Po pierwszej radości połączonej trochę z przerażeniem (bo przecież nigdy nie prowadziłam żadnej grupy), przyszedł czas na uspokojenie i ustalenie trasy. Najważniejszą informacją dla nas przewodników był fakt, że nocleg mieliśmy zapewniony w Schronisku PTTK na Hali Boraczej. Trasa została więc przygotowana tak, by dotrzeć z Krakowa do punktu wypadowego, zameldować się na nocleg, a następnego dnia zdążyć na busa i wrócić do Krakowa o normalnej porze (w niedzielę odbywały się wybory parlamentarne).

Dziwnym trafem stało się tak, że wszystkie grupy zaczynały i kończyły swoje trasy mniej więcej, w tych samych miejscach. W związku z tym zarząd zatroszczył się o bilety w obie strony dla wszystkich. Przynajmniej tym przewodnicy nie musieli się martwić. 😉

Dzień I

Moja grupa (trójeczka) liczyła 14 osób razem ze mną i Oczkiem, z czego większość stanowiły osoby, które wybrały się z UEKowym  PTTKiem po raz pierwszy. Po wyruszeniu o 6 rano z Krakowa, dotarliśmy do przystanku Korbielów – Kamienna, skąd ruszyliśmy w trasę. Pogoda zapowiadała się naprawdę nieźle. Było słonecznie i ciepło, nie wiało, było tak jak sobie wymarzyłam. 😉 Pierwsza część szlaku oznaczona była kolorem zielonym, którym po około dwóch godzinach dotarliśmy do Schroniska PTTK na Hali Miziowej. Przed wejściem do schroniska mogliśmy już podziwiać Babią Górę, z „przypudrowanym” czubkiem. Wspaniały widok! 😉

Po dłuższej przerwie na drugie śniadanie, ruszyliśmy w dalszą trasę, by zdobyć główną atrakcję tego dnia – Pilsko – drugi najwyższy szczyt Beskidu Żywieckiego. Bezpośrednio z Hali Miziowej istnieją dwie możliwości dotarcia na szczyt: szlakiem żółtym lub czarnym. Ja wybrałam  (za radą Łukasza) szlak żółty – 10 minut dłuższy od czarnego, ale za to łagodniejszy i przyjemniejszy. 🙂

Skierowaliśmy więc nasze kroki na żółty szlak, którym wyszliśmy pod dosyć ostrą górkę, by następnie łagodnie podchodzić wyżej ścieżkami otoczonymi zewsząd kosodrzewiną. Naszym oczom zaczął ukazywać się niesamowity widok. Po pierwsze Babia Góra ponownie, a po drugie Tatry! Ależ to było niesamowite! Im wyżej byliśmy, tym również śniegu było coraz więcej, a słońce świeciło mocniej. Tak właśnie przywitało nas Pilsko (1557 m n.p.m), chyba najlepiej jak potrafiło. 🙂

Po nacieszeniu się widokami i zrobieniu krótkiej przerwy, przeszliśmy kawałek, by zdobyć Pilsko po słowackiej stronie. Tam spotkaliśmy grupę Kamila (czwóreczkę) i zrobiliśmy sobie pamiątkową fotkę. 🙂

Z Pilska zeszliśmy szlakiem niebieskim (połączonym z szlakiem czarnym), który następnie złączył się z Głównym Szlakiem Beskidzkim. Przeszliśmy przez Munczolik (1356 m n.p.m.), Palenicę (1338 m.n.p.m.) oraz Trzy Kopce (1216 m n.p.m.). Będąc gdzieś w okolicach ostatniego punktu znaleźliśmy polankę, która stała się naszym miejscem wypoczynkowym i widokowym. Do naszego odpoczynku dołączyła ponownie grupa Kamila. 🙂

Po przerwie przyszedł czas na zebranie się i wyruszenie dalej. Podążając ciągle szlakiem czerwonym po około 45 minutach dotarliśmy kolejnego przystanku na naszej trasie – Schroniska PTTK na Hali Rysianka. W tym miejscu ponownie mogliśmy podziwiać cudowne widoki na Tatry. Przy okazji spotkaliśmy też grupę Wojtka (jedyneczkę). Niestety zaczęło się robić chłodno, więc postanowiliśmy odpoczywać w środku schroniska, gdzie zrobiliśmy kolejną dłuuugą przerwę. Głównym punktem odpoczynku była gra w mafię, a ja musiałam kontrolować czas, bo pewnie zostalibyśmy tam do wieczora. 🙂

O ile dobrze pamiętam, o godzinie 17.00 wymaszerowaliśmy ze schroniska, wiedząc już, że z pewnością dotrzemy do celu po zmierzchu. Nie ukrywam, iż było to celowe, gdyż wiedziałam, że niektórzy chcieli wracać nocą i móc przy okazji wypróbować swoje nowe czołówki. 😉

Wkroczyliśmy na żółty szlak, a po niespełna kilku minutach minęliśmy Schronisko PTTK na Hali Lipowskiej, nie było jednak sensu (ani czasu), na to by się zatrzymywać. Po minięciu schroniska mieliśmy okazję podziwiać cudowny zachód słońca w górach. 🙂

Idąc ciągle szlakiem żółtym przeszliśmy przez Boraczy Wierch (1244 m n.p.m.) i Redykalny Wierch (1144 m n.p.m.). Gdzieś w tych okolicach ściemniło się całkowicie, więc nie pozostało nam nic innego, jak ubranie czołówek. Po raz pierwszy prowadziłam grupę po ciemku i przyznam, że bardzo mi się to spodobało! 🙂

Na rozwidleniu dróg, skręciliśmy w prawo, by znaleźć się na szlaku czarnym. Następnie weszliśmy na szlak niebieski i po jakichś 10 minutach dotarliśmy w końcu do celu – Schroniska PTTK na Hali Boraczej. 🙂

Na miejscu czekały na nas trzy pozostałe grupy i dwie niezbyt dobre informacje. Po pierwsze miejsc było o wiele mniej niż nas, po drugie nie było w tym momencie w ogóle wody (sic!). Na szczęście nie było tak źle i poradziliśmy sobie z przeszkodami, bez większych problemów. 🙂

A wieczorem przyszedł czas na quiz, kalambury, śpiewogranie oraz inne zabawy i swawole. 😀

Dzień II

Gdy wstaliśmy rano, naszym oczom ukazał się cudowny widok polskiej, złotej jesieni, którego poprzedniej nocy nie mogliśmy podziwiać. Tego dnia nie mieliśmy żadnych szczytów do zdobycia, była to raczej swobodna wędrówka bez pośpiechu. 😉

Po wyjściu ze schroniska, zeszliśmy czarnym szlakiem w kierunku niewielkiej miejscowości Skałka. Tam krótka przerwa i ponownie znaleźliśmy się na czarnym szlaku, którym mieliśmy dotrzeć do Stacji Turystycznej Słowianka. Gdy tak szliśmy, w pewnym momencie zaniepokoił mnie fakt, że przez dłuższy czas nie było oznakowania szlaku. Jak pokazał Łukaszowi GPS, trochę zboczyliśmy ze szlaku. 😀 Jako, że wyszliśmy już kawałek pod górę, stwierdziliśmy, że nie ma sensu się wracać i podjęliśmy decyzję o tak zwanym haszczingu,co by nie było za nudno na trasie. 😉 Przed nami szło małżeństwo, które było w takiej samej sytuacji jak my i zaproponowało nam wspólne przedzieranie się przez haszcze.

Na szczęście haszczing nie trwał długo. 😉 Dotarliśmy cali i zdrowi do czerwonego szlaku, którym doszliśmy do wspomnianej Słowianki. Stacja była otwarta, jednak w środku nie było za wiele miejsca, więc zostaliśmy na zewnątrz. Po zamówieniu kaw i grzanych piw (nie ma tam możliwości zamówienia posiłku), zrobiliśmy sobie dłuższą przerwę i po raz kolejny zagraliśmy w mafię. 😉

Po przerwie zebraliśmy się i musieliśmy się wrócić do punktu, w którym wyszliśmy z haszczingu. Następnie poszliśmy dalej czerwonym szlakiem, który zaprowadził nas do miejsca naszej destynacji – Węgierskiej Górki, a stamtąd już tylko bus do Krakowa. 🙂

W ten oto sposób zakończyła się moja przygoda jako „przewodnika”. Nie ukrywam, że bardzo mi się to spodobało i mam nadzieję, że uczestnicy byli również zadowoleni. 🙂

Artykuł Pierwsze koty za płoty – czyli o byciu rajdowym „przewodnikiem” – Beskid Żywiecki 24-25.10.15 pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Zmieniło się to dopiero w ostatnią niedzielę, gdy doszło w końcu do realizacji planów powstałych ponad dwa miesiące temu w Norwegii. Obiecaliśmy sobie wtedy z Martą i Ewą, że gdy tylko przyjadą do Polski, to wybierzemy się wspólnie na zdobywanie królowej Beskidów Zachodnich. Niestety, Marta nie mogła nam towarzyszyć tego dnia, więc wybraliśmy się tylko w trójkę.

Wsiedliśmy z Łukaszem na dworcu autobusowym w Krakowie w busa, który zawiózł nas do przystanku Zawoja – Widły. Ewa, jako, że pochodzi z okolic Żywca, wyruszyła autem od siebie z miejscowości i zgarnęła nas po drodze. Dojechaliśmy razem do przystanku Zawoja – Markowa, gdzie dzięki pomocy pewnego chłopaka, udało nam się trochę na dziko zaparkować. 😀 Kupiliśmy bilety wstępu do Babiogórskiego Parku Narodowego i ruszyliśmy w trasę. 

Diablaka, zwanego popularnie Babią Górą (1725 m n.p.m.), można zdobyć aż od pięciu stron. Dwa szlaki prowadzą ze Słowacji, jeden od wschodu z Przełęczy Krowiarki (najłatwiejszy i najszybszy), kolejny graniczny szlak z północnego – zachodu od Przełęczy Brona i Małej Babiej Góry, a ostatni, który wybraliśmy, prowadzi przez Perć Akademików.

Wędrówkę rozpoczęliśmy więc od zielonego szlaku, który prowadzi głównie przez las. W sumie większość naszej trasy znajdowała się w lesie. Odnalazłam tutaj to, co lubię najbardziej – wąskie ubite dróżki, otoczone zewsząd drzewami i kwiatami, schody zbudowane z kamieni z drewnianymi balustradami i odgłos szumiących strumieni. 😉

Przyznam, że moja kondycja ostatnio trochę podupadła. Tak więc początek był dla mnie trudny, pomimo tego, że ten pierwszy, półtoragodzinny odcinek prowadzi łagodnie pod górę. Ponadto byłam naprawdę niewyspana, a brak kofeiny (od której się chyba już uzależniłam) dawał się we znaki. Dlatego na początku odliczałam minuty do dojścia do schroniska.

Gdy już do niego dotarliśmy, pierwszą rzecz, którą zrobiłyśmy z Ewą, było pójście po kawę. Jak się okazało w menu schroniska, była kawa latte z ekspresu! Zamówiłam ją bez wahania. Była nie tylko pyszna, ale dała mi też solidnego energetycznego kopa na cała dalszą wędrówkę. 🙂

Ruszyliśmy w dalszą drogę, wspomnianą już Percią Akademików. Ten jednokierunkowy, oznaczony żółtym kolorem, półtoragodzinny szlak, jest naprawdę stromy, znajdują się na nim zarówno łańcuchy, jak i drabinki, i z tego względu zamknięty jest zimą.

Przygoda z łańcuchami i drabinkami, zaczęła się po około 30-40 minutach od wyjścia z lasu. Była to dla mnie niezła frajda, chociaż o ile łańcuchy bardzo polubiłam, o tyle do drabinek nie jestem przekonana. Wystarczy źle ułożyć stopę i nieszczęście gwarantowane. Już wolę wspinanie się po kamieniach. 🙂

Wspinaliśmy się cały czas do góry, drabinki i łańcuchy zamieniły się ponownie w kamienne schody i mieliśmy już przed sobą tylko szczyt. Babia Góra znana jest z tego, że ciągle na niej wieje i jest kapryśna pod względem pogodowym. Nasłuchałam się tylu opowieści o tym wietrznym szczycie, że byłam w pełni przygotowana na walkę z nim. Gdy udało nam się dotrzeć na szczyt, po wietrze nie było ani widu ani słychu. No dobra, może czasami lekko podwiewało, ale były to akurat przyjemne podmuchy. Łukasz powiedział, że trafiliśmy na jeden z tych kilku dni, gdy na Babiej nie wieje. Nie dość, że w końcu udało mi się  zrealizować jeden z moich górskich celów, to jeszcze przywitał nas tak wspaniale! Szczęściarze z nas. 😉

Usiedliśmy na chwilę, by napawać się pięknem natury, pocykaliśmy fotki (chociaż widoczność nie była dobra), po czym przyszedł czas na zejście. Wybraliśmy czerwony szlak, prowadzący przepięknym górskim grzbietem do Przełęczy Brona (1408 m n.p.m.) Od niego dzieliło nas tylko pół godziny do Małej Babiej Góry (1517 m n.p.m.), lecz niestety jak zwykle gonił nas czas, więc zrezygnowaliśmy ze zdobycia mniejszej siostry Diablaka. Zeszliśmy zatem ponownie do schroniska, gdzie zjedliśmy zasłużony obiad. 🙂

Na drogę powrotną wybraliśmy czarny szlak, z którego odbiliśmy na niebieski, by nim dotrzeć do punktu wyjścia. Prowadziły one głównie przez las, co bardzo nas ucieszyło, ponieważ akurat wtedy zaczął padać deszcz, a gęsty las pozwolił nam na schowanie się przed nim i nie ubieranie przeciwdeszczowych płaszczy. Mieliśmy ponownie szczęście… Przypadek? 😉

Dotarliśmy do samochodu. Ewa podwiozła nas na przystanek w centrum Zawoi, z którego po chwili odjeżdżał nasz bus. Pożegnaliśmy się, obiecując sobie, że niedługo ponownie wyruszymy na zdobywanie kolejnych szczytów. 🙂

Artykuł Diablak zwany też Babią Górą – 2.08.2015 pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.