Tradycja jest najważniejsza!

Wyjazd sylwestrowy to dla nas tradycja sama w sobie. Naszą stałą ekipą byliśmy na sylwestra już w Szczawnicy, Budapeszcie, nad Jeziorem Czchowskim, w Bieszczadach (tu nas nie było, bo się rozchorowaliśmy) i w Żywcu. W naszych planach zostały już chyba tylko Morze Bałtyckie i Kaszuby. Planowaliśmy Kaszuby, ale w związku z dobrą okazją na nocleg nad morzem, wybraliśmy Kołobrzeg. Nie będę pisał, jak nam te wyjazdy mijają, ale jest to dla wszystkich potrzebny reset i odpoczynek od codziennego pędu życia. Jeśli tylko możecie sobie pozwolić na takie regularne, kilkudniowe wypady, to szczerze polecam!

Wracając nad morze – spodziewałem się, że Kołobrzeg o każdej porze roku oblegany jest przez tłumy ludzi, ale nie było źle. Tej zimy, podobnie jak w całej Polsce, zimy nie było. Przyspieszyło nam to dojazd, który z Krakowa i tak wynosi około 8 godzin i sprawiło, że nad samym morzem, mimo wiatru, było bardzo znośnie. Mogliśmy pospacerować po plaży, porobić zdjęcia, a nawet przeprowadzić dwa treningi biegowe. Taki wyjazd, to połączenie przyjemnego odpoczynku z pożytecznym i aktywnym spędzeniem czasu. 🙂

Morze okazało się dla nas bardzo wdzięcznym obiektem zdjęć. Kołobrzeg zaskoczył nas bardzo pozytywnie. Ten wyjazd przypomniał mi, jak piękne potrafi być Morze Bałtyckie. Było to dla mnie kolejne podejście do nawiązania z nim głębszej relacji. Po wszystkim, wydaje mi się, że nam się udało… 🙂

Artykuł Kołobrzeg – pomysł na sylwestra pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Większość zdjęć tego rzecznego parku, znalezionych w internecie, to ujęcia dronowe rzeki Narwii. No tak, my drona nie mamy. To mogło stanowić problem, ale nie dla nas! Już nie raz przekonaliśmy się, że jeśli coś wygląda ładnie, to nie tylko z powietrza. Zazwyczaj dobre ujęcia występują również na poziomie ziemi, choć trzeba się do nich bardziej przyłożyć. Niezrażeni, ale też słabo przygotowani, pojechaliśmy szukać naszych kolejnych przygód. 😉

Napotkane przeszkody

Mimo, że Narwiański Park Narodowy nie jest duży, mieliśmy problem – gdzie zacząć zwiedzanie? Odpaliliśmy internet i zaczęliśmy poszukiwania. Po krótkiej chwili znaleźliśmy informację, że piesze zwiedzanie warto zacząć od edukacyjnej kładki po rozlewisku Narwii w Waniewie. Jako że mapy wskazały nam w pobliżu informację turystyczną, podjęliśmy decyzję i pojechaliśmy.

Na miejscu trafiliśmy na dwie przeszkody. Jedną z nich był zamknięty punkt informacji, a drugą informacja o zamknięciu kładki ze względu na niski stan wody. Nieco podłamani, cyknęliśmy kilka fotek z brzegu i udaliśmy się do siedziby Parku w Kurowie, żeby dowiedzieć się czegoś więcej.

Jak zwiedzać rzeczny park?

Siedziba w Kurowie to bardzo ładny, biały pałacyk otoczony niewielkim, ozdobnym parkiem z jednej strony i widokiem na Narew z drugiej. Na parterze znajduje się informacja, a na piętrze ekspozycja ze zwierzętami występującymi w Parku.

W informacji dowiedzieliśmy się, że Park można zwiedzać pieszo, ale jest to jeden z gorszych wyborów. Najlepiej Narwiański Park Narodowy zwiedzać łódką i „zatopić się” w kanałach rzecznych, jakie tworzy rzeka Narew. Jako piesi turyści możemy skorzystać z kilku kładek edukacyjnych, wież widokowych i dojechać nad Zerwany Most w Kruszewie. (Jeśli chcecie przeczytać więcej o Zerwanym Moście, to polecamy stronę Atrakcje Podlasia.) Nasze możliwości były dodatkowo ograniczone przez panującą tego lata suszę. Dowiedzieliśmy się również, że najlepszym okresem do zwiedzania Parku jest wiosna.

Mając w planach tak niewiele atrakcji, zdecydowaliśmy się obejrzeć ekspozycję wypchanych i sfotografowanych zwierząt na piętrze. Po kilku dniach polowania z aparatem na różne podlaskie okazy, fajnie było upewnić się co, już mamy na naszych zdjęciach. Chwilę później przeszliśmy się i powygłupialiśmy na „Kładce wśród bagien”. Powiem tylko, że w sierpniu bagien wokół nas po prostu nie było. 🙁

Zerwany Most w Kruszewie

Później pojechaliśmy zobaczyć, wspomniany wcześniej, Zerwany Most w Kruszewie. Od razu Wam powiem, że dojazd autem od zachodu (prawdopodobnie od wschodu też) to jest najgorsza rzecz, na jaką możecie się zdecydować. Ścieżka jest wąska, wyboista, kurzy się niesamowicie, jest sporo konarów i krzaków, które ciężko ominąć. Dodatkowo, nie wyobrażam sobie, jak można się tam wyminąć z innym samochodem, ale na szczęście my nie musieliśmy tego robić. To miejsce nie zrobiło na nas wielkiego wrażenia, ale zrobiliśmy tu jedno z lepszych zdjęć wyjazdu, więc nie będę też narzekał!

Gdy tylko wydostaliśmy się z tego wąskiego gąszczu, z całej tej radości zrobiliśmy sobie sesję na okolicznej drodze, w stronę wioski Pajewo i zakończyliśmy tym samym naszą przygodę w Narwiańskim Parku Narodowym. Trochę krótko, ale można powiedzieć, że był to tylko dzień rozpoznawczy przygotowujący nas na kolejne odwiedziny Podlasia. 😉

Artykuł Narwiański Park Narodowy z wysokości 170cm pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Zatrzymajmy się na chwilę przy Biebrzańskim Parku Narodowym. Przez dwa dni spędzone tutaj, staraliśmy się zobaczyć jak najwięcej, wchłonąć naturę na zapas. Szukaliśmy łosi i ptaków, fotografowaliśmy stare łódki, ważki i siebie. 😉 Uciekaliśmy przed zmasowanym atakiem bąków i komarów oraz karmiliśmy zielenią nasze głodne natury oczy.

Co warto zobaczyć?

By zwiedzać Biebrzański Park Narodowy wystarczy otworzyć się na obserwację natury, wyostrzyć swoje zmysły i poddać się temu, co nam oferuje. To zdecydowanie miejsce, w którym umysł sam się wycisza, oczy nie nadążają za ilością piękna, a buzia nie przestaje się uśmiechać. 🙂

A więc zapytasz, co warto zobaczyć?

Zacznij zwiedzanie od, wspomnianej wcześniej, słynnej „łosiostrady”. Można by rzec, że to zwykła asfaltówka, ale jest to tak naprawdę niesamowita okazja, by spotkać łosie. Przyda się jednak szczęście. My „polowaliśmy” na łosie przez dwa dni, niestety, tak samo jak przypadku żubrów w Puszczy Białowieskiej, i tym razem mieliśmy pecha. 🙁

Innym ciekawym miejscem jest kładka o nazwie „Długa Luka”. Jak sama nazwa wskazuje, to długi pomost wśród mokradeł. Świetne miejsce na spacer, podziwianie natury oraz odpoczynek (na końcu znajduje się kilka ławek). Ale jest to też bardzo fotogeniczne miejsce, sprawdzi się w przypadku fotografii krajobrazowej i przy różnego rodzaju sesjach (podczas gdy Łukasz robił mi zdjęcia, obok nas tworzyła się sesja ślubna). 😉 Dodam tylko, że takich kładek w parku jest więcej. 😉

A poza tym zobacz wszystko, co związane z naturą. Przespaceruj się po lesie, obserwuj ptaki, podziwiaj to, co się dzieje dookoła. Nie bój się zanurzyć w naturze. Pozwól, aby przemówiła do Ciebie, szeptała i flirtowała z Tobą. A zobaczysz, że odwdzięczy Ci się z nawiązką. 🙂

Biebrzański Park Narodowy na zdjęciach

Dobra, dość tego gadania, a w zasadzie pisania. 😉 Przechodzimy do konkretów, czyli zdjęć, które Biebrzański Park Narodowy nam zaserwował. Enjoy! 🙂

Kilka wskazówek:

• Bilet wstępu do Parku – 8 zł
• Więcej o Biebrzańskim Parku Narodowym przeczytacie na oficjalnej stronie parku.
• Warto pamiętać, aby na zwiedzanie parków na Podlasiu zabrać ze sobą lornetkę, bardzo się przydaje, jeśli chcecie poobserwować ptaki. My nie zabraliśmy ze sobą i bardzo żałowaliśmy.
• Jadąc na Podlasie nie zapomnjcie zaopatrzeć się w środki przeciw insektom. Przydadzą się także długie, cienkie ubrania na wieczór. 😉

Artykuł Biebrzański Park Narodowy – zanurz się w naturze pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Po szybkim śniadaniu i wypasionych zakupach w Hajnówce ruszyliśmy na samochodowy „podbój” Podlasia. Przed wyjazdem pytaliśmy Was na naszym Facebooku i Instagramie, co warto na Podlasiu zobaczyć. Podesłaliście nam kilka propozycji, a my postanowiliśmy poświęcić cały jeden dzień na „obskoczenie” tych atrakcji. Kraina Otwartych Okiennic, cerkwie i meczety – sami widzicie, że nudów nie było!

Podlasie Prawosławiem stoi

Musicie wiedzieć, że Podlasie jest dość nietypowe jeśli chodzi o religijność. Według danych, do których dotarłem, w powiecie Hajnowskim 70% ludności jest wyznania Prawosławnego. Powiedzieć, że jest to widoczne, to tak, jak nic nie powiedzieć. Każda większa wioska, która ma więcej niż jedną ulicę, posiada swoją cerkiew. I to nie byle jaką! Te cerkwie są przepięknie ozdobione i wymalowane. Mimo iż nie są idealnie zadbane, sprawiają świetne wrażenie.

Kraina Otwartych Okiennic

No dobra, ale my tego wcześniej nie wiedzieliśmy. Po co jechaliśmy przez te wioski? Przecież nie po to, żeby zobaczyć „Jak tu się żyje na tej wsi”. Ino (to nie podlaskie, ale pasuje) skusiła nas Kraina Otwartych Okiennic, czyli trzy wsie o wyjątkowych zdobieniach snycerskich. Te trzy wsie to Trześcianka, Puchły i Soce. My ze względu na dalsze plany odwiedziliśmy te dwie pierwsze, a zamiast do Soc (albo Soców?) pojechaliśmy do Ciełuszek. We wszystkich tych wioseczkach życie toczy się w zupełnie innym tempie. I nie mówię tu o porównaniu z Krakowem czy Przemyślem. Nawet Białowieża wydaje się tętniącą życiem metropolią w porównaniu z tymi wioseczkami. Odniosłem wrażenie, że gdyby nie atrakcja, jaką jest Kraina Otwartych Okiennic i kolorowe cerkwie, mieszkańcy śmiało mogliby zwinąć asfalt (chyba już nawet zaczęli, bo w Puchłach go nie było) i żyć tak, jak 200 lat temu.

Po pięknych atrakcjach, jakie zobaczyliśmy w powiecie Hajnowskim, przyszedł czas na krótki relaks. Wybraliśmy się więc do Zabłudowa na polecane w internecie, kultowe Lody Wasilewski (w końcu mamy sierpień). Nie powiem, że polecamy (w Krakowie można kupić dużo smaczniejsze), ale w porównaniu z tym, co mieliśmy okazję spróbować w innych miejscowościach, były dobre.

Kraina Polskich Tatarów

Kolejnym punktem na liście były dwie miejscowości, wyjątkowe i charakterystyczne na mapie Podlasia. Pierwsza z nich to Kruszyniany. Znajduje się tutaj dość duży, drewniany, zielony meczet. Kształtem przypomina nieco cerkiew. Według opowieści przewodnika, Tatarzy nie potrafili sami wznosić dużych budynków, więc musieli poprosić swoich sąsiadów o wybudowanie miejsca do modlitwy i stąd wziął się dziwny kształt meczetu. Meczet można zwiedzać, fotografować, a przewodnik (z na pamięć przygotowanej 30. minutowej formułki) opowiada o historii Tatarów i ich wiary. Trudno mi to oddać słowami, ale było to jedno z najciekawszych miejsc, jakie spotkaliśmy na Podlasiu. Kawałek za meczetem znajduje się mizar, czyli muzułmański cmentarz.

W niedalekiej okolicy Kruszynian znajduje się drugi meczet – w Bohonikach. Jest mniejszy, ale może dzięki temu bardziej przytulny. Otoczony zielenią i pięknymi kwiatami, w mocno popołudniowym świetle sprawiał cudowne wrażenie. Tutaj podobnie jak w Kruszynianach – wyuczona na pamięć formułka, którą każdemu trzeba powiedzieć. Chwilę zastanawialiśmy się, z czego wynika ta pamięciówka. Wydaje nam się, że przewodnicy obu meczetów nie chcieli niczego pominąć, w jakikolwiek sposób obrazić gości z innych wyznań, a przede wszystkim bezbłędnie zaprezentować to, co najważniejszego mają do pokazania. Wychodzi nieco sztucznie, ale może jeszcze to wypracują. 🙂 Na końcu wsi Bohoniki, nieco na odludziu, znajduje się kolejny mizar.

Podróż za zachodzącym słońcem

To był długi dzień. A wszystko zaczęło się rano, w Białowieży…

Gdy, po opuszczeniu Bohoników, jechaliśmy przez pięknie wyglądającą Sokółkę i dalej, w stronę zachodzącego słońca, myśleliśmy o tym, co tego dnia zobaczyliśmy. Tych atrakcji wystarczyłoby na trzy spokojne dni. Ta wschodnia część Podlasia totalnie nas zaskoczyła. Co prawda, cerkwi mogliśmy się spodziewać, ale tatarska kultura w takiej skondensowanej formie zrobiła na mnie ogromne wrażenie.

Być może to ta inność Podlasia, być może to uśpiona fascynacja kulturą islamską, jaką przeżyłem w Iranie, a być może to najlepsze na świecie placki po węgiersku, jakie zjedliśmy w Krynkach? Nie wiem, ale tego dnia Podlasie przestało być dla mnie tylko punktem na mapie. Tego dnia Podlasie stało się dla mnie miejscem, do którego chcę wracać. Takiej Polski nie znaliśmy i taką Polskę chcemy dalej odkrywać.

Dodam tylko na koniec, że był to dla mnie najlepszy dzień podczas naszej podróży przez Podlasie!

Artykuł Kraina Otwartych Okiennic, cerkwie i meczety pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Gdy podczas planowania zaczęliśmy wypisywać wszystkie miejsca, w których chcielibyśmy się pojawić, okazało się, że tydzień na Podlasie to zbyt mało. Przede wszystkim, zależało nam na naturalnych walorach regionu. Popatrzyliśmy na położenie Parków Narodowych i Parków Krajobrazowych (które często są równie atrakcyjne, a mniej oblegane) i zrobiliśmy długą listę. Większość naszych atrakcji była zlokalizowana w dwóch „obszarach”. Pierwszy to północne krańce Polski – Augustów, Suwałki i Gołdap, a drugi leży nieco bardziej na południe – Łomża, Białystok, Białowieża. Ze względu na mniejszą odległość od Krakowa, wybraliśmy wariant drugi, a punktem startowym miała być Białowieża.

Kierunek -> Białowieża

Już sam dojazd do Białowieży był dla naszych oczu bardzo przyjemny. Mniej więcej od Mińska Mazowieckiego czuliśmy, że powoli oddalamy się od wielkich miast, a droga stawała się coraz bardziej zielona. Poprzecinana rzekami, w tym szerokim Bugiem, dawała nam nadzieję na wspaniałe wakacje. Od Hajnówki rozpoczął się przejazd przez Puszczę Białowieską i śmiem napisać, że byliśmy pod wrażeniem. Wąska droga, biegnąca przez dziki, zarośnięty i gęsty las, poprzecinana co chwilę drogami dochodzącymi raz z jednej, raz z drugiej strony. Spodobało nam się od pierwszego spojrzenia.

Zaczęliśmy spokojnie, od zakupu mapy na kolejne dni (mapa w telefonie to jednak nie to samo, szczególnie gdy co chwilę traci się zasięg, a GPS szaleje), spaceru po Białowieży i od przejścia się po Parku Pałacowym. Ta chwila spaceru pomogła nam jeszcze bardziej rozluźnić się i uspokoić głowy po intensywnych dniach podróży. Przejście całej Białowieży zajęło nam mniej niż godzinę. Podczas spaceru udało nam się dostrzec kilka żab i jednego bobra pływającego w Narewce – zapowiadało się nieźle. Czyżbyśmy znaleźli miejsce, w którym wystarczy BYĆ, żeby odpoczywać?

Rowerem przez Puszczę Białowieską

Przede wszystkim Puszczę Białowieską warto zwiedzać na rowerze. Jest tutaj mnóstwo leśnych duktów i szlaków rowerowych, w tym fragment najdłuższego szlaku rowerowego w Polsce – Green Velo. My przejechaliśmy z Białowieży obok Miejsca Mocy, do Jeziora Topiło i wróciliśmy okrężną drogą do Białowieży. Jechaliśmy szutrowymi, płaskimi drogami, na wypożyczonych rowerach. Z wypożyczalnią rowerów w Białowieży nie będziecie mieć żadnego problemu. Jest ich co najmniej kilka i nawet nie musieliśmy zostawiać kaucji za rowery. 😉 Nam wyszło 56 km i tego dnia to był nasz max. 😉

Pieszo przez Białowieski Park Narodowy

Puszczę zwiedzaliśmy też pieszo. W zasadzie to takie szczególne miejsce w Puszczy Białowieskiej, jakim jest Białowieski Park Narodowy. W biurze PTTK w Białowieży można zapisać się na kilka różnych wycieczek. My wybraliśmy spacer do Dębu Jagiełły. 4 godziny z Przewodnikiem minęły zdecydowanie zbyt szybko. Co prawda kiedyś powiedziałbym, że przynudzał zamiast iść dalej, ale chyba dojrzałem do tego typu zwiedzania. Dowiedzieliśmy się wiele o tym jak rosną różne gatunki drzew, z jakimi chorobami i wrogami się mierzą i jak wygląda życie lasu niezakłócone przez człowieka. Powiem Wam, że dla mnie był to kolejny, interesujący punkt naszego zwiedzania. W czasie tej krótkiej wycieczki dowiedzieliśmy się również, z jakimi problemami borykają się leśnicy i mieszkańcy, co pozwoliło nam lepiej zrozumieć ich problemy. Może zabrzmiało to trochę politycznie, ale ostatnio zwracamy na to większą uwagę niezależnie od miejsca, w którym jesteśmy.

Autem w okolice Białowieży

Autem można odwiedzić kilka miejsc, które pieszo lub rowerem mogą być trudniej dostępne. Jedną z możliwości jest przejazd do Siemianówki i zwiedzenie północnych granic Puszczy oraz Parku. Co prawda do Parku od tamtej strony nie wejdziecie, ale może być to dobre miejsce na spokojny spacer bez turystów. Kolejną propozycją jest przejazd do Polany Żubrów w okolicach miejscowości Teremiski i Pogorzelce – szczególnie rano i wieczorem, w okresie wiosennym, może być łatwo wypatrzyć żubry. My poruszaliśmy się niemal wyłącznie wzdłuż Narewki między Białowieżą i Pogorzelcami. Znajduje się tam wieża widokowa, z której można wypatrywać orliki krzykliwe. Przyznam, że fascynuje mnie fotografia dzikich zwierząt i miałem nadzieję zobaczyć jakiegoś żubra albo orlika. Byliśmy tu tak rano, jak i wieczorem, ale podczas tego wyjazdu nie mieliśmy szczęścia do dzikich zwierząt.

Magia zaklęta w dzikości – Puszcza Białowieska

To, co zobaczyliśmy w Puszczy Białowieskiej, ale i na całym Podlasiu, upewnia nas w przekonaniu, że Polska jest piękna. Czasem nie ma co jeździć daleko, żeby tylko zobaczyć coś nowego i ciekawego. Chyba mogę śmiało napisać, że Puszcza Białowieska nie była najbardziej zaskakującą częścią naszej podróży po Podlasiu. Mogę również napisać, że jest miejscem, do którego chcemy wrócić zimą, wiosną i jesienią! Wydaje mi się, że jest nieco podobna do moich ukochanych Bieszczadów – w każdej porze roku jest w stanie pokazać coś niezwykłego i zaskoczyć na nowo. Nie będą to jednorazowe fajerwerki, ale stały, wysoki poziom „atrakcji”, które dadzą się poznać z różnych stron. I dlatego z pewnością wrócimy do Puszczy Białowieskiej!

Artykuł Puszcza Białowieska – dzikość, która przyciąga pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Wyspa Sobieszewska, Bałtyk i Prosecco

Przyjechałyśmy na miejsce w piątek wieczorem, po ponad 7 godzinach spędzonych w aucie. Nasze domki leżały około kilometra od plaży i Bałtyku, ale te atrakcje zostawiłyśmy na kolejny dzień. Jeszcze tego samego wieczora rozmawiałyśmy i śmiałyśmy się przy akompaniamencie trzaskającego żaru i pieczonego mięsa na grillu. Sobotni poranek spędziłyśmy na plaży przy bramce nr 9., popijając Prosecco i wygłupiając się przy morskich falach. To Prosecco mocno zapadło mi w pamięć. Nie jestem do końca pewna dlaczego, ale z pewnością nie z ilości wypitego alkoholu. Ten wyjazd, te emocje, ta plaża, wszystko jakoś tak dobrze smakowało! 🙂

Gdańsk w słońcu i mgle

Deszcz szybko i skutecznie przegonił nas z plaży. Postanowiłyśmy więc wrócić do domków, ogarnąć się i wsiąść do autobusu, który dowiózł nas do centrum Gdańska. Gdy zjadłyśmy obiad, po deszczu nie było śladu, a w jego miejsce pojawiło się rozgrzewające słońce.

Po wyjściu z restauracji, ruszyłyśmy w stronę gdańskiego Neptuna, bo fotka przy symbolu miasta musi być! Z nieznanej do tej pory przyczyny, do mnie i Tosi zagadał pewien mężczyzna. Zaczął mówić o tym, że to nie jedyny Neptun w mieście, że są jeszcze dwa, a niegdyś było ich więcej. Okazało się, że Pan jest archeologiem i zajmuje się wykopaliskami w Gdańsku. Pokazał nam kilka fajnych miejsc, m.in Hotel Radisson Blu na ulicy Długi Targ, przy którym znaleziono średniowieczne mury kamienicy gotyckiej, a w środku hotelu (do którego weszliśmy niepostrzeżenie), pod szklaną podłogą umieszczone są średniowieczne naczynia!

Żegnaj morze…

Niedziela była przede wszystkim czasem powrotu. Spakowałyśmy się, pożegnałyśmy się z morzem i ruszyłyśmy w trasę powrotną.

Warto było pojechać na drugi koniec Polski i przywrzeć na 7 godzin do siedzenia auta. I niewątpliwie warto było też znosić kapryśną, majową pogodę. Weekend w cudownym, Babskim towarzystwie, z pewnością naładował mnie bardzo pozytywnie na kolejne tygodnie! Dziękuję Dziewczyny! <3

Wyspa Sobieszewska i Gdańsk – podsumowanie:

• Wyspa Sobieszewska to nie tylko plaża, ale też lasy i możliwość obcowania z naturą. Więcej o tym miejscu możecie poczytać na przykład tutaj.
• Restauracja, w której jadłyśmy obiad to „Żuraw„, zlokalizowana przy Żurawiu. 😉
• Kawiarnia Retro Cafe, również znajduje się w ścisłym centrum Gdańska. Naprawdę warto tam zajrzeć!
• Zapraszam na bloga Kasi (jednej z obecnych, wtedy przyszłych Panien Młodych) Sea Dreamers Blog. Kasia pisze o żeglowaniu i podróżach, a możecie ją kojarzyć jako autorkę serii wpisów z Izraela. 🙂
• O Neptunie i innych atrakcjach Gdańska napisaliśmy już niegdyś wpis. Zapraszamy. 🙂

Artykuł Wyspa Sobieszewska z Gdańskiem w tle – fotorelacja pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Sylwestra i powitanie Nowego Roku obchodziliśmy w domku, a w zasadzie w Osadzie Szalony Koń w miejscowości Piaski Dróżków koło Brzeska. W gronie znajomych, z którymi od kilku już lat spędzamy ostatni dzień w roku. Tym razem dołączył do nas nowy członek wyjazdów – cudny Border Collie, o imieniu Lupo. 🙂

Kilka słów o miejscu

W zasadzie na miejscu zameldowaliśmy się już w piątek wieczorem, 29. grudnia. Z przystanku w Czchowie, na którym busy się zatrzymują, jest trochę daleko do domku, ale na szczęście uratowała nas właścicielka domku, która przyjechała po nas specjalnie autem. 🙂

Sam domek jest świetnie ulokowany – z widokiem na jezioro Czchowskie i góry Beskidu Sądeckiego. Nie ma ogrzewania gazowego ani elektrycznego (chociaż w kilku pomieszczeniach jest grzejnik elektryczny), więc trzeba palić w piecach, ale jeśli tego nie umiecie, właścicielka domu zrobi to z miłą chęcią. Znajduje się tutaj stodoła, w której można zorganizować różne wydarzenia (np. wieczór kawalerski/panieński, kiedyś było tam nawet wesele! 😉 ) miejsce na grilla, ławki, huśtawki, a także indiański namiot tipi.

Jak spędzaliśmy czas, nie tylko w Sylwestra?

W zasadzie w takim gronie znajomych nie da się nudzić, a dodając do tego miejsce, jakie wybrała Ania, to zdecydowanie było co robić. Przede wszystkim poranki spędzaliśmy na spacerach – możliwości do spacerowania jest wiele i była to dla nas świetna okazja do robienia zdjęć. Po powrocie jedliśmy wspólny obiad.

Popołudniu przystępowaliśmy do różnych karcianych gier – Dixit w sumie pojawił się raz, natomiast hitem stała się gra Tajniacy, jeśli nie graliście to gorąco polecam. Jest wersja z cenzurą i bez. 😉 Granie w gry umilały nam procentowe trunki.

W Sylwestra rozpaliliśmy ognisko w namiocie tipi i zagraliśmy w Taboo. Było trochę zimno, ale znów rozgrzewaliśmy się od środka. 😉

Gdy wróciliśmy do domku, czas umilał nam Sylwester z Dwójką w Zakopanym. O północy część z nas wyszła podziwiać fajerwerki, które było świetnie widać z tego miejsca. Podziwialiśmy również Super Moon, chociaż nie był tak wielki jak miał być, ale i tak był imponujący.

W Nowy Rok rozwiązywaliśmy wspólnie krzyżówki, których ja sama nie mogłam rozwiązać, więc reszta miała wielki ubaw.  Ci, którzy mnie znają wiedzą, że często przekręcam przysłowia lub słowa, albo ich po prostu zapominam. Hitem sylwestra stało się hasło z Taboo, gdzie Ania pytając nas o kwiatek, który od nas wraz z mężem dostali, uzyskała ode mnie odpowiedź: Bonanza, szybko się zreflektowałam mówiąc Bonzai, ale cóż słowo się rzekło. 😉

W poniedziałek wieczorem zebraliśmy się z Łukaszem z powrotem do Krakowa, gdyż we wtorek musiałam iść do pracy. Tutaj znów pomogła nam właścicielka (ma swój dom kawałek dalej), która widząc, nas, ciemność i  padający deszcz, zaoferowała nam podwózkę na przystanek. Chwilę później przyjechał również bus i tak po półtorej godziny byliśmy już w Krakowie.

Bardzo dziękujemy znajomym za wspólnie spędzony czas! A właścicielce osady, pani Lucynie, za całą opiekę, życzliwość i palenie w piecu! 🙂

Więcej o Osadzie „Szalony Koń” znajdziecie tutaj

Artykuł Jak spędziliśmy Sylwestra? pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Kamperem przez Polskę

Nad jezioro wybraliśmy się razem z Maćkiem i Roksaną. Tym razem nasz transport był dosyć nietypowy, bowiem poruszaliśmy się kamperem, należącym do Maćka rodziców. Wiele osób pyta jak się jeździ kamperem? Przede wszystkim wolno i bardziej „buja”. A jak się w nim mieszka? Ciekawie. Wygodniejszy od namiotu, ciaśniejszy od mieszkania i w dodatku na kółkach, kamper to po prostu kamper. 😉 Dla nas to było nowe, inne doświadczenie i polecamy każdemu przeżyć taką przygodę. 😉

Gdzie wybrać się nad Jezioro Białe?

Rozbiliśmy się na polu kempingowym znajdującym się na skraju Sobiborskiego Parku Krajobrazowego, w nieco przerzedzonym lasku, który tylko dodaje temu miejscu uroku. Kemping należy do ośrodka rehabilitacyjno – wczasowego Astur i jest dosyć dobrze zlokalizowany. Z naszego kampera mieliśmy około 5 minut piechotą do Jeziora Białego i jakieś 20 do centrum Okuninki.

Jezioro Białe i jego okolice to świetne miejsce na odpoczynek, zarówno aktywny, jak i leniwy. Warto wspomnieć, że znajduje się ono na Pojezierzu Łęczyńsko-Włodawskim, w którego skład wchodzi prawie 70 jezior i jest spośród nich największe! W jego bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się jezioro Czarne, które niestety jest prywatne, a kilka kilometrów dalej położone jest Jezioro Glinki.

Zapewniam Was, że ta część Lubelszczyzny, to idealne miejsce na urlopową destynację i jeśli tylko zechcecie, to możecie w ciekawy sposób spędzić tutaj czas. A oto kilka propozycji spędzania wolnego czasu, które oferuje Jezioro Białe i jego okolice, a z których i my skorzystaliśmy. 🙂

Odpoczynek na plaży i pływanie

Plaż wokół jeziora jest bardzo dużo, więc na pewno znajdziecie jakieś miejsce dla siebie. Z naszych obserwacji wynika, że najwięcej ludzi rozkłada się na plaży przy centrum Okuninki, dlatego polecamy oddalić się od tego miejsca i udać się nieco dalej. Osobiście polecamy plażę przy ośrodku Astur – znajdziecie tu ratowników, dzięki którym poczujecie się bezpiecznie (szczególnie będąc z dziećmi).

Jezioro i jego najbliższa okolica, są mocno wykorzystane turystycznie. Można tutaj pożyczyć chyba dowolny sprzęt wodny – od kajaków i rowerów wodnych, przez deski surfingowe, na łódkach i motorówkach kończąc.

Gdzie woda, tam pojawiają się… pomosty. Podczas tego wyjazdu stały się one dla nas głównym punktem, większości tworzonych zdjęć (więc pozwólcie, że niektórymi z nich się pochwalimy 🙂 ).

Ekstremalne atrakcje wodne

Ta atrakcja niewątpliwie wymaga swojego własnego punktu. Gdzie motorówka i kilku facetów za sterem, tam pojawiają się banany, koła, skrzydła i inne ciągnięte po wodzie atrakcje. Łączy je jedno – trzeba uważać żeby nie wpaść z dużą prędkością w wodę… 😉 My wybraliśmy się na przejażdżkę kołem i szczerze polecamy! Ręce bolą później przez 3 dni, ale ubawu jest, co niemiara. 🙂 Koszt w Okunince to 30 zł od osoby za około 5 minut (uwierzcie mi, że jest to wystarczający czas, by mieć dość). 😉

Spacer wokół jeziora Białego

Spacer dookoła jeziora to dobry sposób na spalenie kalorii po odpuszczeniu sobie diety na wakacjach. 😀 A tak naprawdę, to warto przejść się wokół, by poznać okolice i znaleźć dobre miejsce na plażowanie. Do spaceru podczas zachodu słońca chyba nie muszę namawiać… 🙂

Jezioro dookoła liczy ponad 4 kilometry, więc wolny spacer zajmuje około godziny czasu.

Dla leniwych polecamy wypożyczalnie rowerowe, których wokół jeziora jest mnóstwo. Rowery dwu-,trzy- oraz czterokołowe przypadną do gustu każdemu, niezależnie od zacięcia rowerowego. Trzeba tylko uważać żeby nie zakopać się w piasku, którego jest tutaj bardzo dużo.

Wesołe miasteczko

W centrum Okuninki jedną z większych atrakcji jest wesołe miasteczko, w którym można się wyszaleć. Choć rollercoaster nie wygląda jak ten z filmu, zabawa za dyszkę jest całkiem niezła (co organoleptycznie sprawdziliśmy). 😉

Park linowy

Przy jeziorze Białym znajduje się park linowy zarówno dla dzieci, jak i dla dorosłych. Mieliśmy się wybrać, ale niestety zabrakło czasu. Więcej informacji znajdziecie pod tym adresem: http://www.park-linowy.eu/index.php?var=parkBiale

Wieczorne imprezowanie

W samej Okunince, jak i przy niektórych ośrodkach wypoczynkowych znajdziecie miejsca, gdzie można pozwolić sobie na wieczorne szaleństwa. Muzyka idealnie komponuje się w letnie, wieczorne klimaty imprezowe i chyba nie muszę wspominać, w jakim stylu utrzymane są te imprezy. 🙂 Z naszych obserwacji wynika jednak niestety, że codzienny zestaw piosenek nie różni się od siebie, choć niektórym to chyba nie przeszkadza. 😉

W samym centrum miasteczka jest sporo pubów, barów, w których można sprawdzić swoją siłę i szczęście, a we dwoje zagrać w air hockey.

Wędrówka po Sobiborskim Parku Krajobrazowym

Do Sobiborskiego Parku Krajobrazowego wybraliśmy się z Łukaszem przedostatniego dnia naszego pobytu. Wędrówka zajęła nam około pięciu godzin, a i tak zobaczyliśmy tylko kawałeczek z całego parku.

Jeżeli chcecie uciec od wakacyjnego szaleństwa, to szczerze polecam to miejsce. Ścieżki są wytyczone, szlaki oznakowane także nie ma jak się zgubić (choć mapę w telefonie lepiej mieć ze sobą 😛 ). A co najważniejsze jest to rejon dosyć dziki i nie ma tu zbyt wielu ludzi, co tylko sprzyja odpoczynkowi (podczas całej naszej wędrówki spotkaliśmy dosłownie kilka osób). Sam Park jest przepiękny – nieco piaszczysty, mocno zalesiony, z piękną roślinnością (wrzosy widać na każdym kroku), ze śpiewającymi ptakami i dzikimi zwierzętami.

Według mnie jest to idealne miejsce na aktywny, a zarazem spokojny dzień, gdzie można się porządnie wyciszyć.

Punktem kulminacyjnym naszego wypadu do parku było Jezioro Glinki. Praktycznie w ogóle niezagospodarowane, z jedną plażą, i kilkoma dzikimi dojściami do wody. Zrobiło na nas bardzo pozytywne wrażenie i najchętniej zostalibyśmy tam na dłużej. Niestety gonił nas czas.

Podsumowanie:

• Noclegi: Tereny wokół jeziora są świetnie zagospodarowane turystycznie. Nie będziecie tu mieć problemów z noclegami w różnej klasy hotelach, hostelach czy ośrodkach wypoczynkowych (szczególnie pod koniec wakacji), a dla osób bardziej oszczędnych, z pewnością nie zabraknie miejsca na polach namiotowych. Osobiście polecamy spanie w kamperze, bo jest to przygoda sama w sobie.
• Gdzie zjeść? Szczerze polecamy Bar Pod Samolotem, w którym jedliśmy naprawdę przepysznego szczupaka. A sam właściciel dał nam wskazówkę, po czym poznać dobrą smażalnie ryb: Jeśli ryba jest świeża, to w smażalni nigdy nie poczujecie zapachu ryby (a w zasadzie tranu). Jeśli tylko gdzieś wejdziecie i nie będzie czuć ryby, zostańcie, będzie smacznie. 😉

Artykuł Jezioro Białe – miejsce na wakacyjny odpoczynek pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Stali bywalcy naszego bloga zapewne pamiętają, że w tamtym roku spędziliśmy weekend w Piwnicznej Zdrój. Pokrótce: zostaliśmy zaproszeni przez Anię i Kamila, by spędzić cudowny czas w większym gronie nieznanych nam dotąd osób, gdzieś na końcu świata, gdzie kończy się droga, a cisza stanowi nieodłączny element, którego tak bardzo brakuje w wielkich miastach. Od tego miejsca prowadzą dalej już tylko szlaki górskie, a malownicze tereny napawają radością oraz cieszą oczy i serce niesamowicie.

W tamtym wpisie nie wtajemniczyłam Was w historię związaną z domem, w którym spaliśmy. Otóż w tym drewnianym domu, mającym dobre 100 lat, wychował się dziadek Kasi (organizatorki całego wyjazdu). 🙂 Dom został sprzedany i nazywa się Chata pod Kamiennym Groniem, a obecny właściciel chętnie wynajmuje go zainteresowanym. Rodzice Kasi od wielu lat rezerwują sobie każdego roku kilka dni, by spędzić tutaj czas. Kasia, również co roku, zaprasza na weekend znajomych, by wspólnie odpocząć od codzienności. Cieszymy się, że możemy uczestniczyć w takiej niezwykłej tradycji! 🙂

Tegoroczne biesiadowanie przypominało to poprzednie, jednak było trochę inaczej. 😉

Była to przede wszystkim okazja do zobaczenia znajomych, których w większości nie widzieliśmy od roku, a także poznania nowych osób. Łukasz (Oczko) zaskoczył wszystkich i zaprezentował się w krótkich włosach. Po ponad 7 latach ich zapuszczania, zdecydował się na oddanie ich dla fundacji Rak’n’Roll. Wspaniała akcja, którą wspieramy!

Czas upływał nam głównie na siedzeniu przy ognisku, jedzeniu pyszności z grilla, piciu niedozwolonych dla młodzieży napoi, wpatrywaniu się w gwiazdy, śpiewaniu piosenek,  a przede wszystkim na spędzaniu czasu razem i odpoczynku. Delektowaliśmy się każdą możliwą chwilą.

Tak, jak w tamtym roku, wszystkie dziewczyny ulepiły pierogi! Niesamowicie pyszne ze świeżymi borówkami i ręcznie wyrobionego ciasta. Zabrakło tylko domowej śmietany, ale sklepowa również dała radę.

A jak wyglądało samo lepienie pierogów, możecie zobaczyć poniżej:

Nie zdobyliśmy Radziejowej. W sumie w tym roku nikt się na nią nie wybierał. W trójkę z Anią mieliśmy plan dojścia do Chatki pod Niemcową, ale niestety został on zrujnowany przez deszcz, który pojawił się z nadciągających, ciemnych chmur. Przeszliśmy jednak kawałek i w tym czasie pocykaliśmy trochę fotek. Udało się nawet zjeść kilka borówek prosto z krzaków! 🙂

W tym roku razem z Łukaszem skupiliśmy się głównie na podszkoleniu naszych fotograficznych zdolności, jako, że na co dzień nie mamy wielu okazji, a w Piwnicznej było ich nadto. Nasze upodobania fotograficzne się trochę rozmijają, ale każde z nas uczy się zawsze czegoś nowego od drugiej osoby. Łukasz lubi przede wszystkim fotografować ludzi i kręcą go zdjęcia macro. Ja natomiast fotografuję głównie krajobrazy, (tajemnicze) miejsca i czasami macro.

Oprócz powyżej zaprezentowanych zdjęć, udało się nam zrobić kilka innych, niezwiązanych z biesiadowaniem, ujęć.

Obiektem moich zdjęć stała się stara stodoła, stojąca w pobliżu chatki i obiekty znajdujące się w i obok niej. Wszystkie zdjęcia zrobione zostały obiektywem szerokokątnym Canon 10-22 mm.

Łukasz skupił się na fotografii macro, a poniższe zdjęcia zrobił obiektywem Sigma 70-300 mm:

Wpis trochę inny niż wszystkie, ale mamy nadzieję, że przypadł Wam do gustu. Fotografia stała się naszą pasją, dzięki której wyrażamy się i pokazujemy świat przez nasz pryzmat. A jeśli szukacie idealnego miejsca na odpoczynek to zaglądnijcie do Chatki pod Kamiennym Groniem. Pamiętajcie jednak, że nie miejsce jest najważniejsze, a ludzie z którymi spędza się czas… 😉

Artykuł Piwniczna Zdrój vol. 2 pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Samolot na Islandię mieliśmy 4. kwietnia w poniedziałek, więc wpadliśmy na pomysł, by skorzystać z weekendu i zwiedzić Trójmiasto. Koniec końców, udało nam się zobaczyć Gdańsk i Sopot. Można więc stwierdzić, że te dwa miasta, stały się przedsionkiem przed naszą wielką i wyczekiwaną od grudnia, wyprawą na Islandię.

Zapraszamy zatem na wpis poświęcony atrakcjom miasta Gdańsk, a także Sopotu. 🙂

Do Gdańska dotarliśmy w sobotę rano, po nocnej podróży busem z Krakowa. Zwarci i gotowi (z przewodnikiem w dłoni) ruszyliśmy na poszukiwanie ciekawych miejsc i zabytków w tym mieście. Nie mieliśmy konkretnego planu, na zwiedzanie gdańskich atrakcji. Zaczęliśmy więc od obiektów, które znajdowały się najbliżej dworca autobusowego. 😉

Plac Im. Jana Heweliusza

Pierwszym miejscem, do którego dotarliśmy był plac im. Jana Heweliusza. Polecamy zatrzymać się tu na dłużej, szczególnie w ciepły, słoneczny dzień. Znajdziemy tutaj pomnik Jana Heweliusza znanego gdańskiego astronoma, interesujące malowidło o nazwie Północne Niebo, Ratusz Starego Miasta, Wielki Młyn (czyli zabytkowy młyn wodny, w którym teraz znajduje się centrum handlowe), fontannę (świecącą w nocy) oraz most z kłódkami przypinanymi przez zakochanych. Całość tworzy naprawdę ciekawy i warty zwiedzenia punkt dla turystów.

Następnie udaliśmy się w stronę trzech kościołów:  Św. Katarzyny, Św. Mikołaja oraz Kościoła Mariackiego (Bazylika Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny). Co łączy te sakralne obiekty? Przede wszystkim jeden styl architektoniczny – gotyk. Ceglane budowle, strzeliste sklepienia oraz okna skierowanie ku niebu, to ich cechy charakterystyczne. We wnętrzu każdego z nich znajdziemy interesujące obrazy i rzeźby, którym warto poświęcić trochę uwagi.

Kościół Św. Katarzyny

Kościół powstał w XIII wieku i posiada imponującą, 76 – metrową wieżę. Wewnątrz znajdziemy m.in. płytę nagrobną, wspomnianego wcześniej, Jana Heweliusza.

Kościół Św. Mikołaja

Jedyny kościół w centrum Gdańska, który nie został uszkodzony i ograbiony podczas II wojny światowej. Powstał w XII wieku, a od XIII w. stanowi siedzibę Dominikanów.

Bazylika Mariacka

Jest to najwyższy ceglany kościół w Europie. I da się to odczuć będąc w środku. Szczególnie polecamy wyjście na 78 – metrową wieżę, na którą prowadzi aż 412 stopni! (Nawet dla nas chodzących po górach stanowiło to wyzwanie. 😉 ) Ze szczytu możemy podziwiać wspaniałe widoki na miasto. Trzeba się jednak przygotować na dużą liczbę turystów.

Wskazówka. Zwiedzanie kościoła, jak i wejście na wieżę jest płatne, ale jeśli kupimy bilet na wieżę (6 zł), oglądanie bazyliki mamy w cenie. 😉

Ratusz Głównego Miasta Gdańsk oraz Fontanna Neptuna

Fontanna Neptuna stanowi symbol Gdańska i jest jednym z najbardziej znanych miejsc miasta. Tuż obok znajduje się Ratusz Głównego Miasta, którego nie mieliśmy okazji zwiedzić, a także Dwór Artusa (stanowiący niegdyś bardzo ważny punkt życia towarzyskiego w mieście). Wszystkie obiekty znajdują się na Długim Targu, czyli jednej z najbardziej znanych ulic miasta Gdańsk.

Brama Wyżynna

Kiedyś stanowiła główny wjazd do śródmieścia Gdańska. Miała charakter obronny i reprezentacyjny. Obecnie znajduje się w niej Pomorskie Centrum Informacji Turystycznej.

Brama Ulicy Długiej (Złota Brama)

Jak sama nazwa wskazuje, znajduje się ona na ulicy Długiej, której przedłużenie stanowi Długi Targ. Brama powstała w XVII wieku i miała przede wszystkim przeznaczenie obronne.

Zielona Brama

Stanowi zakończenie Długiego Targu. Powstała, jako siedziba królów polskich, jednak nigdy nią nie została. Obecnie znajduje się tu Gdańska Galeria Fotografii, a także odbywają się wystawy Muzeum Narodowego w Gdańsku. Miał tutaj również swoje biuro były prezydent Polski Lech Wałęsa.

Żuraw

Najsłynniejszy (obok Neptuna) symbol miasta Gdańsk. Położony nad rzeką Motławą, Żuraw to zabytkowy dźwig portowy miasta, stanowiący najstarszy taki zbytek w Europie! Obecnie znajduje się w nim Narodowe Muzeum Morskie. Przy Żurawiu cumuje statek Sołdek, pełniący rolę muzeum.

Westerplatte

Westerplatte jest zdecydowanie miejscem, które powinien odwiedzić każdy będący w Gdańsku. Ciekawe, mistyczne, nostalgiczne, stanowi osobną historię miasta. Westerplatte to półwysep, który stał się symbolem walki o wolność podczas II wojny światowej.

Wskazówka. Warto zarezerwować sobie 2-3 godziny na zwiedzanie (sama jazda autobusem z centrum to jakieś 30 – 40 minut w jedną stronę).

Sopot

Drugi dzień zwiedzania (niedzielę) poświęciliśmy prawie w całości na Sopot. Tutaj skupiliśmy się głównie na najbardziej uczęszczanym deptaku w Sopocie – Ulicy Bohaterów Monte Cassino, tzw. Monciak.

Jednym z najciekawszych obiektów miasta jest z pewnością Krzywy Domek, który zajął pierwsze miejsce na liście najdziwniejszych budynków świata! Budowla powstała w wyniku inspiracji rysunkami Jana Szancera. Z zewnątrz prezentuje się naprawdę ciekawie.

Po drodze mieliśmy okazję zobaczyć i pogłaskać bardzo sympatyczną… sowę. Wszyscy się w niej zakochaliśmy! 🙂

Deptak kończy się w miejscu, w którym zaczyna się sopockie molo. Warto wybrać się w okresie pozasezonowym, jeśli chcecie zaoszczędzić parę złotych na płaceniu za bilet wstępu. Molo samo w sobie może i jest atrakcją, ale przy dużej liczbie turystów, traci całkowicie swój urok.

Nie mogło również zabraknąć spaceru po plaży. 😉

a koniec zostawiliśmy sobie zwiedzanie kościoła Św. Jerzego (któremu wcześniej zrobiliśmy zdjęcie), znajdującego się przy deptaku. Przed wejściem do kościoła, czekała na nas jednak niespodzianka w postaci manifestacji, przeciwko nowej ustawie antyaborcyjnej. Stwierdziliśmy, że lepiej odpuścić sobie zwiedzanie w takim momencie.

Skierowaliśmy się ostatecznie w stronę dworca. Wsiedliśmy do SKM-ki, która zawiozła nas z powrotem do Gdańska.

Nasze zwiedzanie Gdańska i Sopotu zamknęliśmy w dwóch dniach. Bez pośpiechu udało nam się zwiedzić najciekawsze atrakcje i jesteśmy naprawdę zadowoleni z tego, co zobaczyliśmy. Serdecznie polecamy każdemu taki weekendowy wypad, a jeśli macie więcej urlopu, to warto zatrzymać się na dłużej. Bo Polska jest piękna! 🙂

Poniżej mapka z miejscami, które zwiedziliśmy:

PS. Podczas pobytu w Gdańsku stołowaliśmy się w niewielkiej jadłodajni o nazwie Jadalnia Pod Zielonym Smokiem. Jedzenie jest naprawdę smaczne i niedrogie w porównaniu do innych restauracji i pizzerii. 😉

Artykuł Gdańsk i Sopot na weekend – co warto zwiedzić? pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.