Golden Circle

Golden Circle, czyli Złoty Krąg, to obszar, którego nie można pominąć podczas pobytu na Islandii. Tworzą go trzy najważniejsze atrakcje: Park Narodowy Thingvellir, Geysir oraz wodospad Gulfoss.

Wycieczka zajmuje jeden dzień i zdecydowanie można powiedzieć, że jest esencją tego, co na Islandii najpiękniejsze. Ze względu na to, że jest to absolutne must-see Islandii, należy przygotować się na dużą liczbę turystów (szczególnie w lecie, bo w kwietniu było ich już naprawdę sporo).

Park Narodowy Thingvellir

Park Narodowy Thingvellir, to nie tylko niezwykłe miejsce pod względem krajobrazowym, ale także historycznym. To tutaj stykają się płyty tektoniczne euroazjatycka i północnoamerykańska, znajduje się piękne jezioro Thingvallavatn oraz najstarszy kościół na Islandii. To również tutaj zbierał się islandzki parlament Althing do końca XVIII wieku, a jego pierwsze posiedzenie miało miejsce w 930 roku. Dzięki temu, Althing, stał się jedną z najstarszych instytucji parlamentarnych świata. Nie dziwi, więc fakt, że to właśnie w tym miejscu, w dniu 17 czerwca 1944 roku, została ogłoszona niepodległość Islandii (wcześniej była monarchią konstytucyjną, związaną unią personalną z Danią).

Wskazówka. Nie sposób ominąć Thingvellir, bowiem ciągnie się on wzdłuż drogi nr 36, jakieś 40 minut autem od Reykjaviku.

Przy Polach Zgromadzeń Althingu znajduje się miejsce, w którym stykają się dwie płyty kontynentalne euroazjatycka i północnoamerykańska. Jest to ogromny rów, który prowadzi od półwyspu Reykjanes przez park Thingvellir, jezioro Myvatn aż na północ kraju. Co ciekawe płyty odsuwają się od siebie dwa centymetry rocznie, co nie oznacza jednak, że wyspa się dzieli, a jedynie rozszerza.

Wskazówka. Dobra wiadomość dla fanów nurkowania. Przy jeziorze Thingvallavatn znajduje się Silfra, czyli wypełniona wodą szczelina, która stanowi część styku płyt tektonicznych. Silfra przyciąga miłośników nurkowania za względu na niezwykle czystą wodę, a jej głębokość sięga nawet do 63 metrów! My nie wybraliśmy się na nurkowanie, ale wszystko przed nami. 🙂

Geysir – najbardziej znana atrakcja Golden Circle

Znajdujący się w parującej dolinie Haukadalur – Geysir, to jedna z najbardziej rozpowszechnionych atrakcji na Islandii. Było to pierwsze znane i opisane Europejczykom gorące źródło, od którego nazwę wzięły pozostałe gejzery. Geysir ma jednak swoje lata świetności za sobą, gdyż rzadko można podziwiać jego wybuchy – co około 48 godzin. Trzeba więc mieć naprawdę wielkie szczęście, żeby je zobaczyć (nam się nie udało).

Na szczęście Dolina Haukadalur ma o wiele więcej do zaoferowania, jeśli chodzi o źródła geotermalne. Znajdziemy tu, na przykład, mniejszego brata Geysiru –Litli Geysir, Smiður czy Blesi, a największe brawa zbiera Strokkur. Jego wybuchy, osiągające 30 metrów wyskości, można oglądać dosłownie, co kilka minut (5-10). Nas uraczył, co najmniej, pięcioma takimi wybuchami podczas krótkiego pobytu. Polecamy takie przeżycie każdemu!

Wodospad Gullfoss

Jedyny w swym rodzaju, potężny, niesamowity, piękny, to tylko niektóre z określeń, pasujących do Gullfoss. Złote Wodospady to niesamowite zjawisko, dwóch kaskad (mniejszej – 21 m i większej – 32 m), wpadających z impetem do wąwozu rzeki Hvítá, a błękitna, miejscami, woda dodaje im jeszcze większego uroku. 🙂

Ciekawostka. Przy Gullfoss znajduje się pomnik Sigríđur Tómasdóttir, mieszkanki, dzięki której wodospad został uchroniony przed wybudowaniem w tym miejscu elektrowni.

Kościół w Skálholt

Skálholt to niewielka miejscowość (kilka domów), leżąca przy rzece Hvítá. Jako, że znajduje się na trasie Golden Circle, postanowiliśmy poświęcić jej chwilę. Głównym punktem Skálholt jest kościół, który był siedzibą pierwszego biskupstwa od połowy XI wieku do końca XVIII wieku. 

Warto również dodać, że miejscowość była niegdyś ważnym ośrodkiem kulturalnym i politycznym. W 1056 roku, powstała tutaj pierwsza oficjalna szkoła w Islandii, w której kształciło się duchowieństwo. Istniał tu również zakon, a mieszkańcy zajmowali się głównie rolnictwem i kowalstwem.

Wewnątrz kościoła znajdziemy tablicę z nazwiskami wszystkich biskupów, pełniących tu urząd.

Wskazówka. Obecnie w podziemiach kościoła znajduje się muzeum. Niestety było zamknięte, gdy przyjechaliśmy.

Jezioro Kerið (Kerith lub Kerid)

Czy my jesteśmy na Marsie? Takie pytanie może paść podczas zwiedzania wulkanicznego jeziora Kerith. W słoneczny dzień jego okolice przybierają barwy czerwono-brązowo-rude, co daje wrażenie miejsca nie z tej ziemi.

Ta atrakcja nie jest zaliczana do Golden Circle i mimo, że znajduje się na jego trasie, łatwo ją ominąć.

Jezioro Kerith powstało w kraterze wygasłego wulkanu Grímsnes i wygląda naprawdę niesamowicie. Polecamy obejść je dookoła, a następnie zejść na sam dół, by podziwiać jego wdzięki, ze znajdującej się tam ławeczki. 😉

Ciekawostka. Na Kerith organizowane są koncerty, podczas których wykonawcy pływają na łódkach po jego powierzchni, a zgromadzeni ludzie siedzą dookoła jeziora.

Wskazówka. Wejście na jezioro jest płatne 400 koron od osoby (około 12 zł) i można płacić kartą. Na szczęście była to jedyna atrakcja, za którą zapłaciliśmy, podczas całego pobytu. 😉

Reykjadalur

Marzy się Wam darmowa, gorąca kąpiel w naturalnym basenie z ciekawymi widokami? Na Islandii znajdzie się kilka takich miejsc, a jedną z nich jest Reykjadalur. No może nie jest to basen, a parująca rzeczka, ale wrażenia są podobne. Łatwo jednak nie ma. Reyjkjadalur to atrakcja, którą łatwo pominąć, a samo dojście do niej to około 4 kilometry pod górę. Zapewniamy jednak, że warto się poświęcić, bo same widoki po drodze zachwycają.

Trasa prowadzi bowiem przez górki i pagórki, a uroku dodaje wodospad oraz wiele parujących, wręcz bulgoczących źródeł, przez co krajobraz jest niezwykle ciekawy. Ze względu na wysiłek, który trzeba włożyć w wędrówkę, nie ma tam aż tak wielu turystów (przynajmniej w kwietniu).

My mieliśmy trochę pecha. Woda może i była gorąca, ale niestety gdy do niej weszliśmy, zerwał się taki wiatr, że zamiast się wygrzać, to zmarzliśmy. Najgorzej było przy wychodzeniu z wody. Nie wiem czy kiedyś tak przemarzłam. Ale warto było. 😉

Wskazówka. Jak się dostać do Reyjkjadalur? Jadąc główną drogą nr 1 z Reykjaviku na południe, należy skręcić w lewo, gdy pojawi się znak na miejscowość Hveragerði. Tą drogą należy dojechać do parkingu, a tam odpowiednie znaki wyznaczą nam trasę do gorących źródeł.

Półwysep Reykjanes

Islandia zadziwiała nas na każdym kroku. Krajobrazy, które zmieniały się co chwilę, dały nam naprawdę niezwykłą dawkę islandzkiego piękna, uroku i niezwykłości. A Półwysep Reykjanes to całkowicie inne oblicze wyspy. Księżycowy, wulkaniczny obszar, jaki nam zaprezentował wzbudził u nas zachwyt, jak i trochę smutek. Głównie przez swoją surowość oraz kilometry bez niczego, prócz brązowo-szarej ziemi. A może też przez to, że był to nasz ostatni dzień na wyspie?

Co znajdziemy ciekawego na Półwyspie Reykjanes? miejscowość Eyrarbakki, kościół Strandarkirkja, Gunnuhver, Valanhukur, Krýsuvík, Błękitną Lagunę, latarnie morskie oraz most łączący płyty tektoniczne.

Eyrarbakki

Jadąc od południa w stronę półwyspu, rozpoczęliśmy nasz dzień od zwiedzenia Eyrarbakki. Ta niewielka, obecnie, rybacka miejscowość, stanowiła w latach swojej świetności jedną z największych przystani na południowym wybrzeżu Islandii.

Miasteczko kryje w sobie kilka interesujących punktów. Znajduje się tutaj najstarsza na Islandii szkoła z 1852 roku, jedyne w kraju więzienie, muzea (Morskie i Narodowe), kościół z 1890 roku, pomnik rybaka oraz piękne widoki. Warto również dodać, że w Eyrarbakki większość domów pochodzi z lat 1890-1920.

Nas zaciekawiły głowy ryb suszących się na słońcu i żółty dom z interesującymi elementami wystawionymi w oknach (Islandczycy to uwielbiają). 😉

Kościół Strandarkirkja

Położony na końcu wioski Selvogur, Strandarkirkja to luterański kościół, z którym związana jest ciekawa historia. Otóż w XII wieku, islandzcy żeglarze płynący ku brzegom wyspy, napotkali na sztorm i w obawie przed utratą życia, zaczęli się modlić do Boga o szczęśliwy powrót. Złożyli również obietnicę, że jeśli przeżyją, to wybudują kościół. Według opowiadań pojawił się wtedy anioł, który wskazał im drogę do brzegu. W podzięce żeglarze wybudowali kościół Strandarkirkja, któremu przypisuje się liczne cuda. Był on również swego czasu jednym z najbogatszych kościołów na Islandii. Obecnie rzadko odbywają się tam nabożeństwa.

Kościół wewnątrz jest niewielki, a jego kolorowy, prosty wystrój przykuwa uwagę. W przedsionku znajduje się księga pamiątkowa, do której się wpisaliśmy. Z zewnątrz można natomiast napawać wzrok ładnymi widokami na okolicę i ocean. A przy kościele znajduje się interesująca rzeźba o nazwie Landsýn (Land in Sight).

Gunnuhver

Kierując się w stronę zachodnią dojechaliśmy do kolejnej rybackiej miejscowości – Grindavik, w której zatrzymaliśmy się na chwilę. Wpadliśmy na pomysł, by zjeść w końcu jakiś dobry obiad. Gdy weszliśmy do knajpki i zobaczyliśmy ceny (około 130 złotych za najtańsze danie), automatycznie odechciało nam się jeść. 😉

Ruszyliśmy dalej, by dotrzeć do zachodniego wybrzeża Półwyspu Reykjanes, a dokładniej do Gunnuhver. Pierwsze co poczuliśmy po wyjściu z auta, to niezwykle intensywny zapach (smród) siarki. Następnie naszym oczom ukazała się buchająca z niesamowitą siłą para, później jeszcze więcej parujących miejsc i nieziemskie widoki. 😉

Obszar jest, według legendy, opętany przez ducha kobiety o imieniu Gunna (stąd też nazwa). Podobno Gunna pokłóciła się z właścicielem ziem, który odebrał jej jedyną rzecz – garnek do gotowania. Kobieta wpadła w furię, odmówiła wypicia święconej wody i umarła. A jej duch chodzi po tych właśnie terenach. Ech tak to jest rozzłościć kobietę. 😉

Główny punkt stanowi gejzer Gunnuhver, który wyrzuca ogromne ilości pary z niewyobrażalną mocą.

Valahnukur

Niedaleko Gunnuhver znajduje się klif Valahnukur, z którego rozpościerają się niesamowite widoki na ocean Atlantycki. Jest to zdecydowanie jedno z piękniejszych miejsc na Islandii.

Z Valahnukur można również podziwiać najstarszą na Islandii latarnię Reykjanesviti, a za nią Gunnuhver.

Latarnia powstała w 1878 roku, jednak kilka lat później została poważnie uszkodzona w wyniku trzęsienia ziemi. Obecna latarnia powstała w 1929 roku, zachowując oryginalny wygląd i wystrój poprzedniczki.

Most łączący płyty tektoniczne

Kolejnym punktem na naszej trasie był most łączący płyty kontynentalne północnoamerykańską i euroazjatycką (isl. Brúin milli heimsálfa). Most jest tylko symboliczny i sam w sobie nie wygląda ciekawie. Tutaj, podobnie jak w Thingvellir, możemy znaleźć się geograficznie, bez żadnych problemów i podań o wizę, w Ameryce Północnej. 😉

Hvalsneskirkja

Jadąc dalej w stronę północy dotarliśmy do wioski Sandgerdi, w której bardzo spodobał nam się stojący tam kościół. Hvalsneskirkja – to murowana świątynia, w kolorze czarnym, z ciekawą kolorową wieżyczką, czym wyróżniała się na tle innych kościołów, które mieliśmy okazję widzieć. Ciekawy element stanowi również dość duży (jak na Islandię) cmentarz z 1887 roku.

Gardskaga

Zwiedzanie Półwyspu Reykjanes zakończyliśmy na miejscowści Gardur, gdzie mieliśmy okazję zobaczyć dwie latarnie o takiej samej nazwie – Gardskaga.

Pierwsza latarnia (powyżej), mająca 12.5 metrów wysokości powstała w 1897 roku. Niestety była w remoncie, więc nie mogliśmy jej zwiedzić.

Druga (poniżej) powstała w 1944 roku. Powodem jej wybudowania, jest fakt podmywania brzegu przez wody Atlantyku, przez co starsza latarnia może kiedyś zostać dosłownie zmyta. Ma 28 metrów wysokości, co oznacza, że jest również najwyższą latarnią na Islandii. Jej również nie zwiedziliśmy, gdyż była zamknięta.

Wskazówka. Półwysep Reykjanes oferuje jeszcze dwa bardzo atrakcyjne miejsca do zwiedzenia. Mowa o Krýsuvík, kolejnym geotermalnym obszarze oraz Blue Lagoon (Błękitnej Lagunie), w której można zażyć kąpieli po zapłaceniu niemałych pieniędzy. My tam nie byliśmy, ale oba punty są bardzo polecane. 😉

Opisane powyżej atrakcje to jedynie niewielki skrawek islandzkiego piękna, a jednak widoki i wrażenia mogą przyprawić o zawrót głowy. W następnym wpisie uroczymy Was kolejnymi ciekawostkami o Islandii i co najważniejsze, będzie więcej słońca! Wędrujcie z Oczkami! 🙂

Poniżej mapka z zaznaczoną trasą i wszystkimi atrakcjami w Golden Circle, Reykjanes i Reyjadalur:

Zapraszamy Was również na filmik z tej części Islandii 🙂

Link do części głównej oraz pozostałych wpisów o Islandii znajdziecie tutaj. 🙂

Artykuł Islandia – Golden Circle, Reykjadalur i Reykjanes pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

… jak tu się powstrzymać przed opublikowaniem słodkich kociaków czekających tylko na przytulenie? No właśnie, nie da się (a jak ktoś wie jak, to prosimy o poradę). W związku z tym publikujemy galerię greckich kotów, które na wyspie można spotkać dosłownie wszędzie, a w szczególności na ulicach i w restauracjach! Jest to z pewnością związane z faktem, że Grecy uwielbiają koty, natomiast psy, traktują niestety, jako zwierzęta zbędne (i to się naprawdę dało zauważyć).

A na samym końcu czeka na Was także filmik podsumowujący nasze greckie wakacje, w którym również udział wzięły kociaki. 😉

Mamy nadzieję, że się Wam spodoba!

I to by było tyle, jeśli chodzi o Thassos… 😉

To już piąty i ostatni wpis z serii o Thassos 🙂 Główny wpis oraz linki do kolejnych części znajdziecie tutaj. Zapraszamy do lektury! 🙂

Artykuł Thassos – część V – Słodkie kociaki i filmowa relacja. pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Wychodzimy z mieszkania około 5:40, słońce świeci i jak na tak wczesny poranek, jest naprawdę ciepło. Docieramy do dworca w Krakowie, pakujemy się do autobusu i ponad dwie godzinki później jesteśmy w Zakopanym. Nauczeni, że kupowanie biletów powrotnych w ostatniej chwili, w tak piękny weekend, nie jest dobrym sposobem, zaopatrujemy się w takowe już po przyjeździe. Stwierdzamy, że spokojnie się ze wszystkim wyrobimy, więc postanawiamy wypić kawę w kawiarence przy dworcu, która smakuje naprawdę dobrze. 🙂

Szukamy busa, który mógłby przybliżyć nas do celu naszej sobotniej wędrówki – Małołączniaka. Pan kierowca zostawia nas na przystanku Gronik – Dolina Małej Łąki. Przy wysiadaniu jesteśmy świadkami komicznej sytuacji. Pewne małżeństwo kłóci się z kierowcą, że wysadził ich 200 metrów dalej niż powinien. Czy to naprawdę taka różnica dla osób chodzących po górach? Nie sądzę.

Wkraczamy na niebieski szlak i po niecałej godzinie wędrówki głównie w lesie, docieramy do Przysłopu Miętusiego- 1189 m. n.p.m. (za każdym razem śmieszy mnie ta nazwa 😀 ), z którego możemy podziwiać już ładne widoczki.

Ruszamy dalej w drogę Kobylarzowym Żlebem. Jak podaje mapa, za trzy godziny powinniśmy być u celu, ale zostanie to jeszcze zweryfikowane przez naszą kondycję. Im wyżej idziemy, tym bardziej nieziemskie pejzaże możemy podziwiać. Po lewej stronie mamy las, którego poboczem maszerujemy, a po prawej iście górski krajobraz – Twardą Ścianę. Słońce świeci już jak szalone (jest ponad 30 stopni Celsjusza), a my staramy się chować w cieniu, którego jest niestety niewiele. Zatrzymujemy się na przerwę przy niewielkim strumyczku, gdzie się schładzamy i uzupełniamy energetyczne braki. Wychodzimy całkowicie z lasu i mamy już przed sobą tylko góry.

Zachwycamy się pięknem górskiej natury, którą mamy przed i za sobą. Co jakiś czas jednak przystajemy, by odpocząć, gdyż szlak jest stromy i usypany z mniejszych i większych kamieni, przez co łatwo o pośliźnięcie. Jest to również niebezpieczne, gdyż zsuwające się kamienie, mogą uderzyć osobę(y) idące za nami.

W końcu pojawia się nowe wyzwanie – łańcuchy. W pierwszej chwili pytam się Łukasza: „Jak ja wyjdę”? Gdy zaczynam się jednak wspinać, to chcę więcej. A w momencie, w którym okazuje się, że łańcuch jest krótki i już się kończy, jestem rozczarowana, że tak mało go było. 🙁

Docieramy w końcu do miejsca, z którego widać Giewont w całej okazałości. Wydaje się nam, że jesteśmy już prawie u celu, gdyż po prawej wyłania się wysoki punkt, który można by nazwać szczytem. „Wydaje się” to bardzo dobre określenie. Jak nam powiedział pewien pan, który usiadł obok nas na krótki spoczynek, wychodzenie na Małołączniak od tej strony, jest zwodnicze – wydaje się, że to już, a to trzeba jeszcze iść, i iść, i tak kilka razy. Jak się później okazało były to święte słowa.

Po krótkiej przerwie i sfotografowaniu Giewontu ruszamy w kierunku naszej przyszłej zdobyczy. Łukasz dostaje energetycznego kopa i pnie się pod górę bez przerw, ja natomiast opadam trochę z sił i jestem zmuszona, co jakiś czas robić sobie krótki odpoczynek. Gdy widzę Łukasza, mam nadzieje, że ta górka na której już stoi, to nasz cel. Nic z tego. Podchodzenie trwa w nieskończoność…

Docieramy w końcu do Małołączniaka. Planowane trzy godziny zamieniły się w 4, także mamy lekki czasowy poślizg. Nie to liczy się to jednak w tym momencie. Ważne jest, ze przekraczam kolejną górską granicę – 2096 m.n.p.m i czuję się z tym wspaniale. 🙂 Pejzaże, jakie się wyłaniają wokół nas są niesamowite. Mamy widok na Giewont, Ciemniaka, Kondracką Kopę i wiele innych gór, które jeszcze czekają na zdobycie… 🙂

Już przy podchodzeniu zaczęło wiać, ale na samym szczycie wieje okropnie. Takiego wiatru w górach jeszcze nie doświadczyłam – czuje jak moje ramiona zamarzają, podczas gdy słońce świeci w pełni. Tutaj dobra rada: zawsze zabierajcie ze sobą w góry coś z długim rękawem, nawet jeśli ma być ponad 30 stopni. My tym razem nie wzięliśmy i żałowaliśmy. Przez ten wiatr, na Małołączniaku spędzamy może 10 minut. Schodzimy z niego tak szybko, jak się tylko da, by się rozruszać i dojść do miejsca, w którym nie będzie tak wiać. Po drodze zahaczamy o wspomnianą Kondracką Kopę – 2005 m.n.p.m. Jeszcze tak szybko na górę nie wchodziłam… Podejście zajmuje mi kilka minut. Podczas wychodzenia odwracam się cały czas bokiem do szlaku, by chociaż przez chwilkę wiatr dmuchał mi w plecy, a nie w bok i przód ciała.

Jako, że Kopa znajduje się niecałe 25 minut od Małołączniaka, widoki z niej są podobne i tak samo wspaniałe. 🙂

Schodzimy z Kopy do Przełęczy pod Kondracką Kopą. Stamtąd ruszamy zielonym szlakiem w dół. W tym miejscu przestaje wiać, a zaczyna grzać. Nie wiem, co gorsze. 🙂 Schodzimy z myślą o dobrym obiadku w schronisku, więc pędzimy jak szaleni. Dwa razy się potykam, ale na szczęście nie jest to nic groźnego. 😉

Docieramy do schroniska. Co dziwne nie ma tam szarlotki (!), tylko piernik. Nie pozostaje nam nic innego, jak go zamówić. Jednak po dużej porcji pierogów ruskich i wypitym zimnym piwku, pakujemy piernik do plecaka i zabieramy ze sobą do Krakowa. 🙂

Po odpoczynku zbieramy się w dalszą drogę. Według mapy mamy przejść niebieskim szlakiem godzinę do Kuźnic. W rzeczywistości zajmuje nam to jakieś 50 minut.

Ledwo co docieramy do Kuźnic, a pan pakuje nas do mini busa i zawozi do Zakopanego. Na dworcu jesteśmy o 17.50, a bilet kupiliśmy na 18.30. Wiemy jednak, że jest jeszcze bus o 18, który właśnie podjeżdża, a ludzi – co dziwne – bardzo mało. Nie zastanawiając się wiele, prosimy panią w okienku o prze-bukowanie biletu na godzinę 18:00 i po chwili jesteśmy już w drodze powrotnej do Krakowa. 🙂

Artykuł Przekraczanie kolejnych górskich wysokości – Małołączniak. (13.06.2015) pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Rygge -> Larkollen 

Na lotnisko Rygge przylecieliśmy około godz. 16.00. Chwilę poczekaliśmy na dziewczyny, które miały nas zabrać do Oslo. Zanim jednak dotarliśmy do stolicy Norwegii, zrobiły nam miłą niespodziankę i zawiozły nas do malowniczej miejscowości Larkollen, położonej niedaleko lotniska Rygge. Na miejscu, Marta zabrała nas na położone w górnej części miejscowości skałki, z których rozciągał się przepiękny widok na zatokę i okoliczne lasy. Kolejną atrakcją był położony w dolnej części miejscowości, drewniany hotel z widokiem na morze oraz port. Mieliśmy również okazję gościć u Marty taty, gdzie zobaczyliśmy, jak wygląda typowy norweski dom od środka.

Larkollen było pierwszym prawdziwym spotkaniem z Norwegią. Nie byliśmy tam długo, ale nie przeszkodziło mi to, w zakochaniu się w tym miejscu. Spokój, cisza, malownicze tereny, morze, skały i ten urokliwy hotel, wszystko to sprawiło, że mam sentyment do tego miejsca i mam nadzieję, że uda nam się tam kiedyś powrócić. 😉

Kierunek -> Oslo

W końcu przyszedł czas na cel naszej wyprawy – Oslo. Pamiętam, jak jechaliśmy autostradą i podziwialiśmy zachwycające, norweskie krajobrazy. Gdy wjechaliśmy do stolicy Norwegii, nadal świeciło piękne słońce, mimo, że była już godzina 20. Tu czekała nas kolejna niespodzianka, dziewczyny chciały nam od razu pokazać trochę miasta – głównie centrum, dzięki czemu mogliśmy podziwiać m.in Operę i widoki na Oslofjorden (najdłuższą zatokę w południowo-wschodniej Norwegii).

Plan na kolejny dzień

Plan na następny dzień stał pod znakiem zapytania. Od początku wiedzieliśmy, że jeden pełny dzień w Oslo poświęcimy na zwiedzanie muzeów, lecz nie wiedzieliśmy który. Pogoda natomiast wiedziała i postanowiła nam pomóc podjąć decyzję już drugiego dnia. Gdy wstaliśmy rano było naprawdę niesympatycznie – zimno i brzydko.

Nasz muzealny dzień, zaczęliśmy od podejścia do informacji turystycznej, by poprosić o przewodnik po Oslo, który byłby w języku „czytelnym” dla przybyszy z południa – najlepiej w angielskim – i przy okazji zapytać się, jakie muzea warto zwiedzić. Udało nam się uzyskać mapkę z zaznaczonymi atrakcjami oraz mini rozkładem komunikacji miejskiej. Wiedzieliśmy, że istnieje możliwość kupienia biletu o nazwie Oslo Pass, pozwalającego na wstęp do wszystkich muzeów w mieście oraz przejazdy komunikacją miejską. Istnieją trzy rodzaje takiego biletu: 24, 48, albo 72 godzinny. Nas w zupełności satysfakcjonował bilet 24 godzinny, chociaż jego cena nie jest niska – 320 koron (ok. 160 zł) od osoby. Gdybyśmy, natomiast chcieli zobaczyć muzea bez Oslo Pass, za każdy wstęp musielibyśmy zapłacić od 40 do 80 koron, co zupełnie by nam się nie opłacało.

Oslo – Zwiedzanie muzeów

Zaopatrzeni w bilety ruszyliśmy na poszukiwanie muzeów w Oslo. Na pierwszy rzut padło The Mini Bottle Gallery – mieliśmy do niego najbliżej z centrum, a dziewczyny powiedziały, że warto tam zajrzeć. Niestety, okazało się, że muzeum czynne jest tylko w weekendy.

Twierdza Akershus

Kolejnym punktem na naszej mapie był Twierdza Akershus – zamek obronny, zbudowany około XIII wieku. Położony jest w historycznie strategicznym miejscu – na wzniesieniu bezpośrednio nad morzem. W tym miejscu można również znaleźć wiele innych atrakcji. Główną jest Muzeum Norweskiego Ruchu Oporu, ale także współczesne budynki militarne, wystawy armat oraz widoki na Oslofjorden.

Muzeum Norweskiego Ruchu Oporu

Muzeum jest naprawdę ciekawe. Podobały nam się przede wszystkim interaktywne wystawy, przypominające nieco te z Muzeum Powstania Warszawskiego w Warszawie.

Centrum Pokojowej Nagrody Nobla

Następnie przyszedł czas na Centrum Pokojowej Nagrody Nobla. Samo muzeum nie jest duże, ale zawiera bardzo efekciarski, przyciemniony pokój z ładną muzyką w tle, gdzie znajdują się interaktywne ekrany ze zdjęciami wszystkich zdobywców pokojowej nagrody Nobla.

Nie mamy zdjęć, ale w filmiku na końcu wpisu, umieszczonych jest kilka scen ze zwiedzania. 🙂

Półwysep Bygdøy

Z Nobel Peace Center udaliśmy się prosto na prom do Bygdøy – półwyspu leżącego na terenie Oslo. Tam czekały na nas kolejne muzea do zwiedzania. Z pięciu zaznaczonych na naszej mapie, wybraliśmy trzy. Pierwszym, które odwiedziliśmy było The Polar Ship Fram. Główną atrakcją jest możliwość zwiedzania ogromnego statku o nazwie FRAM, którym norwescy odkrywcy – Fridtjof Nansen, Otto Sverdrup, Oscar Wisting oraz Roald Amundsen płynęli na Arktykę i Antarktykę. Zwiedzanie statku było naprawdę interesującym doświadczeniem.

Mniej interesującym muzeum, było Viking Ship Museum. Samo muzeum z zewnątrz wygląda, jak kościół i zbudowane jest na planie krzyża. Na środku znajduje się jedna większa łódź Wikingów, natomiast „w ramionach” rozlokowane są dwie mniejsze. Dosyć słabo zachowane łodzie, naszym zdaniem, nie stanowią większej sensacji.

Ostatnim miejscem, które zwiedziliśmy na półwyspie, było Norsk Folkmuseum. Znajduje się tam kilka budynków z różnymi wystawami oraz ogród botaniczny. Niestety, nie zwiedziliśmy tam za wiele. Gdy weszliśmy do jednego z budynków, w całym muzeum rozległ się alarm, więc pan pilnujący wejścia, poprosił nas o jego opuszczenie. Wiedzieliśmy, że przez jakiś czas do żadnego z obiektów nie wejdziemy, więc skierowaliśmy się ku ogrodowi botanicznemu. Główną atrakcją jest tam zabytkowy, drewniany kościół. Mieliśmy akurat szczęście, ponieważ towarzyszyła nam wycieczka z przewodniczką, więc posłuchaliśmy kilku ciekawostek o kościele. 😉

Muzeum Narodowe w Oslo

Muzealną wisienką na torcie było Muzeum Narodowe, gdzie znajdują się dzieła słynnych artystów, w tym najbardziej znanego norweskiego malarza – Edvarda Muncha. Muzeum daje możliwość bardzo bliskiego kontaktu ze sztuką – nie ma praktycznie żadnych barierek ograniczających dostęp do dzieł. Poza tym, znajduje się tam jedno pomieszczenie, w którym każdy może spróbować swych sił w szkicowaniu dzieła umieszczonego na środku.

Nie interesuję się za bardzo sztuką, lecz szczerze przyznam, że gdybyśmy mieli więcej czasu i sił na zwiedzanie, to mogłabym tam spędzić pół dnia. Większość obrazów była zachwycająca, a słynny Krzyk Muncha naprawdę zrobił na mnie wrażenie. W pokoju, w którym znajdują się dzieła artysty, siedzi strażnik, nie można robić zdjęć, a wspomniany Krzyk oraz inny sławny obraz Madonna, zabezpieczone są szklaną płytą.

Oslo – Hollmenkollen

Całodniowy trip po muzeach wyssał z nas resztki sił, ale mieliśmy jeszcze jeden punkt zaznaczony na naszej mapie. Było nim Hollmenkollen – miejsce, w którym na wzniesieniu wybudowana jest słynna skocznia narciarska. Wiedzieliśmy, że taka okazja może się już nie powtórzyć. Plusem było to, że z centrum Oslo do Hollmenkollen jedzie się około 30 minut metrem. Mogliśmy, więc usiąść i nabrać trochę sił na dalsze zwiedzanie. 🙂

Gdy w końcu dotarliśmy na miejsce, naszym oczom ukazała się ogromna skocznia zatopiona we mgle. W tamtym momencie zapomnieliśmy o zimnie i zmęczeniu. Zrobiliśmy obchód wokół skoczni. Udało się nam nawet znaleźć wielkiego trolla na wzniesieniu na przeciwko. 😉 Po około półgodzinnym zwiedzaniu, mogliśmy w uczuciu spełnienia wrócić do mieszkania.

Oslo – Pałac Królewski

Pod Pałac Królewski w Oslo mieliśmy szansę podchodzić kilka razy. Widzieliśmy go zarówno za dnia, jak i w nocy. I w każdej odsłonie wyglądał okazale. Został on wybudowany w pierwszej połowie XIX wieku i usytuowany na niewielkim wzniesieniu na przedłużeniu głównej ulicy Karl Johans Gate.

Podchodzenie pod Pałac, o tej porze roku, stanowi samą przyjemność. Nie tylko widzimy przed sobą dostojny budynek, w którym mieszka rodzina królewska, ale także otacza nas woń kwitnących bzów, posadzonych wzdłuż Karl Johans Gate (a dokładniej na ostatnim jej odcinku). Wokół Pałacu roztacza się park, natomiast spod niego rozciąga się wspaniały widok na całe miasto.

Dodatkowymi atrakcjami w tym miejscu są z pewnością budynek Teatru Narodowego, otoczony niewielkim parkiem oraz budynek Parlamentu.

Park Rzeźb Vigelanda

Ostatniego dnia naszego pobytu w Oslo – w niedzielę, udaliśmy się do słynnego Parku Vigelanda, będącego częścią Parku Frogner. Park Vigelanda jest największym na świecie parkiem rzeźb, stworzonym przez jednego artystę – Gustava Vigeland’a. Znajduje się tam ponad 200 figur.

Z centrum Oslo do parku szliśmy około 40 minut spacerkiem. Ewa zabrała nas przez Majorstuen – dzielnicę znaną z zamożności mieszkańców.

Park Frogner jest naprawdę ogromny, piękny i można w nim spędzić cały dzień. My niestety nie mieliśmy takiej możliwości. Skupiliśmy się, więc jedynie na parku rzeźb. A jest tu, co podziwiać. Każda figura pokazuje coś innego, ale wszystkie są nagie, zatrzymane w ruchu, często w niejednoznacznych pozycjach. Znajdziemy tu m.in.: rozzłoszczonego chłopca (którego zdjęcie można zobaczyć na większości pocztówek), mężczyzn podtrzymujących fontannę, a centralny punkt stanowi wielki monolit stworzony ze 121 postaci, z których jedna jest autoportretem artysty. Z tego miejsca również rozciągają się wspaniałe widoki na miasto.

Z lekkim niedosytem i niechęcią wyszliśmy z parku, ale nie mogliśmy dłużej zostać, gdyż gonił nas czas i nadciągający deszcz.

Operahuset

Na deser zostawiliśmy sobie zwiedzanie słynnej Opery Narodowej (Operahuset) – bez tego nie mogliśmy opuścić Oslo. Oddana do użytku 2008 w roku, umiejscowiona  jest obok niewielkiego portu – Bjørvika i stanowi obecnie największy budynek kulturalny w Norwegii. Wygląda nowocześnie zarówno z zewnątrz, jak i wewnątrz. Na cały budynek da się wejść, ponieważ od rozciągającego się od ziemi, pochyłego dachu, na samą górę prowadzą schody. Wejście na Operę jest darmowe, można tam przebywać ile się chce, z czego korzystają zarówno turyści, jak i mieszkańcy stolicy. 🙂

Inne atrakcje w Oslo:

• Tygrys – jedno z najbardziej rozpoznawalnych miejsc w Oslo, punkt spotkań. Znajduje się w samym centrum, przy dworcu głównym i galerii handlowej.

• Ratusz – uznawany przez Norwegów za najbrzydszy budynek w Oslo.

Okolice Oslo – Ask

Do miejscowości Ask pojechaliśmy przypadkowo. Gdy dziewczyny zaproponowały, że nas tam zabiorą, to chętnie się zgodziliśmy. Stwierdziliśmy, że będzie to świetna okazja, żeby zobaczyć swojską Norwegię. 

Rundka dookoła Ask pozwoliła nam na poznanie chociażby w małym stopniu kultury i sposobu życia Norwegów. Co najbardziej nam się podobało? Przede wszystkim domy. Większość domów budowanych jest z drewna, co zauważaliśmy już w Larkollen, a na dachach niektórych rośnie nawet trawa.

Zaobserwowaliśmy również, że w tak małych miejscowościach, jak Ask, Norwedzy nie zamykają swoich domów, ani samochodów, nie przypinają również rowerów, co pokazuje, jak jest tam bezpiecznie.

Przy kilku gospodarstwach zauważyliśmy również, poniższy drewniany budynek, który wszędzie wyglądał identycznie. Bardzo nas to zaintrygowało. Niestety, dziewczyny nie potrafiły nam pomóc w odgadnięciu jego zastosowania. Jeśli posiadacie jakieś informacje, to pomóżcie nam w odkryciu tej zagadki. 😉

Podsumowanie

Podczas naszego pięciodniowego pobytu w Oslo, staraliśmy się wycisnąć z niego, jak najwięcej. Pogoda była zmienna, jednak nie przeszkodziło nam to w zwiedzeniu praktycznie wszystkiego, co mieliśmy zaplanowane. Mogę szczerze przyznać, że Norwegia to kraj niezwykły, pełen zieleni, kwiatów, wody, skał, pięknych budynków, uśmiechniętych i przyjaźnie nastawionych Norwegów oraz wysokich cen (co nam się akurat najmniej podobało).  😉

Pod tym linkiem, znajdziecie informację turystyczną online, gdzie możecie zaplanować wycieczkę po Oslo. 

A na koniec zapraszamy Was na 5 minutowy filmik, upamiętniający nasz wyjazd.

PS. Wybaczcie nam pewne niedociągnięcia, ale to pierwszy filmik stworzony przez nas. Obiecujemy poprawę. 🙂

Artykuł Najważniejsze atrakcje Oslo i okolic pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.