Z wyjazdami służbowymi miałem do tej pory dwa skojarzenia. Z jednej strony pamiętałem stare kawały, które zaczynały się od „Mąż wraca z delegacji…”, a z drugiej wydawało mi się, że praca dająca możliwość wyjazdów, to przecież praca idealna! 🙂

U nas mąż wrócił zmęczony, bez fajerwerków i ekscesów. Może dużo nie zwiedziłem, ale jakieś zdjęcia po drodze zrobiłem. To zresztą u nas chyba norma. Nieważne, gdzie jedziemy i ile mamy czasu – aparat w walizce albo plecaku musi być! Jest w końcu tyle miejsc, które tylko czekają na fajne sfotografowanie… 🙂 A czym mnie ten cały Londyn zaskoczył? Zobaczcie 😉

Mam nadzieję, że po zdjęciach widzicie, że w Londynie mi się podobało. 😉 Ba, powiem więcej – już nie mogę się doczekać, aż pojedziemy tam we dwoje i przeprowadzimy porządne zwiedzanie! Jeśli macie jakieś miejsca, które musimy zobaczyć i które spodobają się naszym lustrzankom, to napiszcie w komentarzach. Chętnie dorzucimy kilka punktów do naszej listy must-see. 😉

Artykuł Londyn – krótka, trzydniowa fotorelacja pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Stolica Austrii podzielona jest na 23. dzielnice i zapewne w każdej z nich znajdzie się coś ciekawego do zwiedzania. W tym opisie zawarliśmy najważniejsze atrakcje znajdujące się w samym centrum miasta (niem. Innere Stadt), na które warto przeznaczyć jeden dzień. Kontynuację zabytków tej dzielnicy i dwóch kolejnych, znajdziecie w części II (niebawem na blogu). 🙂

Katedra św. Szczepana

Jedną z pierwszych i najważniejszych atrakcji centrum miasta jest Katedra św. Szczepana (niem. Stephansdom), znajdująca się na Stephansplatz. Katedra stanowi symbol Wiednia i wliczana jest w poczet najstarszych budowli tego miasta – pochodzi z wieku XIII.

Katedra jest nie tylko jednym z najstarszych budynków Wiednia, jest również jedną z największych budowli sakralnych w Europie. Jej najwyższa wieża, o nazwie Steffl, licząca 137 metrów, jest niecałe 25 metrów niższa od najwyżej budowli sakralnej na świecie – Katedry w Ulm (Niemcy).

Na wieżę Steffl można wyjść, by podziwiać widok na całe miasto. Dla osób, które nie lubią wchodzić pod górę, nie mam dobrych wiadomości… Do pokonania jest aż 343 schody, wąskim przesmykiem, od którego może się zakręcić w głowie, i to nieraz. Dla tak pięknej panoramy warto jednak pokonać swoje słabości. 🙂

Wstęp do kościoła: darmowy; Wyjście na wieżę: płatne (4,5 € dorośli, 2 € dzieci)

Wieża otwarta codziennie w godzinach: 9.00 – 17.30

Plac Graben

Plac Graben jest miejscem, które zna każdy Wiedeńczyk i z pewnością niejeden turysta przyjeżdżający do tego miasta. Pełen gwaru i turystów, plac stanowi centrum miasta i słynie z dużej ilości ekskluzywnych sklepów. Znajduje się pomiędzy Placem św. Szczepana, Placem św. Piotra a Hofburgiem, stanowiąc tym samym granicę pomiędzy częścią sakralną, a polityczną miasta.

Plac Graben, oprócz ekskluzywnych sklepów, posiada trochę mroczniejszą stronę. Jego punktem charakterystycznym jest Kolumna Morowa (nazywana Kolumną Trójcy Świętej, niem. Pestsäule). Rzeźba upamiętnia ofiary epidemii dżumy panującej w 1679 roku (w miejscu, w którym się znajduje, grzebano ofiary tej straszliwej zarazy). Kolumna została ufundowana przez cesarza Leopolda I, w podziękowaniu Opatrzności za uchronienie go od choroby.

Kościół św. Piotra

Kościół św. Piotra (niem. Peterskirche) znajduje się na Placu św. Piotra, tuż przy wspomnianym wcześniej Placu Graben.

Pierwsze wzmianki, na temat kościoła w tym miejscu, pochodzą z początku XII wieku. Budowla została jednak strawiona przez pożar. Kościół w obecnej formie powstał na początku XVIII wieku, a jego dominującym stylem jest barok.

Najciekawszą część wnętrza budowli, moim zdaniem, stanowi jego kopuła i fresk przedstawiający „Wniebowzięcie Matki Bożej.”

Wstęp: darmowy

Kościół Św. Michała

Na okrągłym placu Św. Michała, tuż przy cesarskim pałacu Hofburg (o którym więcej poniżej) znajduje się kościół imienia tego samego świętego (niem. Michaelerkirche). Podobnie, jak kościół św. Szczepana, zaliczany jest do jednego z najstarszych kościołów w Wiedniu – datuje się go na początek XIII wieku. Kościół zabudowany jest z obu stron kamienicami, a symbolem wyróżniającym go spośród „tłumu” jest biały kolor oraz wieża.

Budowla stanowi połączenie różnych stylów architektonicznych, m.in. baroku, renesansu i gotyku. Nam najbardziej spodobał się przepiękny ołtarz, wykonany przez Jean Baptiste d’Avrange w 1781 roku.

Ciekawostka. W podziemiach kościoła znajdują się katakumby, w których pochowane są ciała władców Wiednia, żyjących od XVI do XVIII wieku. Dzięki sprzyjającym warunkom klimatycznym, ciała pozostają w stanie nienaruszonym. Katakumby można zwiedzać z przewodnikiem.

Wstęp do kościoła: darmowy; Wstęp do krypt: płatny (dorośli 7 €, dzieci 3 €; więcej informacji o zwiedzaniu kościoła i krypt znajdziecie tutaj).

Hofburg

O Hofburgu wiele by można było napisać. Myślę, że wystarczyło by również jedno wielkie „Wow!”. Ten ogromny kompleks składa się z 19 dziedzińców, 18 skrzydeł oraz 2600 pomieszczeń! Przyznajcie, że to zadziwiająca liczba nawet jak na fakt, że stanowił on siedzibę władców Austrii, Cesarstwa Austriackiego i Austro-węgierskiego przez sześć wieków (od XIII wieku do 1918 roku). Warto wspomnieć również, że Hofburg był niegdyś najważniejszym centrum politycznym i kulturalnym w Europie.

Najważniejszymi częściami Hofburga oprócz Bramy Św. Michała są:  Alte Burg, In Der Burg, Josefplatz, Neue Burg oraz Burgtor.

Brama Burgtor to ostatnia część Hofburga. Prowadzi ona m.in do Ringstrasse, czyli do najbardziej reprezentacyjnej ulicy w Wiedniu, ale o tym i o kilku innych atrakcjach w kolejnej części wpisu… 🙂

Artykuł Wiedeń weekendowo – część I – centrum miasta pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Słowacja to również dosyć „śmieszny” dla nas Polaków język. 😉 Bezproblemowo dogadamy się ze Słowakiem w języku polsko – słowackim. Pamiętajcie jednak, że takie słowa jak čerstvé wafle czy denne menu, wbrew pozorom nie mają negatywnego znaczenia (čerstve to nasze świeże, a denne to dzienne). A prosząc o lody jagodowe, nie zdziwcie się, jeśli dostaniecie lody truskawkowe, bo ichniejsza jahoda to nasza truskawka. 🙂

Słowacja jest na pewno krajem ciekawym i wartym zwiedzenia. Do tej pory udało nam się zobaczyć kilka miasteczek, o których więcej opiszemy w kolejnych wpisach, a dziś prezentacja najważniejszego (przynajmniej politycznie) spośród nich.

Bratysława jest dosyć ciekawie usytuowana – w południowo-zachodniej części Słowacji przy granicy z Austrią i Węgrami. Na zwiedzanie stolicy przeznaczyliśmy dwa dni, a kolejne dwa na Wiedeń (korzystając z bliskiej odległości i dobrych autobusowych połączeń między Bratysławą a Wiedniem). O ile dwa dni w zupełności wystarczą na Bratysławę, o tyle na Wiedeń niekoniecznie (o tym również w innym wpisie).

Poniżej przedstawiamy listę ciekawych i obowiązkowych miejsc do zwiedzenia w Bratysławie:

Bratislavsky Hrad – Bratysławski Zamek

Znajdujący się praktycznie w centrum stolicy Słowacji, nad Dunajem, Bratysławski Zamek z pewnością stanowi jedną z największych atrakcji miasta. Zamek jest Narodową Pamiątką Kulturową, a pierwsze wzmianki o nim pochodzą już z X w. n.e.

Wejść na teren Zamku można przez Bramę Wiedeńską lub Bramę Zygmunta, a w samym zamku dostępne jest muzeum i wystawy (których my nie zobaczyliśmy). Nas szczególnie zauroczył ogród z widokiem na północny Bastion.

Zamek dostępny jest do zwiedzania przez cały rok, od 8 rano do północy. 😉

Stare miasto w Bratysławie

Stare miasto to zdecydowanie obszar, gdzie znajduje się większość Bratysławskich atrakcji:

Brama i Wieża Św. Michała

Bratysława, jako miasto średniowieczne, posiadała cztery bramy przez które wkraczało się do miasta. Do dziś zachowała się jedna z nich – Brama Św. Michała, inaczej nazywana po prostu Bramą Michalską.

Do samej Bramy prowadzi bezpośrednio ulica Michalska, która jest niezwykle klimatyczna (i wąska). Znajdują się tutaj liczne knajpki, bary, restauracje i kawiarnie, gdzie spotkać można rzesze turystów, którzy spędzają tutaj czas. Warto się nią przejść zarówno w dzień, jak i w nocy (w nocy jest jeszcze bardziej klimatyczna).

Pod samą bramą znajduje się wskaźnik, który wylicza kilometry do różnych miast świata. Z miast polskich znajduje się tu Warszawa. 🙂

Hlavné námestie

Czyli rynek główny w Bratysławie. Znajdziemy tu renesansową fontannę, Stary Ratusz z XIV wieku oraz ładne kamieniczki. Na przeciw fontanny znajduje się figura Napoleońskiego Żołnierza, z którym każdy chce sobie zrobić zdjęcie. 🙂

Čumil

Čumil to rzeźba z brązu ukazująca zadowolonego robotnika odpoczywającego po pracy w kanalizacji lub mężczyznę zaglądającego pod kobiece spódnice… Zależy, co kto woli. 😉 To również kolejny z bratysławskich posągów (znajdziecie tu jeszcze m.in. Paparazzo, czy posąg Pięknego Ignacego), postawiony podobnie jak Napoleoński Żołnierz, w 1997 roku. Znajduje się na skrzyżowaniu ulic Panskiej, Laurinskiej i Sedlarskiej.

Primaciálne námestie – Plac Prymasowski

Plac Prymasowski znajduje się tuż przy Hlavnym Namestie, a swoją nazwę wziął od wybudowanego w drugiej połowie XVIII wieku Pałacu Prymasowskiego dla arcybiskupa i kardynała Józsefa Batthyány’ego.

Obecnie mieszczą się tutaj eksponaty Galerii Miasta oraz urząd starosty.

Katedra Św. Marcina

To kościół, który ma ogromnie historyczne i polityczne znaczenie, ponieważ przez trzy stulecia był kościołem koronacyjnym dla węgierskich monarchów. Kościół ponadto jest największym i najstarszym tego typu obiektem w Bratysławie, a jego wieża wznosi się na 85 metrów!

Niedaleko Katedry Św. Marcina znajduje się najwęższy budynek w całej Słowacji (i jest on jednym z najwęższych w całej Europie) – Dom Dobrego Pasterza.

Hviezdoslavovo námestie

To jeden z najdłuższych i najbardziej znanych placów w Bratysławie. Główną atrakcję stanowi Słowacki Teatr Narodowy, będący najważniejszą instytucją kulturową w Bratysławie.

 Kościół św. Elżbiety

Można zapomnieć pod wezwaniem, którego świętego jest ten kościół, ale jego koloru zapomnieć się nie da. Niebieski z zewnątrz, z niebieskimi ławkami, konfesjonałami i wykończeniami, kościół św. Elżbiety po prostu zachwyca swoim wyglądem i jest to zdecydowanie jedną z najciekawszych atrakcji/budowli w Bratysławie.

Kościół pochodzi z początku XX wieku. Został ufundowany przez cesarza Franciszka Józefa I, który w ten sposób uczcił pamięć swojej, zmarłej tragicznie, żony cesarzowej Elżbiety.

Czy dwa dni wystarczą na zwiedzenie Bratysławy? Według mnie zdecydowanie tak. Stolica Słowacji jest miastem niedużym – liczy niecałe 500 tysięcy mieszkańców oraz, jak zdążyliście pewnie się przekonać, nie posiada zbyt wielu zabytków do zwiedzania. Mimo wszystko, dla mieszkańców południowej Polski, jest dobrym miejscem na spędzenie przedłużonego weekendu – szczególnie gdy mamy w planie zobaczenie innych słowackich atrakcji.

A o tym co warto na Słowacji jeszcze zobaczyć, możecie zobaczyć tutaj. 🙂

Artykuł Co warto zwiedzić w Bratysławie? pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Wyjazd do Iranu był dla mnie wielką szansą, żeby zobaczyć coś więcej niż europejską kulturę i więcej niż podglądnąć zachowanie zasymilowanych muzułmanów w zachodnioeuropejskich stolicach (każdy ma swoją opinię czy są zasymilowanie i w jakim stopniu, czy nie … powiem tylko, że to kompletnie inni ludzie).

Iran to świetny kraj, którego nie trzeba się bać, tylko trzeba ruszać tam JAK NAJSZYBCIEJ. Życzliwość ludzi, bezpieczeństwo na ulicach (mniej bałem się chodzić wieczorem w Iranie niż boję się po Nowej Hucie), stosunkowo niewielka liczba turystów i bardzo przystępne, dla turysty z Polski, ceny, to tylko niektóre z argumentów dla których warto odwiedzić ten kraj. A dlaczego warto się spieszyć? Jeśli zacznie się tam komercjalizacja, to Iran może utracić nieco ze swojej dzikości i życzliwości, choć mam nadzieję że szybko to nie nastąpi.

Kiedy chwilę przed 6 rano lądowaliśmy na lotnisku międzynarodowym, jakieś 50 km na południowy-zachód od stolicy kraju, zmęczeni po dwudziestogodzinnej podróży z Polski, pierwsze co mnie uderzyło, to powiew gorąca i wszechobecny piach/pył. Wiem, że w samolocie była klimatyzacja, a temperatura ustawiona na przyjemną do podróżowania. Chodzi o to, że w Iranie o godzinie 6 temperatura osiągała tego dnia 25 stopni albo i więcej. Jeśli zaś chodzi o piach, to nie jest tak, że jest wszędzie jak na jakiejś plaży albo innej pustyni… Po prostu mamy do czynienia z klimatem tak niezielonym, że ciężko mi to nazwać inaczej. Nawet niektóre budynki wyglądają jakby wzięli trochę tego piachu, zmieszali z wodą i postawili z nich ściany… Serio!

Może czas na kilka słów o Teheranie. Przed podróżą nie zrobiłem choćby krótkiego przeglądu tego, co w Iranie można zwiedzić… Wiedziałem za to, że zwiedzać będziemy w czwórkę i zdałem się na doświadczenie podróżnicze Andrzeja (Było warto!). Ale na niewiele zdało się Jego doświadczenie i przygotowanie, skoro w Teheranie NIE MA ZA WIELE ATRAKCJI.

Wydaje mi się, że najważniejszą i największą z atrakcji w Teheranie jest Milad Tower – najwyższy budynek w Iranie i szósta najwyższa wieża na świecie (ma wysokość 435 m).

Warto się na nią udać i posłuchać przewodnika, który świetnie mówi po angielsku (nie jest to wcale takie popularne w Iranie, choć dogadać się można prawie wszędzie, ale czasami można się pośmiać o czym będzie krótko na końcu). Będąc na wieży warto popytać o niektóre obyczaje lub miejsca warte zwiedzenia. Nasz przewodnik okazał się niezwykle życzliwy i cierpliwy, dzięki czemu dostaliśmy odpowiedź na wszystkie nasze pytania.

Miejscem, przy którym udało nam się być jest również plac Azadi z wieżą o tej samej nazwie pośrodku. Niestety plac był w remoncie i nie udało nam się wejść na wieżę. Z informacji znalezionych w internecie udało mi się dowiedzieć, że jest to drugi największy plac w Iranie, choć nie zrobił na mnie wielkiego wrażenia…

Warto przejść obok byłej ambasady Amerykańskiej, gdzie w roku 1979 grupa studentów wzięła pracowników ambasady jako zakładników i przetrzymywała ich aż do zaprzysiężenia Ronalda Reagana na stanowisko prezydenta Stanów Zjednoczonych w 1981 roku. Wydarzenia te mocno ochłodziły stosunki pomiędzy Iranem i USA na wiele lat. Nawet my, po tylu latach, spotkaliśmy się z reakcjami antyamerykańskimi w stolicy, choć nie były one bardzo żywe, a wydały się jedynie związane z jakąś mocną niechęcią. Ponadto w Iranie nie spotkaliśmy siedziby żadnej z amerykańskich firm czy sieci handlowej/spożywczej, a raczej ich podróbki o niemal identycznie brzmiących nazwach lub wyglądających logach.

Wskazówka. Jeśli chcielibyście dostać się pod byłą ambasadę warto wskazać taksówkarzowi ulicę przy której ona stoi, a nie samą ambasadę. Nam trzech pierwszych odmówiło podwózki pod ambasadę mówiąc „tam nikt nie jeździ i ja też tam nie pojadę„. Sytuacja zmieniła się dopiero gdy następnego z nich poprosiliśmy o pojechanie na ulicę przy której stała ambasada – zgodził się od razu.

Wartym zobaczenia jest bazar w Teheranie niedaleko placu Sabzeh Meydan. Według naszych obserwacji można tu znaleźć wszystko, co nie sprzedało się u nas w latach 90-tych… Podobnie jest zresztą na ulicach, choć tutaj zaskoczyło nas bardziej coś innego – kiedy spacerowaliśmy, zauważyliśmy, że na jednej ulicy (ciągnącej się czasami 2 i więcej kilometrów) są same sklepy z żarówkami, na kolejnej (równoległej) same sklepy z lodówkami, na następnej same z pralkami, itd… Troszkę to dziwne. 😉

Mieliśmy w planie zobaczyć jeszcze dwa miejsca. Niestety się nam to ostatecznie nie udało. Jedno to Central Bank of Iran gdzie można zobaczyć drogocenne kamienie koronacyjne, a drugie to Polski cmentarz wojskowy w Teheranie. Pierwsze z tych miejsc było zamknięte, a na drugie zabrakło czasu. 🙁

A to co zaskoczyło mnie najbardziej, to teherańskie ulice. Śmialiśmy się z nich przez cały wyjazd, a mieszkańcy innych miast również mieli uśmiech na twarzy, gdy poruszaliśmy ten temat.

W Teheranie kultura jazdy (i przechodzenia przez ulicę), to jest sztuka! I niech Wam się po tym stwierdzeniu nie wydaje, że jest tam tak, jak na tych wszystkich filmach z Rosji, gdzie większy ma rację, kto jest rozpędzony, to na pewno przejedzie przez skrzyżowanie z mniejszymi obrażeniami i gdzie kierowcy w siebie wjeżdżają żeby udowodnić komuś rację (albo korzystają z innych metod by pokazać kto miał rację). NIE!

W Iranie nie ma znaczenia czy pieszy, motocyklista, samochód czy autobus. Tam każdy jedzie albo idzie tak jak jest mu najwygodniej. Jazda z lewego pasa w prawo? W czym problem? Jazda bez trzymanki albo bez kasku na motorze? Standard. Jazda z telewizorem z kineskopem pod pachę na motorze? Phi! Jazda z płaskim telewizorem 60 cali na motorze? Niech mnie zobaczą! Jazda całą rodziną na motorze? Jak mam małą rodzinę to mogę. Jazda całą rodziną w samochodzie? Jak się nie zmieściliśmy na motorze, to zawsze wejdziemy do samochodu! A przechodzenie przez jezdnię, to zdecydowanie wyższa szkoła „jazdy”, ale o tym może innym razem 😉

Krótka anegdotka na podsumowanie tematu transportu drogowego. Gdy zapytaliśmy naszego przewodnika czy jeździ po Iranie samochodem odparł bez chwili namysłu: „Przestań, ja mam dzieci!„. I niech to będzie najlepsza odpowiedź na pytanie czy w Teheranie bezpiecznie jest jeździć samochodem…

Pisałem jeszcze o języku angielskim.

• nie ma zasady, ale młodzi zazwyczaj znają więcej słów i zwrotów niż starsi (choć zdarzył się sklepikarz z idealnym akcentem i bardzo bogatym słownictwem)
• niemal nikt nie jest w stanie powiedzieć ceny i każdy pokazuje ją na kalkulatorze
• najlepiej mówiącą osobą, którą znaleźliśmy, to pewien architekt, który przez 1,5 godziny opowiadał nam o atrakcjach miasta
• osobą, która powinna świetnie mówić po angielsku, a nie mówiła był tłumacz, z którym poruszaliśmy się 5 godzin w autobusie – poziom jak słaby nauczyciel w podstawówce
• każdy kto potrafi cokolwiek powiedzieć, zagadywał nas żeby choć minimalnie podszkolić swój język
• okazało się, że źle wypowiadamy nasz kraj pochodzenia po angielsku (nie Poland a Pooołland, przeciwnie słyszeli Holland), choć w Iranie lepiej powiedzieć Lachistan (tak nazywają Polskę i większość nas kojarzy np. za sprawą siatkarzy) – choć tutaj i tak nieliczni słyszeli Pakistan :/
• w restauracjach nie każdy zna angielski, a w kebabie to już w ogóle było ciężko

Krótko podsumuję. W Teheranie warto się zatrzymać na dzień lub dwa, ale więcej czasu nie ma co tutaj robić. Dobrą opcją jest zwiedzenie miasta po przylocie w ramach odpoczynku, a potem udanie się w dalsze odkrywanie tajemniczego Iranu – najlepiej na południe… Ale o tym co warto tam zobaczyć napiszę już niedługo. 🙂

Wpis o tym, co warto zwiedzić w Isfahanie, znajdziecie tutaj.

Wpis o zdobyciu Damavandu, znajdziecie tutaj.

Artykuł Teheran – miasto ekstremalnych kierowców pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Oczywiście, jeśli wziąć pod uwagę, że na Islandii nie ma blokowisk, każdy domek jest inny i mieszkańcy w oknach lubią stawiać różne, hmm… przedmioty, a w niemal każdej bramie znajdziemy mural, może się okazać że zabraknie nam nawet i trzech dni żeby wszystko zobaczyć. Jeśli natomiast chcemy zobaczyć większy skrawek Islandii, warto w Reykjaviku zatrzymać się na cały dzień. Zdecydowanie jest gdzie pójść i co zobaczyć. 😉

Do stolicy Islandii – Reykjaviku dotarliśmy późnym wieczorem i postanowiliśmy na zwiedzanie przeznaczyć cały następny dzień oraz jeden dodatkowy wieczór. Nasz plan wymagał od nas zrobienia wczesnych zakupów na śniadanie i ruszenia w „teren”. Ze względu na to, że Islandia w porze letniej leży 2 strefy czasowe od Polski, wczesne zakupy nie wydawały się trudnym zadaniem, a i cały plan wydawał się bardzo dobry… Niestety, okazało się, że wszystkie tanie markety w Islandii (Bonus) otwarte są w dziwnych godzinach – od 11:30 do 18:30 i zrobienie jakichkolwiek zakupów przed 11.00 graniczy z cudem lub obarczone jest bardzo wysokimi cenami (osiedlowe sklepy są o wiele droższe). Pamiętajcie o tym lecąc na Islandię. 😉

Kościół Hallgrímskirkja

Zwiedzanie Reykjaviku rozpoczęliśmy od drugiego najwyższego budynku na całej Islandii. Kościół Hallgrímskirkja góruje nad miastem, a jego bryła ma ciekawy kształt. Warto również wspomnieć, że dominującą wiarą na Islandii jest Luteranizm, więc wszystkie kościoły są raczej surowe w wystroju.

Harpa

Harpa to charakterystyczny, bardzo współczesny budynek, w którym znajduje się hala koncertowa. Kształt zewnętrzny przypominał mi nieco kształt budynku Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej, ale tutaj (w odróżnieniu od Przemyśla) budynek komponuje się z otoczeniem idealnie. Na tle zatoki Foxa jego szklana konstrukcja wygląda wprost fantastycznie. 😉

Warto również dodać, że Harpa w nocy jest pięknie oświetlona, dzięki czemu wygląda równie efektownie, co w dzień.

W bezpośrednim sąsiedztwie Harpy znajduje się pomnik Sólfar. Z zamierzenia miał oznaczać podróż ku słońcu, nieznanemu, ale w świadomości turystów utrwala się jako łódź wikingów, którzy przybyli tu jako pierwsi. Nie wdając się w naszą interpretację, zapraszam na zdjęcia. 😀

Port w Reykjaviku

Bardzo blisko Harpy znajduje się port w Reykjaviku. Nie znam się na żegludze i portach, ale ten wydawał mi się wyjątkowo mały, a mimo to cumowały tam dość duże okręty…

Całkiem ciekawy widok jak na centrum miasta. 😉

Celem naszej nadmorskiej wędrówki miało być miasteczko Seltjarnarnes i położona tam latarnia morska, ale odległość okazała się zbyt duża, a pogoda zbyt niesympatyczna, aby tam dotrzeć.

Kościół Landakot

Największą grupą etniczną na Islandii stanowią Polacy (około 3% wszystkich mieszkańców). Nie zauważyliśmy tego w Reykjaviku, aż do czasu odwiedzenia kościoła Landakot, a w zasadzie Bazyliki katedralnej Chrystusa Króla w Reykjaviku. Wystrój był tu zdecydowanie bogatszy niż w zwiedzanym wcześniej kościele Hallgrímskirkja. Zaskoczyły nas również ogłoszenia, które były rozwieszone przy wejściu. Większość z nich była po polsku i odnosiła się do spraw natury, nie tylko duchowej.

W okolicy Kościoła Landakot znajdują się liczne ambasady i jest to również bardzo dobre miejsce na spacer. 😉

Jezioro Tjörnin

Oficjalne centrum miasta, na którym spotkaliśmy mniej ludzi niż na handlowej ulicy Laugavegur. Ładne i sympatyczne, pozwala na wyciszenie i kontemplację przy pływających kaczkach oraz łabędziach.

Jezioro znajduje się około 10 minut spacerkiem od Harpy, a my z naszego okna w pokoju, mogliśmy je podziwiać codziennie. 😉

Laugavegur

„Islandzkie Krupówki” – tak najkrócej opisałbym najbardziej znaną, handlową ulicę w Reykjaviku – Laugavegur. Nie ma tu może tyle jadłodajni, ani takich tłumów (przynajmniej w kwietniu), jakie można spotkać w Zakopanem, ale czułem się tam podobnie. Miłą odskocznią od głównej ulicy są schowane w zakamarkach lub bocznych ulicach murale, które są niesamowite (ale o tym za chwile).

Murale

Murale w Reykjaviku to trochę jak graffiti w Polsce – są wszędzie. Czasem widzieliśmy je w nietypowych miejscach i nietypowych kształtach, ale zawsze fajnie komponowały się w krajobraz i potrafiły ukryć się przed naszym wzrokiem gdy traciliśmy naszą czujność na inne atrakcje.

Dla nas większą przyjemność stanowiło przejście się po mniej uczęszczanych uliczkach i szukanie murali niż wejście do jednego z islandzkich muzeów. 😉

Reykjavik to wspaniałe miasto (a może lepiej napisać, że miasteczko?). Pięknie położone, nad zatoką, za którą widać góry. Jednak ilość atrakcji nie zachwyca. Jeśli mam być szczery, to jako miasto bardziej podobał mi się, np. Budapeszt ze swoimi wszystkimi atrakcjami. Ale zdecydowanie warto tutaj zajrzeć podczas pobytu na Islandii. 🙂

Link do głównego wpisu o Islandii znajdziecie tutaj. 🙂

Poniżej krótki filmik z naszej wędrówki po Reykjaviku:

Artykuł Stolica Islandii – co warto zobaczyć w Reykjaviku? pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Końcem roku, wybraliśmy się grupką znajomych (niestety, Asia ze względów zdrowotnych, nie mogła z nami pojechać), na dłuższy, sylwestrowy weekend, do Budapesztu. Mieliśmy do dyspozycji 4 dni na zwiedzanie i już w trakcie wyjazdu stwierdziliśmy, że jest to niewiele, by poznać to niezwykłe miasto.

Zacznijmy od tego, że stolica Węgier położona jest na dwóch brzegach Dunaju i została utworzona w roku 1873 z połączenia miast: Budy i Óbudy (na prawym brzegu) oraz Pesztu (na lewym brzegu). Mieszkając po stronie Pesztu, w samym centrum (3 minuty od największej stacji metra), mieliśmy świetną bazę wypadową, by poznać miasto, szczególnie, że większość atrakcji znajduje się wokół Dunaju.

Nie przedłużajmy i przejdźmy do tego, co udało nam się zwiedzić. 😉

Dzielnica Żydowska

Można powiedzieć, że zwiedzanie zaczęliśmy od Miasta Elżbiety, czyli budapeszteńskiej dzielnicy żydowskiej.

Już czekając na naszego hosta, zwróciliśmy uwagę na synagogę znajdującą się po drugiej stronie ulicy (była to Synagoga Umiarkowanych Konserwatystów). Ogarnięci innymi atrakcjami, niestety jej nie zwiedziliśmy. Podobnie zresztą było z Wielką Synagogą (największa synagoga w Europie i trzecia największa na świecie) znajdującą się dwie ulice dalej, która jest polecaną do zwiedzenia, atrakcją w Peszcie. Wstęp do obu świątyń jest płatny. 

Sama dzielnica żydowska mocno przypominała nam krakowski Kazimierz. Można tu znaleźć wiele wąskich uliczek z zachwycającymi kamienicami i mnóstwo malutkich knajpek. Ostatniego wieczoru wstąpiliśmy do jednej z takich, by rozkoszować się piwem craftowym. Nie było to jedyne miejsce z craftem jakie znaleźliśmy w Budapeszcie, ale zdecydowanie najbardziej klimatyczne!

Most Łańcuchowy

Jedna z dwóch najbardziej znanych budapeszteńskich atrakcji – Most Łańcuchowy.

Most oddano do użytku w roku 1849 i był pierwszym łączącym Budę i Peszt. Pod koniec II Wojny Światowej został wysadzony i odbudowany w setną rocznicę pierwotnego oddania (20 listopada 1949 roku).

Most mogliśmy podziwiać kilkukrotnie, w tym dwukrotnie pierwszego dnia – najpierw za dnia, a później nocą. Nie jesteśmy pewni w jakim „wykonaniu” zrobił na nas większe wrażenie.

Sam most jest potężny, a posągi lwów czuwających po obu stronach mostu dodatkowo potęgują to wrażenie. Równie okazale wyglądają latarnie umieszczone na moście. Nie wiem jak pozostałych, ale mnie przytłoczyły swoją wielkością.

Wzgórze Zamkowe

Jeśli miałbym wskazać w Budapeszcie atrakcję, którą można zwiedzać na prawdę długo, to zdecydowanie wskazałbym Wzgórze Zamkowe. Mamy tu do czynienia ze sporą koncentracją zabytkowych budynków, a mimo nazwy wskazującej na charakter militarny, ciężko dostrzec zabytki typowe dla tego stylu.

Na wzgórze można wyjść delikatną drogą prowadzącą do góry lub wyjechać krótkim, zabytkowym funikularem – kolejką Siklo (która jeździ po mocno pochyłej nawierzchni). Według naszych obserwacji, sam wyjazd trwa około minuty, ale kolejka oczekujących ludzi jest na tyle długa, że wyjście piesze jest zdecydowanie szybszą i ciekawszą formą dostania się na górę.

Jak już pisałem, wzgórze obfituje w atrakcje, a będąc tam pierwszego wieczoru, zachwycaliśmy się wszystkim po kolei i naraz równocześnie! Ciężko mi, więc powiedzieć co zrobiło na nas największe wrażenie.

Wspaniale prezentował się Zamek Królewski, Pałac Prezydencki, Galeria Narodowa oraz baszty rozlokowane na całym wzgórzu (ze szczególnym naciskiem na Basztę Rybacką).

Ogromne wrażenie zrobił na nas Kościół Macieja (słynący z pięknego, charakterystycznego dachu), który wieczorem jest cudownie oświetlony z zewnątrz (nie wiemy jak w środku, bo niestety był zamknięty – w zasadzie to nie wiemy, czy w ogóle jest dostępny dla zwiedzających).

Most Elżbiety oraz Most Franciszka Józefa (Most Wolności)

W niedalekim sąsiedztwie od  Mostu Łańcuchowego (w stronę południową), znajdują się dwa kolejne, ciekawe mosty. Usytuowane są w bezpośrednim sąsiedztwie Wzgórza Gellerta. Zostały wybudowane jeden po drugim i nadano im imiona pary Cesarskiej. Oba są dość charakterystyczne, choć współcześnie mocno różnią się od siebie.

Współcześnie Most Elżbiety różni się znacznie od pierwotnego Mostu Elżbiety zniszczonego przez wycofującą się armię niemiecką.

Most Franciszka Józefa został po II Wojnie Światowej odbudowany, jako pierwszy spośród wszystkich budapeszteńskich mostów i z tego powodu nosi nazwę Mostu Wolności.

W sąsiedztwie Mostu Wolności (po stronie Budy) znajduje się znane targowisko, którego nie mogliśmy sobie odpuścić. Co prawda w większości znajdują się tu wszelakie upominki sygnowane nazwą stolicy Węgier. Niestety wyglądają identycznie jak te, które można znaleźć w innych miastach europejskich, choć można tu również znaleźć perełki. 😉

Wzgórze Gellerta

Fani fortyfikacji, jak i zainteresowani początkami chrześcijaństwa na Węgrzech nie mogą ominąć Wzgórza św. Gellerta. Wszystkim pozostałym, niezainteresowanym wspomnianymi atrakcjami, również polecamy spacer po tym najwyższym wzgórzu w centrum miasta. 😉

Wzgórze Gellerta ciągnie się od  Mostu Elżbiety do Mostu Wolności. Pod samym wzgórzem, znajdują się tureckie łaźnie z przezroczystym dachem, które można podziwiać wspinając się ścieżkami ku Cytadeli (znajdującej się na szczycie wzgórza). Nim jednak dotrzemy na szczyt, możemy podziwiać gigantyczny pomnik św. Gellerta, XI w. biskupa i pierwszego męczennika na ziemiach węgierskich. Pomnik stoi w miejscu mocno zalesionym – z daleka wzbudza zainteresowanie, a z bliska (tak jak wszystko w Budapeszcie) przytłacza.

Na wzgórzu, obok Cytadeli znajduje się Pomnik Wolności, wysoki na 40 metrów, który jest widoczny chyba z każdego miejsca w mieście i wydaje się jego najwyższym punktem.

Po drugiej stronie wzgórza, niedaleko Mostu Wolności, znajduje się Kościół Skalny (który swym położeniem w skale nawiązuje do groty w Lourdes).

W bezpośrednim sąsiedztwie Skalnego Kościoła znajduje się posąg „lajkonika”. 😉

Budynek Parlamentu

Chyba najbardziej znanym zabytkiem Budapesztu jest Parlament. Znajduje się na każdym magnesie, pocztówce, koszulce. W zasadzie ciężko jest znaleźć upominek, bez motywu Parlamentu. Budynek ten jest OGROMNY. Przewodnik, z którego korzystaliśmy, podaje, że jest to największy budynek parlamentu na świecie (ma 268 m długości, 123 m szerokości i 96 m wysokości w najwyższym punkcie).

Budynek Parlamentu pierwszy raz zobaczyliśmy ze Wzgórza Zamkowego. Później tylko szybko od boku (gdy szukaliśmy miejsca na posiłek z węgierską kuchnią). Wydawał się duży, ale nie spodziewałem się, że jest aż tak potężny. Gdy ostatniego dnia postanowiłem przejść obok niego, aby go dokładniej sfotografować…

… no cóż, musiałem przejść na drugą stronę Dunaju żeby uchwycić go w całości.

Niedaleko budynku parlamentu, znajduje się 60 par żelaznych butów, które upamiętniają Żydów zastrzelonych na brzegu Dunaju. Wyglądają na prawdę bardzo realistycznie…

Kąpielisko im. Szechenyiego

W noworoczne wczesne popołudnie postanowiliśmy odprężyć się na jednym z największych kompleksów termalnych w Europie – kąpielisku im. Szechenyiego. Mimo tego, że obiekt jest OGROMNY, miałem spory problem ze znalezieniem wolnej szafki w szatni (tak jak reszta grupy). Można powiedzieć, że mieliśmy pecha, ale 100-metrowa kolejka, jaką zobaczyliśmy po wyjściu z basenów około godziny 16, uświadomiła nam, że mieliśmy szczęście, iż udało nam się w ogóle wejść na teren basenów termalnych. 😉

W bliskim otoczeniu kąpieliska znajduje się spory Pomnik Millenium z figurami siedmiu madziarskich wodzów, którzy w 896 roku założyli tutaj państwo oraz monumentem zwieńczonym figurą Archanioła Gabriela. Robi wrażenie…

Niedaleko znajduje się również Zamek Vajdahunyad, którego niestety nie udało nam się odwiedzić, a szkoda, bo w przewodniku wyglądał bajecznie. 🙁

Dworzec kolejowy – Budapest Kaleti

Największą stacją kolejową w Budapeszcie jest Dworzec Budapeszt Wschodni. Nie jest to, co prawda typowa atrakcja turystyczna (w naszym przewodniku nie był zaznaczony w ogóle), ale postanowiliśmy, że chcemy go zobaczyć.

Na placu przed dworcem, znajduje się pomnik węgierskiego polityka o nazwisku Baross Gábor. Pomniki to zresztą w Budapeszcie „codzienność”. Widzieliśmy ich tak wiele, że musieliśmy w pewnym momencie przestać na nie zwracać uwagę, by zobaczyć najważniejsze punkty naszej wyprawy. 😉

Most Małgorzaty

Ostatniego dnia, ze względu na grasującą w naszym towarzystwie „epidemię” grypy żołądkowej podzieliliśmy się na podgrupy i w takich zorganizowaliśmy sobie czas.

Ja postanowiłem samotnie przejść przez jeszcze jeden most nad Dunajem. Most Małgorzaty, bo o nim mowa, jest naprawdę ogromny. Jego długość to 607 metrów i dopiero w tym miejscu zobaczyłem o ile Dunaj jest szerszy od Wisły (średnio Wisła w Krakowie ma 145 m szerokości, a w Dunaj w Budapeszcie 400 m szerokości, ale w okolicach Mostu Wolności osiąga tylko nieco ponad 250 m).

Most zdobiony jest koronami oraz rzeźbami znajdującymi się od strony południowej na filarach i na mnie zrobił bardzo pozytywne wrażenie. 🙂

W połowie mostu można zejść na Wyspę Małgorzaty, która obecnie jest dla mieszkańców Budapesztu miejscem aktywnego wypoczynku.

Pomnik Obrońców Twierdzy Przemyśl

Mimo, że ciężko go nie zauważyć przechodząc przez Most Małgorzaty, nie jest popularną atrakcją. Pomnika Obrońców Twierdzy Przemyśl pewnie i my byśmy nie odwiedzili, gdyby nie sentyment, jakim darzymy nasze miasto i historię, o jakiej chcemy pamiętać.

Oglądanie tego pomnika, było dla nas wisienką na torcie i ostatnim punktem, jaki mieliśmy zaznaczony na naszej subiektywnej mapie Budapesztu. 😉

I jeszcze kilka zdjęć, które nie mieszczą się w żadnej z powyższych kategorii 🙂

Po czasie stwierdzamy, że do Budapesztu musimy wrócić, bo mamy tu jeszcze sporo do zobaczenia. Ogromna ilość pomników, płaskorzeźb, malowideł, pięknie zdobionych gzymsów, fasad i niespotykane w Polsce połączenie stylów artystycznych. To wszystko jest rajem dla turystów, a ze względu na odległość od naszej ojczyzny, jest na wyciągnięcie ręki dla wszystkich i każdego z osobna!

Może ktoś z Was, będzie miał ochotę do nas dołączyć? My jeszcze Budapeszt odwiedzimy (tym razem, razem). 😉

Jedno jest też pewne – w Budapeszcie można się zatracić…

Artykuł Co warto zwiedzić w Budapeszcie? pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.