem na dosyć duże kamienie, które nie wiadomo skąd się tam nagle pojawiły. 😉 Po jakichś 5 sekundach grozy, zastanawiamy się czy z autem wszystko w porządku, czy dojedziemy na wschód słońca, a przede wszystkim, czy wrócimy za dwa dni normalnie do Polski! Po szybkich oględzinach auta stwierdzamy, że opona wygląda na całą, jednak karoseria z prawej strony przy kole nadaje się do naprawy.

Ruszamy dalej. Przez to wydarzenie znacznie pogarszają się nam humory i modlimy się, żeby nie ujawniła się kolejna usterka* po drodze. Po jakichś 30 minutach dojeżdżamy do wąskiej drogi. Napisałabym, że ostatnia prosta przed nami, ale wcale prosta nie była. Ta wąska droga, w połączeniu z całkowitą ciemnością, trzyma nas mocno w napięciu. Dzięki Bogu, że nie musimy się z nikim mijać. W pewnym momencie widzimy na środku drogi jelenia z ogromnym porożem, który w sekundzie znika w czarnym lesie. Wow, cóż za widok!

Sam na sam z Cinque Torri

Po kilkunastu minutach jazdy pod górę jesteśmy na miejscu. To ciekawe, że większość znanych atrakcji w Dolomitach jest na wyciągnięcie ręki – albo da się do nich dojechać autem, albo kolejką. Parking znajduje się tuż przy samym Cinque Torri, a większość miejsc jest już o tej godzinie zajęta! Wychodzimy z auta, podchodzimy kawałek. Przed nami niewiele widać, ale kiedy tylko się obracamy, naszym oczom ukazały się czerwone smugi na niebie. Niebieska godzina już się zaczęła.

Rozkładamy siebie i aparaty na trawce i szukamy dobrego kadru do zrobienia zdjęć. Wieje chłodem, a za kilka godzin będzie parzyć słońce. Jako największy zmarzluch, narzucam na siebie wszystkie dostępne rzeczy i piję kawę z termosu. Ta jednak wydaje się być nie dość ciepła. Przenoszę więc swoje myśli na wspaniały widok, który mam przed oczami, i próbuję tym zająć swój umył, by nie myśleć o chłodzie. To ewidentnie nie jest dzień Łukasza, bo po kilku zrobionych fotkach kładzie się na karimatę i walczy ze snem. Aż niewiarygodne, że jesteśmy sami. Za kilka godzin będą tu tłumy, ale teraz cieszymy się spokojem i usypiającą ciszą.

Wschód, wschód i po wschodzie

Złota godzina powoli się kończy, a my kierujemy się w stronę schroniska Scoiattoli. Po oględzinach stwierdzamy, że jest jeszcze zamknięte. Robimy kilka zdjęć, po czym Łukasz idzie spać do samochodu. Zostajemy same z Monią, widokami i pragnieniem rozgrzania się w schronisku. Nasze rozważania idą na chwilę w niepamięć, gdy w trawie dostrzegamy świstaka. Szybko włączam aparat i robię podchody mając nadzieję, że nie spłoszę zwierzaka. Chyba wyczuł moje zagrywki i bawi się ze mną w tę samą grę, bo gdy się do niego zbliżam, chowa się na chwilę w krzakach, by zaraz wrócić i popatrzyć, co robię. Gdy stoję, a w zasadzie klęczę na przeciwko niego, on postanawia uśmiechnąć się do obiektywu! Sprawdzam ekranik lustrzanki, ostrość jest! Uff, mamy to! 🙂

Po tych emocjach okazuje się, że schronisko jest już otwarte. Nieśmiało wchodzimy i zamawiamy kawę i croissanta. Siadamy przy oknie z widokiem na Cinque Torri i odlatujemy. Tak trzeba żyć!

Dolomity, schroniska i wesoła muzyczka

Łukasza jak nie było, tak nie ma, więc ruszamy z Monią wyżej, do kolejnego schroniska o nazwie Averau, które znajduje się w zasięgu naszego wzroku. Kilkaset kroków i kilka zdjęć później jesteśmy na miejscu. Nie ma tu jednak nic ciekawego, więc idziemy wyżej do schroniska Nuvolau (nie za dużo tych schronisk?), naszego celu na dziś. Po drodze spotykamy resztę naszej ekipy – Mamę Jolę, Anię, Kamila i Lupo, którzy wybrali inny plan na dzisiejszy poranek. Wyjście, mimo że dosyć krótkie, jest strome, a oliwy do ognia dolewa palące już słońce. Im bliżej schroniska jesteśmy, tym ciekawiej zaczyna się robić. Rozpościerają się wokół nas coraz piękniejsze widoki na góry, lekki wiaterek ochładza nasze rozpalone policzki, a z głośników budynku dobiegają dźwięki wesołej, amerykańskiej muzyki.

Przy schronisku spędzamy naszą przerwę. W międzyczasie dołącza do nas Łukasz, w zdecydowanie lepszej formie niż kilka godzin wcześniej. Kucharz rozkłada kuchnię na zewnątrz, tuż przy wejściu do budynku i zachęca wszystkich zapachem pieczonego mięsa. Ten zapach z nami flirtuje, ale ostatecznie nikt mu nie ulega. Zajadamy się kanapkami i podziwiamy widoczki. Z oddali bije nas blask ośnieżonej, dumnej i rozłożystej Marmolady. Tak trzeba żyć x2!

Wokół Pięciu Wież

Kierujemy nasze kroki pomału w stronę Cinque Torri. Słońce pali już niemiłosiernie, a ludzi jest coraz więcej. To dla nas sygnał, że czas stąd uciekać. Przed sobą mamy widok na Pięć Wież, które są teraz przyćmione przez szczyty piętrzące się za nimi. Po lewej widzimy szczyt Lagazoui, na którym byliśmy dwa dni wcześniej (będzie wpis, nie martwcie się). Docieramy ponownie do schroniska Scoiattoli i robimy krótką przerwę. Tym razem rzuca mi się w oczy fakt, iż są tam kelnerki, które mają mundurki, jak w restauracjach. Ciekawie to wygląda, chociaż widać, jak bardzo jest tutaj komercyjnie. Niestety.

Na deser zostawiamy sobie obchód wokół Cinque Torri. Podziwiamy te majestatyczne Wieże, które z bliska wyglądają na zdecydowanie większe. Przeciskamy się ich zakamarkami i stwierdzamy, że o dziwo nie ma tutaj tak dużo ludzi. Zadzieramy głowy do góry, by popatrzeć na wspinaczy, którzy nie wiem jakim cudem wspinają się tak wysoko. Może kiedyś też spróbujemy? Na razie zostawiamy to pytanie w fazie rozważania i kierujemy swoje kroki pomału do samochodu. 🙂

*Usterka ujawniła się chwilę później, gdy plastikowa osłona przy kole zaczęła „furkotać” przy prędkości ponad 60 km/h. Historia zakończyła się tak, że w przeddzień wyjazdu wstąpiliśmy do warsztatu. Monika wytłumaczyła całe zdarzenie, a Pan Mechanik nie mógł uwierzyć w to, co się stało. Gdy pokazaliśmy usterkę, trochę mu ulżyło. Pokręcił się pod autem i wyciął uszkodzony element. Przy okazji uspokoił nas, że bezpiecznie dojedziemy do Polski. I nie wziął za to ani eurogrosza. 😉

Cinque Torri – podsumowanie:

• Cinque Torri – to jedno z bardziej fotogenicznych miejsc w Dolomitach. Zjeżdżają się tutaj grupy, które szkolą się w fotografii. Sami widzieliśmy jedną z takich grup podczas naszego pobytu, więc jeśli ktoś się interesuje fotografią, to śmiało może tutaj uderzać. 😉
• Parking– to w zasadzie taki umowny parking wzdłuż drogi, przy schronisku Cinque Torri (o którym nie wspomniałam we wpisie). Jest darmowy, ale warto zapamiętać, że dojazd do tego miejsca jest zamknięty dla samochodów w sierpniu w godzinach od 9 do 15. W tym okresie kursuje transport publiczny.
• Taka mała rada od nas, pamiętajcie o zabraniu czołówki na wschód czy zachód słońca w górach.

Artykuł Cinque Torri, czyli Pięć włoskich Wież pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Wyspa Sobieszewska, Bałtyk i Prosecco

Przyjechałyśmy na miejsce w piątek wieczorem, po ponad 7 godzinach spędzonych w aucie. Nasze domki leżały około kilometra od plaży i Bałtyku, ale te atrakcje zostawiłyśmy na kolejny dzień. Jeszcze tego samego wieczora rozmawiałyśmy i śmiałyśmy się przy akompaniamencie trzaskającego żaru i pieczonego mięsa na grillu. Sobotni poranek spędziłyśmy na plaży przy bramce nr 9., popijając Prosecco i wygłupiając się przy morskich falach. To Prosecco mocno zapadło mi w pamięć. Nie jestem do końca pewna dlaczego, ale z pewnością nie z ilości wypitego alkoholu. Ten wyjazd, te emocje, ta plaża, wszystko jakoś tak dobrze smakowało! 🙂

Gdańsk w słońcu i mgle

Deszcz szybko i skutecznie przegonił nas z plaży. Postanowiłyśmy więc wrócić do domków, ogarnąć się i wsiąść do autobusu, który dowiózł nas do centrum Gdańska. Gdy zjadłyśmy obiad, po deszczu nie było śladu, a w jego miejsce pojawiło się rozgrzewające słońce.

Po wyjściu z restauracji, ruszyłyśmy w stronę gdańskiego Neptuna, bo fotka przy symbolu miasta musi być! Z nieznanej do tej pory przyczyny, do mnie i Tosi zagadał pewien mężczyzna. Zaczął mówić o tym, że to nie jedyny Neptun w mieście, że są jeszcze dwa, a niegdyś było ich więcej. Okazało się, że Pan jest archeologiem i zajmuje się wykopaliskami w Gdańsku. Pokazał nam kilka fajnych miejsc, m.in Hotel Radisson Blu na ulicy Długi Targ, przy którym znaleziono średniowieczne mury kamienicy gotyckiej, a w środku hotelu (do którego weszliśmy niepostrzeżenie), pod szklaną podłogą umieszczone są średniowieczne naczynia!

Żegnaj morze…

Niedziela była przede wszystkim czasem powrotu. Spakowałyśmy się, pożegnałyśmy się z morzem i ruszyłyśmy w trasę powrotną.

Warto było pojechać na drugi koniec Polski i przywrzeć na 7 godzin do siedzenia auta. I niewątpliwie warto było też znosić kapryśną, majową pogodę. Weekend w cudownym, Babskim towarzystwie, z pewnością naładował mnie bardzo pozytywnie na kolejne tygodnie! Dziękuję Dziewczyny! <3

Wyspa Sobieszewska i Gdańsk – podsumowanie:

• Wyspa Sobieszewska to nie tylko plaża, ale też lasy i możliwość obcowania z naturą. Więcej o tym miejscu możecie poczytać na przykład tutaj.
• Restauracja, w której jadłyśmy obiad to „Żuraw„, zlokalizowana przy Żurawiu. 😉
• Kawiarnia Retro Cafe, również znajduje się w ścisłym centrum Gdańska. Naprawdę warto tam zajrzeć!
• Zapraszam na bloga Kasi (jednej z obecnych, wtedy przyszłych Panien Młodych) Sea Dreamers Blog. Kasia pisze o żeglowaniu i podróżach, a możecie ją kojarzyć jako autorkę serii wpisów z Izraela. 🙂
• O Neptunie i innych atrakcjach Gdańska napisaliśmy już niegdyś wpis. Zapraszamy. 🙂

Artykuł Wyspa Sobieszewska z Gdańskiem w tle – fotorelacja pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Trasa: A Coruña  - Ferrol - Cedeira - San Andres de Teixido -  
Faro da Cabo Ortegal - Faro da Estaca de Bares - As Catedrais

Ferrol

8 października

Bardzo wąskie, kręte i strome uliczki portowego miasteczka Ferrol, zaprowadziły nas prosto pod bramę ruin zamku San Felipe. Długo zastanawialiśmy się czy jest sens tutaj przyjeżdżać, żeby zobaczyć tylko tę atrakcję. Po zwiedzeniu stwierdziliśmy, że to była świetna decyzja.

Ruiny zamku zachowane są w całkiem dobrym stanie. Korytarze wiją się i prowadzą od jednego pomieszczenia do drugiego. Po zwiedzeniu parteru, wyszliśmy poziom wyżej. Z góry podziwialiśmy widoki na pagórki, miasto i płynącą tuż obok rzekę Ferrol. Jest to genialne miejsce na oglądanie wypływających z portu statków, które dosyć wąskim przesmykiem zmierzają w kierunku szerokich wód Oceanu Atlantyckiego.

Cedeira

Z Ferrolu ruszyliśmy w stronę kolejnej małej miejscowości – Cedeiry. Wpadliśmy w zasadzie na kawę, a przy okazji przeszliśmy się kawałek promenadą.

Tutaj mała dygresja. Jako kawosze, idealnie wpasowaliśmy się w hiszpańską kulturę picia kawy. Często, podczas planowania wyjazdu w różne miejsca, zastanawialiśmy się, gdzie napijemy się kawy. Był to dla nas wyznacznik podróży. A prośbę: una cafe solo y con leche*, opanowałam po dwóch dniach do perfekcji, sprawiając uśmiechy na twarzy hiszpańskich baristów. Często też zapuszczaliśmy się do jakiejś miejscowości tylko po to, żeby zrobić sobie przerwę na kawę, a później przespacerować się jeszcze chwilę po mieście. Wszędzie kawa była równie pyszna i w każdym miejscu dostawaliśmy do niej coś słodkiego ekstra! Tak było i w tym przypadku. 🙂

*kawa czarna i kawa z mlekiem

San Andres de Teixido

Nazwa San Andres de Teixido pojawiła się kilkukrotnie, gdy poszukiwaliśmy atrakcji w tym rejonie Hiszpanii. Jak się okazało, San Andres de Teixido to wioska, a całe „zamieszanie” rozgrywa się wokół…. kościoła św. Andrzeja (Igrexa de Santo Andre de Teixido).

Gdy przyjechaliśmy na miejsce, czekał już na nas duży, wybetonowany specjalnie pod turystów, parking. Wysiedliśmy z auta i po kilku krokach zobaczyliśmy niewielkich rozmiarów wioskę. Dwa domy na krzyż. Jak się okazuje ta miejscowość ma kilkudziesięciu mieszkańców! Po chwili ujrzeliśmy kościół, który znaliśmy już trochę ze zdjęć. Na żywo wyglądał o wiele lepiej. Na zewnątrz biel miesza się z brązowymi „ciapkami”. W środku jest dosyć ubogo wyposażony, jednak wzrok przyciąga bardzo ładny ołtarz z figurką św. Andrzeja.

Według legendy panującej wśród Galisyjczyków, jeśli za życia człowiek nie odbędzie pielgrzymki do tego kościoła, jego dusza po śmierci musi powędrować najpierw tutaj. I taką wędrówkę to my rozumiemy. 😉

Fantastyczną sprawą jest położenie wioski, która została zbudowana na klifach. Po wyjściu z kościoła poszliśmy wydeptaną ścieżką w tę dzikszą, zarośniętą stronę. O ile w „centrum” byli turyści, tak kawałek dalej byliśmy totalnie sami. Jedynymi towarzyszami była pani krowa i cielaczek. Nie znaleźliśmy Świętego Źródła, ale to, co zobaczyliśmy, w pełni nas usatysfakcjonowało.

Północ Hiszpanii – w drodze

W podróży, pomiędzy San Andres de Teixido a Przylądkiem Ortegal, zatopiliśmy się w intensywnej zieleni drzew rosnących po obu stronach drogi. Następnie naszym oczom ukazał się niesamowity widok na Ocean Atlantycki. Na klifach, tuż przy głównej drodze, wygrzewały się konie i krowy. Niektóre beztrosko przegryzały trawę i pozowały do zdjęć. Warto zapamiętać, że to miejsce nazywa się Mirador Chao do Monte.

Jadąc dalej mieliśmy wrażenie, że jesteśmy na Islandii. Tam były mchy dookoła, a tutaj połacie zielonej trawy i pustkowie. No może nie takie zupełne pustkowie, bo ktoś postanowił wybudować wiatraki, które jednak nie mogły nadążyć za wiejącym wiatrem. Gdy tylko uchyliliśmy okno, usłyszeliśmy, jak złowieszczo zaświszczał. Było to całkiem inne, bardzo zaskakujące, oblicze Hiszpanii, które moglibyśmy oglądać zdecydowanie częściej.

Latarnia na Przylądku Ortegal

Do latarni na Przylądku Ortegal dotarliśmy totalnie zauroczeni tym, co się po drodze wydarzyło. Być może dlatego latarnia nie wydawała mi się szczególnie interesująca, chociaż Łukasz miał całkiem odmienne zdanie. Dowiedzieliśmy się jednak ciekawej informacji. Znajduje się tutaj kilometr zero – jedyne takie miejsce w Hiszpanii, gdzie spotykają się wody Oceanu Atlantyckiego i Morza Kantabryjskiego.

Wiało niemiłosiernie, więc po krótkim pobycie i zrobieniu zdjęć ruszyliśmy dalej w stronę drugiego (a w zasadzie pierwszego), najbardziej wysuniętego punktu na północy Hiszpanii – Estaca de Bares.

Latarnia w Estaca de Bares

Gdy zbliżaliśmy się do latarni w Estaca de Bares, słońce schodziło coraz niżej. Powoli zaczynała się złota godzina. Wyszliśmy z auta zaciekawieni kolejnym nieznanym miejscem. Na policzkach czuliśmy na przemian ciepło słońca i zimno muskającego nie tak delikatnie wiatru. Wokół nas rozciągały się złote pola traw, a przed nami bezkres Morza Kantabryjskiego. Z daleka słyszeliśmy dźwięk fal uderzających leniwie o skały, który nadał tej chwili naturalny rytm.

Wsłuchując się w ten rytm, zauważyliśmy samotnego mężczyznę, który był jedynym turystą oprócz nas. Powolnym krokiem przechodził przez skalny grzbiet wpadający prosto do morza i napawał się wszystkim, co widzi. Dopiero po dłuższym czasie wyciągnął aparat i zrobił kilka zdjęć. Obserwowaliśmy go z oddali przez kilkanaście minut, nie przeszkadzając mu. Gdy skończył, poszliśmy w jego ślady.

To naprawdę świetne uczucie nie spieszyć się, nie robić miliona zdjęć, nie myśleć o codzienności, tylko przez chwilę zatopić się w otaczającej nas niezwykłości. Tak trudno było się rozstać z tym miejscem.

Plaża As Catedrais

9 października

Noc z 8 na 9 października spędziliśmy w Barreiros u azjatycko-hiszpańskiego małżeństwa zajmującego się rolnictwem. Rano czekało na nas śniadanie w postaci ciepłych tostów z dżemem i kawy z mlekiem. Do tej pory czuję ten pięknie pachnący, zarumieniony i chrupiący chlebek! Takie śniadanie wyraźnie podładowało nam baterie. Zapowiadał się kolejny piękny dzień, a przedpołudnie mieliśmy spędzić w magicznym miejscu.

Plaża As Catedrais odkryła przed nami całkiem inne oblicze plaż. Tutaj nie przychodzi się, żeby leżeć i się opalać, tylko podziwiać i się zachwycać. A jest czym. Ogromne, majestatyczne skały, przypominające sakralne budowle, wyrastają z ziemi i wiją się na kilkanaście metrów do góry. Stąd wzięła się nazwa – Plaża Katedr. Warto zapamiętać, że takie widoki można oglądać tylko w czasie odpływu, czyli dwa razy dziennie.

Wiedzieliśmy, że to miejsce idealne na sesję zdjęciową w Sukience Mocy, o której wspomniałam już na naszym fb i instagramie. Sukience niezwykłej, bo uszytej przez bardzo pozytywną, silną i wrażliwą Kobietę, Anię Protas. Specjalnie dla mnie. W tej Sukience i w tych okolicznościach opuściły mnie wszystkie lęki i opór przed pozowaniem.

Był to ostatni galicyjski przystanek w naszej podróży po Hiszpanii. Dalej czekała na nas Asturia.

Północ Hiszpanii –
Praktyczne wskazówki

• We wszystkie opisane miejsca we wpisie łatwo dostać się samochodem.
• Wszystkie opisane atrakcje są darmowe.
• Plaża As Catedrais cieszy się bardzo dużym zainteresowaniem. Nawet na początku października była tam ogromna liczba osób, której się nie spodziewaliśmy (na zdjęciach tego nie widać).
• Ania Protas szyje Sukienki Mocy na zamówienie. Polecam zajrzeć na Jej stronę. :))))

Artykuł Podróż autem na północ Hiszpanii pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Trasa: Targoszów - Leskowiec - Schronisko pod Leskowcem - Targoszów  

Na wędrówkę wybraliśmy się z Anią i Lupo – uroczym Border Collie. Na ten dzień zaplanowaliśmy krótką, 10 kilometrową pętlę Szlakiem Buków. Przed wejściem na szlak, Ania powiedziała nam, że znalazła informacje o krokusach rosnących pod schroniskiem, co nas dodatkowo zmotywowało do wędrówki.

Podczas marszu pod górę na Leskowiec, spotkaliśmy stosunkowo mało osób. Gdy tylko doszliśmy do Małego Szlaku Beskidzkiego, sytuacja nieco się zmieniła. Pojawili się wędrowcy, psiaki i biegacze. Zbliżając się do szczytu Leskowca, dostrzegliśmy tłumy wygrzewające się na polance. Trochę im pozazdrościliśmy i chętnie dołączyliśmy do tego grona. W międzyczasie, gdy Lupo witał się z innymi psiakami, my zajadaliśmy się kabanosami, mając przed sobą widok na oblepioną śniegiem Babią Górę. Przyćmiewała ona wszystkie pozostałe góry swoim blaskiem i wydawała się dla nas jedynym, wartym zauważenia szczytem na horyzoncie. W końcu Królowa Beskidów jest tylko jedna.

Po krótkiej przerwie na szczycie, zeszliśmy na moment do Schroniska PTTK Leskowiec. Zaaferowani ilością turystów chcieliśmy jak najszybciej wrócić na mniej uczęszczany szlak, przez co zapomnieliśmy o krokusach. Przypomnieliśmy sobie o nich dopiero po 30 minutach marszu w dół. Postanowiliśmy jednak nie wracać pod schronisko. Przez dłuższą chwilę byliśmy mocno zrezygnowani, a nasze tempo nieco spowolniło. Gdy w pewnym momencie naszym oczom ukazało się poletko pełne … fioletowych krokusów! Niewiele się zastanawiając podbiegliśmy do niego, żeby zrobić zdjęcia. Te niewielkie, niepozorne kwiaty sprawiły nam wiele radości. 🙂

Po przerwie na sesję zdjęciową, brocząc trochę w błocie dotarliśmy do miejsca, z którego ruszyliśmy. 4 godziny wędrówki minęły nam zdecydowanie za szybko.

Beskid Mały – Leskowiec -podsumowanie:

Zalety trasy:

• Trasa dla każdego, jest krótka i łatwa – 10 km, ok 3:35 h;
• Możliwość wędrówki z psem;
• Wiosną i jesienią możliwość zobaczenia krokusów;
• Schronisko po drodze;
• Polanka na Leskowcu, na której można się wygrzewać, gdy jest ładna pogoda.

Minusy trasy:

• Trochę błota na zejściu czerwonym szlakiem ze schroniska do Targoszowa. Po za tym brak minusów. 🙂

Więcej zdjęć Lupo znajdziecie na instagramowym profilu – @zspemaktywniej

Zobacz również inne propozycje tras w Beskidach.

Artykuł Beskid Mały – Leskowiec – wiosenna wędrówka z psem pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Zapewniam Was jednak, że zwiedzanie Costa da Morte od strony lądu to przyjemność sama w sobie. Przygotujcie swoje zmysły na łapczywe napawanie się tymi hiszpańskimi krajobrazami.

Trasa: Faro de Cabo Fisterra – Cee – Nemiña – Muxía – Faro de Cabo Vilan – A Coruña

Faro de Cabo Fisterra

5 października

Po odebraniu kluczy od właścicielki mieszkania w Cee, ruszyliśmy w pośpiechu, by zdążyć na kolejny zachód słońca. Przylądek Fisterra już na nas czekał.

Po przybyciu na parking, zastaliśmy kilkadziesiąt innych osób, które wpadły na ten sam pomysł co my. Każdy zajął swoje miejsce, by podziwiać jak słońce chowa się pomału za horyzontem. Dźwięki muzyki i ciepło wydobywające się z restauracji, nadawały rytm tej chwili, a niczym nie przejmujące się kozy skakały po stromym urwisku Przylądka Fisterra.

Przechodząc z jednego miejsca na drugie, szukałam resztek spalonych ubrań, pozostawionych przez pielgrzymów wędrujących trasą Camino de Santiago. Dla wielu z nich Przylądek Fisterra jest ostatnim etapem podróży, a spalenie ubrań to rytuał pozwalający na zostawienie za sobą tego, co było i rozpoczęcie „nowego” życia.

W drodze – Cee – Nemiña

6 października

Obudziliśmy się w miejscowości Cee. Poranek nie zapowiadał się jakoś super. Było chłodno i mokro. W nocy padało. Mieliśmy tylko nadzieję, że pogoda poprawi się w ciągu dnia.

Wyjechaliśmy z Cee, by zobaczyć dalszą część Wybrzeża Śmierci. Słońce powoli i leniwie przedzierało się przez chmury, rozświetlając intensywną zieleń drzew i podkreślając błękit nieba. Dojechaliśmy do miejsca, gdzie droga prowadzi prosto do oceanu. Minęliśmy kilka aut. Jakaś Pani wypasała owce. Starszy Pan wybrał się na przejażdżkę autem, po czym wrócił, bacznie nas przy tym obserwując.

Pośrodku prawie niczego, dostrzegliśmy niewielki kościółek i przylegający do niego cmentarz. Budowla była zamknięta, ale wystarczyło nam to, co było na zewnątrz. Kadry same układały się do zdjęć.

Muxía

Zapaliliśmy silnik i ruszyliśmy dalej. Jechaliśmy bardzo wąskimi i krętymi dróżkami, na których mijanie się wymagało intensywnego skupienia. Przy wjeździe do miejscowości, dostrzegliśmy stadion położony przy samym oceanie. Fajnie tu mają, pomyśleliśmy.

Muxía przywitała nas pustkami i kolorowymi budynkami. Gdy wysiedliśmy z auta poczuliśmy dochodzący z oddali niezbyt przyjemny zapach ryb. Nie przeszkodziło nam to jednak w zwiedzaniu. Pojedynczy mieszkańcy zerkali na nas, witali uśmiechem i odważnie pozdrawiali ¡Hola!

Po zrobieniu kilku zdjęć w okolicach centrum, wybraliśmy się w stronę Sanktuarium Virxe da Barca. Będąc niedaleko świątyni, usłyszeliśmy dobiegające z oddali śpiewy i muzykę. Była sobota, godzina ok. 13-14. Może to ślub?, powiedziałam do Łukasza. Nie minęło 5 minut, a okazało się, że miałam rację. Gromada gości przed kościołem wesoło śpiewających dla pary młodej, fale rozbijające się o skały tuż przy budowli i krążąca nad dachem chmara ptaków. Ślub na końcu świata. Był to dla nas przywilej zobaczyć kawałek hiszpańskiej kultury i to w takich wspaniałych okolicznościach.

Camariñas – Faro de Cabo Vilán

Po zwiedzeniu Muxí, ruszyliśmy w kierunku latarni na Przylądku Vilan. Ostatni, bardzo kręty odcinek drogi, zaprowadził nas na parking pod samą latarnię, a w zasadzie muzeum. Przechodziliśmy korytarzem niewielkiego muzeum, gdy w pewnym momencie natrafiliśmy na wiszące na ścianie rysunki. Nie były to zwykłe rysunki. Na każdym z nich były dokładnie rozrysowane i opisane katastrofy, jakie wydarzyły się u wybrzeży Costa da Morte. Był to najsmutniejszy moment całej wyprawy.

Do samej latarni prowadzi z muzeum tunel, chyba niedostępny dla turystów. Wyszliśmy więc na zewnątrz, by pozwiedzać okolice latarni. W którymś momencie znów nadleciała chmara ptaków, pozwalając nam na zrobienie jeszcze ciekawszych ujęć tego miejsca.

Idąc dalej, dostrzegliśmy parę, która robiła sobie zdjęcia na tle latarni. Zrobiliśmy im kilka ujęć z daleka. Niewiele się zastanawiając, powiedziałam do Łukasza, że warto podejść i zaproponować im wysłanie tych zdjęć po powrocie. Podeszliśmy do nich, wyjaśniliśmy całą sytuację i pokazaliśmy zdjęcia. Byli trochę zmieszani, przez co my również, ale dali nam swój adres email. Po wiadomości zwrotnej od Enrique wiemy, że sprawiliśmy im dużą radość tym zdjęciem. Był to dla mnie jeden z przełomowych momentów w fotografii, bo w końcu odważyłam się zagadać do kogoś obcego i podzielić tym, co dla mnie bardzo cenne. 

Przez 100 kilometrów podróży po Costa da Morte mieliśmy wrażenie, że jesteśmy na końcu świata. Ostatnim etapem wycieczki tego dnia był dojazd do A Coruñi. Byliśmy już tak zmęczeni pstrykaniem zdjęć, że jedyne co robiliśmy po drodze, to podziwialiśmy kadry, które pojawiały się przed nami.  

Costa da Morte – praktyczne wskazówki:

• Hotel na Przylądku Fisterra – koniecznie obczajcie! Nie mieliśmy zdjęć, żeby go pokazać, ale chętnie byśmy przenocowali się w takim hotelu na końcu świata. 😉
• Nocleg w Cee;
• Przydatne hiszpańskie słowa:

¡Hola! – Cześć!
Faro – latarnia
Cabo – przylądek
Iglesia – kościół, (Igrexa po galicyjsku )

Artykuł Costa da Morte – hiszpańskie Wybrzeże Śmierci pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Galicja – co warto zobaczyć?

Chyba wszystko. 🙂 Galicja warta jest poświęcenia jej dużej ilości czasu. Odwdzięczy się za to, tym co ma najpiękniejsze. Oto opowieść o naszych pierwszych dwóch dniach w Galicji. O błądzeniu po miasteczkach, rozmowach z mieszkańcami i przechadzaniu się po pustych plażach.

Trasa (klik): Pontevedra – Combarro – Sanxenxo – Santiago de Compostela – Cee.

Pontevedra

3. października wstaliśmy o poranku, by się zebrać i ruszyć z Porto w kierunku Hiszpanii. Słońce za oknem, pięknie podkreślało, pełne jeszcze zielonych liści, drzewa. W którymś momencie przekroczyliśmy granicę portugalsko-hiszpańską. Viva España! Pomyślałam. Dojechaliśmy do stacji w Vigo, skąd czekała nas przesiadka do niewielkiego miasteczka Pontevedra. Mieliśmy szczęście, bo nasz bus odjeżdżał za kilkanaście minut. Wsiedliśmy i po jakiejś godzinie byliśmy na miejscu. Krótki spacer i jesteśmy pod bramą Sary. Sara, z pochodzenia Wenezuelka, okazała się świetną gospodynią, a przede wszystkim rozmówczynią. Niedługo po naszym przyjeździe, zaproponowała, że zrobi nam obiad, a w między czasie poczęstowała nas galicyjskim piwem 1906, które uznała za bardzo mocne. Coś w tym było, bo po wypiciu puszki zaczęło nam się lekko kręcić w głowach (winę zrzuciliśmy jednak na głód. 😉 ) Mimo jednodniowego pobytu, spędziliśmy dużo czasu na rozmowach z Sarą. Dowiedzieliśmy się wiele o Wenezueli, Hiszpanii, jak i samej Pontevedrze. 😉

Wyposażeni w informacje i mapkę miasta rozpoczęliśmy zwiedzanie. Zabytkowe centrum miasta jest warte dłuższej uwagi. Znajdziemy tu kościoły, place oraz muzeum, które Sara bardzo nam polecała. Po krótkiej rundce po mieście, dosłownie biegliśmy, żeby zobaczyć zachód słońca, z miejsca, które według Sary było najlepsze (nic nas nie nauczyło „prawie” spóźnienie się na zachód słońca w Porto). To był jeden z fajniejszych zachodów podczas całego wyjazdu.

Kolejnego ranka wstaliśmy wcześnie, spakowaliśmy się i pożegnaliśmy z Sarą, jak się później miało okazać, naszą najlepszą gospodynią podczas całego wyjazdu. Zamknęliśmy za sobą białą bramę i skierowaliśmy nasze kroki w stronę wypożyczalni samochodów. Tutaj z małymi problemami, ale szczęśliwe udało nam się wynająć auto. Dostaliśmy kluczyki i ruszyliśmy Toyotką Aygo na zachód.

Hiszpanio otwórz przed nami wszystkie drogi!

Combarro

Dotarliśmy do Combarro, niewielkiej, miejscowości oddalonej ok. 7 km od Pontevedry, która kryje prawdziwe perełki. Wysiedliśmy z auta przy głównej drodze i zeszliśmy schodkami w dół, do tego bardzo niepozornego, z zewnątrz, miasteczka. Po krótkim spacerze, ze zdolnościami prawie scherlockowskimi, odkryliśmy te skarby, o których wszędzie się naczytaliśmy. Są nimi spichlerze, tzw. hórreos. Niegdyś używane do przechowywania zboża, owoców i ziół, obecnie stanowią główną atrakcję miasta. Dla jasności, takie spichlerze są charakterystyczne dla całej Galicji, a także Asturii. To, co wyróżnia te spichlerze, to przede wszystkim ich zagęszczenie na metr kwadratowy, i to, jak świetnie wpasowują się w architekturę miasteczka. Najciekawiej prezentują się hórreos wybudowane nad samą zatoką. Odnosi się przez to wrażenie, że dosłownie „wchodzą” do wody.

Spacerując bardzo wąskimi uliczkami Combarro, zostaliśmy, w pewnym momencie, zaczepieni przez starszą Panią, która sprzedawała różne wiktuały. Krótka pogawędka, wymiana kieliszków z różnymi alkoholami. Wszystko tak dobrze smakowało. Ostatecznie padło na wino. Bo jak Hiszpania, to domowego wina trzeba spróbować. To był dobry wybór i sposób na spędzenie wieczoru. Na koniec, Pani wskazała nam drogę do „krzyży” i kapliczki. A przy okazji odkryliśmy niewielką plażę. Po raz kolejny zobaczyliśmy, że otwarcie się na miejscowych i zaufanie im, to dobry sposób na zobaczenie o wiele więcej, niż byśmy przypuszczali. 🙂

W jednej z knajp, zjedliśmy ośmiornicę oraz kalmary, popijając Estrella Galicia. O tym, że owoce morza są tutaj pyszne i stosunkowo tanie, poinformowała nas Sara. Miała rację.

Sanxenxo

Po zwiedzeniu Combarro, podjechaliśmy do pobliskiej miejscowości Sanxenxo. Koniecznie musicie spróbować tam lodów, są najlepsze – powiedziała Sara. Nie musiała nas więcej zachęcać… Nie skłamię, jak napiszę, że dla samych lodów, warto tu było przyjechać. Moje wrażenia zapisane w notatniku, świadczą jednak o tym, że po prostu warto zahaczyć o tę miejscowość: piękne plaże, cudowne, grube palmy, słońce muskające po policzkach. Byliśmy tam 1,5 godziny i zakochaliśmy się w tym miejscu. Gdy to czytam, przypominam sobie, te gorące, październikowe promienie słońca, skaczącego, między palmami, Łukasza oraz niczym nie przejmujące się Hiszpanki, odpoczywające na niewielkiej plaży.

Pamiętam te chwile dokładniej, bo tego dnia, 4. października, Łukasz obchodził urodziny i trochę zazdrościłam mu, że może je świętować w tak cudownych okolicznościach. 🙂

Santiago de Compostela

Kolejny poranek rozpoczęliśmy od zwiedzania Santiago de Compostela. W przeciwieństwie do wyżej wymienionych, mniej znanych miejscowości, Santiago de Compostela stanowi najpopularniejsze miasto w tym regionie. Wszystko za sprawą szlaku Św. Jakuba, który, dla wielu pielgrzymów, kończy się w tym miejscu. W związku z tym, ruszając na zwiedzanie, byliśmy przygotowani na tłumy. Jak można się było spodziewać, najbardziej zatłoczoną okazała się Katedra (Catedral de Santiago de Compostela). Pomimo tego, że byliśmy dosyć wcześnie, zwiedzanie zajęło nam jakieś 2 godziny. Cieszyliśmy, że zobaczyliśmy to, co najważniejsze, ale pamiętam w tamtym momencie, jak zatęskniliśmy za małymi miejscowościami bez tłumów.

Aby odetchnąć od zgiełku, udaliśmy się do pobliskiego parku Alameda, znajdującego się niedaleko centrum. Zdradzimy, że znajdziecie tam dobre widoki na Katedrę i fajne kadry do zdjęć. I zdecydowanie odpoczniecie od tłumów. 🙂

Miasto, niestety, nastawione jest na turystów, czego doświadczyliśmy na własnej skórze. W okolicach południa, dwie lub trzy knajpy odmówiły nam zaserwowania kawy i tarty de Santiago, ze względu na to, że była pora obiadowa. Ostatecznie udało nam się jej spróbować, ale nie obyło się bez rozczarowania. Tarta była niespecjalna, sucha i twarda, a przy okazji nie najtańsza. Zastanawialiśmy się, czy taka po prostu jest, czy tak słabo trafiliśmy. Nasunął nam się kolejny wniosek: nie zawsze warto próbować przysmaków danego miasta, tylko dlatego, że wszyscy o tym piszą.

Galicja – w drodze

Podróż po Galicji, to niezwykła przygoda. Po drodze zatrzymywaliśmy się wielokrotnie, gdy zobaczyliśmy ciekawe krajobrazy. A uwierzcie, było ich wiele! Piękne, piaszczyste i praktycznie puste plaże, znajdują się dosłownie co kilka, kilkanaście kilometrów. Na jednej z takich plaż, Łukasz postanowił pobiegać, a ja pomoczyć stopy w zimnym oceanie. W którymś momencie dostrzegliśmy mężczyznę, który, jak gdyby nigdy nic, kąpał się tak, jak go Pan Bóg stworzył. To się nazywa wolność.

Galicja – podsumowanie

Galicja to przeciekawy region Hiszpanii, o którym opowieść nie kończy się w tym miejscu. Późnym popołudniem, 5. października dotarliśmy do niewielkiej miejscowości Cee, gdzie mieliśmy zarezerwowany nocleg. Szybka rozmowa z właścicielką i ruszyliśmy w drogę, by zdążyć na zachód słońca w Cabo Fisterra (jak zawsze w biegu 😀 ). Od tego momentu, zaczęły nam towarzyszyć klify, latarnie morskie i wiatr. Ale o tym już w kolejnej części… 😉

Wskazówki:

• Auto wypożyczyliśmy w Enterprise. Pomimo obaw, udało nam się to zrobić na kartę debetową. Nie było większych problemów, oprócz tego, że transakcja nie chciała przejść. 😉
• nocleg u Sary w Pontevedrze – gorąco polecamy!
• nocleg w Cee.

Zapraszamy również na pozostałe wpisy z Hiszpanii

• Hiszpania – wpis główny – najczęściej zadawane pytania

Artykuł Hiszpania – Galicja – miasteczka warte zobaczenia pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Hiszpania – najczęściej zadawane pytania

Tak jak w przypadku innych wyjazdów zagranicznych, postanowiliśmy zrobić wpis główny, zapowiadający serię wpisów o naszej wyprawie do Hiszpanii. W tej części zawarliśmy odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania odnośnie tego wyjazdu, które pojawiły się w rozmowach z przyjaciółmi, rodziną oraz zostały zadane przez Czytelników. 🙂

Dlaczego Hiszpania?

Bo marzyła mi się od dawna. Pamiętam, jak za czasów gimnazjalno-licealnych razem z Mamą i Babcią, oglądałyśmy hiszpańskie seriale. Nie sądziłam wtedy, że będzie to jedna z najlepszych lekcji tego języka i że kiedykolwiek będzie mi on do czegoś potrzebny. Gdy na studiach miałam możliwość wyboru nauki dodatkowego języka, bez wahania wybrałam hiszpański. Dwa lata nauki, z pełną pasji nauczycielką, która opowiadała o Hiszpanii i genialnie posługiwała się hiszpańskim, utwierdziły mnie w przekonaniu, że chcę zobaczyć kiedyś ten kraj, posłuchać tego języka i spróbować się w nim porozumieć.

Wystarczyło tylko przekonać Łukasza, co nie zajęło mi długo. 😉 W końcu ta wiekopomna chwila nadeszła, w październiku 2018 roku. Była to taka nasza trochę spóźniona podróż poślubna.

Dlaczego północno-zachodnia część Hiszpanii?

Stwierdziliśmy, że chcemy zobaczyć mniej znaną część tego kraju. Z tymi rejonami nie kojarzyło nam się za wiele, oprócz Santiago de Compostela i wędrówek Camino de Santiago. I to był w zasadzie główny powód.

Jakie miejsca zwiedziliśmy?

Udało nam się zobaczyć większość północno-zachodniego wybrzeża Hiszpanii, od Pontevedry do Gijonu, zahaczając również o miasteczko Oviedo i góry Los Pico de Europa, a na koniec udaliśmy się busem do Madrytu, by stamtąd wrócić do Krakowa.

Jak się porozumiewaliśmy?

Porozumiewaliśmy się głównie po hiszpańsku, trochę też po angielsku. Szczerze powiem, że podstawowe zwroty po hiszpańsku wystarczą, by ułatwić sobie podróż po tym kraju. Wielu Hiszpanów rozumiało, gdy mówiliśmy po angielsku, ale często odpowiadali po hiszpańsku. Wielu z nich sprawiłam radość, gdy usłyszeli, że turysta próbuje coś wydukać w ich ojczystym języku. Przyznam, że świetnie bawiłam się przy rozmowach z Hiszpanami. Myślę, że nauczycielka hiszpańskiego byłaby ze mnie dumna. 🙂

Jakim środkiem transportu się poruszaliśmy?

Poruszaliśmy się autem. Wypożyczyliśmy samochód w Pontevedrze, a zwróciliśmy w Gijonie. Przed wyjazdem mieliśmy wątpliwości, czy uda nam się wynająć auto na kartę debetową. Znaleźliśmy informację, że wypożyczalnia Enterprise pozwala na użycie karty debetowej. Wiecie jednak jak to jest, czasem gdzieś coś jest napisane, a na miejscu się okazuje, że niestety, tak nie jest. Dopiero, gdy dostaliśmy kluczyki do auta, kamień spadł nam z serca.

Naszym zdaniem to najlepszy sposób na poruszanie się po tej części Hiszpanii. Dzięki temu mogliśmy pojechać, gdzie chcemy i kiedy chcemy. A czas był na wagę złota, bo chcieliśmy zobaczyć jak najwięcej.

Jak dostaliście się do Picos? Samochód? Autobusy?

Do Los Picos de Europa dostaliśmy się samochodem. Podróż trwała ok. 2 godzin z Gijonu do Poncebos, skąd wyruszyliśmy pieszo szlakiem Ruta del Cares.

Jeśli korzystaliście z publicznych środków transportu, to czy rozkłady jazdy mają odzwierciedlenie w rzeczywistości?

Poruszaliśmy się autobusami między większymi miastami i odjazdy mniej więcej były zgodne z tym, co było na rozkładach. Jak jest z lokalnymi autobusami, tego niestety nie wiemy.

Czy w Hiszpanii jest drożej niż w Polsce?

Jest drożej i to się da odczuć. Zdecydowanie więcej kosztuje jedzenie oraz transport. Widać to szczególnie w wielkich miastach, jak np. Madryt. Więcej o cenach napiszemy we wpisie podsumowującym podróż. Cenową różnicę dało się również odczuć w porównaniu do Portugalii, gdzie ceny były niższe.

Jaka była pogoda?

Pogoda trafiła nam się idealna. Bywało zimno, szczególnie wieczory i poranki były chłodne, ale w ciągu dnia było pięknie słońce i ok 25 stopni Celsjusza. Momentami bardzo wiało, szczególnie na wybrzeżach. Ale lepszej pogody do zwiedzania nie mogliśmy sobie wyobrazić. 🙂

Czy polecamy?

Tak! Jeśli macie możliwość przeżycia podobnej przygody, to nie wahajcie się ani na chwilę. Hiszpania jest niesamowita! 🙂

Poniżej kilka migawek z naszego wyjazdu. A kolejna część już za kilka dni. 🙂

Wpisy z naszej podróży po Hiszpanii

• Galicyjskie miasteczka warte zwiedzenia
• Costa da Morte – Hiszpańskie Wybrzeże Śmierci
• A Coruña – Krótki odpoczynek w podróży
• Podróż autem na północ Hiszpanii
• Picos de Europa – Szczyty Europy

Artykuł Hiszpania. Road trip po północno-zachodniej części pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.