… jak tu się powstrzymać przed opublikowaniem słodkich kociaków czekających tylko na przytulenie? No właśnie, nie da się (a jak ktoś wie jak, to prosimy o poradę). W związku z tym publikujemy galerię greckich kotów, które na wyspie można spotkać dosłownie wszędzie, a w szczególności na ulicach i w restauracjach! Jest to z pewnością związane z faktem, że Grecy uwielbiają koty, natomiast psy, traktują niestety, jako zwierzęta zbędne (i to się naprawdę dało zauważyć).

A na samym końcu czeka na Was także filmik podsumowujący nasze greckie wakacje, w którym również udział wzięły kociaki. 😉

Mamy nadzieję, że się Wam spodoba!

I to by było tyle, jeśli chodzi o Thassos… 😉

To już piąty i ostatni wpis z serii o Thassos 🙂 Główny wpis oraz linki do kolejnych części znajdziecie tutaj. Zapraszamy do lektury! 🙂

Artykuł Thassos – część V – Słodkie kociaki i filmowa relacja. pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Ipsario, bo o nim mowa, ma „zaledwie” 1204 m n.p.m (w sumie nie wiadomo dokładnie, bo różne źródła, różnie podają. 😉 ) Należy jednak pamiętać, że wychodzi się z poziomu morza, więc cała trasa prowadzi pod górę. Innym, łatwiejszym sposobem na dotarcie na szczyt może być wycieczka dżipem pod samo Ipsario – dobra alternatywa dla osób nie lubiących lub nie mogących pokonywać takich przewyższeń. Nie ważne, w sumie, jakim sposobem, ważne by dostać się na szczyt i móc podziwiać te niesamowite widoki! 🙂

Na dzień naszej przygody wybraliśmy piątek, 2. października. Ruszyliśmy po godzinie 9.00 rano ze Skala Potamias i skierowaliśmy się w kierunku Potamii. Podczas wędrówki towarzyszyła nam pani Zosia (ta sama, która wybrała się z nami w trip dokoła wyspy). Trafiliśmy na idealną pogodę. Było ciepło, ale nie grzało, a od czasu do czasu powiewał wiatr, który dodatkowo umilał wędrówkę.

Po dotarciu do Potamii, zapytaliśmy napotkanych mieszkańców, w którą stronę mamy skierować nasze kroki. Gdy znaleźliśmy się na początku szlaku, weszliśmy w las (składający się głównie z drzew piniowych), którym szliśmy większą część trasy.

Szczerze przyznam, że podczas planowania tej wędrówki, obawialiśmy, że szlak będzie niedostatecznie oznakowany. Na szczęście, bezpodstawnie. Gdy zobaczyliśmy pierwszy drewniany znak wskazujący drogę na Ipsario, wiedzieliśmy, że wszystko jest tak, jak powinno. 😉 Po około 20-30 minutach od wkroczenia na szlak, znaleźliśmy miejsce z niewielkim źródełkiem, przy którym zatrzymaliśmy się, by zrobić krótką przerwę i podreperować nasze wodne zapasy.

Ruszyliśmy dalej w trasę i minęliśmy kolejne dwa drewniane znaki. W pewnym momencie oznakowanie się zmieniło. Nie były to już drewniane tabliczki, tylko czerwone punkty na skałach, prowadzące nas na szczyt. Można więc nieoficjalnie przyjąć, że szliśmy szlakiem czerwonym. 😉

Drugą największą atrakcję (oprócz niesamowitych widoków) podczas wychodzenia na szczyt stanowiły kozy i kozły, których dzwonki dało się słyszeć praktycznie wszędzie! 🙂 Po wyjściu z lasu, dotarliśmy na przełęcz, gdzie ujrzeliśmy całe stado swobodnie pasących się zwierzątek. Jeden kozioł pozował z chęcią i cierpliwością do zdjęcia, a ja nie mogłam sobie odmówić podejścia, jak najbliżej tylko mogłam, by cyknąć mu kilka fotek. 😉

Na przełęczy znajduje się dobrze zagospodarowane miejsce do odpoczynku, z którego mieliśmy okazję skorzystać. Obok na co dzień zamkniętej chatki, stoją dwie altany: jedna z miejscem na grilla, druga zabudowana, w której można się schować przed wiatrem i deszczem. Nie muszę dodawać, że z każdego punktu można podziwiać wspaniałe panoramy!

Z tego miejsca niewiele już dzieliło nas od szczytu. Im wyżej wychodziliśmy, tym wiatr robił się bardziej nieprzyjemny, ale cały czas świeciło słońce, które nam wszystko wynagradzało. Krajobraz również się zmienił, stał się bardziej surowy – większość stanowiły kruszące się kamienie, a drzew było coraz mniej.

Po około pół godzinie udało nam się zdobyć nasz upragniony i długo wyczekiwany cel – Ipsario! Widoki, jakie mieliśmy okazję podziwiać były wprost oszałamiające! Z jednej strony całe Golden Beach, morze i ląd, a z drugiej same góry. Tego dnia czuliśmy się zwycięzcami. 🙂

W uczuciu spełnienia, zeszliśmy tą samą trasą, którą wychodziliśmy (nie było innego wyjścia, jeśli chcieliśmy się dostać do Skala Potamias). Schodzenie zeszło nam naprawdę szybko (może też przez to, że spieszyliśmy się na kolację. 😛 ) i bez większych przygód.

Cała wędrówka zajęła nam około 7 godzin. Dużo czasu poświęciliśmy na robienie zdjęć (przynajmniej ja 😀 ) i podziwianie wszystkiego dookoła. Myślę, że trasę można pokonać w jakieś 5 godzin, ale czy warto się spieszyć? 🙂

To już czwarty wpis z cyklu „Wyspa idealna – Thassos”. Główny wpis oraz linki do kolejnych części znajdziecie tutaj. Zapraszamy do lektury! 🙂

Artykuł Thassos – część IV – Ipsario zdobyte. pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Kierunek -> Potamia

Wyruszyliśmy rano, pieszo, drogą z Golden Beach przez gaje oliwne i wszechobecne krzewy anyżu. Po blisko pół godzinie spokojnego marszu zdołaliśmy dotrzeć do początku pierwszej miejscowości – Potamii.

Miejscowość od początku nie zapowiadała się interesująco i taka też była. Poza niewielkim ryneczkiem, który znaleźliśmy dopiero wybierając się na Ipsario, początkiem drogi na wspomnianą górę i niewielkim kościołem, nie było tam nic więcej – miejscowość była zdecydowanie nieturystyczna, a życie toczyło się tam bardzo powoli. Znaleźliśmy tu, na szczęście, kilka punktów, przy których warto było przystanąć i zrobić zdjęcia. Nie zwróciliśmy wtedy na to uwagi, ale niemal każdy z budynków miał dach w ceglanym kolorze.

Z Potamii do Panagii

Szybko przeszliśmy przez Potamię i postanowiliśmy skierować się do bardziej turystycznej i atrakcyjnej miejscowości, jaką jest Panagia. Aby tam dotrzeć, musieliśmy podążać kolejne 20 minut wzdłuż głównej, wznoszącej się drogi, w kierunku stolicy wyspy – Limenas. Po drodze kilkakrotnie przechodziliśmy przez miejsca, z których mogliśmy podziwiać całą Golden Beach.

Panagia – co warto zobaczyć?

Wspinając się coraz wyżej uliczkami miasteczka Panagia, wzdłuż kanału burzowego, dotarliśmy do malowniczo położonych źródeł dla zakochanych, które na mapie są zaznaczone, jako Love Springs.

Z jednej ze ścian rynku wypływają 3 źródła, które przepływają przez całą miejscowość. Legendy mówią, że stojące po dwóch przeciwległych rogach drzewa z dziurami w kształcie serc, symbolizują nieszczęśliwie rozłączonych kochanków, którzy spotykali się w tym miejscu potajemnie 😉

W tym miejscu, zrobiliśmy sobie przerwę na kawkę, by nabrać sił na dalsze zwiedzanie. Nie pamiętamy nazwy, ale kawiarnia, do której wstąpiliśmy znajduje się zaraz obok źródeł, po lewej stronie idąc z centrum.

Kawałeczek powyżej źródeł, znajduje się kościół Wniebowzięcia NMP zbudowany w 1832 roku. Weszliśmy do środka, by zobaczyć wnętrze, niestety nie mogliśmy zrobić zdjęć.

Naprzeciw kościoła ujrzeliśmy natomiast kolejny dowód na to, jak zakręceni na punkcie kotów są Grecy:

Schodząc chwilę później w dół, zostaliśmy poproszeni przez bardzo sympatyczną, starszą kobietę o zrobienie zdjęcia. Było to o tyle dziwne, że podróżowała Ona z całą grupą i zamiast poprosić kogoś z niej, zapytała o to Asię. Kobieta okazała się Serbką, która podobnie jak my, przyjechała na Thassos na wakacje. Swoim bardzo podstawowym, ale rozczulającym angielskim, pytała nas skąd pochodzimy oraz co już zdążyliśmy zwiedzić. Przez dłuższą chwilę nie chciała nas wypuścić życząc nam dużo szczęścia, bo „Very happy is good. Not happy is not good.” 🙂

Panagia – gdzie zjeść?

Gdy udaliśmy się w dalszą wędrówkę po miejscowości, poczuliśmy ogromny głód, który postanowiliśmy poskromić w jednej z okolicznych restauracji. Weszliśmy do tej o nazwie Elena, gdzie spróbowaliśmy Moussaki, czyli greckiej zapiekanki/lazani ze spodem ziemniaczanym. Ta potrawa była pyszna! Polecamy wszystkim!

Spacer po Panagii

Po sytym obiedzie pozwiedzaliśmy jeszcze chwilę miejscowość. Musimy przyznać, że Panagia jest zdecydowanie lepiej zagospodarowana niż Potamia. Zobaczymy tutaj dużo bardziej zadbane budynki, sklepiki z pamiątkami oraz liczne kawiarnie i restauracje, które tętnią życiem. W odróżnieniu do dachów w Potamii, te w Panagii miały kolor szary (co również zaobserwowaliśmy dopiero patrząc na wyspę z góry – ze szczytu Ipsario…).

Miejscem, do którego polecamy wstąpić, jest Muzeum Oliwy – Sotirelis. Można tutaj zobaczyć, jak wytwarzana jest oliwa oraz zaopatrzyć się w oliwki, oliwę i inne lokalne produkty. My tak uczyniliśmy i byliśmy bardzo zadowoleni z jakości. 🙂

Główna ulica Panagii to również dobra okazja do zaopatrzenia się w lokalne produkty i pamiątki. 🙂

Po zwiedzeniu Panagii, boczną drogą udaliśmy się przez gaje oliwne i piniowe do Skali Potamias, skąd wróciliśmy do naszego hotelu ledwo zdążając na wieczorną obiadokolację. Wróciliśmy bogatsi o wspaniałe widoki, 6 litrów oliwy, ponad 2 kilogramy oliwek z pestkami oraz przepiękny dzbanek na oliwę, który dostałem od Asi na urodziny. 😉

To już trzeci wpis z cyklu „Wyspa idealna – Thassos”. Główny wpis oraz linki do kolejnych części znajdziecie tutaj. Zapraszamy do lektury 😉

Artykuł Thassos – część III – Potamia i Panagia pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Dookoła wyspy Thassos

Trasa dookoła wyspy liczy około 98 kilometrów i można ją pokonać w 2 godziny. Doliczając jednak wszystkie kuszące zakątki wyspy, taki trip potrwać może nawet kilka dni. 😉 Zdecydowanie najciekawsze miejsca znajdują się na jej wschodnim oraz południowym wybrzeżu. Na północy warto jest zwiedzić stolicę Thassos – Limenas. A jeśli chcemy zobaczyć, jak toczy się życie wewnątrz wyspy, polecamy zaglądnąć do miejscowości Theologos.

Pogoda w dniu, w którym udaliśmy się na trip, nie była zachęcająca – było chłodno, strasznie wiało, a słońce leniwie przedzierało się przez chmury. Im później, tym robiło się cieplej, co pozwoliło nam na lepsze poznanie zakątków, a i zdjęcia wyszły takie, jakie miały być. 🙂

Paradise Beach

Pierwszym przystankiem na naszej trasie była niewielka plaża Paradise Beach. Z rana nie prezentowała się najlepiej, ze względu na brak wspomnianego słońca i zimny wiatr. Patrząc na zdjęcia w internecie, żałuję, że nie pojechaliśmy tam w bardziej słoneczny dzień…

Niedaleko plaży, prawie jak na wyciągnięcie ręki, znajduje się jedna z trzech mniejszych wysepek otaczających Thassos – Kinira.

Aliki

Po opuszczeniu plaży pojechaliśmy w kierunku półwyspu Aliki, przypominającego swoim kształtem stopę. Cały półwysep można przejść spacerkiem po ścieżce wytyczonej wśród lasów piniowych i oliwnych, podziwiając ruiny świątyń, sarkofag, miejsca, w których wydobywano marmur (cała południowa część Aliki). Znajduje się tu również niewielka, ale jakże kusząca plaża oraz kawiarenki.

W południowej części półwyspu zatrzymaliśmy się na dłużej. Przede wszystkim dlatego, ze wyszło w końcu słońce (zrobiło się ciepło!), które rozświetliło pozostałości przepięknie mieniącego się marmuru. Nie mogliśmy się napatrzeć. 🙂

Klasztor Michała Archanioła

Trzecim punktem na naszej mapie był, leżący niedaleko Aliki, klasztor Michała Archanioła (Moni Archangelou).

Cały monastyr składa się z niedużego dziedzińca z potężną świątynią z XIX wieku (będącą w remoncie), niewielkiego kościoła, sklepiku z dewocjonaliami. Można z niego również podziwiać przepiękne widoki na zatokę i bezkresne morze. 🙂

Zaraz po przekroczeniu bramy, nowo przybyłych turystów wita pani, która stoi na straży zachowania szacunku dla tego miejsca. Posiada ona cały zestaw ubrań, zarówno dla pań i panów, mający zakryć odkryte nogi oraz ramiona. Co ciekawe, nie są to przypadkowe ubrania – pani dobiera je pod nasz obecny outfit! Ja dostałam piękną spódnicę, którą najchętniej zabrałabym do domu. 🙂 Łukasz też nie wyglądał najgorzej…. 😀

Po przekroczeniu bramy, nowo przybyłych turystów wita pani, która stoi na straży zachowania szacunku dla tego miejsca. Posiada ona cały zestaw ubrań, zarówno dla pań i panów, mający zakryć odkryte nogi oraz ramiona. Co ciekawe, nie są to przypadkowe ubrania – pani dobiera je pod nasz obecny outfit! Ja dostałam piękną spódnicę, którą najchętniej zabrałabym do domu. 🙂 Łukasz też nie wyglądał najgorzej…. 😀

 Giola

Następnie ruszyliśmy w kierunku jednego z najbardziej wyczekiwanych miejsc tego wyjazdu – Gioli! Jest ona prawdziwym cudem natury – naturalnym basenem, do którego wlewają się morskie fale. 🙂

Niestety dojazd do Gioli jest trochę skomplikowany. Na głównej drodze dosyć skąpo oznakowany jest skręt do niej i jak powiedziała nam nasza rezydentka Ania, wiele osób tam po prostu nie trafia. Dała nam jednak dobrą wskazówkę – od Aliki do Gioli jest dokładnie 9,3 kilometra, co najlepiej obserwować na liczniku. Wtedy trzeba zacząć szukać tabliczki z napisem „Giola” po lewej stronie drogi. Sam napis są w stanie zobaczyć jedynie osoby jadące z drugiej strony… I bądź tu mądrym. 😉

My, na szczęście, zatrzymaliśmy się, w odpowiednim miejscu. Poszliśmy jednak w złą stronę (w prawo, zamiast w lewo) i zeszło nam trochę dłużej z odnalezieniem tego cuda. Pocieszający jest fakt, że im bliżej Gioli, tym więcej jest znaków, więc tam już nie ma się jak zgubić. 🙂

W głąb wyspy – Theologos

Z żalem w sercu (i głodem w żołądku) opuściliśmy cudowną Giolę, wracając już dobrą trasą do auta. Pojechaliśmy w głąb wyspy, do uroczego miasteczka Theologos, by je zwiedzić i przy okazji zjeść coś dobrego. 🙂

Po pierwszej nieudanej próbie zjedzenia w jednej z restauracji (była otwarta, ale w środku ani żywego ducha), udało nam się w końcu znaleźć otwartą restaurację, z której akurat wychodziła grupa młodych Polaków (jaki ten świat jest mały!) Zjedliśmy tam po raz pierwszy kozinę, która była całkiem smaczna.

Wsiedliśmy ponownie do auta z zamiarem zatrzymania się gdzieś po drodze i zwiedzenia miasteczka. Tak nam się  jednak spodobała jazda wąskimi uliczkami uroczego Theologos, że przejechaliśmy je, stwierdzając, iż zwiedzanie było udane. 😉

Limenas

Ostatnim punktem na naszej trasie była stolica Thassos – Limenas, gdzie zatrzymaliśmy się na dłużej. Najpierw przeszliśmy przez słynną, handlową ulicę – 18. października (ważna data dla Grecji – to właśnie tego dnia, 1914 roku, Grecy wygrali z Turkami podczas wojen bałkańskich i odzyskali ponowie wyspę), pozachwycaliśmy się portem, a następnie ruszyliśmy w górę.

Naszym celem były ruiny amfiteatru, z których można podziwiać miasto i zachód słońca. Po około 20 minutach dotarliśmy na miejsce, jednak same ruiny nie zachwycały – były w trakcie remontu, z postawionym dźwigiem na środku. Łukasza jednak zaciekawił nieoznakowany szlak, idący dalej w górę. Niewiele się zastanawiając ruszyliśmy nim. Mimo, że nie było żadnego znaku, a szlak był nieco zarośnięty, wzdłuż były ustawione lampy, więc musiała to być niegdyś znana ścieżka, prowadząca do czegoś. Po chwili doszliśmy do miejsca, w którym stała kapliczka. Szlak się jednak nie kończył. Poszliśmy więc wyżej (lamp już nie było), by po kolejnych 10 minutach znaleźć ruiny, przypominające zamek. Widoki z tego miejsca były nieziemskie – całe miasto, morze, góry i zachód słońca!  🙂

Szlak prowadził dalej, jednak zaczęło się ściemniać, zbierały się chmury i robiło się coraz chłodniej. Zeszliśmy więc na dół i dotarliśmy do auta. Stamtąd skierowaliśmy się w kierunku Panagii.

Po wyspie poruszaliśmy się autem, które wypożyczyliśmy w Speedy Car. Firma ma główną siedzibę w Limenarii, ale w Skala Potamia znajduje się też jej oddział, w którym byliśmy. Wszystkie informacje znajdziecie tutaj. Szczerze przyznam, że byliśmy bardzo zadowoleni z wypożyczalni. Formalności poszły szybko i sprawnie, a autem jeździło się super. Polecamy! 🙂

To kolejny wpis o Thassos. Główny wpis o wyspie i linki do kolejnych części znajdziecie tutaj.

Artykuł Thassos – część II – trip wokół wyspy pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Skala Potamias, jak i Skala Panagias, to miejscowości całkowicie turystyczne, co wiąże się z tym, że nie ma się jak tam nudzić. Znajdziemy tu przede wszystkim masę restauracji, tawern, pensjonatów, kawiarni, sklepów z pamiątkami, sklepów spożywczych (jest nawet Carrefour!) A większość Greków mówi po angielsku, także można się swobodnie dogadać.

Na Golden Beach spędziliśmy najwięcej czasu, kąpiąc się w morzu, odpoczywając na plaży i zwiedzając ją wzdłuż, i wszerz. Nie udało nam się jednak poznać i zobaczyć wszystkiego ze względu na późny termin naszego pobytu. Większość restauracji była już niestety pozamykana, nie mieliśmy okazji pobawić się na prawdziwym wieczorze greckim, a jeśli chodzi o pogodę, to wieczory były już niestety chłodne. Największy plus stanowiło jednak to, że nie nie było masy turystów. 😉

A poniżej galeria zdjęć z całego naszego pobytu na Golden Beach. Enjoy! 😉

A kolejna odsłona Thassos już wkrótce! 🙂

Główny wpis o Thassos i linki do kolejnych części znajdziecie tutaj.

Artykuł Thassos – część I – Golden Beach. pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Thassos. Dla nas ta wyspa stała się wyspą idealną. To tutaj znaleźliśmy miejsce dla siebie, mogąc popływać w morzu, wygrzać się na plaży, spróbować lokalnych dań i trunków, pochodzić po górach i zdobyć jej najwyższy szczyt, obcować z miejscowymi kotami (które można spotkać dosłownie na każdym kroku) i kozami, zrobić trip wokół wyspy, a przede wszystkim utrwalić na fotografiach najpiękniejsze miejsca i niepowtarzalne momenty.

Nasz 10-dniowy pobyt na tej wyspie uwieczniliśmy na około 1000 zdjęciach – oczywiście nie wszystkie nadają się do publikacji. 😉 Częścią z nich pragnęlibyśmy się jednak z Wami podzielić… A że nie jest to taka mała część, to stwierdziliśmy, iż jeden wpis nie odda tego wszystkiego, co chcielibyśmy Wam opisać i pokazać. W związku z tym w najbliższym czasie pojawią się 4 „krótkie” i tematyczne wpisy (fotorelacje) o tej wyspie oraz wpis bonusowy wraz z filmikiem.

Wpisy te poświęcone będą najważniejszym atrakcjom Thassos: najpiękniejszej plaży na wyspie – Golden Beach; dwóm miasteczkom – Potamii i Panagii, najwyższemu szczytowi – Ipsario oraz tripowi wokół wyspy. A w niedługim czasie pojawią się tutaj linki do każdej części. Mamy nadzieję, że efekty Wam się spodobają! 😉

Linki do poszczególnych wpisów o  Thassos:

Link do pierwszej części, poświęconej plaży Golden Beach, znajdziecie tutaj.

Link do części poświęconej wycieczce wokół wyspy, zapraszamy tutaj

Link do wpisu o zwiedzaniu Potamii i Panagii znajdziecie tutaj.

Link do części związanej ze zdobyciem Ipsario znajdziecie tutaj.

Link do bonusowego wpisu i filmiku znajdziecie tutaj.

Artykuł Wyspa idealna – Thassos (26.09 – 05.10.2015) pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.