Tradycja jest najważniejsza!

Wyjazd sylwestrowy to dla nas tradycja sama w sobie. Naszą stałą ekipą byliśmy na sylwestra już w Szczawnicy, Budapeszcie, nad Jeziorem Czchowskim, w Bieszczadach (tu nas nie było, bo się rozchorowaliśmy) i w Żywcu. W naszych planach zostały już chyba tylko Morze Bałtyckie i Kaszuby. Planowaliśmy Kaszuby, ale w związku z dobrą okazją na nocleg nad morzem, wybraliśmy Kołobrzeg. Nie będę pisał, jak nam te wyjazdy mijają, ale jest to dla wszystkich potrzebny reset i odpoczynek od codziennego pędu życia. Jeśli tylko możecie sobie pozwolić na takie regularne, kilkudniowe wypady, to szczerze polecam!

Wracając nad morze – spodziewałem się, że Kołobrzeg o każdej porze roku oblegany jest przez tłumy ludzi, ale nie było źle. Tej zimy, podobnie jak w całej Polsce, zimy nie było. Przyspieszyło nam to dojazd, który z Krakowa i tak wynosi około 8 godzin i sprawiło, że nad samym morzem, mimo wiatru, było bardzo znośnie. Mogliśmy pospacerować po plaży, porobić zdjęcia, a nawet przeprowadzić dwa treningi biegowe. Taki wyjazd, to połączenie przyjemnego odpoczynku z pożytecznym i aktywnym spędzeniem czasu. 🙂

Morze okazało się dla nas bardzo wdzięcznym obiektem zdjęć. Kołobrzeg zaskoczył nas bardzo pozytywnie. Ten wyjazd przypomniał mi, jak piękne potrafi być Morze Bałtyckie. Było to dla mnie kolejne podejście do nawiązania z nim głębszej relacji. Po wszystkim, wydaje mi się, że nam się udało… 🙂

Artykuł Kołobrzeg – pomysł na sylwestra pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Większość zdjęć tego rzecznego parku, znalezionych w internecie, to ujęcia dronowe rzeki Narwii. No tak, my drona nie mamy. To mogło stanowić problem, ale nie dla nas! Już nie raz przekonaliśmy się, że jeśli coś wygląda ładnie, to nie tylko z powietrza. Zazwyczaj dobre ujęcia występują również na poziomie ziemi, choć trzeba się do nich bardziej przyłożyć. Niezrażeni, ale też słabo przygotowani, pojechaliśmy szukać naszych kolejnych przygód. 😉

Napotkane przeszkody

Mimo, że Narwiański Park Narodowy nie jest duży, mieliśmy problem – gdzie zacząć zwiedzanie? Odpaliliśmy internet i zaczęliśmy poszukiwania. Po krótkiej chwili znaleźliśmy informację, że piesze zwiedzanie warto zacząć od edukacyjnej kładki po rozlewisku Narwii w Waniewie. Jako że mapy wskazały nam w pobliżu informację turystyczną, podjęliśmy decyzję i pojechaliśmy.

Na miejscu trafiliśmy na dwie przeszkody. Jedną z nich był zamknięty punkt informacji, a drugą informacja o zamknięciu kładki ze względu na niski stan wody. Nieco podłamani, cyknęliśmy kilka fotek z brzegu i udaliśmy się do siedziby Parku w Kurowie, żeby dowiedzieć się czegoś więcej.

Jak zwiedzać rzeczny park?

Siedziba w Kurowie to bardzo ładny, biały pałacyk otoczony niewielkim, ozdobnym parkiem z jednej strony i widokiem na Narew z drugiej. Na parterze znajduje się informacja, a na piętrze ekspozycja ze zwierzętami występującymi w Parku.

W informacji dowiedzieliśmy się, że Park można zwiedzać pieszo, ale jest to jeden z gorszych wyborów. Najlepiej Narwiański Park Narodowy zwiedzać łódką i „zatopić się” w kanałach rzecznych, jakie tworzy rzeka Narew. Jako piesi turyści możemy skorzystać z kilku kładek edukacyjnych, wież widokowych i dojechać nad Zerwany Most w Kruszewie. (Jeśli chcecie przeczytać więcej o Zerwanym Moście, to polecamy stronę Atrakcje Podlasia.) Nasze możliwości były dodatkowo ograniczone przez panującą tego lata suszę. Dowiedzieliśmy się również, że najlepszym okresem do zwiedzania Parku jest wiosna.

Mając w planach tak niewiele atrakcji, zdecydowaliśmy się obejrzeć ekspozycję wypchanych i sfotografowanych zwierząt na piętrze. Po kilku dniach polowania z aparatem na różne podlaskie okazy, fajnie było upewnić się co, już mamy na naszych zdjęciach. Chwilę później przeszliśmy się i powygłupialiśmy na „Kładce wśród bagien”. Powiem tylko, że w sierpniu bagien wokół nas po prostu nie było. 🙁

Zerwany Most w Kruszewie

Później pojechaliśmy zobaczyć, wspomniany wcześniej, Zerwany Most w Kruszewie. Od razu Wam powiem, że dojazd autem od zachodu (prawdopodobnie od wschodu też) to jest najgorsza rzecz, na jaką możecie się zdecydować. Ścieżka jest wąska, wyboista, kurzy się niesamowicie, jest sporo konarów i krzaków, które ciężko ominąć. Dodatkowo, nie wyobrażam sobie, jak można się tam wyminąć z innym samochodem, ale na szczęście my nie musieliśmy tego robić. To miejsce nie zrobiło na nas wielkiego wrażenia, ale zrobiliśmy tu jedno z lepszych zdjęć wyjazdu, więc nie będę też narzekał!

Gdy tylko wydostaliśmy się z tego wąskiego gąszczu, z całej tej radości zrobiliśmy sobie sesję na okolicznej drodze, w stronę wioski Pajewo i zakończyliśmy tym samym naszą przygodę w Narwiańskim Parku Narodowym. Trochę krótko, ale można powiedzieć, że był to tylko dzień rozpoznawczy przygotowujący nas na kolejne odwiedziny Podlasia. 😉

Artykuł Narwiański Park Narodowy z wysokości 170cm pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Zatrzymajmy się na chwilę przy Biebrzańskim Parku Narodowym. Przez dwa dni spędzone tutaj, staraliśmy się zobaczyć jak najwięcej, wchłonąć naturę na zapas. Szukaliśmy łosi i ptaków, fotografowaliśmy stare łódki, ważki i siebie. 😉 Uciekaliśmy przed zmasowanym atakiem bąków i komarów oraz karmiliśmy zielenią nasze głodne natury oczy.

Co warto zobaczyć?

By zwiedzać Biebrzański Park Narodowy wystarczy otworzyć się na obserwację natury, wyostrzyć swoje zmysły i poddać się temu, co nam oferuje. To zdecydowanie miejsce, w którym umysł sam się wycisza, oczy nie nadążają za ilością piękna, a buzia nie przestaje się uśmiechać. 🙂

A więc zapytasz, co warto zobaczyć?

Zacznij zwiedzanie od, wspomnianej wcześniej, słynnej „łosiostrady”. Można by rzec, że to zwykła asfaltówka, ale jest to tak naprawdę niesamowita okazja, by spotkać łosie. Przyda się jednak szczęście. My „polowaliśmy” na łosie przez dwa dni, niestety, tak samo jak przypadku żubrów w Puszczy Białowieskiej, i tym razem mieliśmy pecha. 🙁

Innym ciekawym miejscem jest kładka o nazwie „Długa Luka”. Jak sama nazwa wskazuje, to długi pomost wśród mokradeł. Świetne miejsce na spacer, podziwianie natury oraz odpoczynek (na końcu znajduje się kilka ławek). Ale jest to też bardzo fotogeniczne miejsce, sprawdzi się w przypadku fotografii krajobrazowej i przy różnego rodzaju sesjach (podczas gdy Łukasz robił mi zdjęcia, obok nas tworzyła się sesja ślubna). 😉 Dodam tylko, że takich kładek w parku jest więcej. 😉

A poza tym zobacz wszystko, co związane z naturą. Przespaceruj się po lesie, obserwuj ptaki, podziwiaj to, co się dzieje dookoła. Nie bój się zanurzyć w naturze. Pozwól, aby przemówiła do Ciebie, szeptała i flirtowała z Tobą. A zobaczysz, że odwdzięczy Ci się z nawiązką. 🙂

Biebrzański Park Narodowy na zdjęciach

Dobra, dość tego gadania, a w zasadzie pisania. 😉 Przechodzimy do konkretów, czyli zdjęć, które Biebrzański Park Narodowy nam zaserwował. Enjoy! 🙂

Kilka wskazówek:

• Bilet wstępu do Parku – 8 zł
• Więcej o Biebrzańskim Parku Narodowym przeczytacie na oficjalnej stronie parku.
• Warto pamiętać, aby na zwiedzanie parków na Podlasiu zabrać ze sobą lornetkę, bardzo się przydaje, jeśli chcecie poobserwować ptaki. My nie zabraliśmy ze sobą i bardzo żałowaliśmy.
• Jadąc na Podlasie nie zapomnjcie zaopatrzeć się w środki przeciw insektom. Przydadzą się także długie, cienkie ubrania na wieczór. 😉

Artykuł Biebrzański Park Narodowy – zanurz się w naturze pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Po szybkim śniadaniu i wypasionych zakupach w Hajnówce ruszyliśmy na samochodowy „podbój” Podlasia. Przed wyjazdem pytaliśmy Was na naszym Facebooku i Instagramie, co warto na Podlasiu zobaczyć. Podesłaliście nam kilka propozycji, a my postanowiliśmy poświęcić cały jeden dzień na „obskoczenie” tych atrakcji. Kraina Otwartych Okiennic, cerkwie i meczety – sami widzicie, że nudów nie było!

Podlasie Prawosławiem stoi

Musicie wiedzieć, że Podlasie jest dość nietypowe jeśli chodzi o religijność. Według danych, do których dotarłem, w powiecie Hajnowskim 70% ludności jest wyznania Prawosławnego. Powiedzieć, że jest to widoczne, to tak, jak nic nie powiedzieć. Każda większa wioska, która ma więcej niż jedną ulicę, posiada swoją cerkiew. I to nie byle jaką! Te cerkwie są przepięknie ozdobione i wymalowane. Mimo iż nie są idealnie zadbane, sprawiają świetne wrażenie.

Kraina Otwartych Okiennic

No dobra, ale my tego wcześniej nie wiedzieliśmy. Po co jechaliśmy przez te wioski? Przecież nie po to, żeby zobaczyć „Jak tu się żyje na tej wsi”. Ino (to nie podlaskie, ale pasuje) skusiła nas Kraina Otwartych Okiennic, czyli trzy wsie o wyjątkowych zdobieniach snycerskich. Te trzy wsie to Trześcianka, Puchły i Soce. My ze względu na dalsze plany odwiedziliśmy te dwie pierwsze, a zamiast do Soc (albo Soców?) pojechaliśmy do Ciełuszek. We wszystkich tych wioseczkach życie toczy się w zupełnie innym tempie. I nie mówię tu o porównaniu z Krakowem czy Przemyślem. Nawet Białowieża wydaje się tętniącą życiem metropolią w porównaniu z tymi wioseczkami. Odniosłem wrażenie, że gdyby nie atrakcja, jaką jest Kraina Otwartych Okiennic i kolorowe cerkwie, mieszkańcy śmiało mogliby zwinąć asfalt (chyba już nawet zaczęli, bo w Puchłach go nie było) i żyć tak, jak 200 lat temu.

Po pięknych atrakcjach, jakie zobaczyliśmy w powiecie Hajnowskim, przyszedł czas na krótki relaks. Wybraliśmy się więc do Zabłudowa na polecane w internecie, kultowe Lody Wasilewski (w końcu mamy sierpień). Nie powiem, że polecamy (w Krakowie można kupić dużo smaczniejsze), ale w porównaniu z tym, co mieliśmy okazję spróbować w innych miejscowościach, były dobre.

Kraina Polskich Tatarów

Kolejnym punktem na liście były dwie miejscowości, wyjątkowe i charakterystyczne na mapie Podlasia. Pierwsza z nich to Kruszyniany. Znajduje się tutaj dość duży, drewniany, zielony meczet. Kształtem przypomina nieco cerkiew. Według opowieści przewodnika, Tatarzy nie potrafili sami wznosić dużych budynków, więc musieli poprosić swoich sąsiadów o wybudowanie miejsca do modlitwy i stąd wziął się dziwny kształt meczetu. Meczet można zwiedzać, fotografować, a przewodnik (z na pamięć przygotowanej 30. minutowej formułki) opowiada o historii Tatarów i ich wiary. Trudno mi to oddać słowami, ale było to jedno z najciekawszych miejsc, jakie spotkaliśmy na Podlasiu. Kawałek za meczetem znajduje się mizar, czyli muzułmański cmentarz.

W niedalekiej okolicy Kruszynian znajduje się drugi meczet – w Bohonikach. Jest mniejszy, ale może dzięki temu bardziej przytulny. Otoczony zielenią i pięknymi kwiatami, w mocno popołudniowym świetle sprawiał cudowne wrażenie. Tutaj podobnie jak w Kruszynianach – wyuczona na pamięć formułka, którą każdemu trzeba powiedzieć. Chwilę zastanawialiśmy się, z czego wynika ta pamięciówka. Wydaje nam się, że przewodnicy obu meczetów nie chcieli niczego pominąć, w jakikolwiek sposób obrazić gości z innych wyznań, a przede wszystkim bezbłędnie zaprezentować to, co najważniejszego mają do pokazania. Wychodzi nieco sztucznie, ale może jeszcze to wypracują. 🙂 Na końcu wsi Bohoniki, nieco na odludziu, znajduje się kolejny mizar.

Podróż za zachodzącym słońcem

To był długi dzień. A wszystko zaczęło się rano, w Białowieży…

Gdy, po opuszczeniu Bohoników, jechaliśmy przez pięknie wyglądającą Sokółkę i dalej, w stronę zachodzącego słońca, myśleliśmy o tym, co tego dnia zobaczyliśmy. Tych atrakcji wystarczyłoby na trzy spokojne dni. Ta wschodnia część Podlasia totalnie nas zaskoczyła. Co prawda, cerkwi mogliśmy się spodziewać, ale tatarska kultura w takiej skondensowanej formie zrobiła na mnie ogromne wrażenie.

Być może to ta inność Podlasia, być może to uśpiona fascynacja kulturą islamską, jaką przeżyłem w Iranie, a być może to najlepsze na świecie placki po węgiersku, jakie zjedliśmy w Krynkach? Nie wiem, ale tego dnia Podlasie przestało być dla mnie tylko punktem na mapie. Tego dnia Podlasie stało się dla mnie miejscem, do którego chcę wracać. Takiej Polski nie znaliśmy i taką Polskę chcemy dalej odkrywać.

Dodam tylko na koniec, że był to dla mnie najlepszy dzień podczas naszej podróży przez Podlasie!

Artykuł Kraina Otwartych Okiennic, cerkwie i meczety pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Gdy podczas planowania zaczęliśmy wypisywać wszystkie miejsca, w których chcielibyśmy się pojawić, okazało się, że tydzień na Podlasie to zbyt mało. Przede wszystkim, zależało nam na naturalnych walorach regionu. Popatrzyliśmy na położenie Parków Narodowych i Parków Krajobrazowych (które często są równie atrakcyjne, a mniej oblegane) i zrobiliśmy długą listę. Większość naszych atrakcji była zlokalizowana w dwóch „obszarach”. Pierwszy to północne krańce Polski – Augustów, Suwałki i Gołdap, a drugi leży nieco bardziej na południe – Łomża, Białystok, Białowieża. Ze względu na mniejszą odległość od Krakowa, wybraliśmy wariant drugi, a punktem startowym miała być Białowieża.

Kierunek -> Białowieża

Już sam dojazd do Białowieży był dla naszych oczu bardzo przyjemny. Mniej więcej od Mińska Mazowieckiego czuliśmy, że powoli oddalamy się od wielkich miast, a droga stawała się coraz bardziej zielona. Poprzecinana rzekami, w tym szerokim Bugiem, dawała nam nadzieję na wspaniałe wakacje. Od Hajnówki rozpoczął się przejazd przez Puszczę Białowieską i śmiem napisać, że byliśmy pod wrażeniem. Wąska droga, biegnąca przez dziki, zarośnięty i gęsty las, poprzecinana co chwilę drogami dochodzącymi raz z jednej, raz z drugiej strony. Spodobało nam się od pierwszego spojrzenia.

Zaczęliśmy spokojnie, od zakupu mapy na kolejne dni (mapa w telefonie to jednak nie to samo, szczególnie gdy co chwilę traci się zasięg, a GPS szaleje), spaceru po Białowieży i od przejścia się po Parku Pałacowym. Ta chwila spaceru pomogła nam jeszcze bardziej rozluźnić się i uspokoić głowy po intensywnych dniach podróży. Przejście całej Białowieży zajęło nam mniej niż godzinę. Podczas spaceru udało nam się dostrzec kilka żab i jednego bobra pływającego w Narewce – zapowiadało się nieźle. Czyżbyśmy znaleźli miejsce, w którym wystarczy BYĆ, żeby odpoczywać?

Rowerem przez Puszczę Białowieską

Przede wszystkim Puszczę Białowieską warto zwiedzać na rowerze. Jest tutaj mnóstwo leśnych duktów i szlaków rowerowych, w tym fragment najdłuższego szlaku rowerowego w Polsce – Green Velo. My przejechaliśmy z Białowieży obok Miejsca Mocy, do Jeziora Topiło i wróciliśmy okrężną drogą do Białowieży. Jechaliśmy szutrowymi, płaskimi drogami, na wypożyczonych rowerach. Z wypożyczalnią rowerów w Białowieży nie będziecie mieć żadnego problemu. Jest ich co najmniej kilka i nawet nie musieliśmy zostawiać kaucji za rowery. 😉 Nam wyszło 56 km i tego dnia to był nasz max. 😉

Pieszo przez Białowieski Park Narodowy

Puszczę zwiedzaliśmy też pieszo. W zasadzie to takie szczególne miejsce w Puszczy Białowieskiej, jakim jest Białowieski Park Narodowy. W biurze PTTK w Białowieży można zapisać się na kilka różnych wycieczek. My wybraliśmy spacer do Dębu Jagiełły. 4 godziny z Przewodnikiem minęły zdecydowanie zbyt szybko. Co prawda kiedyś powiedziałbym, że przynudzał zamiast iść dalej, ale chyba dojrzałem do tego typu zwiedzania. Dowiedzieliśmy się wiele o tym jak rosną różne gatunki drzew, z jakimi chorobami i wrogami się mierzą i jak wygląda życie lasu niezakłócone przez człowieka. Powiem Wam, że dla mnie był to kolejny, interesujący punkt naszego zwiedzania. W czasie tej krótkiej wycieczki dowiedzieliśmy się również, z jakimi problemami borykają się leśnicy i mieszkańcy, co pozwoliło nam lepiej zrozumieć ich problemy. Może zabrzmiało to trochę politycznie, ale ostatnio zwracamy na to większą uwagę niezależnie od miejsca, w którym jesteśmy.

Autem w okolice Białowieży

Autem można odwiedzić kilka miejsc, które pieszo lub rowerem mogą być trudniej dostępne. Jedną z możliwości jest przejazd do Siemianówki i zwiedzenie północnych granic Puszczy oraz Parku. Co prawda do Parku od tamtej strony nie wejdziecie, ale może być to dobre miejsce na spokojny spacer bez turystów. Kolejną propozycją jest przejazd do Polany Żubrów w okolicach miejscowości Teremiski i Pogorzelce – szczególnie rano i wieczorem, w okresie wiosennym, może być łatwo wypatrzyć żubry. My poruszaliśmy się niemal wyłącznie wzdłuż Narewki między Białowieżą i Pogorzelcami. Znajduje się tam wieża widokowa, z której można wypatrywać orliki krzykliwe. Przyznam, że fascynuje mnie fotografia dzikich zwierząt i miałem nadzieję zobaczyć jakiegoś żubra albo orlika. Byliśmy tu tak rano, jak i wieczorem, ale podczas tego wyjazdu nie mieliśmy szczęścia do dzikich zwierząt.

Magia zaklęta w dzikości – Puszcza Białowieska

To, co zobaczyliśmy w Puszczy Białowieskiej, ale i na całym Podlasiu, upewnia nas w przekonaniu, że Polska jest piękna. Czasem nie ma co jeździć daleko, żeby tylko zobaczyć coś nowego i ciekawego. Chyba mogę śmiało napisać, że Puszcza Białowieska nie była najbardziej zaskakującą częścią naszej podróży po Podlasiu. Mogę również napisać, że jest miejscem, do którego chcemy wrócić zimą, wiosną i jesienią! Wydaje mi się, że jest nieco podobna do moich ukochanych Bieszczadów – w każdej porze roku jest w stanie pokazać coś niezwykłego i zaskoczyć na nowo. Nie będą to jednorazowe fajerwerki, ale stały, wysoki poziom „atrakcji”, które dadzą się poznać z różnych stron. I dlatego z pewnością wrócimy do Puszczy Białowieskiej!

Artykuł Puszcza Białowieska – dzikość, która przyciąga pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Wyzwanie = motywacja do działania

W tym roku, jak nigdy dotąd, zafascynowałam się jesienią. Wszystko za sprawą wyzwania, którego się podjęłam. Postanowiłam przez 30 dni fotografować tę porę roku, zaczynając pierwszego dnia jesieni – 23. września 2019. O całym zdarzeniu poinformowałam na naszym instagramie i facebooku. Zasady były proste, bo codziennie robiłam zdjęcia jesieni i wrzucałam jedno z nich, opatrzone hashtagiem #wyzwaniejesień2019, w relacjach na mediach społecznościowych.

To wyzwanie było moją własną motywacją do codziennego fotografowania, do przyjrzenia się bliżej jesieni i pokazania jej piękna. W tym roku październik ujawnił swoje najlepsze oblicze. Dużo słońca, mgły czy krople rosy, to wszystko starałam się odzwierciedlić na fotografiach. Skupiłam się również na zrobieniu kilku kadrów w domu, by bardziej pobudzić swoją kreatywność. Przyznam, że nigdy nie zgromadziłam tylu rzeczy związanych z tą porą roku. Liście i kasztany zebrane w parkach podczas spacerów, dynie kupione na lokalnym ryneczku czy świece w odcieniach brązu i pomarańczu. Dzięki temu, całe nasze mieszkanie zapachniało jesienią.

Fotografowałam głównie telefonem w drodze do i z pracy. Średnio potrzebowałam 15-20 minut, by znaleźć dobry kadr i zrobić zdjęcie. Uwierzcie, jest to czas, który każdy z nas jest w stanie zarezerwować tylko dla siebie. Zdjęcia obrabiałam w lightroom mobile, co zajęło mi kolejne max. 10 minut. W większości przypadków było to jednak krócej, ponieważ stworzyłam preset, który stosowałam do większości zdjęć. 🙂

Jesień 2019 roku w moich fotografiach

Wyzwanie było dla mnie niesamowitą frajdą, cieszyłam się jak dziecko z każdego zrobionego zdjęcia, a Łukasz dodatkowo motywował mnie do działania. Wspominam o tym, ponieważ wsparcie bliskich przy takich wyzwaniach ma ogromne znaczenie. 🙂

Jak oceniacie efekty? 🙂

Zachęcam do podejmowania takich wyzwań, nie tylko fotograficznych, ale w każdej dziedzinie życia. Są świetną nauką dyscypliny, poznawania siebie i swoich możliwości oraz świata dookoła nas, a także rozwijają nas całościowo. Kończymy je z jeszcze większą wiedzą dotyczącą tematu, którego się podjęliśmy. I rozpierającą dumą, gdy wyzwanie uda się skończyć! 🙂

2 lata temu podjęliśmy się również innego wyzwania – fotografowaliśmy przez 365 dni. O naszych efektach oraz przemyśleniach Łukasza przeczytacie tutaj, zapraszam. 🙂

Artykuł Jesień 2019 – 30-dniowe wyzwanie fotograficzne pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Ten najbardziej znany widok to Tre Cime di Lavaredo, czyli po prostu „Trzy Szczyty.” Widok znany, lubiany, fotografowany, ale przede wszystkim bardzo wdzięczny w każdych warunkach. Bardzo łatwo jest się tutaj także dostać. W zasadzie nawet nie jest potrzebny samochód (choć ten może pomóc). Z lokalnej „Szczawnicy”, czyli spod Lago di Misurina, można dojechać busikiem (za 4 euro) i dzięki temu zaoszczędzić 26 kolejnych eurasów na wjeździe na płatną drogę.

Płatny odcinek prowadzi chwilę po serpentynach (piękna droga) i wyjeżdżamy nią na wysokość 2320 m n.p.m. Tutaj mamy pierwsze z wielu schronisk wokół masywu (Rifugio Auronzo) oraz spore parkingi dla osobówek, autobusów i kamperów.

Ruszamy!

Gdy tylko zobaczyliśmy zdjęcia innych fotografów z tego miejsca, postanowiliśmy – jedziemy na zachód słońca. Przez kilka dni czatowaliśmy na dobre warunki. Naszym marzeniem było zdjęcie wykonane w złotej godzinie, przy idealnym oświetleniu – takie, które będziemy mogli wywołać na pół ściany. Nie mówiłem o tym zbyt głośno, ale zamarzyłem sobie również zdjęcie szczytów z drogą mleczną. Do tej pory, nie sfotografowałem nigdy poprawnie drogi mlecznej. Zawsze zdjęcie było zbyt ciemne, rozmazane albo zbyt zanieczyszczone innymi źródłami światła. W ramach przygotowań nadrobiłem teorię i uzbrojony w wiedzę postanowiłem spróbować, jeśli zostaniemy w tym miejscu wystarczająco długo.

Już na samym wstępie rozdzieliliśmy się na dwie grupy – turystyczną i fotograficzną. Pierwsza, dwuosobowa, w składzie Mama i Monia, postanowiła okrążyć Tre Cime przeciwnie do ruchu wskazówek zegara, odwiedzając przy okazji 3 kolejne schroniska (Rifugio Lavaredo, Rifugio Antonio Locatelli, Malga Langalm). Druga, czyli Asia i ja, postanowiliśmy pójść w przeciwnym kierunku. Planowaliśmy szybko minąć schronisko Malga Langalm, znaleźć miejsce do fotografowania i czekać na idealne warunki pogodowe.

Nasze kroki skierowaliśmy na bajeczną przełęcz Forcella del Col de Mèdo. Tutaj zobaczyliśmy fotografów strzelających w kierunku poszarpanego masywu Cadini di Misurina. Trochę pozazdrościliśmy im kadru, ale czuliśmy, że zadanie, którego się podejmujemy, jest nieco trudniejsze.

Wstępnie wiedzieliśmy, gdzie chcemy się „rozłożyć” i na jaki kadr liczymy. Mieliśmy to w głowie, ale do wykonania potrzebowaliśmy tego idealnego miejsca. Z przełęczy zeszliśmy do doliny i rozpoczęliśmy poszukiwania 3 alpejskich jeziorek. Chcieliśmy uchwycić szczyty wraz z odbiciami, ale okazało się, że brakuje nam szerokości! Musieliśmy nieco się odsunąć od „Trzech Szczytów”. Postanowiliśmy podążyć w kierunku schroniska Rifugio Antonio Locatelli, skąd kadr stawał się nieco szerszy, ale bardziej majestatyczny.

Tre Cime – w poszukiwaniu idealnych warunków

Przez najbliższą godzinę szliśmy na przełaj, wzdłuż ścieżki, poszukując wymarzonego kadru. Zatrzymywaliśmy się co 50 metrów, patrzyliśmy czy coś nam wychodzi i ruszaliśmy dalej. Czas uciekał, ale mieliśmy wystarczający zapas, żeby bezstresowo się ustawić. Nasze humory psuły jednak chmury, które nie tylko zakrywały całkowicie słońce, ale również utrzymywały się grubą warstwą nad kierunkiem, w którym podążało. Widzieliśmy tylko dwie krótkie przerwy w warstwie chmur – każda na jakieś 5-10 minut, po których słońce znów się schowa.

Po znalezieniu odpowiedniego miejsca, szybko rozłożyłem statyw, wycelowałem aparat i czekałem z wężykiem spustowym na odpowiedni moment. W tym samym czasie Asia przechadzała się raz w jedną, raz w drugą stronę, szukając ciekawych kadrów w innym kierunku oraz robiąc insta stories na naszego Instagrama.

W końcu słońce, chmury i Dolomity zlitowały się nad nami! Tak jak szacowaliśmy, dostaliśmy 2 razy po 5 minut czasu na zrobienie zdjęć o zachodzie.

Niebieska godzina i gwieździste niebo

Kiedy tylko słońce schowało się za Monte Rudo, ruszyliśmy w drogę powrotną. Staraliśmy się w międzyczasie skontaktować z Mamą i Moniką, ale po prostu nie mieliśmy zasięgu. Szybkim krokiem dotarliśmy z powrotem na przełęcz Forcella del Col de Mèdo, cały czas podziwiając niebiesko-fioletowe niebo ozdobione malutkimi chmurkami.

Dotarliśmy do samochodu, cały czas nie mając kontaktu z Pierwszą Grupą. Zaczęliśmy się już martwić, gdy nagle dostaliśmy informacje – Dziewczyny są 1,5 godziny za nami, po tym jak zmieniły delikatnie swoje plany. Co mogliśmy zrobić? Rozłożyłem statyw i zacząłem fotografować zachmurzone niebo i nocne szczyty masywu Cadini di Misurina. Im dłużej robiłem zdjęcia, tym bardziej zauważałem, że chmury się rozwiewają. Ostatnie zdjęcia, jakie zrobiłem, gdy Mama i Monika dochodziły do samochodu, były już ich niemal pozbawione. Te zdjęcia nie są perfekcyjne, ale to najlepsze zdjęcia nocnego nieba, jakie do tej pory zrobiłem. Dobrze, że Dziewczyny zmieniły plany! 🙂

Artykuł Tre Cime di Lavaredo – ikona Dolomitów pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Niecierpliwa, dwugodzinna wędrówka

Należę do osób niecierpliwych, czasem jestem w stanie nad tym panować, ale wiedząc, że idziemy w kierunku Lago Di Sorapis, nie potrafię tego zrobić. Czy ten turkusowy kolor wody, znany ze zdjęć, jest taki w rzeczywistości? Czy będzie tam dużo ludzi? Czy znajdziemy dobre miejsce, żeby ustrzelić fajny kadr? Te pytania od samego rana kłębią się w mojej głowie.

W końcu ruszamy! Wyjeżdżamy z naszej bazy noclegowej – Peaio, po jakichś 30 minutach jesteśmy w Cortinie (coś jak nasze Zakopane), a po kolejnych kilkunastu serpentynach parkujemy samochód i ruszamy w drogę. Na polance po prawej stronie pasą się krowy, które stanowią główną atrakcję w tym miejscu. Po szybkim i raczej zdystansowanym przywitaniu się, idziemy dalej. Przed nami około 1,5-2 godzin wędrówki. To oszacowany przez nas czas, bo mapy nie posiadają czasówek.

Trasa do jeziora nie jest trudna, ale też nie jest taka łatwa. Nasza prognoza się sprawdza i wędrujemy przez bite dwie godziny utwardzoną i eksponowaną ścieżką. Nie ma wielu miejsc, w których można się schować przed słońcem. Rano tego nie odczuliśmy, ale w drodze powrotnej jak najbardziej. Warto pamiętać o tym szczególnie w wakacje, wybierając się tam w godzinach południowych.

Lago Di Sorapis, czyli Turkusowe Love

Ostatnie minuty przed spotkaniem z jeziorem należą do najbardziej niecierpliwych. Jesteśmy już blisko, ale w związku z tym, że się po drodze rozdzieliśmy, tracimy jeszcze 10 minut na znalezienie się. W końcu naszym oczom ukazuje się ONO, to słynne Lago di Sorapis. Ten turkusowy kolor wody dociera do naszych oczu i nas hipnotyzuje. A całości dopełnia górujący nad jeziorem szczyt – Monte Sorapis. Pięknie jak cholera! Zostajemy tu na dłuższą chwilę, żeby nie wiem co! Wyciągamy kanapki z plecaków i spędzamy błogi czas napawając się tymi widokami. Najedzeni i napatrzeni, zbieramy nasze rzeczy i znajdujemy bardzo ładne kadry do zdjęć.

Nad jeziorem spędzamy ok. 2-3 godziny. Czas mija nam błogo i bardzo szybko. Przechadzamy się dookoła i podziwiamy to cudo z każdej strony. Ludzi zbiera się coraz więcej i w pewnym momencie czujemy się trochę jak nad Morskim Okiem.

Skalna ściana przed nami

Gdy przychodzi czas powrotu, jak gdyby nigdy nic ruszamy w kierunku skalnej ściany. Jesteśmy przekonani, że trasa prowadzi obok niej, tak jak reszta szlaku dookoła jeziora. Jakie jest nasze zdziwienie, gdy okazuje się, że musimy się wspiąć na ścianę, by dokończyć pętlę wokół Sorapis. Kilka osób przygląda się, zastanawia i w końcu zawraca. W naszych głowach kłębią się myśli czy wybieramy krótkie i stresujące przejście, czy dłuższe, a spokojniejsze. Łukasz wspina się kawałek i patrzy, czy damy radę przejść. Moje nogi zaczynają już drżeć, gdy widzę jego poczynania. Odwagi dodaje nam para, która czmycha przed nami w adidasach, jak gdyby ten fragment nie stanowił dla nich problemu.

Dobra, raz się żyje! Ruszam pierwsza, za mną Monia, a na końcu Łukasz. Przejście w rzeczywistości jest mniej straszne niż wygląda z dołu i po kilku minutach jesteśmy po „właściwej” stronie jeziora. Uff, jakie cudowne uczucie, gdy przełamuje się własne lęki!

Wracamy tą samą ścieżką, którą przyszliśmy. Słońce nie ma dla nas litości i pozbawia nas większości energii i wody. Do auta docieramy zmęczeni, ale przeszczęśliwi, że spędziliśmy tyle czasu z Lago di Sorapis.

Lago di Sorapis – warto zapamiętać

• Wyruszaliśmy z punktu Passo Tre Croci szlakiem nr 215 (szlaki w Dolomitach są numerowane i wszystkie mają kolor czerwony 😉 ).
• Nad jezioro warto wybrać się w tygodniu, nawet wtedy jest dużo ludzi, a co dopiero w weekend.
• Na wyjście warto wziąć ze sobą dużo wody, szczególnie w okresie letnim. Po drodze jest strumyk, z którego można zaczerpnąć wody.
• Przy jeziorze znajduje się schronisko Rifugio Vandelli.
• Fragment z przejściem przez skalną ścianę może być bardzo niebezpieczny podczas deszczu (i po nim, gdy skały są mokre i śliskie).

Jeśli spodobał Wam się ten wpis, na pewno spodobają Wam się również inne wpisy z naszych wypraw do Włoch:

• Wschód słońca na Cinque Torri
• Trudne początki w Dolomitach, czyli wyjście na Monte Rite.

Artykuł Lago Di Sorapis – turkus, którego nie zapomnisz pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Nasza organizacja pierwszego poranka nie była idealna. Zanim zjedliśmy śniadanie, zrobiliśmy kanapki, wypiliśmy kawę i spakowaliśmy się, było już grubo po 9. Podjechaliśmy kilka kilometrów, najpierw na drugą stronę rzeki Boite, a później wąską, stromą drogą około 1,5 km do pierwszego miejsca, gdzie mogliśmy zostawić samochody. Te 1,5 km zrobiło nam 100 m różnicy w pionie, więc sami widzicie, o jakiej stromiźnie mówimy. 😉 Chwilę po 9:30 rozpoczęliśmy marsz drogą do góry.

40 minut stromego asfaltu i mogliśmy w końcu zejść na prawdziwy szlak. Po drodze minęliśmy jeszcze ze 2 miejsca, w których mogliśmy spokojnie zostawić auta, ale wcześniej o nich nie wiedzieliśmy, a teraz nikt nie miał już ochoty na schodzenie w dół i przeparkowanie. Nie będę Was zanudzał opowiadaniem, jak wyglądał nasz szlak. Napiszę tylko, że był dość stromy (ale do przejścia). Mniej więcej połowę trasy szliśmy przez las, a ostatni, ponad godzinny fragment, w pełnym słońcu. Na szczyt dotarliśmy około godziny 13, dość mocno zmęczeni – z pewnością brak kondycji i upał dały się nam we znaki.

Dzień dobry na 2181 m n.p.m. 😉

Szczyt Monte Rite nie był sam w sobie fascynujący. Ot, zwykła górka z widokami na inne, mocno eksponowane szczyty. To, co nas natomiast pozytywnie zaskoczyło, to szutrowa droga, którą można było wyjść od drugiej strony góry. W sumie, nawet nie chodzi o samą drogę, ale o to, że niektórzy wyjeżdżali tamtędy na rowerach górskich pod schronisko, które było na szczycie. W temperaturze 30 stopni, na wysokości prawie 2200 m n.p.m.! To było coś!

Na szczycie spędziliśmy około 30 minut. Byliśmy troszkę zmęczeni słońcem, wysokością, na jakiej w ciągu ostatnich 24 godzin się znaleźliśmy (Kraków ~200 m n.p.m. -> Peaio 890 m n.p.m. -> Monte Rite 2181 m n.p.m.), a do tego wyglądało na to, że zbliża się burza! Na muzeum Messnera, które znajduje się na szczycie, nawet nie spojrzeliśmy z ciekawością. Po prostu zaczęliśmy jak najszybciej schodzić w dół, znanym nam już szlakiem, żeby tylko zmoknąć jak najmniej.

Nim rozpędzone krople zaczęły uderzać w nasze głowy, byliśmy już z powrotem w lesie. Szybkie tempo marszu w dół pozwoliło nam dotrzeć do linii drzew zanim deszcz przeniósł się nad naszą górę.

Podsumowanie

Dolomity postanowiły być dla nas pierwszego dnia łaskawe i dać nam nauczkę, żeby nie wychodzić za późno. 5 minut po tym, jak ubraliśmy kurtki i płaszcze przeciwdeszczowe, przestało padać. W zasadzie padało tak krótko, że ziemia pod naszymi stopami nie zdążyła zrobić się śliska (ale na kamienie i korzenie musieliśmy bardzo uważać).

Do samochodów dotarliśmy 7 godzin po naszym starcie, robiąc prawie 16 km i 1100 m przewyższeń. Okazało się, że była to najtrudniejsza wycieczka, jaką przeszliśmy w Dolomitach przez cały tydzień. Być może uda nam się tam kiedyś wrócić, poprawić wynik i zwiedzić muzeum Messnera. 😉

Jeśli spodobał Wam się ten wpis, to z pewnością spodoba Wam się również poprzedni, o naszej wycieczce pod Cinque Torri! 😉

Artykuł Monte Rite, czyli trudne początki w Dolomitach pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

3.00 nad ranem. Dzwoni budzik. Prawie wyskakujemy z łóżek. Serio, rzadko mi się zdarza, żeby w sekundzie wyjść z łóżka. Ale jak jest cel, to człowiek wie, za co się zabrać. Zbieramy się, bo o 3.30 jesteśmy umówieni z Moniką na podziwianie wschodu słońca na Cinque Torri. Mamy lekką obsuwę i wyjeżdżamy 10 minut później. Łukasz, nasz kierowca, widocznie zaspany, skupia się na otworzeniu zaparowanej szyby od mojej strony i najeżdża autem na dosyć duże kamienie, które nie wiadomo skąd się tam nagle pojawiły. 😉 Po jakichś 5 sekundach grozy, zastanawiamy się czy z autem wszystko w porządku, czy dojedziemy na wschód słońca, a przede wszystkim, czy wrócimy za dwa dni normalnie do Polski! Po szybkich oględzinach auta stwierdzamy, że opona wygląda na całą, jednak karoseria z prawej strony przy kole nadaje się do naprawy.

Ruszamy dalej. Przez to wydarzenie znacznie pogarszają się nam humory i modlimy się, żeby nie ujawniła się kolejna usterka* po drodze. Po jakichś 30 minutach dojeżdżamy do wąskiej drogi. Napisałabym, że ostatnia prosta przed nami, ale wcale prosta nie była. Ta wąska droga, w połączeniu z całkowitą ciemnością, trzyma nas mocno w napięciu. Dzięki Bogu, że nie musimy się z nikim mijać. W pewnym momencie widzimy na środku drogi jelenia z ogromnym porożem, który w sekundzie znika w czarnym lesie. Wow, cóż za widok!

Sam na sam z Cinque Torri

Po kilkunastu minutach jazdy pod górę jesteśmy na miejscu. To ciekawe, że większość znanych atrakcji w Dolomitach jest na wyciągnięcie ręki – albo da się do nich dojechać autem, albo kolejką. Parking znajduje się tuż przy samym Cinque Torri, a większość miejsc jest już o tej godzinie zajęta! Wychodzimy z auta, podchodzimy kawałek. Przed nami niewiele widać, ale kiedy tylko się obracamy, naszym oczom ukazały się czerwone smugi na niebie. Niebieska godzina już się zaczęła.

Rozkładamy siebie i aparaty na trawce i szukamy dobrego kadru do zrobienia zdjęć. Wieje chłodem, a za kilka godzin będzie parzyć słońce. Jako największy zmarzluch, narzucam na siebie wszystkie dostępne rzeczy i piję kawę z termosu. Ta jednak wydaje się być nie dość ciepła. Przenoszę więc swoje myśli na wspaniały widok, który mam przed oczami, i próbuję tym zająć swój umył, by nie myśleć o chłodzie. To ewidentnie nie jest dzień Łukasza, bo po kilku zrobionych fotkach kładzie się na karimatę i walczy ze snem. Aż niewiarygodne, że jesteśmy sami. Za kilka godzin będą tu tłumy, ale teraz cieszymy się spokojem i usypiającą ciszą.

Wschód, wschód i po wschodzie

Złota godzina powoli się kończy, a my kierujemy się w stronę schroniska Scoiattoli. Po oględzinach stwierdzamy, że jest jeszcze zamknięte. Robimy kilka zdjęć, po czym Łukasz idzie spać do samochodu. Zostajemy same z Monią, widokami i pragnieniem rozgrzania się w schronisku. Nasze rozważania idą na chwilę w niepamięć, gdy w trawie dostrzegamy świstaka. Szybko włączam aparat i robię podchody mając nadzieję, że nie spłoszę zwierzaka. Chyba wyczuł moje zagrywki i bawi się ze mną w tę samą grę, bo gdy się do niego zbliżam, chowa się na chwilę w krzakach, by zaraz wrócić i popatrzyć, co robię. Gdy stoję, a w zasadzie klęczę na przeciwko niego, on postanawia uśmiechnąć się do obiektywu! Sprawdzam ekranik lustrzanki, ostrość jest! Uff, mamy to! 🙂

Po tych emocjach okazuje się, że schronisko jest już otwarte. Nieśmiało wchodzimy i zamawiamy kawę i croissanta. Siadamy przy oknie z widokiem na Cinque Torri i odlatujemy. Tak trzeba żyć!

Dolomity, schroniska i wesoła muzyczka

Łukasza jak nie było, tak nie ma, więc ruszamy z Monią wyżej, do kolejnego schroniska o nazwie Averau, które znajduje się w zasięgu naszego wzroku. Kilkaset kroków i kilka zdjęć później jesteśmy na miejscu. Nie ma tu jednak nic ciekawego, więc idziemy wyżej do schroniska Nuvolau (nie za dużo tych schronisk?), naszego celu na dziś. Po drodze spotykamy resztę naszej ekipy – Mamę Jolę, Anię, Kamila i Lupo, którzy wybrali inny plan na dzisiejszy poranek. Wyjście, mimo że dosyć krótkie, jest strome, a oliwy do ognia dolewa palące już słońce. Im bliżej schroniska jesteśmy, tym ciekawiej zaczyna się robić. Rozpościerają się wokół nas coraz piękniejsze widoki na góry, lekki wiaterek ochładza nasze rozpalone policzki, a z głośników budynku dobiegają dźwięki wesołej, amerykańskiej muzyki.

Przy schronisku spędzamy naszą przerwę. W międzyczasie dołącza do nas Łukasz, w zdecydowanie lepszej formie niż kilka godzin wcześniej. Kucharz rozkłada kuchnię na zewnątrz, tuż przy wejściu do budynku i zachęca wszystkich zapachem pieczonego mięsa. Ten zapach z nami flirtuje, ale ostatecznie nikt mu nie ulega. Zajadamy się kanapkami i podziwiamy widoczki. Z oddali bije nas blask ośnieżonej, dumnej i rozłożystej Marmolady. Tak trzeba żyć x2!

Wokół Pięciu Wież

Kierujemy nasze kroki pomału w stronę Cinque Torri. Słońce pali już niemiłosiernie, a ludzi jest coraz więcej. To dla nas sygnał, że czas stąd uciekać. Przed sobą mamy widok na Pięć Wież, które są teraz przyćmione przez szczyty piętrzące się za nimi. Po lewej widzimy szczyt Lagazoui, na którym byliśmy dwa dni wcześniej (będzie wpis, nie martwcie się). Docieramy ponownie do schroniska Scoiattoli i robimy krótką przerwę. Tym razem rzuca mi się w oczy fakt, iż są tam kelnerki, które mają mundurki, jak w restauracjach. Ciekawie to wygląda, chociaż widać, jak bardzo jest tutaj komercyjnie. Niestety.

Na deser zostawiamy sobie obchód wokół Cinque Torri. Podziwiamy te majestatyczne Wieże, które z bliska wyglądają na zdecydowanie większe. Przeciskamy się ich zakamarkami i stwierdzamy, że o dziwo nie ma tutaj tak dużo ludzi. Zadzieramy głowy do góry, by popatrzeć na wspinaczy, którzy nie wiem jakim cudem wspinają się tak wysoko. Może kiedyś też spróbujemy? Na razie zostawiamy to pytanie w fazie rozważania i kierujemy swoje kroki pomału do samochodu. 🙂

*Usterka ujawniła się chwilę później, gdy plastikowa osłona przy kole zaczęła „furkotać” przy prędkości ponad 60 km/h. Historia zakończyła się tak, że w przeddzień wyjazdu wstąpiliśmy do warsztatu. Monika wytłumaczyła całe zdarzenie, a Pan Mechanik nie mógł uwierzyć w to, co się stało. Gdy pokazaliśmy usterkę, trochę mu ulżyło. Pokręcił się pod autem i wyciął uszkodzony element. Przy okazji uspokoił nas, że bezpiecznie dojedziemy do Polski. I nie wziął za to ani eurogrosza. 😉

Cinque Torri – podsumowanie:

• Cinque Torri – to jedno z bardziej fotogenicznych miejsc w Dolomitach. Zjeżdżają się tutaj grupy, które szkolą się w fotografii. Sami widzieliśmy jedną z takich grup podczas naszego pobytu, więc jeśli ktoś się interesuje fotografią, to śmiało może tutaj uderzać. 😉
• Parking– to w zasadzie taki umowny parking wzdłuż drogi, przy schronisku Cinque Torri (o którym nie wspomniałam we wpisie). Jest darmowy, ale warto zapamiętać, że dojazd do tego miejsca jest zamknięty dla samochodów w sierpniu w godzinach od 9 do 15. W tym okresie kursuje transport publiczny.
• Taka mała rada od nas, pamiętajcie o zabraniu czołówki na wschód czy zachód słońca w górach.

Artykuł Cinque Torri, czyli Pięć włoskich Wież pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.