Wędrówka na Wielką Świstówkę była częścią naszego kilkudniowego urlopu na Słowacji. O innych przygodach możecie przeczytać tutaj. 🙂

Kolejką do Doliny Łomnickiej

Dzień rozpoczęliśmy od wyjazdu z Popradu, gdzie mieliśmy nocleg. Pogoda nie zapowiadała się najlepiej, ponieważ było chłodno i cały czas kłębiły się ciemne chmury. Dotarliśmy do miejscowości Tatrzańska Łomnica. Tutaj kupiliśmy bilet na kolejkę linową (warto być wcześnie, bo chętnych nigdy nie brakuje 😉 ) i poszybowaliśmy w górę.

Wyjazd kolejką jest dwufazowy. Najpierw docieramy do miejsca o nazwie Štart. Tutaj następuje przesiadka na inny wagonik, tym razem do punktu (dla nas) docelowego – Łomnickiej Doliny.

W Łomnickiej Dolinie można się przesiąść w kolejną kolejkę liniową jadącą na Łomnicę. Bilety na Łomnicę, warto rezerwować z wyprzedzaniem, zapewne kilkudniowym. Więcej informacji o kolejce znaleźć możecie tutaj. 

Gdy wysiedliśmy z kolejki w Dolinie Łomnickiej (słow. Skalnatá Dolina), na wysokości ponad 1700 m n.p.m, nie mogłam przestać się zachwycać widokami, jakie się przed nami malowały. Wyglądające (na dole) złowieszczo chmury, z tej perspektywy prezentowały się niesamowicie, zakrywając Łomnicę i „wciągając” do siebie ludzi znajdujących się w kolejce linowej. W tamtym momencie czułam się rozdarta… Z jednej strony cieszyłam się, że mogę zrobić ciekawe zdjęcie, a z drugiej chciałam być na miejscu tych szczęśliwców w przestworzach… 🙂

Wielka Świstówka – wędrówka w chmurach

Po zrobieniu fotek, ruszyliśmy w trasę czerwonym szlakiem. Ten pierwszy odcinek, prowadzący na początku wzdłuż kolejki linowej, jest dosyć stromy i męczący, ale nie trwa długo. 😉 Szliśmy głównie w otoczeniu mgły i chmur, które rozwiewało to w jedną, to w drugą stronę, odkrywając, co nie co widoków.

Po ponad godzinie dosyć miłej i wietrznej wędrówki byliśmy już na szczycie. Wielka Świstówka odkryła przed nami kolejną porcję niezwykłych widoków. Z tej perspektywy mogliśmy już podziwiać m.in. Jagnięcy Szczyt, całą Dolinę Kieżmarską wraz z Zielonym Stawem Kieżmarskim i schroniskiem oraz Tatry Bielskie. Widoki, które zdecydowanie przyprawiają o zawrót głowy! 🙂

Wielka Świstówka – Zielony Staw Kieżmarski

Zejście z Wielkiej Świstówki do Zielonego Stawu Kieżmarskiego nie należało ani do łatwych, ani do przyjemnych. Szczerze powiedziawszy był to najmniej przyjemny odcinek trasy. Zejście jest dosyć strome, kamieniste i trochę się dłuży. Na trasie jest również krótki odcinek z łańcuchami. Pozytywnym aspektem są jednak widoki, jakimi można się pozachwycać. 🙂

Doszliśmy do Schroniska Przy Zielonym Stawie Kieżmarskim i zrobiliśmy sobie tutaj krótką przerwą na przekąszenie kanapek i kabanosów. Podziwialiśmy również staw, który swoją nazwę ma nie od parady. Zielony kolor wody jest niesamowicie intensywny, szczególnie w słońcu, a odbijające się w nim góry stanowią świetną okazję do zrobienia ciekawego zdjęcia. Można śmiało rzec, że staw ten jest jednym z najpiękniejszych w Tatrach. 🙂

Wzdłuż Białej Wody Kieżmarskiej

Po przerwie ruszyliśmy w drogę powrotną szlakiem żółtym prowadzącym przez Doliną Kieżmarską. Był to w sumie najdłuższy odcinek na całej trasie, ale za to najmilej go wspominam. Schodzi się łagodnie w otoczeniu drzew i płynącego obok potoku o nazwie Biała Woda Kieżmarska. Na trasie co kilkadziesiąt metrów pojawia się okazja, by zejść bliżej strumyka i pozachwycać się jego magicznymi „wodnymi alejkami”. Coś wspaniałego! 🙂

Dotarliśmy w końcu do parkingu i przystanku, skąd odjeżdżają busy do Polski. My jednak ruszyliśmy w stronę Słowacji, by dalej odkrywać jej zakątki… 😉

Podsumowując. Wielka Świstówka nie jest wybitnym szczytem, jednak warto się na niego wybrać. Trasa, na którą się zdecydowaliśmy, jest stosunkowo krótka, przyjemna, a w dodatku można naprawdę sporo zobaczyć i pozachwycać się niezwykłymi krajobrazami. Dla osób, które wolą dłuższe trasy, można dołożyć jeszcze wyjście na Jagnięcy Szczyt. Słyszałam, że na tym szlaku, najlepszymi przewodnikami są kozice. 😉

Informacje dodatkowe:

• Trasę znajdziecie tutaj;
• Czas: 5:35 h;
• Długość: 12.3 km;
• Stopień trudności: łatwy (jeden łańcuch do pokonania);
• Trasa zamknięta od 1 listopada do 15 czerwca powyżej schronisk (tak jak wszystkie słowackie szlaki);
• Dojazd: Do Białej Kieżmarskiej Wody i Tatrzańskiej Łomnicy kursują busy z Zakopanego. Więcej znajdziecie tutaj.

Artykuł Wielka Świstówka – Tatry Wysokie – Słowacja pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Zapraszamy na spacer po miejscowości Vlkolinec. 🙂

Lokalizacja

Położona w zachodniej części Liptowa, 7 kilometrów od Rużomberka miejscowość Vlkolinec, jest administracyjnie jego dzielnicą, ale z miastem nic wspólnego nie ma. No może turystów, którzy obie miejscowości odwiedzają. 😉 Leży na wysokości 718 m n.p.m. na terenie Parku Narodowego Wielkiej Fatry, a roztaczają się z niego widoki, jakie każdy chciałby widzieć po przebudzeniu. 😉

Trochę historii…

Pierwsze zapiski na temat wioski pochodzą z okolic z 1376 roku, gdy był on zaliczany, jako jedna z ulic Rużomberka. Z czasem Vlkolinec zaczął się rozwijać i z 9 domów, w początkach XVII wieku, rozrósł się do 81 w wieku XIX. Wieś rozwijała się do czasów II wojny światowej. W 1944 roku podczas Słowackiego Powstania Narodowego, kilkanaście domów zostało spalonych… Miejscowość już nigdy nie wróciła do czasów rozkwitu.

Domy, których nie zmienił czas…

Współcześnie Vlkoliniec składa się z 45 domów pochodzących przeważnie z XIX wieku. Są to typowe góralskie, drewniane domy z kamiennymi fundamentami i gontowymi dachami.

Pomimo swoich lat, domy wsi Vlkolinec nie są zaniedbane, wręcz przeciwnie. Pierwszym, co rzuca się w oczy, podczas wejścia do miejscowości to niezwykłe kolory. Pastelowe odcienie każdego z domów wabią swoim urokiem i zachwycają. Kolejną zauważalną cechą jest ich ułożenie. Wszystkie znajdują się na niewielkiej działce, z przynależącymi do nich budynkami rolniczymi. Ponadto każdy otoczony jest, wykonanym z drewna, płotem. Całość składa się na niezwykłą estetykę i daje wrażenie wsi „idealnej”.

Innymi atrakcjami, które na nas czekają w Vlkolincu to drewniana dzwonnica z 1770 roku znajdująca się w „centrum” wsi. Miejscowość posiada również swój murowany kościół z 1875 roku. Obok kościoła znajduje się cmentarz oraz szkoła. Wieś doczekała się także muzeum, które mieści się w Domu Rolnika pod nr 7. 😉

Pamiętajcie, by wchodzić tylko do wyznaczonych domów, gdyż większość z nich jest zamieszkana przez stałych mieszkańców. Sytuacje niekontrolowanych wejść przez turystów musiały się zdarzać często w przeszłości, a świadczyć może znak na ścianie budynku (i wiedźma z prawej strony zdjęcia 😉 ):

Mam nadzieję, że spodobał Wam się ten krótki spacer po niezwykłej wsi Vlkolinec. Nam zwiedzanie przyniosło wiele frajdy i pokazało kolejne, ukryte gdzieś w Parku Narodowym Wielkiej Fatry, oblicze Słowacji. Dało również kolejną życiową refleksję… Żyjąc w tak szybkich czasach, aż trudno uwierzyć, że w innych miejscach na świecie czas się zatrzymał i nie potrzeba luksusów, by być szczęśliwym. Wystarczy tylko dom, życzliwi ludzie i to co stworzyła Matka Natura. 🙂

Informacje praktyczne

• Zwiedzanie zajmuje około godziny.
• Przed wejściem do miejscowości należy uiścić opłatę w wysokości 1 Euro.
• Przy wiosce znajduje się bezpłatny parking.
• We wsi można skorzystać z darmowego Wi-Fi.

Artykuł Słowacja – niezwykła wieś Vlkolinec pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Bańska Szczawnica

Niepozorna i pewnie nic niemówiąca wielu osobom, miejscowość Bańska Szczawnica, jest uznawana za jedno z najpiękniejszych miasteczek Słowacji. Potwierdzeniem tego jest fakt, iż w 1993 roku została wpisana na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO! Niezwykłość tego miejsca podkreśla również bajkowy krajobraz stworzony przez Góry Szczawnickie.

Historia tej miejscowości sięga co najmniej XII wieku. To właśnie z tego okresu, pochodzą pierwsze zapiski o wydobyciu w Bańskiej Szczawnicy srebra i złota, co pozwala na uznanie miejscowości za najstarsze górnicze miasto Słowacji.

Warte wspomnienia są dwie kolejne daty. W 1627 roku po raz pierwszy na świecie użyto tutaj prochu strzelniczego w górnictwie. Wydarzenie to zrewolucjonizowało przemysł górniczy i dało podstawę do dalszego rozkwitu miasta. Kolejny ważnym wydarzeniem, było przekształcenie istniejącej Szkoły Górniczej w Akademię Górniczą, na mocy dekretu Marii Teresy w 1762 roku. Była to pierwsza na świecie wyższa uczelnia o takiej specjalizacji.

Koniec XIX wieku to jednak powolny upadek górnictwa, którego przyczyną było wyczerpywanie się surowców, a ostania kopalnia została zamknięta w 2001 roku. Po okresie rozkwitu miasta pozostały zabytki, które współcześnie przypominają jego historię i stanowią wspaniałą widokówkę.

Stary Zamek

Największą atrakcję Bańskiej Szczawnicy zdecydowanie stanowi Stary Zamek, położony na górze Paradjz.

Historia samego Zamku jest dosyć długa (ale skrócę ją dla Was do jednego zdania), lecz interesująca. Otóż w XIII wieku stał w tym miejscu kościół farny Najświętszej Maryi Panny, wokół którego, na przełomie XIV i XV wieku, najpierw postawiono mury i dobudowano wieżę Himmerleich, a następnie ze względu na rosnące zagrożenie ze strony Turków, został przebudowany na zamek (co nastąpiło w drugiej połowie XVI wieku). Obecnie w tym miejscu znajduje się muzeum, które polecamy zobaczyć. 🙂

Himmerleich był niegdyś miejscem zamieszkania kościelnego. W XVI wieku, zamieniony został jednak na więzienie oraz katownię. Według przewodnika, który dostaliśmy, nazwa Himmerleich oznaczająca królestwo niebiańskie, miała dosłowne i zarazem smutne znaczenie: żaden więzień nie wyszedł z tego miejsca żywy.

W bezpośrednim sąsiedztwie wieży, znajduje się Kaplica św. Michała. Warto zwrócić uwagę na jej ciekawe wnętrze, w którym podziwiać można oryginalne freski z XIV i XV wieku oraz gotyckie i romańskie okna. Dla potrzeb obronnych, kaplica została przebudowana w XVI wieku na strzelnicę.

Po przeciwnej stronie zamku wykopano studnię, której głębokość sięga prawie 10 metrów. Osobliwe w niej jest wydrążone na 8 metrach głębokości przejście, mogące służyć ucieczce z oblężonego zamku.

Nas najbardziej zainteresował omszały daszek studni. 🙂

Nowy Zamek

Na przeciwnym wzgórzu od Starego Zamku położony jest Nowy Zamek. Wybudowany w XVI wieku w obawie przed Tureckimi najazdami, służył głównie jako wieża obserwacyjna. W jego wyglądzie interesujące są cztery zaokrąglone baszty, umieszczone w rogach budowli.

Obecnie pełni rolę muzeum, w którym wystawiane są ekspozycje związane z historią miasteczka.

Kościół Świętej Katarzyny

Najbardziej okazałą budowlą w centrum Bańskiej Szczawnicy, jest późnogotycki Kościół św. Katarzyny z XV wieku. Obok kościoła znajduje się Ratusz Miejski oraz barokowo-klasycystyczny kościół ewangelicki (w którym niestety nie można było robić zdjęć).

Plac Świętej Trójcy

Plac św. Trójcy stanowi centralny punkt miasta. Warto tutaj dodać, że Bańska Szczawnica nie posiada klasycznego rynku. Całe miasteczko zbudowane jest na wzniesieniu i trudno o kawałek prostego placu. 😉

Na placu stoi najwyższy pomnik na Słowacji – pomnik św. Trójcy, który robi ogromne wrażenie. Został wybudowany po zakończeniu epidemii dżumy w latach 1710 – 1711, w podziękowaniu Bogu za to, że tak krótko trwała.

Kalwaria

To zespół 23 barokowych obiektów, powstałych w połowie XVIII wieku, które chyba widać z każdego miejsca w Bańskiej Szczawnicy. Całość, położona na wzgórzu Scharfenberg, prezentuje się niesamowicie. Mi osobiście widok sanktuarium na wzgórzu, skojarzył się z zamkiem z bajek Disney’a. 😉 Niestety zabrakło nam czasu na zwiedzenie tego miejsca, ale obiecaliśmy sobie, że następnym razem na pewno tam wstąpimy.

Bańska Bystrzyca

Bańska Bystrzyca leży na obu brzegach rzeki Hron, otoczona Górami Kremnickimi, Niżnymi Tatrami i Wielką Fatrą. Ciekawsza część historii miasteczka zaczyna się w XIII wieku, gdy węgierski król Bela IV nadał jej prawa miejskie i liczne przywileje, z których najważniejszym była możliwość wydobycia metali szlachetnych. Początkowo w Bańskiej Bystrzycy wydobywano srebro i złoto, ale stopniowo zmieniono profil wydobywczy i rozpoczęto wydobycie miedzi. To właśnie z wydobycia tego metalu miasto zasłynęło najbardziej.

Miejscowość zapisała się również w historii podczas II wojny światowej, gdy w 1944 roku miało tutaj miejsce Słowackie Powstanie Narodowe. Był to jeden z najważniejszych i największych ruchów antyfaszystowskiego oporu. Nie dziwi więc fakt, że w Bańskiej Bystrzycy centralny punkt stanowi Plac Słowackiego Powstania Narodowego (Namestie SNP). To w okolicy tego dużego, prostokątnego i pochyłego placu (rynku), znajdują się prawie wszystkie największe atrakcje i zabytki miasteczka.

Górna część Namestie SNP

Sam szczyt Placu Słowackiego Powstania Narodowego wieńczy Wieża Zegarowa pochodząca z XVI wieku. Wieża nazywana była wagową, gdyż mieściła się zaraz obok budynku wagi miejskiej. Od początku XX wieku wieża powoli odchyla się od pionu (w tym momencie jest to około 68 cm) dzięki czemu uzyskała miano krzywej. Budynek jest otwarty dla zwiedzających, a z górnego balkonu można podziwiać widoki na miasto.

W bezpośrednim sąsiedztwie Wieży Zegarowej znajduje się Katedra pod wezwaniem św. Ksawerego. Pochodzi on z XVIII wieku, kiedy to została wybudowana przez zakon jezuitów. Od ponad 200 lat, ze względu na ustanowienie w Bańskiej Bystrzycy biskupstwa, jest bazyliką katedralną.

Ratusz Miejski

Schodząc od katedry w dół Placem SNP, dojdziemy do Miejskiego Ratusza. Znajduje się on w gotyckiej budowli z XV wieku, a najciekawszym elementem konstrukcji jest częściowo przeszkolony dach. W budynku obecnie mieści się Centrum Informacji Miasta Bańska Bystrzyca.

Kościół pod wezwaniem Świętej Elżbiety

W najniższej części rynku, nieco z boku, mieści się wybudowany w 1303 roku w stylu gotyckim Kościół św. Elżbiety. Początkowo był częścią mieszczącego się w pobliżu szpitala, który niestety spłonął w 1605 roku. W swojej długiej historii kościół był wielokrotnie przebudowywany, by w XIX wieku uzyskać wygląd barokowy.

Zamek miejski

Nieco powyżej wszystkich atrakcji, na wzgórzu, znajduje się Zamek Miejski. Początkowo (w XIII wieku) wybudowano w tym miejscu kościół parafialny, a dopiero w późniejszym okresie wzniesiono mury obronne, wykopano fosę i dodano cztery baszty. Wjazdu do zamku chronił Barbakan, który obecnie jest najlepiej zachowaną i dominującą częścią wyglądu całego zamku.

To nie wszystkie atrakcje Bańskiej Bystrzycy, ale niestety zabrakło nam czasu na dłuższy spacer jego ulicami. 🙁

Moim zdaniem, oba miasteczka są naprawdę warte zwiedzenia. Zarówno Bańska Szczawnica, jak i Bystrzyca posiadają swój własny, urokliwy klimat oraz coś, co sprawia, że chce się do nich wracać. Nam udało nam się zobaczyć tylko najważniejsze spośród atrakcji, co tylko podkreśla z jakimi perełkami mieliśmy tutaj do czynienia…

Jeśli macie wskazówki, co jeszcze warto zwiedzić w tych okolicach, podzielcie się w komentarzach, bo chętnie wybierzemy się w rejon Gór Szczawnickich i Kremnickich jeszcze raz. 😉

Artykuł Słowacja – Bańska Szczawnica i Bańska Bystrzyca pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

A mogłam się o tym przekonać w tamtym roku, podczas wyjazdu w góry słowackie, zaplanowanego przez Łukasza mamę i wujka. W jeden weekend miałam okazję podziwiać dwa całkowicie różniące się od siebie pasma górskie – Słowacki Raj i Tatry Niżne.

Nasz pierwszy dzień wyjazdu, mieliśmy poświęcić na wędrówkę po Słowackim Raju, a dokładniej jego zachodniej części. Nazwa tego miejsca mówi sama za siebie. Gdy przed wyjazdem zobaczyłam zdjęcia, wiedziałam, że to będzie niesamowite miejsce… I takie było! 🙂

Wstaliśmy więc wcześnie rano w piątek, by dostać się najpierw do Zakopanego, skąd zgarnęli nas Łukasza mama i wujek. Stamtąd dotarliśmy do parkingu w słowackiej miejscowości Píla. Zostawiliśmy tam samochód i ruszyliśmy przed siebie. Rozpoczęliśmy naszą wędrówkę szlakiem żółtym, by następnie przejść kawałek czerwonym i znów wkroczyć na szlak żółty. Tam rozpoczynał się wąwóz Wielkiego Sokoła (słow. Veľký Sokol), którym według mapy szliśmy prawie 2 godziny. Przez dłuższy czas główną atrakcję stanowił strumyczek, przez który przechodziliśmy raz na jedną raz na drugą stronę, oraz połamane gałęzie i drzewa, które albo omijaliśmy, albo przez nie skakaliśmy.

Im dalej szliśmy, tym „przeszkody” do pokonania stawały się coraz ciekawsze. Pojawiały się mniejsze i większe drabinki drewniane, jak i metalowe, konary drzew z wyciętymi „schodkami” stanowiące swego rodzaju most, aby można było przejść nad strumykiem. Najbardziej niesamowite było dla mnie wspinanie się po drabinkach zaraz obok niewielkich, ale jakże uroczych wodospadów. Jeszcze do tej pory słyszę ten cudowny szum spadającej wody! 🙂

Jedno miejsce było lekko ekstremalne i tam poczułam przypływ adrenaliny. Musieliśmy przejść przez dwa położone obok siebie konary drzewa, w których nie było wyciętych schodków, pod nami płynął lodowaty strumień i nie było żadnej balustrady ani ściany, żeby można było się czegoś złapać! Udało się nam wyjść bez większych szwanków – Łukasz się pośliznął i upadł, ale na szczęście nie do wody. 😉

Wróciliśmy szlakiem czerwonym, robiąc tym samym pętlę, by móc powrócić do auta.  Praktycznie do samego końca trasa była pełna przygód i cudownych miejsc i na każdym kroku zachwycałam się pięknem Słowackiego Raju. A wąwóz Wielkiego Sokoła nie na darmo uważany jest za najpiękniejszy w Słowackim Raju! 🙂

Wieczorem dotarliśmy do uroczego hotelu w Popradzie (z widokiem na Tatry), który był naszą bazą noclegową. A już na następny dzień szykowała się kolejna ciekawa wyprawa… 🙂

Nasz drugi dzień całkowicie różnił się od pierwszego. Ty razem za cel obraliśmy Tatry Niżne i to od razu postawiliśmy na to co najlepsze –  najwyższy szczyt Dziumbir (słow. Ďumbier – 2043 m n.p.m.) oraz „sąsiadujący” z nim i o niewiele niższy Chopok (2024 m n.p.m.)

Rano w sobotę wsiedliśmy do auta i dojechaliśmy do bardzo parkingu o nazwie Lucky, gdzie udało nam się zaparkować. Stamtąd wyruszyliśmy zielonym szlakiem przez Szeroką Dolinę (słow. Široká Dolina). Początek trasy prowadził głównie lasem, w którym czas umilały nam piękne strumyki oraz jeden ładnie prezentujący się muchomor. 😉

Po  całkowitym wyjściu z lasu, rozpostarła się przed nami niesamowita połonina, którą zmierzaliśmy ku naszemu celowi. Gdy podeszliśmy trochę wyżej udało nam się zobaczyć świstaka oraz stado kozic pasących się w oddali. 🙂

Podejście było długie i trochę męczące (jak to w górach), ale im wyżej wychodziliśmy, tym coraz piękniejsze krajobrazy widzieliśmy: po bokach – cudowne górskie grzbiety i za sobą – widok na całą połoninę. W pewnym momencie zaczęły się zbierać chmury, a wokół nas mgła, co nie wróżyło dobrze, jednak mieliśmy nadzieje, że nie złapie nas deszcz.

Dotarliśmy do miejsca, z którego musieliśmy odbić na czerwony szlak, by dotrzeć na Dziumbir. Idąc kilkanaście minut, już w całkowitej mgle po kamiennych schodach, w końcu zobaczyliśmy punkt docelowy. Udało mi się zdobyć pierwszy zagraniczny szczyt i to jaki! Kolejne ponad 2000 m zaliczone! 🙂

Na szczęście widok z góry nie był całkowicie zamglony.  Z jednej strony (za krzyżem, który tam stoi) udało nam się podziwiać całkiem ładne widoczki. 🙂

Przyszedł czas na zejście, gdyż mieliśmy kolejne zadanie przed sobą – zdobycie Chopoka. Tak więc ruszyliśmy czerwonym szlakiem, który miał nas do niego zaprowadzić. Cały czas towarzyszyła nam mgła, ale na szczęście nie padało. Chodzenie w takiej mgle, jaka wtedy nas opanowała (mieliśmy widoczność może na 5 metrów), było niezwykle ciekawym przeżyciem. Mimo tego, że nie mogliśmy za wiele podziwiać, spodobał mi się ten stan, bo nigdy nie doświadczyłam czegoś takiego w górach. 🙂

Po drodze trafiła się nam naprawdę ciekawa atrakcja – kozica. Zrobiłam jej całą sesję zdjęciową, bo była naprawdę blisko i nie miała żadnych problemów z pozowaniem. I to właśnie wtedy udało mi się zrobić jedno z moich ulubionych, jak do tej pory zdjęć. 🙂

Po około półtorej godziny wędrówki weszliśmy na Chopok. Tam również znalazł się jeden punkt, z którego podziwiliśmy piękne krajobrazy, podczas gdy reszta była zatopiona we mgle. Spędziliśmy tam może 15 minut, ponieważ gonił nas czas, a także zniechęciła nas liczba turystów, których było naprawdę sporo (przy szczycie znajduje się kolejka linowa, dlatego też jest on tak oblegany).

Zeszliśmy szlakiem niebieskim prowadzącym ostro w dół obok kolejki. Następnie przeszliśmy kawałek lasem, a pod sam koniec musieliśmy zejść kawałek asfaltem, by dostać się na parking, gdzie zostawiliśmy samochód.

Zostaliśmy na jeszcze jedną noc w hotelu. A niedzielę spędziliśmy już nie w górach, a w mieście. Zwiedziliśmy jedną z bardziej znanych i pięknych dzielnic Popradu – Spiskiej Soboty (słow. Spišská Sobota). Przeszliśmy się po rynku, wstąpiliśmy do kościoła św. Juraja z XIII wieku i podziwialiśmy okoliczne kolorowe kamienice. Naprawdę urocza dzielnica! 🙂

Tak właśnie zakończyła się moja pierwsza przygoda z górami zagranicznymi, ale na pewno nie była ostatnią w mojej kolekcji.  Z niecierpliwością czekam na kolejne. 🙂

Artykuł Odkrywanie zagranicznych szlaków górskich – Słowacja 29-31.08.2014 pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.