Sylwestra i powitanie Nowego Roku obchodziliśmy w domku, a w zasadzie w Osadzie Szalony Koń w miejscowości Piaski Dróżków koło Brzeska. W gronie znajomych, z którymi od kilku już lat spędzamy ostatni dzień w roku. Tym razem dołączył do nas nowy członek wyjazdów – cudny Border Collie, o imieniu Lupo. 🙂

Kilka słów o miejscu

W zasadzie na miejscu zameldowaliśmy się już w piątek wieczorem, 29. grudnia. Z przystanku w Czchowie, na którym busy się zatrzymują, jest trochę daleko do domku, ale na szczęście uratowała nas właścicielka domku, która przyjechała po nas specjalnie autem. 🙂

Sam domek jest świetnie ulokowany – z widokiem na jezioro Czchowskie i góry Beskidu Sądeckiego. Nie ma ogrzewania gazowego ani elektrycznego (chociaż w kilku pomieszczeniach jest grzejnik elektryczny), więc trzeba palić w piecach, ale jeśli tego nie umiecie, właścicielka domu zrobi to z miłą chęcią. Znajduje się tutaj stodoła, w której można zorganizować różne wydarzenia (np. wieczór kawalerski/panieński, kiedyś było tam nawet wesele! 😉 ) miejsce na grilla, ławki, huśtawki, a także indiański namiot tipi.

Jak spędzaliśmy czas, nie tylko w Sylwestra?

W zasadzie w takim gronie znajomych nie da się nudzić, a dodając do tego miejsce, jakie wybrała Ania, to zdecydowanie było co robić. Przede wszystkim poranki spędzaliśmy na spacerach – możliwości do spacerowania jest wiele i była to dla nas świetna okazja do robienia zdjęć. Po powrocie jedliśmy wspólny obiad.

Popołudniu przystępowaliśmy do różnych karcianych gier – Dixit w sumie pojawił się raz, natomiast hitem stała się gra Tajniacy, jeśli nie graliście to gorąco polecam. Jest wersja z cenzurą i bez. 😉 Granie w gry umilały nam procentowe trunki.

W Sylwestra rozpaliliśmy ognisko w namiocie tipi i zagraliśmy w Taboo. Było trochę zimno, ale znów rozgrzewaliśmy się od środka. 😉

Gdy wróciliśmy do domku, czas umilał nam Sylwester z Dwójką w Zakopanym. O północy część z nas wyszła podziwiać fajerwerki, które było świetnie widać z tego miejsca. Podziwialiśmy również Super Moon, chociaż nie był tak wielki jak miał być, ale i tak był imponujący.

W Nowy Rok rozwiązywaliśmy wspólnie krzyżówki, których ja sama nie mogłam rozwiązać, więc reszta miała wielki ubaw.  Ci, którzy mnie znają wiedzą, że często przekręcam przysłowia lub słowa, albo ich po prostu zapominam. Hitem sylwestra stało się hasło z Taboo, gdzie Ania pytając nas o kwiatek, który od nas wraz z mężem dostali, uzyskała ode mnie odpowiedź: Bonanza, szybko się zreflektowałam mówiąc Bonzai, ale cóż słowo się rzekło. 😉

W poniedziałek wieczorem zebraliśmy się z Łukaszem z powrotem do Krakowa, gdyż we wtorek musiałam iść do pracy. Tutaj znów pomogła nam właścicielka (ma swój dom kawałek dalej), która widząc, nas, ciemność i  padający deszcz, zaoferowała nam podwózkę na przystanek. Chwilę później przyjechał również bus i tak po półtorej godziny byliśmy już w Krakowie.

Bardzo dziękujemy znajomym za wspólnie spędzony czas! A właścicielce osady, pani Lucynie, za całą opiekę, życzliwość i palenie w piecu! 🙂

Więcej o Osadzie „Szalony Koń” znajdziecie tutaj

Artykuł Jak spędziliśmy Sylwestra? pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Stali bywalcy naszego bloga zapewne pamiętają, że w tamtym roku spędziliśmy weekend w Piwnicznej Zdrój. Pokrótce: zostaliśmy zaproszeni przez Anię i Kamila, by spędzić cudowny czas w większym gronie nieznanych nam dotąd osób, gdzieś na końcu świata, gdzie kończy się droga, a cisza stanowi nieodłączny element, którego tak bardzo brakuje w wielkich miastach. Od tego miejsca prowadzą dalej już tylko szlaki górskie, a malownicze tereny napawają radością oraz cieszą oczy i serce niesamowicie.

W tamtym wpisie nie wtajemniczyłam Was w historię związaną z domem, w którym spaliśmy. Otóż w tym drewnianym domu, mającym dobre 100 lat, wychował się dziadek Kasi (organizatorki całego wyjazdu). 🙂 Dom został sprzedany i nazywa się Chata pod Kamiennym Groniem, a obecny właściciel chętnie wynajmuje go zainteresowanym. Rodzice Kasi od wielu lat rezerwują sobie każdego roku kilka dni, by spędzić tutaj czas. Kasia, również co roku, zaprasza na weekend znajomych, by wspólnie odpocząć od codzienności. Cieszymy się, że możemy uczestniczyć w takiej niezwykłej tradycji! 🙂

Tegoroczne biesiadowanie przypominało to poprzednie, jednak było trochę inaczej. 😉

Była to przede wszystkim okazja do zobaczenia znajomych, których w większości nie widzieliśmy od roku, a także poznania nowych osób. Łukasz (Oczko) zaskoczył wszystkich i zaprezentował się w krótkich włosach. Po ponad 7 latach ich zapuszczania, zdecydował się na oddanie ich dla fundacji Rak’n’Roll. Wspaniała akcja, którą wspieramy!

Czas upływał nam głównie na siedzeniu przy ognisku, jedzeniu pyszności z grilla, piciu niedozwolonych dla młodzieży napoi, wpatrywaniu się w gwiazdy, śpiewaniu piosenek,  a przede wszystkim na spędzaniu czasu razem i odpoczynku. Delektowaliśmy się każdą możliwą chwilą.

Tak, jak w tamtym roku, wszystkie dziewczyny ulepiły pierogi! Niesamowicie pyszne ze świeżymi borówkami i ręcznie wyrobionego ciasta. Zabrakło tylko domowej śmietany, ale sklepowa również dała radę.

A jak wyglądało samo lepienie pierogów, możecie zobaczyć poniżej:

Nie zdobyliśmy Radziejowej. W sumie w tym roku nikt się na nią nie wybierał. W trójkę z Anią mieliśmy plan dojścia do Chatki pod Niemcową, ale niestety został on zrujnowany przez deszcz, który pojawił się z nadciągających, ciemnych chmur. Przeszliśmy jednak kawałek i w tym czasie pocykaliśmy trochę fotek. Udało się nawet zjeść kilka borówek prosto z krzaków! 🙂

W tym roku razem z Łukaszem skupiliśmy się głównie na podszkoleniu naszych fotograficznych zdolności, jako, że na co dzień nie mamy wielu okazji, a w Piwnicznej było ich nadto. Nasze upodobania fotograficzne się trochę rozmijają, ale każde z nas uczy się zawsze czegoś nowego od drugiej osoby. Łukasz lubi przede wszystkim fotografować ludzi i kręcą go zdjęcia macro. Ja natomiast fotografuję głównie krajobrazy, (tajemnicze) miejsca i czasami macro.

Oprócz powyżej zaprezentowanych zdjęć, udało się nam zrobić kilka innych, niezwiązanych z biesiadowaniem, ujęć.

Obiektem moich zdjęć stała się stara stodoła, stojąca w pobliżu chatki i obiekty znajdujące się w i obok niej. Wszystkie zdjęcia zrobione zostały obiektywem szerokokątnym Canon 10-22 mm.

Łukasz skupił się na fotografii macro, a poniższe zdjęcia zrobił obiektywem Sigma 70-300 mm:

Wpis trochę inny niż wszystkie, ale mamy nadzieję, że przypadł Wam do gustu. Fotografia stała się naszą pasją, dzięki której wyrażamy się i pokazujemy świat przez nasz pryzmat. A jeśli szukacie idealnego miejsca na odpoczynek to zaglądnijcie do Chatki pod Kamiennym Groniem. Pamiętajcie jednak, że nie miejsce jest najważniejsze, a ludzie z którymi spędza się czas… 😉

Artykuł Piwniczna Zdrój vol. 2 pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Nasz weekend zaczęliśmy w piątek wieczorem, gdy razem z Anią i Kamilem wyjechaliśmy autem z Krakowa w kierunku Piwnicznej Zdrój. Nasza podróż trwała około dwóch godzin. Po dojechaniu na miejsce przyszedł czas na zapoznanie się z resztą grupy (która tam już świętowała) i zaaklimatyzowanie… 😉

W sobotę rano z trochę ciężkimi głowami, ruszyliśmy w 11 osób w stronę Radziejowej. Trudno mi wskazać miejsce, w którym dołączyliśmy do  szlaku, ponieważ według mapy zaczyna się on w centrum Piwnicznej i prowadzi niedaleko domu, w którym przebywaliśmy… W każdym bądź razie idąc najpierw trochę na skróty, dołączyliśmy w końcu do żółtego szlaku. 🙂 Od samego początku zauroczył mnie teren Beskidu Sądeckiego. Przepiękne górki i doliny, rozkwitnięte łąki, drzewa, kwiaty… i borówki (czy jagody jak ktoś woli ;)) Tak! na całej trasie było pełno krzewów z pysznymi borówkami. I wszyscy chętnie się nimi zajadaliśmy. 🙂

Pierwszym punktem postoju na naszej trasie był Kamienny Groń (785 m. n.p.m.). Po chwilowej przerwie na zdjęcia, ruszyliśmy dalej żółtym szlakiem. Dotarliśmy do rozwidlenia, w którym mogliśmy wybrać czy idziemy zdobywać Niemcową, czy odpocząć w Chatce pod Niemcową. Wygrał plan drugi. Po około 20 minutach byliśmy już na miejscu.

Jest to druga chatka, w której miałam okazję przebywać. I tak jak za pierwszym razem, tak tutaj, czułam się jak w domu. Za co uwielbiam takie chatki? Za to, że pozwalają na odpoczęcie od codzienności i zapomnienie o wszystkich problemach. Ponadto nie ma w nich elektryczności i bieżącej wody. W przypadku tej chatki, ubikacja (z zabawną instrukcją, jak jej używać :)) oraz prowizoryczna „łazienka” z wiadrem do umycia się i rąk, a nawet lusterkiem, znajdują się kilka metrów od chatki po przeciwnych stronach. W takich właśnie miejscach można docenić to, co ma się na co dzień. 🙂 A uroku tej chatce dodaje fakt, że znajduje się tam huśtawka, z niesamowitym widokiem na góry… Mogłabym tam przesiadywać całymi dniami. 🙂

W chatce przystanęliśmy na dłuższą chwilę. Przemiły Chatkowy zrobił nam herbatę i przy okazji opowiadał śmieszne historie i anegdotki. Pożywiliśmy się, pograliśmy w stukana (coś w stylu gry w hokeja na specjalnym stole; tzw. „air hockey”), a ja skorzystałam z możliwości pohuśtania się na huśtawce.

Nadszedł jednak czas, by ruszyć w dalszą drogę. Jak się okazało, z całej naszej jedenastki, większość była już na Radziejowej kilka razy, dlatego na zdobywanie szczytu zdecydowaliśmy się tylko w trójkę. Ja, Łukasz i kolega Stefan. Reszta grupy postanowiła zostać i odpocząć.

Ruszyliśmy zatem w mocno okrojonym składzie. Po chwili wyszliśmy na dosyć rozległym szczycie – Niemcowej. Wkroczyliśmy na czerwony szlak. Kolejnymi punktami na naszej trasie były Międzyradziejówki (1035 m.n.p.m.), a następnie Wielki Rogacz (1182 m.n.p.m). Dotarliśmy do Przełęczy Żłóbki, z której rozciąga się wspaniały widok na Tatry. Niestety, widoczność tego dnia nie była najlepsza. Stamtąd już niewiele dzieliło nas od celu. Ten ostatni kawałek był dość stromy, ale bardzo przyjemny. Szliśmy lasem, także słońce nam nie przeszkadzało. 😉

Po pół godzinki byliśmy już na Radziejowej (1262 m. n.p.m). Szczerze przyznam, że nie lubię szczytów, które znajdują się w lesie i z których nic nie widać. Jeżeli wychodzę na szczyt, to po to, żeby mieć wspaniały widok. Chyba, że na takim szczycie jest wieża widokowa, z której już widać wszystko. 🙂 Tak jest właśnie na Radziejowej, gdzie w 2006 roku została oddana do użytku wieża widokowa. Przy wychodzeniu na wieżę trzeba uważać, bo schody są dosyć strome. Ale jak już się wyjdzie, to jest naprawdę co podziwiać – widok na cztery strony świata. W tym na Tatry. 🙂 Gdy zeszliśmy z wieży, usiedliśmy na ławce i zrobiliśmy sobie zasłużoną przerwę.

Nasza droga powrotna wyglądała dokładnie tak samo, do miejsca, w którym doszliśmy uprzednio do czerwonego szlaku. Tak jak sobie zaplanowaliśmy wcześniej, przeszliśmy przez Niemcową (1001 m. n.p.m) i wkroczyliśmy na żółty szlak. Doszliśmy do znaków, które wskazywały drogę do Chatki pod Niemcową. I stamtąd poszliśmy prosto do domku, gdzie oczekiwała nas reszta grupy. 🙂

Jak się okazało po powrocie, czekała na nas miła niespodzianka. Reszta grupy dostała od pana Chatkowego kilka słoików na borówki, które wypełnili do pełna. Kasia wpadła na pomysł, by zrobić pierogi z borówkami. W międzyczasie dojechali do nas Weronika i Tomek, którzy przywieźli potrzebne składniki. Po chwili wszystkie dziewczyny zwarły szyk i jedna porcja pierogów, goniła kolejną. Nie wiem, czy kiedykolwiek jadłam takie przepyszne pierogi z borówkami, śmietaną i cukrem. I to w górach! 🙂

Reszta wieczoru minęła nam na rąbaniu drewna, grzaniu się przy ogromnym ognisku, pieczeniu kiełbasek i innych pyszności, śpiewaniu oraz innych wygłupach… 🙂

W niedzielę wstaliśmy w miarę wcześnie. Mieliśmy zaplanowany wyjazd na godzinę około 15.00 do Krakowa. Jednak jak się okazało, kolega Tomek wyszedł z propozycją byśmy pojechali na spływ pontonami po Popradzie. Dziwnym trafem jedyną osobą, która nie chciała jechać, byłam ja. 😀 Tzn. to nie było tak, że nie chciałam jechać, wolałam po prostu być wcześniej w domu, a przez spływ wiedzieliśmy, że do Krakowa dotrzemy około 21.00

Koniec końców, zdecydowałam się…. i bardzo się cieszę, że tak postąpiłam! Niesamowicie zabawne i ciekawe doświadczenie! Szkoda tylko, że Poprad, jest taki spokojny, bo miejscami musieliśmy się naprawdę na-wiosłować, ale na szczęście dotarliśmy cali i zdrowi, zarówno do celu, jak i do Krakowa. 🙂

Artykuł Weekend pełen wrażeń z Radziejową w tle. ;) – 10-12.07.2015 pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.