Ipsario, bo o nim mowa, ma „zaledwie” 1204 m n.p.m (w sumie nie wiadomo dokładnie, bo różne źródła, różnie podają. 😉 ) Należy jednak pamiętać, że wychodzi się z poziomu morza, więc cała trasa prowadzi pod górę. Innym, łatwiejszym sposobem na dotarcie na szczyt może być wycieczka dżipem pod samo Ipsario – dobra alternatywa dla osób nie lubiących lub nie mogących pokonywać takich przewyższeń. Nie ważne, w sumie, jakim sposobem, ważne by dostać się na szczyt i móc podziwiać te niesamowite widoki! 🙂

Na dzień naszej przygody wybraliśmy piątek, 2. października. Ruszyliśmy po godzinie 9.00 rano ze Skala Potamias i skierowaliśmy się w kierunku Potamii. Podczas wędrówki towarzyszyła nam pani Zosia (ta sama, która wybrała się z nami w trip dokoła wyspy). Trafiliśmy na idealną pogodę. Było ciepło, ale nie grzało, a od czasu do czasu powiewał wiatr, który dodatkowo umilał wędrówkę.

Po dotarciu do Potamii, zapytaliśmy napotkanych mieszkańców, w którą stronę mamy skierować nasze kroki. Gdy znaleźliśmy się na początku szlaku, weszliśmy w las (składający się głównie z drzew piniowych), którym szliśmy większą część trasy.

Szczerze przyznam, że podczas planowania tej wędrówki, obawialiśmy, że szlak będzie niedostatecznie oznakowany. Na szczęście, bezpodstawnie. Gdy zobaczyliśmy pierwszy drewniany znak wskazujący drogę na Ipsario, wiedzieliśmy, że wszystko jest tak, jak powinno. 😉 Po około 20-30 minutach od wkroczenia na szlak, znaleźliśmy miejsce z niewielkim źródełkiem, przy którym zatrzymaliśmy się, by zrobić krótką przerwę i podreperować nasze wodne zapasy.

Ruszyliśmy dalej w trasę i minęliśmy kolejne dwa drewniane znaki. W pewnym momencie oznakowanie się zmieniło. Nie były to już drewniane tabliczki, tylko czerwone punkty na skałach, prowadzące nas na szczyt. Można więc nieoficjalnie przyjąć, że szliśmy szlakiem czerwonym. 😉

Drugą największą atrakcję (oprócz niesamowitych widoków) podczas wychodzenia na szczyt stanowiły kozy i kozły, których dzwonki dało się słyszeć praktycznie wszędzie! 🙂 Po wyjściu z lasu, dotarliśmy na przełęcz, gdzie ujrzeliśmy całe stado swobodnie pasących się zwierzątek. Jeden kozioł pozował z chęcią i cierpliwością do zdjęcia, a ja nie mogłam sobie odmówić podejścia, jak najbliżej tylko mogłam, by cyknąć mu kilka fotek. 😉

Na przełęczy znajduje się dobrze zagospodarowane miejsce do odpoczynku, z którego mieliśmy okazję skorzystać. Obok na co dzień zamkniętej chatki, stoją dwie altany: jedna z miejscem na grilla, druga zabudowana, w której można się schować przed wiatrem i deszczem. Nie muszę dodawać, że z każdego punktu można podziwiać wspaniałe panoramy!

Z tego miejsca niewiele już dzieliło nas od szczytu. Im wyżej wychodziliśmy, tym wiatr robił się bardziej nieprzyjemny, ale cały czas świeciło słońce, które nam wszystko wynagradzało. Krajobraz również się zmienił, stał się bardziej surowy – większość stanowiły kruszące się kamienie, a drzew było coraz mniej.

Po około pół godzinie udało nam się zdobyć nasz upragniony i długo wyczekiwany cel – Ipsario! Widoki, jakie mieliśmy okazję podziwiać były wprost oszałamiające! Z jednej strony całe Golden Beach, morze i ląd, a z drugiej same góry. Tego dnia czuliśmy się zwycięzcami. 🙂

W uczuciu spełnienia, zeszliśmy tą samą trasą, którą wychodziliśmy (nie było innego wyjścia, jeśli chcieliśmy się dostać do Skala Potamias). Schodzenie zeszło nam naprawdę szybko (może też przez to, że spieszyliśmy się na kolację. 😛 ) i bez większych przygód.

Cała wędrówka zajęła nam około 7 godzin. Dużo czasu poświęciliśmy na robienie zdjęć (przynajmniej ja 😀 ) i podziwianie wszystkiego dookoła. Myślę, że trasę można pokonać w jakieś 5 godzin, ale czy warto się spieszyć? 🙂

To już czwarty wpis z cyklu „Wyspa idealna – Thassos”. Główny wpis oraz linki do kolejnych części znajdziecie tutaj. Zapraszamy do lektury! 🙂

Artykuł Thassos – część IV – Ipsario zdobyte. pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Kierunek -> Potamia

Wyruszyliśmy rano, pieszo, drogą z Golden Beach przez gaje oliwne i wszechobecne krzewy anyżu. Po blisko pół godzinie spokojnego marszu zdołaliśmy dotrzeć do początku pierwszej miejscowości – Potamii.

Miejscowość od początku nie zapowiadała się interesująco i taka też była. Poza niewielkim ryneczkiem, który znaleźliśmy dopiero wybierając się na Ipsario, początkiem drogi na wspomnianą górę i niewielkim kościołem, nie było tam nic więcej – miejscowość była zdecydowanie nieturystyczna, a życie toczyło się tam bardzo powoli. Znaleźliśmy tu, na szczęście, kilka punktów, przy których warto było przystanąć i zrobić zdjęcia. Nie zwróciliśmy wtedy na to uwagi, ale niemal każdy z budynków miał dach w ceglanym kolorze.

Z Potamii do Panagii

Szybko przeszliśmy przez Potamię i postanowiliśmy skierować się do bardziej turystycznej i atrakcyjnej miejscowości, jaką jest Panagia. Aby tam dotrzeć, musieliśmy podążać kolejne 20 minut wzdłuż głównej, wznoszącej się drogi, w kierunku stolicy wyspy – Limenas. Po drodze kilkakrotnie przechodziliśmy przez miejsca, z których mogliśmy podziwiać całą Golden Beach.

Panagia – co warto zobaczyć?

Wspinając się coraz wyżej uliczkami miasteczka Panagia, wzdłuż kanału burzowego, dotarliśmy do malowniczo położonych źródeł dla zakochanych, które na mapie są zaznaczone, jako Love Springs.

Z jednej ze ścian rynku wypływają 3 źródła, które przepływają przez całą miejscowość. Legendy mówią, że stojące po dwóch przeciwległych rogach drzewa z dziurami w kształcie serc, symbolizują nieszczęśliwie rozłączonych kochanków, którzy spotykali się w tym miejscu potajemnie 😉

W tym miejscu, zrobiliśmy sobie przerwę na kawkę, by nabrać sił na dalsze zwiedzanie. Nie pamiętamy nazwy, ale kawiarnia, do której wstąpiliśmy znajduje się zaraz obok źródeł, po lewej stronie idąc z centrum.

Kawałeczek powyżej źródeł, znajduje się kościół Wniebowzięcia NMP zbudowany w 1832 roku. Weszliśmy do środka, by zobaczyć wnętrze, niestety nie mogliśmy zrobić zdjęć.

Naprzeciw kościoła ujrzeliśmy natomiast kolejny dowód na to, jak zakręceni na punkcie kotów są Grecy:

Schodząc chwilę później w dół, zostaliśmy poproszeni przez bardzo sympatyczną, starszą kobietę o zrobienie zdjęcia. Było to o tyle dziwne, że podróżowała Ona z całą grupą i zamiast poprosić kogoś z niej, zapytała o to Asię. Kobieta okazała się Serbką, która podobnie jak my, przyjechała na Thassos na wakacje. Swoim bardzo podstawowym, ale rozczulającym angielskim, pytała nas skąd pochodzimy oraz co już zdążyliśmy zwiedzić. Przez dłuższą chwilę nie chciała nas wypuścić życząc nam dużo szczęścia, bo „Very happy is good. Not happy is not good.” 🙂

Panagia – gdzie zjeść?

Gdy udaliśmy się w dalszą wędrówkę po miejscowości, poczuliśmy ogromny głód, który postanowiliśmy poskromić w jednej z okolicznych restauracji. Weszliśmy do tej o nazwie Elena, gdzie spróbowaliśmy Moussaki, czyli greckiej zapiekanki/lazani ze spodem ziemniaczanym. Ta potrawa była pyszna! Polecamy wszystkim!

Spacer po Panagii

Po sytym obiedzie pozwiedzaliśmy jeszcze chwilę miejscowość. Musimy przyznać, że Panagia jest zdecydowanie lepiej zagospodarowana niż Potamia. Zobaczymy tutaj dużo bardziej zadbane budynki, sklepiki z pamiątkami oraz liczne kawiarnie i restauracje, które tętnią życiem. W odróżnieniu do dachów w Potamii, te w Panagii miały kolor szary (co również zaobserwowaliśmy dopiero patrząc na wyspę z góry – ze szczytu Ipsario…).

Miejscem, do którego polecamy wstąpić, jest Muzeum Oliwy – Sotirelis. Można tutaj zobaczyć, jak wytwarzana jest oliwa oraz zaopatrzyć się w oliwki, oliwę i inne lokalne produkty. My tak uczyniliśmy i byliśmy bardzo zadowoleni z jakości. 🙂

Główna ulica Panagii to również dobra okazja do zaopatrzenia się w lokalne produkty i pamiątki. 🙂

Po zwiedzeniu Panagii, boczną drogą udaliśmy się przez gaje oliwne i piniowe do Skali Potamias, skąd wróciliśmy do naszego hotelu ledwo zdążając na wieczorną obiadokolację. Wróciliśmy bogatsi o wspaniałe widoki, 6 litrów oliwy, ponad 2 kilogramy oliwek z pestkami oraz przepiękny dzbanek na oliwę, który dostałem od Asi na urodziny. 😉

To już trzeci wpis z cyklu „Wyspa idealna – Thassos”. Główny wpis oraz linki do kolejnych części znajdziecie tutaj. Zapraszamy do lektury 😉

Artykuł Thassos – część III – Potamia i Panagia pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.