Wyzwanie = motywacja do działania

W tym roku, jak nigdy dotąd, zafascynowałam się jesienią. Wszystko za sprawą wyzwania, którego się podjęłam. Postanowiłam przez 30 dni fotografować tę porę roku, zaczynając pierwszego dnia jesieni – 23. września 2019. O całym zdarzeniu poinformowałam na naszym instagramie i facebooku. Zasady były proste, bo codziennie robiłam zdjęcia jesieni i wrzucałam jedno z nich, opatrzone hashtagiem #wyzwaniejesień2019, w relacjach na mediach społecznościowych.

To wyzwanie było moją własną motywacją do codziennego fotografowania, do przyjrzenia się bliżej jesieni i pokazania jej piękna. W tym roku październik ujawnił swoje najlepsze oblicze. Dużo słońca, mgły czy krople rosy, to wszystko starałam się odzwierciedlić na fotografiach. Skupiłam się również na zrobieniu kilku kadrów w domu, by bardziej pobudzić swoją kreatywność. Przyznam, że nigdy nie zgromadziłam tylu rzeczy związanych z tą porą roku. Liście i kasztany zebrane w parkach podczas spacerów, dynie kupione na lokalnym ryneczku czy świece w odcieniach brązu i pomarańczu. Dzięki temu, całe nasze mieszkanie zapachniało jesienią.

Fotografowałam głównie telefonem w drodze do i z pracy. Średnio potrzebowałam 15-20 minut, by znaleźć dobry kadr i zrobić zdjęcie. Uwierzcie, jest to czas, który każdy z nas jest w stanie zarezerwować tylko dla siebie. Zdjęcia obrabiałam w lightroom mobile, co zajęło mi kolejne max. 10 minut. W większości przypadków było to jednak krócej, ponieważ stworzyłam preset, który stosowałam do większości zdjęć. 🙂

Jesień 2019 roku w moich fotografiach

Wyzwanie było dla mnie niesamowitą frajdą, cieszyłam się jak dziecko z każdego zrobionego zdjęcia, a Łukasz dodatkowo motywował mnie do działania. Wspominam o tym, ponieważ wsparcie bliskich przy takich wyzwaniach ma ogromne znaczenie. 🙂

Jak oceniacie efekty? 🙂

Zachęcam do podejmowania takich wyzwań, nie tylko fotograficznych, ale w każdej dziedzinie życia. Są świetną nauką dyscypliny, poznawania siebie i swoich możliwości oraz świata dookoła nas, a także rozwijają nas całościowo. Kończymy je z jeszcze większą wiedzą dotyczącą tematu, którego się podjęliśmy. I rozpierającą dumą, gdy wyzwanie uda się skończyć! 🙂

2 lata temu podjęliśmy się również innego wyzwania – fotografowaliśmy przez 365 dni. O naszych efektach oraz przemyśleniach Łukasza przeczytacie tutaj, zapraszam. 🙂

Artykuł Jesień 2019 – 30-dniowe wyzwanie fotograficzne pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Kiedy w 2012 roku ostatnim razem odwiedziłem Czerwone Wierchy w okresie jesiennym (a był to przełom września i października), widoki co prawda były przepiękne, ale nie do końca wszystko było tak czerwone, jak powinno być. Niedosyt, który pozostał, kiełkował, ale czas w poprzednich latach nie pozwolił na wybranie tego najbardziej znanego masywu Tatr Zachodnich na cel podróży. Taka okazja nadarzyła się dopiero w tym roku, zaraz po naszym powrocie z Grecji. Postanowiliśmy nie zwracać uwagi na pogodę i wybrać się (w trójkę – razem z Monią) na Czerwone Wierchy, mimo nieco nieprzychylnych, prognoz.

Czerwone Wierchy – wędrówka we mgle

Zaraz po godzinie 6 wyruszyliśmy z Krakowa i chwilę po 9 byliśmy już w Kirach. Pogoda jaką zastaliśmy na Podhalu była zdecydowanie przygnębiająca. Mimo wszystko postanowiliśmy wyruszyć w stronę Ciemniaka (2096 m n.p.m.), a dopiero później zależnie od warunków zadecydować o dalszym kierunku.

Ze względu na kompletny brak widoków, marsz nie sprawiał nam takiej przyjemności, jaką powinien, a morale było naprawdę niskie. W okolicy Chudej Przełączki (1851 m n.p.m.) dopadł nas marazm, postanowiliśmy go jednak przezwyciężyć i ruszyć dalej na Ciemniak.

Tuż przed szczytem, na moment chmury odsłoniły Krzesanicę i mogliśmy oglądać przez kilkanaście sekund jako-takie widoki. 🙂

Na samym szczycie spędziliśmy tylko kilka minut – brak widoków i rozpoczynający padać deszcz skutecznie zniechęcił nas do dalszej wędrówki Czerwonymi Wierchami. Zamiast tego postanowiliśmy cofnąć się do Chudej Przełączki i zejść stamtąd do schroniska na Hali Ornak. Szlak pomiędzy Chudą Przełączką, a Halą Ornak dość długo, ale przyjemnie schodzi w dół. Przechodzi przez Wysoki Grzbiet, Tomanowy Grzbiet, Czerwony Żleb oraz Wyżnią Polanę Tomanową, dzięki czemu zadziwia swoją różnorodnością. Widoki, jakich mógłby dostarczyć w lepszych warunkach meteorologicznych, są nie do opisania!

Po zejściu do schroniska postanowiliśmy posilić się strawą i kawą. Do samochodu dotarliśmy wraz z pierwszymi oznakami mroku, a do Krakowa nieco wcześniej, niż poprzednim razem.

Niedosyt Czerwonych Wierchów wciąż z nami pozostał. Wygląda na to, że przyszłą jesienią znów spróbujemy odkryć tą tatrzańską czerwień… 🙂

Nowa forma na naszym blogu! KONKURS:

Co to za grzybek przedstawiony na jednym ze zdjęć?

Napiszcie nam w wiadomości prywatnej na naszym fanpage’u odpowiedź na to pytanie wraz z krótkim (2-3 zdania), ciekawym opisem lub wierszem. Na odpowiedzi czekamy przez tydzień od publikacji. Te, które przypadną nam najbardziej do gustu docenimy pocztówką przesłaną na wasz adres oraz małym prezentem regionalnym z naszej następnej większej podróży.

Powodzenia 😉

Artykuł (Nietakie) Czerwone Wierchy w mglisty październikowy dzień pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.