Zapraszam na wpis o nieco innej narracji. Pisany na bieżąco podczas wędrówki i opublikowany 2 dni po wszystkim (w moim przypadku to z pewnością rekord). Jestem bardzo ciekaw czy taka forma przypadnie Tobie, drogi Czytelniku, do gustu (chyba archaizmem zaleciało, ale piszę to tylko 3 godziny po powrocie, więc zmęczenie daje mi się we znaki). Nie przedłużając – zapraszam do lektury. 😉

Jest 7:00 rano i właśnie jedziemy do Jurkowa, by stamtąd wyruszyć na zaplanowaną trasę. Na starcie mamy 40 minut opóźnienia (dzięki Dominik 🙂 ). W sumie jest nas 14 osób, ale do naszej grupy mają jeszcze później dołączyć 4 kolejne, które z różnych powodów nie mogą zacząć razem z nami. Pogoda wygląda na całkiem niezłą i chyba tylko ona, wraz z czasem, zweryfikują czy zaplanowaną przez nas trasę, uda się całej grupie pokonać w założonym tempie (czyt. Czy zdążymy na 18 na kolację?).

Według naszego planu na dzisiaj mamy ruszyć mocno – z Jurkowa wyjść na Ćwilin, przeskoczyć przez przełęcz Gruszowiec, Śnieżnicę, Kasinę Wielką i przez Lubogoszcz zejść do naszej bazy. Na Ćwilinie już kiedyś byłem. Było to pewnie z 6 lat temu i mam bardzo pozytywne wspomnienia, choć samo wejście (od przełęczy Gruszowiec) wspominam, jako bardzo strome.

z Jurkowa do Kasiny Wielkiej

8:30 Ruszyliśmy z Jurkowa. Jest bardzo dużo błota, a mgły rozpościerają się od połowy wysokości szczytów, ku górze. Szkoda, że nie odwrotnie, bo kiedy mgły są w dolinach, a szczyty odsłonięte, Beskid Wyspowy udowadnia i pokazuje, skąd jego nazwa pochodzi.

9:00 Razem z Mateuszem, jako przewodnicy postanawiamy, że warto się przedstawić… W porę. 😉

9:30 Pojawiają się pierwsze, nieśmiałe promienie słońca, a wcześniej błotna nawierzchnia zmienia się w twardszą, która miejscami jest nawet oblodzona. Chyba zbliżamy się do szczytu. 🙂

10:15-10:45 W pięknej i śnieżnej scenerii dochodzimy na Ćwilin. Posilamy się tutaj tym, co mamy oraz zapamiętujemy swoje imiona przy „Wirującym Wiktorze” – zabawie, do której alkohol jest po prostu wskazany… Krótko po zamknięciu flaszki, ruszamy dalej, bo wiatr daje nam się we znaki.

12:00 Jesteśmy na Przełęczy Gruszowiec. Zejście było nie tylko, tak jak zapamiętałem, strome, ale również bardzo śliskie. Chyba nie było wśród nas osoby, która ustrzegłaby się upadku. 😉

13:15 Dotarliśmy na szczyt Śnieżnicy (generalnie nic ciekawego). Po zrobieniu pamiątkowej fotki ruszamy w stronę Kasiny Wielkiej. Jedna z naszych spóźnialskich towarzyszek, Gosia, już tam na nas czeka!

z Kasiny Wielkiej na imprezę

14:15 Zejście po stoku w dół, bezpośrednio obok jeżdżących narciarzy i snowboardzistów, było całkiem niezłą zabawą. Zrobiliśmy mnóstwo zdjęć z rzucania się w śnieg, a Dominik nawet zjechał spory kawałek na jabłuszku. Znaleźliśmy wszystkie 4 spóźnione owieczki i szukamy jakiegoś sklepu, by zrobić ostatnie tego dnia zakupy. Zaraz ruszamy na zdobywanie ostatniego dzisiaj szczytu – Lubogoszczy.

15:45 Podejście pod Lubogoszcz ciągnie się wszystkim niesamowicie. Jest stosunkowo stromo, a plecaki mamy przeładowane zakupami na wieczór oraz jutrzejszy dzień. W głowie dudni nam jedno „byle na szczyt”…

16:30 Hurra! Zdobyliśmy Lubogoszcz. Szybka przerwa (na dłuższą niestety nie ma czasu) i lecimy dalej. Za 1.5 godziny musimy być w bazie, żeby zdążyć na kolacje.

17:45 Dotarliśmy do bazy… Podczas marszu przez Lubogoszcz, w zmęczonych posturach wszystkich osób, widać było mobilizację. Dzięki temu zdążyliśmy i teraz czeka na nas… kolacja, kąpiel i przebierana impreza. To będzie przyjemny wieczór. 🙂

00:30 Idę spać, impreza trwa jeszcze w kilku pokojach, a hałasy głównej dyskoteki nie chcą omijać naszego pokoju. Przebierana impreza była
„strzałem w 10”. Stroje które zostały przez niektórych przygotowane są po prostu mistrzowskie i to właśnie „Kochany” Krzysiu, z naszej grupy, zdobywa nagrodę za najlepszą stylizację wieczoru. Ja zdobywam 3 miejsce, symboliczny dyplom (i czekoladę) w kategorii Najlepszy Przewodnik 2016 roku. To już drugi raz z rzędu, kiedy jestem doceniony w tej kategorii i jest to dla mnie wyjątkowo przyjemne wyróżnienie, którego (ponownie) kompletnie się nie spodziewałem! Dziękuję wszystkim, którzy na mnie głosowali! 🙂

z bazy do Przełęczy Glisne

8:00 Pobudka. Wyjątkowo (chyba ze względu na pełną trzeźwość) wstaję jako pierwszy. W końcu na 9:00 zapowiedzieliśmy wymarsz! Patrzę za okno i widzę deszcz… Pierwsza myśl – przecież nikt w taką pogodę nie będzie chciał iść 7 godzin mając możliwość skrócenia trasy z inną grupą. Ogarnia mnie smutek z tego powodu. 🙁

10:00 Deszcz od rana kilkukrotnie zmieniał się w śnieg i odwrotnie, ludzie powoli się budzą, a my, razem z Mateuszem, najpierw kilkukrotnie przekładamy godzinę wyjścia (oficjalnie, żeby nie zaczynać w największym opadzie, nieoficjalnie jakoś nie spieszy nam się wychodzenie z ciepłego ośrodka). W końcu wychodzimy. Drobny śnieg lekko prószy i wygląda na to, że taka pogoda ma szansę się utrzymać. Nie jest źle. 😉

10:45-11:15 Kawka na CPNie, szybkie zakupy w markecie (z owadem w nazwie) i ruszamy dalej. Postanawiamy zmienić nieco pierwotną drogę i ominąć Szczebel. Biorąc pod uwagę, że deszcz znów zaczyna kropić, a pozostałe trasy również zrezygnowały z niektórych atrakcji przeznaczonych na dziś, to chyba dobry wybór.

11:45 Wyszliśmy czerwonym szlakiem nieco powyżej Mszany Dolnej i mamy świetny widok na całą okolice. Niby pięknie, ale spore zamglenie nie pozwala nam w końcu zbyt wiele dostrzec. Nasza grupa od rana ma dobre morale i tempo, więc ruszamy dalej. W końcu nie ma na co czekać – trasa sama się nie zrobi. 🙂

12:50 Dochodzimy do Przełęczy Glisne i teraz przed nami wyjście na Luboń Wielki. Pogoda póki co się utrzymuje i na szczęście nie ma mocnego wiatru, który utrudniałby nam marsz.

z Przełęczy Glisne na Luboń Mały

15:15 Po długiej, stromej i bardzo, bardzo, bardzo śliskiej drodze na Luboń Wielki i chwilowej przerwie na nabranie sił w schronisku na szczycie, ruszamy dalej w stronę Lubonia Małego. Mamy jeszcze kawałek trasy do zrobienia, a autobus umówiony na 16:40. Powinniśmy dać radę. 🙂

16:10 Docieramy do bardzo malowniczo położonej drogi krzyżowej. Śnieg pada coraz intensywniej, a mnie nadchodzi refleksja, że chyba nie zdążymy na busa na umówioną godzinę. Niestety dwie inne grupy będą musiały na nas chwilę poczekać…

16:40 Zgubiliśmy szlak! Uskuteczniamy krótki haszczing. Do miejsca spotkania z autobusem zostały 2 km.

16:57 Telefon, Piotrek. Mówi, że właśnie dojechali i czekają na nas, a my mamy jeszcze 1 km! 🙁

17:10 Jesteśmy na miejscu (znaczy się przy autokarze). Szybko wsiadamy do UEKobusa i ruszamy w drogę powrotną do Krakowa. Beskid Wyspowy jest wspaniały, można tutaj wypocząć aktywnie w sposób idealny! Mimo to, cieszę się, że już jedziemy, bo tempo na ostatnich kilometrach tylko zwiększyło nasze zmęczenie. Może by się tak chwilę zdrzemnąć?

18:30 Dojechaliśmy do Krakowa. Pożegnania ze wszystkimi, nowo- i dawno- poznanymi osobami są trochę smutne. Z jednej strony wiemy, że spotkamy się znowu – na innej trasie, na innym rajdzie, na innej imprezie – a z drugiej już nigdy nie spotkamy się w dokładnie takim samym składzie…

23:00 Ostatnie poprawki wprowadzone. Jeszcze brakuje zdjęć, ale tym zajmę się jutro. Kolejny rajd za nami, kolejne znajomości zawarte i kolejne wspomnienia warte zapamiętania… Tak wiele się działo, a tak niewiele czasu trzeba poświęcić, żeby ruszyć razem z nami w wędrówkę i przeżyć swoją przygodę.

Beskid Wyspowy odkrył przed nami swoje mroźne i ciężkie oblicze. Zdobycie 5 szczytów w takich warunkach byłoby trudne i Szczebel zostawiliśmy na inną wycieczkę i inny weekend. W tamtym roku zaniedbaliśmy nieco polskie góry, ale w tym mamy nadzieję na więcej takich wydarzeń! 🙂

Artykuł Beskid Wyspowy na weekend pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

W pewien grudniowy weekend miałem okazję poprowadzić, wraz z Oczkiem, jedną z grup na tzw. Rajdzie Ba(k)chusa, organizowanym przez zaprzyjaźnione Koło PTTK. Ucieszyło mnie, że rajd odbędzie się w Gorcach, które tak chętnie odwiedzam zimą. Nabierają wtedy szczególnego uroku, choć potrafią też nieźle dać popalić pieszemu wędrowcy. 😉

Jak przywitały nas Gorce

Od samego początku wiedzieliśmy, że będzie co wspominać po wyjeździe, ponieważ zaczęło się nietypowo: wylądowaliśmy w zupełnie innym miejscu, niż planowaliśmy. Niewzruszeni tym faktem, rzuciliśmy okiem na mapę i wyznaczyliśmy nową trasę, łączącą się możliwie szybko z wariantem opracowanym przez nas wcześniej. Początkowo wszystko przebiegało sprawnie, szliśmy szeroką drogą wspinającą się łagodnie pod górę. Pod stopami mieliśmy kilkanaście centymetrów skrzypiącego śniegu, którego obecność u podnóża gór wcale nie była taka oczywista, z uwagi na szalejący od kilku dni halny.

Jednak, żeby nie było zbyt łatwo, zdaliśmy sobie w pewnym momencie sprawę, że ścieżka, w którą powinniśmy byli skręcić, wyparowała, a nam nie pozostało nic innego, jak torowanie sobie drogi w coraz głębszym śniegu, na azymut. Tym sposobem maszerowaliśmy gęsiego, po stromym zboczu, zyskując szybko wysokość, aż dotarliśmy do wygodnego, przetartego szlaku. 🙂

Im dalej w Gorce, tym…

Wędrówka szlakiem przebiegała spokojnie, dopóki nie wynurzyliśmy się z lasu na otwartą przestrzeń. Czoło Turbacza przywitało nas mocnym podmuchem mroźnego wiatru. Najchętniej skrylibyśmy się z powrotem za osłoną drzew, ale po drugiej stronie polany kusiło nas swoją obecnością schronisko. Zapięliśmy więc kurtki pod szyję, zarzuciliśmy kaptury i ruszyliśmy stawić czoło wichurze, której podmuchy miały tego dnia osiągać prędkość 50 km/h. Widoczność spadła drastycznie, ale na szczęście szlak był wyraźnie wydeptany, dzięki czemu mogliśmy maszerować żwawym tempem, wpatrzeni w czubki własnych butów, nie zastanawiając się nad wyborem właściwego kierunku.

Po opuszczeniu polany, humory wyraźnie się nam poprawiły, zwłaszcza że oczami wyobraźni widzieliśmy już siebie odpoczywających w ciepłej jadalni. Ostatnie metry przed schroniskiem upłynęły nam na dyskusji nad wyższością zupy czosnkowej nad chrzanową i borowikową… albo odwrotnie. W każdym razie wszystkie trzy są godne polecenia. 😉

Z okien jadalni schroniska na Turbaczu można zazwyczaj podziwiać piękną panoramę Tatr, ale tym razem, niestety, chmury przysłoniły nam widoki.

Przez śnieg do Maciejowej

W dalszą drogę wyruszyliśmy po dość długiej przerwie, ale za to posileni i w powiększonym składzie – do naszej szesnastoosobowej grupy dołączyła jeszcze czwórka znajomych. Zaczęliśmy od zdobycia najwyższego szczytu Gorców – Turbacza, a potem to już mieliśmy dosłownie z górki.

Maszerowaliśmy cały czas na zachód, wzdłuż oznaczeń czerwonego szlaku, co jakiś czas przekonując się na własnej skórze, że śniegu jest naprawdę sporo. Sam kilkakrotnie musiałem się wygrzebywać z zasp, które sięgały mi do pasa. Cierpiało na tym tempo naszej wędrówki, przez co zmrok zastał nas w połowie drogi między Turbaczem a Starymi Wierchami. Na szczęście każdy był przygotowany na takie warunki i mogliśmy kontynuować marsz w świetle czołówek.

Naszym celem była tego dnia Bacówka na Maciejowej, gdzie mieliśmy spotkać się z pozostałymi grupami, jednak po drodze zatrzymaliśmy się jeszcze na chwilę w Schronisku na Starych Wierchach. Ostatni odcinek szlaku okazał się dosyć śliski i błotnisty, w tym rejonie wyraźnie zima przegrywała już z roztopami. Do bacówki dotarliśmy po dziesięciu godzinach na szlaku (wliczając przerwy w schroniskach), ale takie są właśnie uroki zimowych Gorców. 🙂

Jak najszybciej do Nowego Targu

Następnego dnia, po całonocnej degustacji win [i nie tylko 😛 – komentarz redakcji] opuściliśmy bacówkę dosyć późno, ale na szczęście mieliśmy zaplanowaną krótką trasę. Na początek musieliśmy wrócić po naszych wieczornych śladach na Stare Wierchy. Poranek powitał nas pięknymi widokami, mogliśmy wreszcie zobaczyć ośnieżone Tatry, podziwiane do tej pory tylko na zdjęciach wiszących w schroniskach.

Tym razem wędrowaliśmy w jeszcze liczniejszym gronie, wraz z jedną z grup, z którą integrowaliśmy się wieczorem. Wszyscy zmierzaliśmy do Nowego Targu, ale aby tam dotrzeć, musieliśmy najpierw zejść do miejscowości Obidowa, a następnie wdrapać się na Bukowinę Obidowską. W trakcie wędrówki w górę nie obyło się bez regularnej bitwy na śnieżki pomiędzy grupami, którą chyba przegraliśmy… Ale ukształtowanie terenu działało na naszą niekorzyść. 😛 Do Nowego Targu dotarliśmy na tyle wcześnie, że przed odjazdem PKSa mogliśmy jeszcze najeść się w knajpie o genialnej nazwie „Tam gdzie zawsze„. 😀

Po raz kolejny przekonaliśmy się, że możemy polecić zarówno Gorce, jako świetny teren na zimowe, weekendowe wycieczki, jak i samą Bacówkę na Maciejowej, jako bardzo przyjemne i komfortowe miejsce noclegowe.

Byle do następnego razu!

I jeszcze na koniec nasza trasa z pierwszego dnia (tyle że ruszyliśmy z Koniny i do zielonego szlaku musieliśmy się przedzierać) oraz z drugiego dnia. 😉

Artykuł Gościnne, grudniowe Gorce pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

W tamtym roku odbyłam swój debiut w byciu „przewodnikiem”, natomiast w tym, do współprowadzenia grupy nr 4, nakłoniła mnie Ola. (dzięki Ola!) 🙂

Ustalony przez nas plan trasy nie został prawie w ogóle wykonany, ponieważ (nie wdając się w szczegóły 😉 ) zamiast wylądować w Rycerce Dolnej, znaleźliśmy się w Rycerce Górnej (Roztoki). Jako przewodniczki, musiałyśmy, więc naprędce wymyślić coś nowego… 🙂

Z Rycerki Górnej na Przełęcz Przegibek

Pogoda zapowiadała się nieźle, chociaż było zimno. Od samego początku wiał przenikliwy wiatr, ale przynajmniej nie padało, a nawet pojawiło się kilka promieni słonecznych. 🙂

Nasza grupa nr 4, licząca w sumie 15 osób, wkroczyła na szlak zielony, prowadzący bezpośrednio do Schroniska PTTK na Przełęczy Przegibek. Wejście na szlak rozpoczęło się od zamoczenia całych butów w błocie (jedynie Oczko wybrał trawiaste pobocze, czym nadrobił kawałek trasy, ale przynajmniej nie miał jeszcze obłoconych butów). Był to chrzest bojowy i później było nam już obojętne, co się z naszymi butami stanie. 😉

Następnie naszym oczom ukazały się piękne jesienne alejki, pełne czerwonych, brązowych i żółtych drzew… 🙂

W takich okolicznościach minęły nam dwie godziny trasy. Dotarliśmy do wspomnianego wcześniej Schroniska PTTK na Przełęczy Przegibek (1000 m n.p.m.) Schronisko samo w sobie jest małe, ale bardzo klimatyczne. 🙂

W schronisku posililiśmy się, a część grupy skorzystała z ogromnego zapasu kawy przygotowanego przez Justynę, pomagając Jej również z obniżeniem wagi plecaka. 😉

Razem z Oczkiem nie mogliśmy przerwać naszej tradycji i spróbowaliśmy, tak jak w każdym schronisku, szarlotki oraz świeżo upieczonego sernika z jagodami. Było pyszne! 🙂

Z Przełęczy Przegibek na Wielką Raczę

Po wyjściu ze schroniska, z trochę lżejszymi plecakami, a pełnymi brzuchami, skierowaliśmy się na czerwony szlak. Prowadzi on granią, bezpośrednio do Schroniska PTTK na Wielkiej Raczy, które było naszym celem tego dnia. Przez całą drogę, czyli kolejne 3 godziny, mieliśmy do zrobienia tylko 200 m podejść, więc maszerowało się nam przyjemnie. 🙂

Po drodze zagraliśmy w Wirującego Wiktora, co bardziej zintegrowało naszą grupę i każdemu przyniosło dużo frajdy. 😉 Słońce również o nas nie zapomniało i wyjrzało kilka razy zza chmur, by ogrzać nasze zmarznięte twarze i ręce. 😉

Schronisko PTTK na Wielkiej Raczy

Po wesołej i bardzo błotnej wędrówce, wspięliśmy się na Wielką Raczę. Następnie udaliśmy się do Schroniska PTTK, znajdującego się przy samym szczycie. Tutaj czekał na nas finał Rajdu I Roku razem z trzema innymi grupami. W sumie około 60 osób. Zabawom i śpiewom nie było końca, jak to zawsze na finałach bywa. 😉 Muszę się pochwalić, że nasza grupa wygrała w konkursie na ilość wymyślonych piosenek do skojarzeń z górami i wakacjami. Brawo My! 🙂

Gdy zastał nas późny wieczór, a za oknem pojawił się gęsto padający śnieg, utworem, który przez chwilę górował w schronisku, było Last Christmas. Tym sposobem wyprzedziliśmy rozgłośnie radiowe i galerie handlowe. To była zdecydowanie szalona noc! 🙂

Poranek był ciężki (jak to również po finałach bywa 😀 ) … Niektórych na nogi stawiała kawa i cappucino, a innych rosół i jajecznica. 😉 Natomiast na zewnątrz poranek był bardzo zimowy. Po wyjściu ze schroniska zobaczyliśmy prawdziwą zimę w Beskidzie Żywieckim. 🙂

Chyba nikt nie spodziewał się takiej zmiany pogody… Najwidoczniej jednak Beskid Żywiecki nie miał nic przeciwko, by jednego dnia zaprezentować się nam w jesiennych barwach, a następnego dnia przykryć kolorowe liście białym puchem.

Z Wielkiej Raczy do Zwardonia

Po krótkiej debacie z Olą, zmieniłyśmy pierwotny plan naszej trasy tego dnia. Zamiast udać się do Rycerki Dolnej (około 6 h wędrówki), wybrałyśmy zejście czerwonym szlakiem do Zwardonia (około 4,5 h). Argumentem, który przeważył był krótszy czas zejścia oraz możliwość zjedzenia czegoś ciepłego w Zwardoniu.

Około godziny 10, grupa nr 4 wyruszyła ze schroniska w pełnej gotowości, by „przedzierać się” przez leżące na ziemi 5 cm śniegu, przykrywające błoto. Musieliśmy naprawdę uważać, bo zejście było dosyć strome, a momentami bywało bardzo ślisko. Dodatkowo zaczęło sypać śniegiem.

Po ponad dwóch godzinach, dotarliśmy do Kykuli na wysokości 1087 m n.p.m, gdzie zrobiliśmy sobie pamiątkową fotkę. 😉

Zimowy i dosyć mroczny klimat nie opuszczał nas do około 1000 m n.p.m. Im niżej schodziliśmy, tym śniegu było mniej, przestało też sypać. Beskid Żywiecki znów pokazał swoje jesienne krajobrazy. Pejzaże, jakie się wokół nas malowały, wyglądały niesamowicie. Kolorowe górki i pagórki prezentowały się najlepiej, jak mogły.

Trasa sama w sobie tego dnia, była jednak trochę mniej przyjemna niż poprzedniego. Po każdym zejściu, zamiast dłuższego kawałka „prostej” drogi, czekało nas kolejne podejście i tak w kółko… Było to dosyć męczące, ale daliśmy radę. 😉

Zwardoń

Gdy zeszliśmy do Zwardonia, w pewnym momencie wyszło słońce na kilka minut, ponownie nas ogrzewając i żegnając się z nami. Wyglądało to naprawdę zjawiskowo, a chyba każdemu zrobiło się choć na chwilę cieplej. 😉

Po zjedzeniu ciepłego posiłku i odpoczynku w małej restauracji, razem z dwoma innymi grupami, które do nas dołączyły, byliśmy gotowi na powrót. W godzinach popołudniowych pożegnaliśmy Beskid Żywiecki i w śpiewnych nastrojach wróciliśmy do Krakowa. 😉

Beskid Żywiecki kolejny raz odkrył przede mną malownicze jesienno-zimowe oblicze, a im częściej i więcej tam jestem, to ze zdwojoną intensywnością chciałabym tam wracać. A Rajdy Koła PTTK nr 7 przy UEKu to przygoda sama w sobie, na które zawsze warto się zapisywać… 😉

Artykuł Beskid Żywiecki w jesienno-zimowych barwach pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Podobnie jak na poprzednim rajdzie Asia, tym razem ja, stałem się przewodnikiem troszkę przez przypadek. Z dużym wyprzedzeniem wiedziałem, że Rajd Przetrwania 2015 odbywać się będzie w Beskidzie Śląskim, w którym jeszcze nigdy nie byłem. W ciemno stwierdziłem, że najprzyjemniej będzie nam zapisać się do grupy Byczego, z którym w PTTKu łączą mnie same dobre wspomnienia. Szybko okazało się, że Byczy chętnie podzieli się z kimś obowiązkami bycia przewodnikiem, a ja zostałem zapisany jako współprowadzący grupę.

Rajd, jak to zazwyczaj bywa, rozpoczął się w sobotę rano na UEKu. Tym razem mieliśmy do dyspozycji autobus uczelniany, który miał każdą z grup odwieźć na miejsce startu. Spośród trzech grup, nasza rozpoczynała trasę najdalej, dlatego po niecałych 2 godzinach zostaliśmy w autobusie sami. Jak wielkie było nasze zdziwienie, gdy na serpentynach za Szczyrkiem, autobus zjechał na pobocze i tam się zatrzymał. Kierowca powiadomił nas, że dalej nie pojedziemy, bo autobus ma awarię. Nie wiedzieliśmy czy Kierowca poradzi sobie sam z awarią, więc pozostaliśmy z nim w autobusie przez następną godzinę. W międzyczasie zjedliśmy drugie śniadanie. Niektórzy pozwolili sobie nawet na nieco wykwintności…

Po upewnieniu się, że Kierowca da sobie radę sam, a także po zjedzeniu śniadania, udaliśmy się zmodyfikowaną trasą w stronę naszego noclegu. Awaria autobusu wymusiła na nas odwrócenie trasy. Podeszliśmy, więc asfaltem do Przełęczy Salmopolskiej, skąd czerwonym szlakiem wspięliśmy się na Malinowską Skałę. Po drodze kilkukrotnie rozgrzewaliśmy się płynnym prowiantem, by łatwiej było nam pokonać panujące warunki atmosferyczne – dość silny wiatr i wysokie zachmurzenie.

Na Malinowskiej Skale zrobiliśmy dłuższą przerwę na drugie śniadanie (w myśl zasady, że śniadanie to najważniejszy posiłek, a w górach trzy drugie śniadania to norma) oraz fotki. 😉

Gdy ruszyliśmy zielonym szlakiem z Malinowskiej Skały, słońce zaczęło świecić pełnią sił, wiatr natomiast nie ustał. Dotarłszy na Baranią Górę (1220 m n.p.m.), mieliśmy poważne wątpliwości czy wiatr nas stamtąd nie zwieje. Na szczęście złapaliśmy się wieży i udało nam się utrzymać na nogach. 😉

Po krótkiej przerwie udaliśmy się na obiad do schroniska Przysłop, a następnie do Chatki AKT na Pietraszonce. Tam spotkała nas druga przygoda tego wieczoru. Chatkowy napsuł nam sporo krwi i wiele można by napisać o tym, jak nieprzyjemna atmosfera została przez niego stworzona. Nie wdając się w szczegóły napiszę, że wszyscy spaliśmy po dwie osoby na jednym łóżku, kilkanaście osób na podłodze, a 2 osoby na zewnątrz w namiocie (przy temperaturze w okolicach 0 stopni), gdyż Chatkowy nie tylko nie znał słowa rezerwacja, ale również był w swych osądach i respektowaniu regulaminu bardzo radykalny…

Niedzielny poranek przywitał nas śniegiem, który spadł w nocy oraz delikatną mżawką. Pogoda nie zachęcała do marszu i tym bardziej cieszyliśmy się, że nie musimy już wychodzić na Baranią Górę (jak to pierwotnie mieliśmy w naszym planie). W zamian za to, ruszyliśmy dalej zielonym szlakiem i zeszliśmy nim do Istebnej. Po drodze popijaliśmy płynny prowiant, który pozostał nam po abstynenckiej nocy i lekkim krokiem udaliśmy się na wyczekiwaną przez niektórych pizzę 🙂

Mimo dobrych humorów, rajd zakończył się nieco gorzej dla jednego z naszych kolegów, który w nocy na śliskiej trawie skręcił nogę i drugiego dnia nie mógł razem z nami zejść na dół. Po za Nim ofiar nie było, a ze względu na pogodę udało nam się wrócić do Krakowa szybciej niż pierwotnie planowaliśmy (i to do tego autobusem, który Pan Kierowca zdołał przez noc naprawić).

Drugi najwyższy szczyt Beskidu Śląskiego dopisaliśmy do listy naszych zdobyczy. Na Skrzyczne przyjdzie czas w przyszłym roku!

Artykuł Na Rajdzie Przetrwania czasami najtrudniej jest przetrwać bez … pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Jako, że mam przyjemność współprowadzić jedną z tras, zapraszam Was serdecznie do wzięcia udziału w tym wydarzeniu. 😉 Co prawda będę pierwszy raz wędrował po Beskidzie Śląskim, ale jestem pewny, że bez problemów damy radę!

Spieszcie się! Zapisy startują dzisiaj o 20. Wszystkie informacje, jak i same zapisy, znajdziecie na stronie koła.

Rok temu na Rajdzie Przetrwania mieliśmy takie widoki:

P.S. Nie sugerujcie się nazwą! Ta edycja (przynajmniej w wykonaniu grupy, którą prowadzę) będzie łatwa, przyjemna i zdołamy być w kilku fajnych miejscach Beskidu Śląskiego. 🙂

Artykuł 5. Jesienny Rajd Przetrwania – zaproszenie ;) pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Dla nas, przewodników, rajd zaczyna się zawsze kilka miesięcy wcześniej, kiedy planujemy trasę, noclegi i atrakcje na trasie. Punktem kulminacyjnym jest moment, w którym spotykamy się pierwszy raz z uczestnikami i razem wychodzimy na szlak. A zakończenie Rajdu Majowego to już tradycyjnie ognisko i impreza porajdowa. W tym roku pogoda na samym Rajdzie nam dopisała, choć na trasie zdarzyło się kilka nieprzewidzianych atrakcji…

Dzień pierwszy

Jest poniedziałek, 27 kwiecień, godzina 6:40, dworzec MDA w Krakowie. Jest chłodny wiosenny poranek, choć zapowiada się ciepły dzień. Nie przeszkadza mi to jednak maszerować w krótkich spodenkach i krótkim rękawku. Trzyma mnie jeszcze niewyspanie po pracy do późna, stres związany z naszym nowym kompanem i chęcią, jak najlepszego dogrania wszystkiego na rajdzie. Idę spokojnie i (co do mnie niepodobne) wiem, że będę na czas. Autobus odjeżdża za 25 minut, więc do zaplanowanego spotkania z Adamem i Dawidem mam jeszcze kilka minut. Nie znam Adama osobiście, ale powinienem go łatwo poznać po sporym plecaku.

Tak jak się spodziewałem, od razu rozpoznaję Adama, a gdy przychodzi Dawid, pakujemy się do autobusu relacji Kraków-Nowy Sącz, zajmujemy miejsca na tyle i rozbijamy się na prawie trzygodzinną drzemkę. W Nowym Sączu mamy przesiadkę na busa do Grybowa, którym tłuczemy się kolejne 30 minut i na miejscu jesteśmy zaraz po 10.

W Grybowie jest już ciepło. Mój strój sprawdza się wyśmienicie. Jeśli słońce się utrzyma, jutro będziemy nieco spaleni. Swoje kroki kierujemy do pobliskiego sklepu, w którym zaopatrujemy się w płynne uciechy portowe, jemy szybkie śniadanie i ruszamy na trasę. Nim wejdziemy na dobry, niebieski szlak, przypadkowo schodzimy na zielony i tracimy 15 minut, żeby wrócić na dobrą drogę.

Pierwszym szczytem jaki mamy zdobyć jest góra Chełm. Idziemy najpierw przez niemożliwie rozciągniętą pod sam las miejscowość, by później stromym szlakiem wejść na sam grzbiet. Pierwszy odcinek nie sprawia mi kłopotów i traktuję go jako rozgrzewkę, choć moi towarzysze łapią lekką zadyszkę. Drugi, na który wyruszamy po pierwszym Somersby, jest mniej przyjemny i musimy kilka razy przystanąć, żeby złapać oddech. Dawid, który postanowił pouprawiać haszczing i wspiąć się najkrótszą „drogą”, czeka rozłożony na szczycie, na którym jemy krótkie drugie śniadanie, dopijamy ostatnie piwo i ruszamy w stronę Jeziora Klimkowskiego.

Droga między Wawrzką, a Klimkówką mocno przypomina mi tę, jaką rok temu szliśmy od Leska do Jeziora Solińskiego – nieliczne zabudowania, łąki i pola uprawne oraz krótkie odcinki lasu przewijają się na zmianę i nawet nie wiemy kiedy mijają nam ostatnie 2 godziny marszu.

Zgodnie z planem mieliśmy rozbić się nad samym jeziorem w pobliżu jaskiń. Niestety – jaskinie znajdują się w niedalekim lesie na wzniesieniu, cały brzeg jest mocno zagospodarowany i rozbicie namiotu na niczyim terenie po tej stronie jeziora jest niemożliwe. W dodatku tama, którą chcieliśmy przejść na drugi brzeg, nie jest otwarta dla ruchu. Plan upadł. Takie rzeczy się zdarzają, gdy wszystko nie jest dograne w 100% ;/

Mamy jednak troszkę szczęścia. Właścicielka sklepu słysząc o naszych problemach proponuje, byśmy namiot rozbili na jej działce. Do jeziora mamy 15 minut pieszo i teren jest lekko pochyły, ale chętnie korzystamy z okazji, a nad jezioro wybieramy się tylko na chwilę. Kąpiel w jeziorze jest niestety mało przyjemna. Woda jest zimna i mocno wieje. Gdybyśmy tutaj doszli pod koniec wyprawy, pewnie nie stanowiłoby to wielkiego problemu, ale pierwszego dnia na kąpiel w jeziorze decydujemy się tylko we dwóch z Adamem. Wieczorem rozpalamy prowizoryczny grill, jaki znaleźliśmy na działce i uczymy Adama gry w blefa, która na rajdach zawsze sprawia nam wyjątkową przyjemność. Ze smakiem Soplicy Orzech Laskowy w ustach, udajemy się do namiotu na zasłużony odpoczynek, pamiętając, że następny dzień jest bardziej wymagający, a pogoda niepewna…

trasa: Grybów – Chełm – Wawrzka – Flasza – Klimkówka

Dzień drugi

Rano wstaje nam się ciężko, ale porządkujemy szybko teren, a pod sklepem jemy pożywne śniadanie. Przy śniadaniu towarzyszy nam Miejscowy, który z piwem w dłoni, mało szczegółowo i powtarzając się, opowiada o okolicznych terenach wartych zwiedzenia. Mimo zapewnień, że warto iść w kierunku przez niego podanym, decydujemy się na dalszy marsz zaplanowaną drogą – niestety nie możemy sobie pozwolić na duże modyfikacje trasy.

Pierwszy, dwugodzinny odcinek marszu jest nam dobrze znany, cofamy się do Wawrzki, by tam odbić w stronę Nowego Sącza. Od samego rana mocno wieje, dzień nie jest już tak upalny, a na horyzoncie widzimy jak z wielu stron powoli kłębią się deszczowe chmury… Mamy jednak wciąż nadzieję, że deszcz nas ominie. W Wawrzce skręcamy na zachód i kierujemy się do miejscowości Florynka, gdzie zrobimy tego dnia ostatnie zakupy.

45-cio minutowy odcinek między Wawrzką, a Florynką zajmuje nam prawie 2 godziny! Najpierw gubimy wyjątkowo źle oznaczony szlak przy strumieniu Biała, by potem przez kolejne 30 minut uprawiać haszczing, który wyprowadza nas na złą drogę, na której tracimy kolejne, cenne tego dnia minuty. Gdy dopadamy do sklepu, niebo jest już szare i zaczynają spadać pierwsze krople.

Znów uśmiecha się do nas szczęście – mżawka kończy się nim ruszamy w dalszą drogę. Niestety, jest już dość późno, grubo po 13, a przed nami kolejne 6 godzin marszu.  Dodatkowo nie mamy ani krztyny pojęcia, gdzie rozbić namiot tej nocy.

Szlak, jakim podążamy jest mocno zalesiony, bardzo słabo oznaczony i nie mijamy na nim żadnych ludzi. Odnosimy nawet wrażenie, że nie jest on turystycznie odwiedzany (a na pewno nie jest zbyt atrakcyjny), jednak dla nas stanowi najlepsze i jedyne połączenie między Beskidem Niskim, a Beskidem Sądeckim. W trakcie marszu morale słabną i, jak z późniejszych rozmów wyniknie, wszyscy mamy kryzys. Jednak w tej chwili, nikt nie daje tego po sobie poznać i wszyscy maszerujemy równo.

Jedynymi atrakcjami podczas podróży tym szlakiem jest dla nas bardzo strome zejście z Czerszli w stronę północną i kończący się zapas wody. Mocno tym zaniepokojeni, dopytujemy mijanego mężczyznę, czy zna w okolicy miejsce przy strumieniu, gdzie moglibyśmy tej nocy obozować. Po dłuższym zastanowieniu, przemiły Pan, wskazał nam drogę do upragnionego noclegu. Pełni radości ruszyliśmy w dalszą podróż. Mimo tego, że gubimy miejsce zejścia ze szlaku, a tym samym wskazany nocleg, postanawiamy iść w dalej, do zaznaczonej na mapie, sporej polany (Magroń Wyżna).

Bezpośrednio przed polaną mijamy dwóch miejscowych kolarzy, których pytamy o miejsce na nocleg. Stwierdzają oni, że strumień jest daleko w dole, więc postanawiamy zostać tam gdzie jesteśmy. W niedalekim sąsiedztwie zauważamy domostwo, do którego Adam i Dawid udają się aby uzyskać trochę wody do gotowania, a ja zabieram się za rozbijanie namiotu, po czym we trzech zaczynamy znosić z lasu drewno na ognisko, które Dawid rozpala, gdy jest już prawie ciemno. Ogniska nie palimy długo – zmęczenie, wzmagający się wiatr i krople padające z nieba skutecznie zniechęcają nas do dłuższego siedzenia przy nim. Gdy Adam już śpi, dopijamy z Dawidem „orzecha włoskiego” i udajemy się do namiotu słysząc coraz częstsze krople spadające na tropik. Tym razem ja śpię w środku, co jak się w nocy okaże, miało dla mnie ogromne znaczenie…

Noc jest zimniejsza niż pierwsza, a ja wielokrotnie budzę się z zimna. Wiatr jest lodowaty i tak mocny, że mimo iż śpię na środku, sufit dotyka mojego śpiwora… Czegoś takiego jeszcze nie przeżyłem! Dobrze, że Dawid, który ma z nas najcieplejszy śpiwór, śpi od strony nawietrznej – dzięki temu nam jest nieco cieplej, a po chrapaniu Dawida wnioskuję, że jemu ten fakt też nie przeszkadza :D. Po kilku kolejnych przebudzeniach, dźwięki na zewnątrz zaczynają się zmieniać i wnioskuję, że deszcz zmienia się w drobny śnieg, który całym impetem uderza w nasz namiot. Zakopany w śpiworze nie mam jednak ochoty wychodzić i przypatrywać się tej burzy… Kolejny raz, po chwili zasypiam.

trasa: Klimkówka – Flasza – Wawrzka – Florynka – Ubocz – Czerszla – Kozie Żebro – Magroń Wyżna

Dzień trzeci

Środowy poranek, to najmniej przyjemny spośród wszystkich rajdowych ranków. Targa nami przenikliwe zimno, wiatr i ogromna niechęć do dalszej podróży. W obawie przed wiatrem mogącym zerwać namiot, jeden z nas zostaje w środku i dopiero bezpośrednio przed zwinięciem go, Dawid decyduje się z niego wyjść i wyciągnąć nasze plecaki. Bez większych humorów schodzimy na dół, żeby znaleźć jakiś sklep. Po drodze okazuje się, że 20 minut niżej mieliśmy idealne miejsce na rozbicie namiotu przy strumieniu, a na samym dole dowiadujemy się że najbliższy sklep jest 2 km dalej. Postanawiamy więc dojść do przystanku, gdzie rozbijamy się ze śniadaniem i planujemy dokładną trasę na ten dzień.

Podczas śniadania, Adam oznajmia nam, że ból pleców trapiący go od wtorku nie pozwoli mu iść dalej i zmuszony jest zrezygnować z rajdu. Decydujemy się więc odwieźć go najbliższym autobusem do Nowego Sącza i wsadzić do autobusu do Krakowa. Na dworcu jemy ciepły obiad, który dodaje naszej trójce sił, a później już tylko we dwóch kupujemy bilety do Rytra i skracamy naszą trasę o pasmo Jaworzynki, czyli jakieś 6 godzin.

Po dojechaniu do Rytra postanawiamy udać się z piwem na zamek, aby tam przemyśleć nasz dalszy plan. Podczas krótkiej przerwy na ruinach zamku, podsłuchujemy (Oj my niedobrzy! 😛 ) rozmowę szóstki młodych osób, z której wynikało, że podobnie jak my, mają tę noc spędzić w Chatce pod Niemcową. Po zejściu z zamku postanawiamy porządnie zaopatrzyć się na wieczór, by zrobić nieco lepsze wrażenie na przybyszach (jak się później okazało, z Warszawy). Pod sklepem upewniamy się jeszcze, czy aby na pewno spotkamy się na noclegu i rozpoczynamy podejście.

Podejście czerwonym szlakiem z Rytra do Schroniska Kordowiec jest wyjątkowo strome, przez co wielokrotnie musimy robić sobie przerwę na złapanie oddechu. Szybko natomiast łapiemy wysokość i cała trasa nie zajmuje nam dużo czasu.

Po dotarciu do Chatki pod Niemcową dostajemy od Chatkowego trochę drewna do rozpalenia kuchni i instrukcje jak w Chacie mamy się zachowywać. Chata, mimo że nie jest zelektryzowana, ani nie ma bieżącej wody, a najbliższy strumień znajduje się niecałe 100 metrów dalej, jest bardzo przytulna. Musimy rozpalić na kuchni ogień i pilnować go przez cały wieczór, aby w nocy nie zmarznąć. W międzyczasie dociera wykruszona (bo tylko trzyosobowa) grupa, którą wcześniej podsłuchiwaliśmy i z którą tej nocy dzielimy izbę. Szybko również rozpalamy ognisko, przy którym tego wieczoru mieszamy trochę smaków i rozmawiamy o naszych pasjach (naszej namiotowej i ich, kajakowej).

Pobyt w Chacie był dla mnie wyjątkowo przyjemny. Nie tylko wziąłem całkiem letni prysznic, ale również położyłem się w ciepłej izbie, z dachem nad głową, pod dwoma śpiworami i w końcu na rajdzie poczułem ciepło! 🙂 Cały nocleg mimo, że kosztował 15 zł od osoby, pozwolił nam mocno naładować baterie do dalszej wędrówki.

trasa: Margoń Wyżna – Frycowa i Rytro – zamek Rytro – Rytro – Schr. Kordowiec – Chatka pod Niemcową

Dzień czwarty

W czwartek rano okazuje, że huraganowy wiatr, jaki wiał poprzedniego dnia, ucichł, a słońce znów zaczęło wyłaniać się zza chmur. Ten dzień miał być niemal najkrótszy, a co za tym idzie, nie musieliśmy się rano nigdzie spieszyć.

Około godziny 11 ruszamy czerwonym szlakiem na Radziejową. Po zdobyciu najwyższego szczytu na trasie, cofamy się kawałek i schodzimy do Obidzy, a stamtąd ruszamy dalej przez Przełęcz Rozdziela do Jaworek.

Widoczność z Radziejowej była bardzo średnia, przez co zdjęcia z mojego 100-giga-pikselowego aparatu w telefonie nie wyszły w ogóle. Pozytywnie natomiast zaskoczyła mnie Obidza i Przełęcz Rozdziela. Uważam, że tereny tam, są wprost idealne do eskapad rowerowych i już nie mogę się doczekać, aż taką w tamte rejony zaplanuję. Przełęcz Rozdziela to również, moim zdaniem, piękne miejsce na spacery, a połoniny jakie się tam rozciągają są piękniejsze niż te między Szafranówką, a Wysoką.

Schodząc przez Przełęcz Rozdziela do Jaworek, poważnie rozglądamy się za miejscem noclegowym. Pierwsze miejsce, jakie spełnia nasze wszystkie wymagania, jest położone zbyt blisko rezerwatu przyrody i mamy pewne obawy, by rozpalić tu ognisko, a ponadto postanawiamy wybrać się jeszcze do pobliskiego sklepu, który okazał się być położony prawie 6 km dalej. Pod sklepem, mimo pokus wspólnej imprezy, jakimi kusił mnie przebywający w Szczawnicy Tato, decydujemy się na przejście przez Wąwóz Homole do Bazy namiotowej pod Wysoką, by tam rozbić się tej nocy. Miejsce to, jak się okazało, jest wyjątkowo urokliwe i idealne dla nas – potok, dużo drewna do palenia, cisza, spokój i WiFi (ale nie znaliśmy hasła 🙁 )

Mając w świadomości fakt, że kolejnego dnia rano, przyjeżdża do nas grupa pościgowa, postanawiamy nie siedzieć długo i dobrze wypocząć.

trasa: Chatka pod Niemcową – Wielki Rogacz – Radziejowa – Wielki Rogacz – Obidza – przeł. Rozdziela – Jaworki – baza namiotowa pod Wysoką

Dzień piąty

Noc, mimo że nie wiało na nas bezpośrednio, jest lodowata i pomimo pełnego rynsztunku na sobie, mocno marznę. Ranek jest dość ciepły i nocne zmarznięcie nie przeszkadza mi we wzięciu porannej kąpieli w rześkim potoku. 🙂 W międzyczasie Dawid udaje się po grupę, która miała do nas dołączyć i podchodzić, wraz z nami, obok naszej noclegowni, na Wysoką.

Naszą powiększoną grupę stanowiła trójka „starych” członków naszego koła i trzy osoby, które wybrały się z nami po raz pierwszy: Aga, Monika i Dawid.

Asiula, która również miała do nas dołączyć, ze względu na nasilające się przeziębienie, w niemal ostatniej chwili, zrezygnowała z udziału w rajdzie, a grupa wyrażała smutek i zaskoczenie, gdy dowiedziała się, że zabraknie radości, jaką Asia emanuje (oraz jej aparatu 😀 ).

Po dotarciu do bazy namiotowej, postanawiamy wszyscy wspólnie posilić się przed atakiem szczytowym oraz zapoznać się z nowymi członkami. 😉

Wyjście na Wysoką to dla naszej grupy pikuś! Wszyscy są mocni, przygotowani na taki wysiłek i bez problemu radzą sobie z ciężkimi plecakami. Idziemy równo i wyprzedzamy grupę Tomka bez problemu, co jeszcze bardziej buduje nasze morale. 😉

Na Wysokiej nie spędzamy dużo czasu, bo zaczyna wiać i mżyć. Po zejściu ze szczytu, jednogłośnie decydujemy, że za wcześnie na kolejną przerwę i ruszamy grzbietem Małych Pienin w stronę Szafranówki. Przy Wysokim Wierchu nasza trasa zakręca na południe, postanawiamy więc zrobić przerwę. Nie mogąc wypatrzyć szlaku, decydujemy się po raz kolejny na sprawdzony już haszczing. Dawid prowadzi grupę, a ja spokojnie i niespiesznie upewniam ją, że zejście na dziko przez Pieninský Národný Park to element urozmaicenia.

Niestety, Dawid źle wyznacza azymut i zamiast do przełęczy pod Tokarnią, schodzimy do Leśnicy. Postanawiamy tym samym zmodyfikować trasę, a ja wyruszam na poszukiwania otwartego sklepu w centrum Leśnicy, aby ułatwić nam integrację. Wszystkie sklepy okazują się zamknięte, a szlak którym wspinamy się na Płaśnię jest wyjątkowo źle oznaczony. Dawid, prowadząc grupę znów musi uprawiać haszczing, ja natomiast tracę 10 minut na powrót na szlak i dopiero przed samą wiatą doganiam zamek. Przerwę spędzamy przy rozmowach i zapoznawczej partyjce w blefa, a następnie ruszamy dalej.

Zejście z Płaśnii, to test naszego przygotowania na sytuacje bardzo nietypowe. 🙂 Widzimy na ścieżce dwóch mężczyzn pochylających się nad trzecim, który leży. Z niepokojem i wystraszeni podchodzimy grupą do mężczyzn i pytamy, co się stało. Okazuje się, że wszyscy trzej są Czechami, którzy, tak jak my, schodzą do Czerwonego Klasztoru, ale wypili trochę za dużo i jeden padł na ziemię i teraz tylko chrapie. Próbujemy unieść go, żeby Ci wzięli go pod ramie, ale kilka metrów dalej wyślizguje się i pada na ziemię jak długi. Po krótkiej rozmowie, Monika pomaga ułożyć leżącego w pozycji bocznej ustalonej i daje im folię NRC, którą nakrywają pijanego, po czym ruszamy w dalszy marsz.

W Czerwonym Klasztorze organizujemy się na krótką partię blefa i piwko. Następnie przechodzimy do Sromowiec Niżnych i po skromnych zakupach ruszamy podbijać dzikie lasy na zachód od miejscowości. Gdy wspinamy się pod wzgórze, na którym planujemy znaleźć miejsce na namiot, jest już ciemno. W świetle czołówek rozbijamy namioty, Dawid rozpala ognisko, a dziewczyny kroją kiełbaski.

Kiedy wszystko jest już porządnie rozpalone, rozsiadamy się w półokręgu i z krążącą wokół butelczyną, długo rozmawiamy na różne tematy (albo raczej słuchamy porad, jakie Magda chce nam udzielić odnośnie doboru pierścionka zaręczynowego 😀 ) …

trasa: baza namiotowa pod Wysoką – Wysoka – Wysoki Wierch – Leśnica – Płaśnia – Czerwony Klasztor – Sromowce Niżne

Dzień szósty

Gdy w sobotę na obozowisku rozlega się mój budzik, mimo wyjątkowo ciepłej nocy, nikt nie czuje potrzeby wstawać. Razem z Agą zrywamy się pierwsi i zaczynamy powolne pakowanie i śniadanie w międzyczasie obserwując, jak w mieszkańcy sąsiednich namiotów budzą się do życia. Ostatnimi osobami, które wstają, są … Magda i Dawid.

Kiedy już jesteśmy spakowani, schodzimy najkrótszą drogą do Sromowiec Niżnych, a chwilę później ambitnie rozpoczynamy podejście do góry pod Okrąglicę. Ambitne plany kończą się jednak dość szybko, bo pod Schroniskiem Trzy Korony, gdzie Dawid zarządza przerwę na piwkowanie i blefa 😉

Po dłuższej przerwie ruszamy w dalszą drogę, podczas której spotykamy niewielką salamandrę, zwiedzamy Górę Zamkową i spotykamy grupę Tomka pod Trzema Koronami.

Po zdobyciu mocno zamglonych Trzech Koron, schodzimy do Przełęczy Szopka, gdzie zawieramy z Kamilem zakład, w którym możemy wygrać smakową Soplicę. Jedynym warunkiem jest dojście do bazy finałowej w 2,5 godziny. Przyjmujemy zakład, a Kamil postanawia sprawdzić czy nie posuniemy się do oszustwa i iść razem z nami.

Podczas ostatniego odcinka naszego rajdu, postanawiam oddzielić się od grupy i mocno przyspieszyć, aby zorientować się w umiejscowieniu naszych pokoi, samego ośrodka i sklepu. Droga, którą maszerujemy aż do przystani flisackiej, jest dość błotnista i trzeba troszkę kluczyć. Na szczęście, nie jest to szlak mocno wymagający i do ośrodka finałowego grupa, razem z Kamilem, dochodzi kilka minut przed zakładowym czasem, a my możemy cieszyć się ze zwycięstwa!

Przed obiadokolacją, zaplanowaną na godzinę 17:30 mamy jeszcze chwilę czasu, więc po porządnym prysznicu zasiadamy do jedynej słusznej gry i całą grupą staramy się wymyślić coś oryginalnego na prezentację grup, jaka czeka nas wieczorem.

trasa: Sromowce Niżne – Góra Zamkowa – Trzy Korony – przeł. Szopka – przeł. Trzy kopce – Sromowce Wyżne

Finał

Forma finału przez lata nieco się zmienia, ale zawsze najważniejsze są: dobra zabawa, współpraca w ramach grup i współzawodnictwo z innymi, które ma doprowadzić do wyłonienia zwycięskiej grupy. W tym roku grupa, która zdobędzie najwięcej punktów, wygra PAINTBALL, więc jest o co walczyć.

Sam finał rozpoczyna się od uroczystego zdjęcia wszystkich uczestników, a pierwszymi dwoma konkurencjami są przeciąganie liny i skakanie w workach.

Ze względu na naszą małą liczność, podczas wszystkich (po za prezentacją) konkurencji wspiera nas grupa nr 9, czyli samochodowa, pod wodzą Michała. Chętnie zgadzamy się na takie rozwiązanie, szczególnie, że w grupie samochodowej jednym z uczestników jest Byczy.

W przeciąganiu liny uzyskujemy, ex aequo, pierwsze miejsce i po pierwszej konkurencji możemy cieszyć się kompletem punktów.

Druga z konkurencji, a więc skakanie w workach odbywa się równolegle przez wszystkie grupy, ze zmianą worka między dwoma zawodnikami z jednej drużyny. W naszej drużynie skacze Bartek i Bruce.

Konkurencja ta jest strzałem w dziesiątkę – tutaj nie najsilniejsi, a najbardziej sprawni mogą się wykazać, a równoległość zawodów zapewnia świetne widowisko. Na półmetku Bartek nieco tracił do połączonych grup 2 i 10, Bruce jednak zaraz po zmianie zaczął, niemożliwie długimi, ponad 1,5-metrowymi susami, szybko nadrabiać stratę i kilka metrów przed metą wszyscy już wiedzieliśmy, że ta konkurencja pójdzie nam również całkiem nieźle. Ostatecznie Bruce wskoczył na metę jako pierwszy!

Po krótkiej przerwie, kolejną konkurencją jest quiz, w którym jak się okazało pytania były skrojone niemal idealnie dla nas. Seriale, Pieniny czy pomoc medyczna nie sprawiła nam problemu! Tylko dwie z 18 naszych odpowiedzi nie są poprawne i tak uzyskujemy (również równolegle) najlepszy wynik podczas quizowania.

Ostatnim punktem zawodów jest prezentacja grup. W naszym wykonaniu są to pytania do dwóch członków naszej wyprawy – wędrującego najdłużej Dawida i nie wędrującego wcale Krzycha. Mimo, że aktorzy grają świetnie, nie wszystko mamy dograne i prezentacja wychodzi jedynie przeciętnie. Niezależnie jednak od jej wyników, mamy już zapewnioną główną nagrodę, czyli PAINTBALL! 😉

Po rozstrzygnięciu wszystkich konkurencji i obliczeniu wyników, ludzie dzielą się na zwolenników dyskoteki oraz muzyki gitar i kiełbasek ze sporego grilla, który znajduje się na zewnątrz. Zabawa na dyskotece trwa ponoć prawie do 6 rano, a pobudka na śniadanie jest dla niektórych ciężkim przeżyciem.

Dzień siódmy

Zerwanie całej grupy na śniadanie nie jest zbyt ciężkie, bo zaprawieni w bojach towarzysze, potrafią szybko zebrać się w garść (a jestem również pewien, że w te 10 minut dalibyśmy również radę złożyć namioty, gdybyśmy w takowych spali).

Pogoda tego dnia jest fantastyczna, więc po śniadaniu i fakultatywnym wyjściu do kościoła wybieramy się na pizzę do Niedzicy, a Magda, Dawid i Krzychu decydują się również na zwiedzanie samego zamku.

Dzięki późnemu powrotowi, mamy chwilę czasu na leżingu po pizzy, a trzygodzinną podróż autokarem umilamy sobie grą w …. BLEFA!

trasa: Sromowce Wyżne – Niedzica – Sromowce Wyżne

Podsumowanie

• Podczas rajdu nie udało nam się przejść 100% założonej trasy – trzeci dzień skróciliśmy o 6 godzin, co pozwoliło nam naładować lepiej baterie przed kolejnymi dniami i wcale tego nie żałujemy
• Grupa była wręcz wymarzona – bardzo mocna, pomocna i świetnie zorganizowana
• Zabrakło … fotografki Asi (przez to zdjęcia są jakie są), a kilka osób wciąż nie poznało mojej sympatyczniejszej połówki 🙁

Artykuł Jak przetrwać w górach przez tydzień, czyli MAJÓWKA 2015 :) pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.