Tradycja jest najważniejsza!

Wyjazd sylwestrowy to dla nas tradycja sama w sobie. Naszą stałą ekipą byliśmy na sylwestra już w Szczawnicy, Budapeszcie, nad Jeziorem Czchowskim, w Bieszczadach (tu nas nie było, bo się rozchorowaliśmy) i w Żywcu. W naszych planach zostały już chyba tylko Morze Bałtyckie i Kaszuby. Planowaliśmy Kaszuby, ale w związku z dobrą okazją na nocleg nad morzem, wybraliśmy Kołobrzeg. Nie będę pisał, jak nam te wyjazdy mijają, ale jest to dla wszystkich potrzebny reset i odpoczynek od codziennego pędu życia. Jeśli tylko możecie sobie pozwolić na takie regularne, kilkudniowe wypady, to szczerze polecam!

Wracając nad morze – spodziewałem się, że Kołobrzeg o każdej porze roku oblegany jest przez tłumy ludzi, ale nie było źle. Tej zimy, podobnie jak w całej Polsce, zimy nie było. Przyspieszyło nam to dojazd, który z Krakowa i tak wynosi około 8 godzin i sprawiło, że nad samym morzem, mimo wiatru, było bardzo znośnie. Mogliśmy pospacerować po plaży, porobić zdjęcia, a nawet przeprowadzić dwa treningi biegowe. Taki wyjazd, to połączenie przyjemnego odpoczynku z pożytecznym i aktywnym spędzeniem czasu. 🙂

Morze okazało się dla nas bardzo wdzięcznym obiektem zdjęć. Kołobrzeg zaskoczył nas bardzo pozytywnie. Ten wyjazd przypomniał mi, jak piękne potrafi być Morze Bałtyckie. Było to dla mnie kolejne podejście do nawiązania z nim głębszej relacji. Po wszystkim, wydaje mi się, że nam się udało… 🙂

Artykuł Kołobrzeg – pomysł na sylwestra pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Większość zdjęć tego rzecznego parku, znalezionych w internecie, to ujęcia dronowe rzeki Narwii. No tak, my drona nie mamy. To mogło stanowić problem, ale nie dla nas! Już nie raz przekonaliśmy się, że jeśli coś wygląda ładnie, to nie tylko z powietrza. Zazwyczaj dobre ujęcia występują również na poziomie ziemi, choć trzeba się do nich bardziej przyłożyć. Niezrażeni, ale też słabo przygotowani, pojechaliśmy szukać naszych kolejnych przygód. 😉

Napotkane przeszkody

Mimo, że Narwiański Park Narodowy nie jest duży, mieliśmy problem – gdzie zacząć zwiedzanie? Odpaliliśmy internet i zaczęliśmy poszukiwania. Po krótkiej chwili znaleźliśmy informację, że piesze zwiedzanie warto zacząć od edukacyjnej kładki po rozlewisku Narwii w Waniewie. Jako że mapy wskazały nam w pobliżu informację turystyczną, podjęliśmy decyzję i pojechaliśmy.

Na miejscu trafiliśmy na dwie przeszkody. Jedną z nich był zamknięty punkt informacji, a drugą informacja o zamknięciu kładki ze względu na niski stan wody. Nieco podłamani, cyknęliśmy kilka fotek z brzegu i udaliśmy się do siedziby Parku w Kurowie, żeby dowiedzieć się czegoś więcej.

Jak zwiedzać rzeczny park?

Siedziba w Kurowie to bardzo ładny, biały pałacyk otoczony niewielkim, ozdobnym parkiem z jednej strony i widokiem na Narew z drugiej. Na parterze znajduje się informacja, a na piętrze ekspozycja ze zwierzętami występującymi w Parku.

W informacji dowiedzieliśmy się, że Park można zwiedzać pieszo, ale jest to jeden z gorszych wyborów. Najlepiej Narwiański Park Narodowy zwiedzać łódką i „zatopić się” w kanałach rzecznych, jakie tworzy rzeka Narew. Jako piesi turyści możemy skorzystać z kilku kładek edukacyjnych, wież widokowych i dojechać nad Zerwany Most w Kruszewie. (Jeśli chcecie przeczytać więcej o Zerwanym Moście, to polecamy stronę Atrakcje Podlasia.) Nasze możliwości były dodatkowo ograniczone przez panującą tego lata suszę. Dowiedzieliśmy się również, że najlepszym okresem do zwiedzania Parku jest wiosna.

Mając w planach tak niewiele atrakcji, zdecydowaliśmy się obejrzeć ekspozycję wypchanych i sfotografowanych zwierząt na piętrze. Po kilku dniach polowania z aparatem na różne podlaskie okazy, fajnie było upewnić się co, już mamy na naszych zdjęciach. Chwilę później przeszliśmy się i powygłupialiśmy na „Kładce wśród bagien”. Powiem tylko, że w sierpniu bagien wokół nas po prostu nie było. 🙁

Zerwany Most w Kruszewie

Później pojechaliśmy zobaczyć, wspomniany wcześniej, Zerwany Most w Kruszewie. Od razu Wam powiem, że dojazd autem od zachodu (prawdopodobnie od wschodu też) to jest najgorsza rzecz, na jaką możecie się zdecydować. Ścieżka jest wąska, wyboista, kurzy się niesamowicie, jest sporo konarów i krzaków, które ciężko ominąć. Dodatkowo, nie wyobrażam sobie, jak można się tam wyminąć z innym samochodem, ale na szczęście my nie musieliśmy tego robić. To miejsce nie zrobiło na nas wielkiego wrażenia, ale zrobiliśmy tu jedno z lepszych zdjęć wyjazdu, więc nie będę też narzekał!

Gdy tylko wydostaliśmy się z tego wąskiego gąszczu, z całej tej radości zrobiliśmy sobie sesję na okolicznej drodze, w stronę wioski Pajewo i zakończyliśmy tym samym naszą przygodę w Narwiańskim Parku Narodowym. Trochę krótko, ale można powiedzieć, że był to tylko dzień rozpoznawczy przygotowujący nas na kolejne odwiedziny Podlasia. 😉

Artykuł Narwiański Park Narodowy z wysokości 170cm pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Po szybkim śniadaniu i wypasionych zakupach w Hajnówce ruszyliśmy na samochodowy „podbój” Podlasia. Przed wyjazdem pytaliśmy Was na naszym Facebooku i Instagramie, co warto na Podlasiu zobaczyć. Podesłaliście nam kilka propozycji, a my postanowiliśmy poświęcić cały jeden dzień na „obskoczenie” tych atrakcji. Kraina Otwartych Okiennic, cerkwie i meczety – sami widzicie, że nudów nie było!

Podlasie Prawosławiem stoi

Musicie wiedzieć, że Podlasie jest dość nietypowe jeśli chodzi o religijność. Według danych, do których dotarłem, w powiecie Hajnowskim 70% ludności jest wyznania Prawosławnego. Powiedzieć, że jest to widoczne, to tak, jak nic nie powiedzieć. Każda większa wioska, która ma więcej niż jedną ulicę, posiada swoją cerkiew. I to nie byle jaką! Te cerkwie są przepięknie ozdobione i wymalowane. Mimo iż nie są idealnie zadbane, sprawiają świetne wrażenie.

Kraina Otwartych Okiennic

No dobra, ale my tego wcześniej nie wiedzieliśmy. Po co jechaliśmy przez te wioski? Przecież nie po to, żeby zobaczyć „Jak tu się żyje na tej wsi”. Ino (to nie podlaskie, ale pasuje) skusiła nas Kraina Otwartych Okiennic, czyli trzy wsie o wyjątkowych zdobieniach snycerskich. Te trzy wsie to Trześcianka, Puchły i Soce. My ze względu na dalsze plany odwiedziliśmy te dwie pierwsze, a zamiast do Soc (albo Soców?) pojechaliśmy do Ciełuszek. We wszystkich tych wioseczkach życie toczy się w zupełnie innym tempie. I nie mówię tu o porównaniu z Krakowem czy Przemyślem. Nawet Białowieża wydaje się tętniącą życiem metropolią w porównaniu z tymi wioseczkami. Odniosłem wrażenie, że gdyby nie atrakcja, jaką jest Kraina Otwartych Okiennic i kolorowe cerkwie, mieszkańcy śmiało mogliby zwinąć asfalt (chyba już nawet zaczęli, bo w Puchłach go nie było) i żyć tak, jak 200 lat temu.

Po pięknych atrakcjach, jakie zobaczyliśmy w powiecie Hajnowskim, przyszedł czas na krótki relaks. Wybraliśmy się więc do Zabłudowa na polecane w internecie, kultowe Lody Wasilewski (w końcu mamy sierpień). Nie powiem, że polecamy (w Krakowie można kupić dużo smaczniejsze), ale w porównaniu z tym, co mieliśmy okazję spróbować w innych miejscowościach, były dobre.

Kraina Polskich Tatarów

Kolejnym punktem na liście były dwie miejscowości, wyjątkowe i charakterystyczne na mapie Podlasia. Pierwsza z nich to Kruszyniany. Znajduje się tutaj dość duży, drewniany, zielony meczet. Kształtem przypomina nieco cerkiew. Według opowieści przewodnika, Tatarzy nie potrafili sami wznosić dużych budynków, więc musieli poprosić swoich sąsiadów o wybudowanie miejsca do modlitwy i stąd wziął się dziwny kształt meczetu. Meczet można zwiedzać, fotografować, a przewodnik (z na pamięć przygotowanej 30. minutowej formułki) opowiada o historii Tatarów i ich wiary. Trudno mi to oddać słowami, ale było to jedno z najciekawszych miejsc, jakie spotkaliśmy na Podlasiu. Kawałek za meczetem znajduje się mizar, czyli muzułmański cmentarz.

W niedalekiej okolicy Kruszynian znajduje się drugi meczet – w Bohonikach. Jest mniejszy, ale może dzięki temu bardziej przytulny. Otoczony zielenią i pięknymi kwiatami, w mocno popołudniowym świetle sprawiał cudowne wrażenie. Tutaj podobnie jak w Kruszynianach – wyuczona na pamięć formułka, którą każdemu trzeba powiedzieć. Chwilę zastanawialiśmy się, z czego wynika ta pamięciówka. Wydaje nam się, że przewodnicy obu meczetów nie chcieli niczego pominąć, w jakikolwiek sposób obrazić gości z innych wyznań, a przede wszystkim bezbłędnie zaprezentować to, co najważniejszego mają do pokazania. Wychodzi nieco sztucznie, ale może jeszcze to wypracują. 🙂 Na końcu wsi Bohoniki, nieco na odludziu, znajduje się kolejny mizar.

Podróż za zachodzącym słońcem

To był długi dzień. A wszystko zaczęło się rano, w Białowieży…

Gdy, po opuszczeniu Bohoników, jechaliśmy przez pięknie wyglądającą Sokółkę i dalej, w stronę zachodzącego słońca, myśleliśmy o tym, co tego dnia zobaczyliśmy. Tych atrakcji wystarczyłoby na trzy spokojne dni. Ta wschodnia część Podlasia totalnie nas zaskoczyła. Co prawda, cerkwi mogliśmy się spodziewać, ale tatarska kultura w takiej skondensowanej formie zrobiła na mnie ogromne wrażenie.

Być może to ta inność Podlasia, być może to uśpiona fascynacja kulturą islamską, jaką przeżyłem w Iranie, a być może to najlepsze na świecie placki po węgiersku, jakie zjedliśmy w Krynkach? Nie wiem, ale tego dnia Podlasie przestało być dla mnie tylko punktem na mapie. Tego dnia Podlasie stało się dla mnie miejscem, do którego chcę wracać. Takiej Polski nie znaliśmy i taką Polskę chcemy dalej odkrywać.

Dodam tylko na koniec, że był to dla mnie najlepszy dzień podczas naszej podróży przez Podlasie!

Artykuł Kraina Otwartych Okiennic, cerkwie i meczety pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Gdy podczas planowania zaczęliśmy wypisywać wszystkie miejsca, w których chcielibyśmy się pojawić, okazało się, że tydzień na Podlasie to zbyt mało. Przede wszystkim, zależało nam na naturalnych walorach regionu. Popatrzyliśmy na położenie Parków Narodowych i Parków Krajobrazowych (które często są równie atrakcyjne, a mniej oblegane) i zrobiliśmy długą listę. Większość naszych atrakcji była zlokalizowana w dwóch „obszarach”. Pierwszy to północne krańce Polski – Augustów, Suwałki i Gołdap, a drugi leży nieco bardziej na południe – Łomża, Białystok, Białowieża. Ze względu na mniejszą odległość od Krakowa, wybraliśmy wariant drugi, a punktem startowym miała być Białowieża.

Kierunek -> Białowieża

Już sam dojazd do Białowieży był dla naszych oczu bardzo przyjemny. Mniej więcej od Mińska Mazowieckiego czuliśmy, że powoli oddalamy się od wielkich miast, a droga stawała się coraz bardziej zielona. Poprzecinana rzekami, w tym szerokim Bugiem, dawała nam nadzieję na wspaniałe wakacje. Od Hajnówki rozpoczął się przejazd przez Puszczę Białowieską i śmiem napisać, że byliśmy pod wrażeniem. Wąska droga, biegnąca przez dziki, zarośnięty i gęsty las, poprzecinana co chwilę drogami dochodzącymi raz z jednej, raz z drugiej strony. Spodobało nam się od pierwszego spojrzenia.

Zaczęliśmy spokojnie, od zakupu mapy na kolejne dni (mapa w telefonie to jednak nie to samo, szczególnie gdy co chwilę traci się zasięg, a GPS szaleje), spaceru po Białowieży i od przejścia się po Parku Pałacowym. Ta chwila spaceru pomogła nam jeszcze bardziej rozluźnić się i uspokoić głowy po intensywnych dniach podróży. Przejście całej Białowieży zajęło nam mniej niż godzinę. Podczas spaceru udało nam się dostrzec kilka żab i jednego bobra pływającego w Narewce – zapowiadało się nieźle. Czyżbyśmy znaleźli miejsce, w którym wystarczy BYĆ, żeby odpoczywać?

Rowerem przez Puszczę Białowieską

Przede wszystkim Puszczę Białowieską warto zwiedzać na rowerze. Jest tutaj mnóstwo leśnych duktów i szlaków rowerowych, w tym fragment najdłuższego szlaku rowerowego w Polsce – Green Velo. My przejechaliśmy z Białowieży obok Miejsca Mocy, do Jeziora Topiło i wróciliśmy okrężną drogą do Białowieży. Jechaliśmy szutrowymi, płaskimi drogami, na wypożyczonych rowerach. Z wypożyczalnią rowerów w Białowieży nie będziecie mieć żadnego problemu. Jest ich co najmniej kilka i nawet nie musieliśmy zostawiać kaucji za rowery. 😉 Nam wyszło 56 km i tego dnia to był nasz max. 😉

Pieszo przez Białowieski Park Narodowy

Puszczę zwiedzaliśmy też pieszo. W zasadzie to takie szczególne miejsce w Puszczy Białowieskiej, jakim jest Białowieski Park Narodowy. W biurze PTTK w Białowieży można zapisać się na kilka różnych wycieczek. My wybraliśmy spacer do Dębu Jagiełły. 4 godziny z Przewodnikiem minęły zdecydowanie zbyt szybko. Co prawda kiedyś powiedziałbym, że przynudzał zamiast iść dalej, ale chyba dojrzałem do tego typu zwiedzania. Dowiedzieliśmy się wiele o tym jak rosną różne gatunki drzew, z jakimi chorobami i wrogami się mierzą i jak wygląda życie lasu niezakłócone przez człowieka. Powiem Wam, że dla mnie był to kolejny, interesujący punkt naszego zwiedzania. W czasie tej krótkiej wycieczki dowiedzieliśmy się również, z jakimi problemami borykają się leśnicy i mieszkańcy, co pozwoliło nam lepiej zrozumieć ich problemy. Może zabrzmiało to trochę politycznie, ale ostatnio zwracamy na to większą uwagę niezależnie od miejsca, w którym jesteśmy.

Autem w okolice Białowieży

Autem można odwiedzić kilka miejsc, które pieszo lub rowerem mogą być trudniej dostępne. Jedną z możliwości jest przejazd do Siemianówki i zwiedzenie północnych granic Puszczy oraz Parku. Co prawda do Parku od tamtej strony nie wejdziecie, ale może być to dobre miejsce na spokojny spacer bez turystów. Kolejną propozycją jest przejazd do Polany Żubrów w okolicach miejscowości Teremiski i Pogorzelce – szczególnie rano i wieczorem, w okresie wiosennym, może być łatwo wypatrzyć żubry. My poruszaliśmy się niemal wyłącznie wzdłuż Narewki między Białowieżą i Pogorzelcami. Znajduje się tam wieża widokowa, z której można wypatrywać orliki krzykliwe. Przyznam, że fascynuje mnie fotografia dzikich zwierząt i miałem nadzieję zobaczyć jakiegoś żubra albo orlika. Byliśmy tu tak rano, jak i wieczorem, ale podczas tego wyjazdu nie mieliśmy szczęścia do dzikich zwierząt.

Magia zaklęta w dzikości – Puszcza Białowieska

To, co zobaczyliśmy w Puszczy Białowieskiej, ale i na całym Podlasiu, upewnia nas w przekonaniu, że Polska jest piękna. Czasem nie ma co jeździć daleko, żeby tylko zobaczyć coś nowego i ciekawego. Chyba mogę śmiało napisać, że Puszcza Białowieska nie była najbardziej zaskakującą częścią naszej podróży po Podlasiu. Mogę również napisać, że jest miejscem, do którego chcemy wrócić zimą, wiosną i jesienią! Wydaje mi się, że jest nieco podobna do moich ukochanych Bieszczadów – w każdej porze roku jest w stanie pokazać coś niezwykłego i zaskoczyć na nowo. Nie będą to jednorazowe fajerwerki, ale stały, wysoki poziom „atrakcji”, które dadzą się poznać z różnych stron. I dlatego z pewnością wrócimy do Puszczy Białowieskiej!

Artykuł Puszcza Białowieska – dzikość, która przyciąga pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Ten najbardziej znany widok to Tre Cime di Lavaredo, czyli po prostu „Trzy Szczyty.” Widok znany, lubiany, fotografowany, ale przede wszystkim bardzo wdzięczny w każdych warunkach. Bardzo łatwo jest się tutaj także dostać. W zasadzie nawet nie jest potrzebny samochód (choć ten może pomóc). Z lokalnej „Szczawnicy”, czyli spod Lago di Misurina, można dojechać busikiem (za 4 euro) i dzięki temu zaoszczędzić 26 kolejnych eurasów na wjeździe na płatną drogę.

Płatny odcinek prowadzi chwilę po serpentynach (piękna droga) i wyjeżdżamy nią na wysokość 2320 m n.p.m. Tutaj mamy pierwsze z wielu schronisk wokół masywu (Rifugio Auronzo) oraz spore parkingi dla osobówek, autobusów i kamperów.

Ruszamy!

Gdy tylko zobaczyliśmy zdjęcia innych fotografów z tego miejsca, postanowiliśmy – jedziemy na zachód słońca. Przez kilka dni czatowaliśmy na dobre warunki. Naszym marzeniem było zdjęcie wykonane w złotej godzinie, przy idealnym oświetleniu – takie, które będziemy mogli wywołać na pół ściany. Nie mówiłem o tym zbyt głośno, ale zamarzyłem sobie również zdjęcie szczytów z drogą mleczną. Do tej pory, nie sfotografowałem nigdy poprawnie drogi mlecznej. Zawsze zdjęcie było zbyt ciemne, rozmazane albo zbyt zanieczyszczone innymi źródłami światła. W ramach przygotowań nadrobiłem teorię i uzbrojony w wiedzę postanowiłem spróbować, jeśli zostaniemy w tym miejscu wystarczająco długo.

Już na samym wstępie rozdzieliliśmy się na dwie grupy – turystyczną i fotograficzną. Pierwsza, dwuosobowa, w składzie Mama i Monia, postanowiła okrążyć Tre Cime przeciwnie do ruchu wskazówek zegara, odwiedzając przy okazji 3 kolejne schroniska (Rifugio Lavaredo, Rifugio Antonio Locatelli, Malga Langalm). Druga, czyli Asia i ja, postanowiliśmy pójść w przeciwnym kierunku. Planowaliśmy szybko minąć schronisko Malga Langalm, znaleźć miejsce do fotografowania i czekać na idealne warunki pogodowe.

Nasze kroki skierowaliśmy na bajeczną przełęcz Forcella del Col de Mèdo. Tutaj zobaczyliśmy fotografów strzelających w kierunku poszarpanego masywu Cadini di Misurina. Trochę pozazdrościliśmy im kadru, ale czuliśmy, że zadanie, którego się podejmujemy, jest nieco trudniejsze.

Wstępnie wiedzieliśmy, gdzie chcemy się „rozłożyć” i na jaki kadr liczymy. Mieliśmy to w głowie, ale do wykonania potrzebowaliśmy tego idealnego miejsca. Z przełęczy zeszliśmy do doliny i rozpoczęliśmy poszukiwania 3 alpejskich jeziorek. Chcieliśmy uchwycić szczyty wraz z odbiciami, ale okazało się, że brakuje nam szerokości! Musieliśmy nieco się odsunąć od „Trzech Szczytów”. Postanowiliśmy podążyć w kierunku schroniska Rifugio Antonio Locatelli, skąd kadr stawał się nieco szerszy, ale bardziej majestatyczny.

Tre Cime – w poszukiwaniu idealnych warunków

Przez najbliższą godzinę szliśmy na przełaj, wzdłuż ścieżki, poszukując wymarzonego kadru. Zatrzymywaliśmy się co 50 metrów, patrzyliśmy czy coś nam wychodzi i ruszaliśmy dalej. Czas uciekał, ale mieliśmy wystarczający zapas, żeby bezstresowo się ustawić. Nasze humory psuły jednak chmury, które nie tylko zakrywały całkowicie słońce, ale również utrzymywały się grubą warstwą nad kierunkiem, w którym podążało. Widzieliśmy tylko dwie krótkie przerwy w warstwie chmur – każda na jakieś 5-10 minut, po których słońce znów się schowa.

Po znalezieniu odpowiedniego miejsca, szybko rozłożyłem statyw, wycelowałem aparat i czekałem z wężykiem spustowym na odpowiedni moment. W tym samym czasie Asia przechadzała się raz w jedną, raz w drugą stronę, szukając ciekawych kadrów w innym kierunku oraz robiąc insta stories na naszego Instagrama.

W końcu słońce, chmury i Dolomity zlitowały się nad nami! Tak jak szacowaliśmy, dostaliśmy 2 razy po 5 minut czasu na zrobienie zdjęć o zachodzie.

Niebieska godzina i gwieździste niebo

Kiedy tylko słońce schowało się za Monte Rudo, ruszyliśmy w drogę powrotną. Staraliśmy się w międzyczasie skontaktować z Mamą i Moniką, ale po prostu nie mieliśmy zasięgu. Szybkim krokiem dotarliśmy z powrotem na przełęcz Forcella del Col de Mèdo, cały czas podziwiając niebiesko-fioletowe niebo ozdobione malutkimi chmurkami.

Dotarliśmy do samochodu, cały czas nie mając kontaktu z Pierwszą Grupą. Zaczęliśmy się już martwić, gdy nagle dostaliśmy informacje – Dziewczyny są 1,5 godziny za nami, po tym jak zmieniły delikatnie swoje plany. Co mogliśmy zrobić? Rozłożyłem statyw i zacząłem fotografować zachmurzone niebo i nocne szczyty masywu Cadini di Misurina. Im dłużej robiłem zdjęcia, tym bardziej zauważałem, że chmury się rozwiewają. Ostatnie zdjęcia, jakie zrobiłem, gdy Mama i Monika dochodziły do samochodu, były już ich niemal pozbawione. Te zdjęcia nie są perfekcyjne, ale to najlepsze zdjęcia nocnego nieba, jakie do tej pory zrobiłem. Dobrze, że Dziewczyny zmieniły plany! 🙂

Artykuł Tre Cime di Lavaredo – ikona Dolomitów pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Nasza organizacja pierwszego poranka nie była idealna. Zanim zjedliśmy śniadanie, zrobiliśmy kanapki, wypiliśmy kawę i spakowaliśmy się, było już grubo po 9. Podjechaliśmy kilka kilometrów, najpierw na drugą stronę rzeki Boite, a później wąską, stromą drogą około 1,5 km do pierwszego miejsca, gdzie mogliśmy zostawić samochody. Te 1,5 km zrobiło nam 100 m różnicy w pionie, więc sami widzicie, o jakiej stromiźnie mówimy. 😉 Chwilę po 9:30 rozpoczęliśmy marsz drogą do góry.

40 minut stromego asfaltu i mogliśmy w końcu zejść na prawdziwy szlak. Po drodze minęliśmy jeszcze ze 2 miejsca, w których mogliśmy spokojnie zostawić auta, ale wcześniej o nich nie wiedzieliśmy, a teraz nikt nie miał już ochoty na schodzenie w dół i przeparkowanie. Nie będę Was zanudzał opowiadaniem, jak wyglądał nasz szlak. Napiszę tylko, że był dość stromy (ale do przejścia). Mniej więcej połowę trasy szliśmy przez las, a ostatni, ponad godzinny fragment, w pełnym słońcu. Na szczyt dotarliśmy około godziny 13, dość mocno zmęczeni – z pewnością brak kondycji i upał dały się nam we znaki.

Dzień dobry na 2181 m n.p.m. 😉

Szczyt Monte Rite nie był sam w sobie fascynujący. Ot, zwykła górka z widokami na inne, mocno eksponowane szczyty. To, co nas natomiast pozytywnie zaskoczyło, to szutrowa droga, którą można było wyjść od drugiej strony góry. W sumie, nawet nie chodzi o samą drogę, ale o to, że niektórzy wyjeżdżali tamtędy na rowerach górskich pod schronisko, które było na szczycie. W temperaturze 30 stopni, na wysokości prawie 2200 m n.p.m.! To było coś!

Na szczycie spędziliśmy około 30 minut. Byliśmy troszkę zmęczeni słońcem, wysokością, na jakiej w ciągu ostatnich 24 godzin się znaleźliśmy (Kraków ~200 m n.p.m. -> Peaio 890 m n.p.m. -> Monte Rite 2181 m n.p.m.), a do tego wyglądało na to, że zbliża się burza! Na muzeum Messnera, które znajduje się na szczycie, nawet nie spojrzeliśmy z ciekawością. Po prostu zaczęliśmy jak najszybciej schodzić w dół, znanym nam już szlakiem, żeby tylko zmoknąć jak najmniej.

Nim rozpędzone krople zaczęły uderzać w nasze głowy, byliśmy już z powrotem w lesie. Szybkie tempo marszu w dół pozwoliło nam dotrzeć do linii drzew zanim deszcz przeniósł się nad naszą górę.

Podsumowanie

Dolomity postanowiły być dla nas pierwszego dnia łaskawe i dać nam nauczkę, żeby nie wychodzić za późno. 5 minut po tym, jak ubraliśmy kurtki i płaszcze przeciwdeszczowe, przestało padać. W zasadzie padało tak krótko, że ziemia pod naszymi stopami nie zdążyła zrobić się śliska (ale na kamienie i korzenie musieliśmy bardzo uważać).

Do samochodów dotarliśmy 7 godzin po naszym starcie, robiąc prawie 16 km i 1100 m przewyższeń. Okazało się, że była to najtrudniejsza wycieczka, jaką przeszliśmy w Dolomitach przez cały tydzień. Być może uda nam się tam kiedyś wrócić, poprawić wynik i zwiedzić muzeum Messnera. 😉

Jeśli spodobał Wam się ten wpis, to z pewnością spodoba Wam się również poprzedni, o naszej wycieczce pod Cinque Torri! 😉

Artykuł Monte Rite, czyli trudne początki w Dolomitach pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Największym wyzwaniem w planowaniu celów długoterminowych, a takim był ultramaraton, jest dla mnie systematyczność przygotowań. Przede wszystkim musiałem jakoś dobrze przepracować zimę. Najbardziej bałem się błota i przewyższeń, jakie będą na ultra. Nie dystansu, bo dystans wydawał się w zasięgu. Skoro 1,5 roku wcześniej przebiegłem maraton, a przez ten czas trochę pracowałem, dołożenie 10 kilometrów wydawało się łatwizną. Błoto i przewyższenia! Taki był plan. Jak można to wytrenować? Nie wiedziałem, ale zapisałem się na serię biegów Grand Prix Krakowa w biegach górskich na dystansie 11,7 km z prawie 500-metrami przewyższenia. Seria 5 biegów od listopada do początku marca. Idealnie na zimę. Dlaczego nie wybrałem więcej? Bałem się zimowych, mroźnych warunków, w których przebiegnięcie 23,2 km i ponad 900 metrów przewyższeń może być poza moim zasięgiem. I zamiast trenować do ultramaratonu, po prostu zrezygnuję.

Dodatkowo postanowiłem w końcówce stycznia wystartować w Zimowym Maratonie Bieszczadzkim i sprawdzić się na dłuższym dystansie w terenie. Tutaj, niestety, wyeliminowała mnie choroba. Wolałem poważniej nie ryzykować zdrowia dla samego udziału w biegu, szczególnie, że ukończenie w tym stanie było bardzo wątpliwe. Pierwszy raz zrezygnowałem z biegu, na który się zapisałem, za który zapłaciłem. Bolało. Siedziałem ubrany w strój biegowy, smarkając i kichając, i obserwowałem wyniki online na ekranie komputera.

Poza tym jednym epizodem, zima minęła spokojnie. Wystartowałem we wszystkich biegach Grand Prix Krakowa. Nawet tydzień po chorobie byłem w stanie biec i uzyskać całkiem przyzwoity wynik. Mimo tych startów nie czułem, żebym zimę przepracował dobrze. Brakowało długich wybiegań, przewyższeń, brakowało podbiegów i interwałów.

Wiosna – czas prawdziwych przygotowań

Wiosną zabrałem się za siebie. Wystartowałem w Półmaratonie dookoła Jeziora Żywieckiego. Wróciliśmy tutaj z chłopakami po dwóch latach i każdy zrobił życiówkę na tym biegu. Byłem bardzo zadowolony z mojego wyniku, mimo, że niewiele zabrakło do pobicia 1:45:00 – miałem 1:46:22 (za pierwszym razem 1:54:02, więc super poprawa!).

Trzy tygodnie później był Cracovia Maraton, do którego podchodziłem totalnie na luzie. Chciałem zrobić swoje. Pogoda spłatała w tym roku psikusa. Cały bieg odbywał się w deszczu i niewysokiej temperaturze. Ja natomiast postanowiłem, co kilka kilometrów opowiadać, co czuję i jak mi się biegnie. Relacje na instagramie były może nieco zbyt emocjonalne, ale tak to przeżywam podczas biegu… Znów 38. kilometr to była moja mała ściana, ale mimo to… 3:50:22. Tak dobrego rezultatu nie mogłem się spodziewać!

Minął maj i nadszedł w końcu ten dzień! Na moje pierwsze ultra wybrałem Ultramaraton Wyszehradzki. Zamiast na 21 km, miałem wystartować na 55 km w moim rodzinnym Przemyślu. Wiedziałem w zasadzie, czego się spodziewać. Pierwsze 13 kilometrów wygląda, tak samo, jak krótsza trasa. Tutaj kumulowała się połowa przewyższeń na trasie. Dalsza część prowadziła głównie po płaskim – często po asfalcie z „krótkimi” wybiegami i zbiegami do okolicznych fortów. Te krótkie odcinki do i z fortów, to 3-5 kilometrów szutrowej, często dość stromej drogi. Bardziej niż tych przewyższeń, obawiałem się długich odcinków odsłoniętego asfaltu. Jak się później okazało – słusznie.

Gotowi na ultramaraton? Start!

Wystartowaliśmy o 7 rano. Już o tej porze było ponad 25 stopni Celsjusza. Pierwsze, co mnie zaskoczyło, to fakt, że niemal wszyscy pod Przemyski zamek podchodzili. To nie jest super stroma górka, ale nauczony doświadczeniem – nie wyrywałem się przed szereg. Robiłem to, co inni. Jak oni szli, to i ja, jak oni biegli – to i ja. Podchodziliśmy niemal każdą górkę, a po prostej i w dół biegliśmy. Kilometry uciekały, a tętno trzymało się super nisko. Na tyle nisko, że nie powinny mi się zrobić zakwasy – myślałem. To był dobry plan na taki długi dystans.

Gdy wybiegliśmy z lasu w okolicach 18. kilometra, temperatura dochodziła do 30 stopni. Była dopiero 9 rano, a żar już lał się z nieba. Jeszcze tego nie wiedziałem, ale to właśnie w związku z tym słońcem, miała się rozegrać najtrudniejsza walka. Około 20. kilometra użyłem pierwszego shota magnezowego. Jeszcze nie miałem przypadłości skurczowych, ale zaplanowałem użycie po 20 i 40 kilometrach, właśnie po to, żeby nie wystąpiły. Miesiąc wcześniej na maratonie, od 35. kilometra, nawet jeśli chciałbym przyspieszyć – nie mogłem. Czułem wtedy, że lekki zryw spowoduje momentalny skurcz i wykluczy mnie z dalszej walki o dobry czas. Nie chciałem powtórki i tego strachu czy dam radę.

Kilometry uciekały, a mi biegło się coraz ciężej. W punkcie odżywczym (z limitem 4,5 godziny) na 30. kilometrze wypiłem ponad litr płynów. Kto biegał, ten wie, że z taką ilością w żołądku biegnie się dość ciężko. Ja jednak tego kosmicznie potrzebowałem. Byłem po 3,5 godzinie biegu. Tak jak przed startem śmiałem się, że trudno byłoby nie dobiec do tego miejsca w limicie, tak teraz wydawało mi się to całkiem prawdopodobne. Do tej pory cały czas biegłem, gdzie tylko była możliwość, a jednak miałem tylko godzinę przewagi. Trochę mało…

Pomoc potrzebna!

W okolicach 33. kilometra, pierwszy raz musiałem przejść do marszu na prostej. To było coś, czego podczas przygotowań nie przewidziałem. Byłem pewny, że nawet przy bardzo dużym zmęczeniu będę w stanie truchtać w tempie 8:00 min/km. Nie byłem. Dodatkowo, stopy zaczynały odczuwać ogromny dyskomfort na asfalcie. Na to też nie byłem przygotowany. Wcześniej w butach, które miałem na nogach robiłem dystanse około 30 km, ale zawsze biegałem po miękkim terenie. Tutaj miałem już, co najmniej 10 km zrobione po asfalcie/ostrych kamieniach. Stopy zwyczajnie nie były przyzwyczajone, aż do takiej twardości podłoża. Musiałem iść. Po kilkuset metrach jakoś odzyskałem siły i zacząłem znowu powoli truchtać. Jednak od tego momentu, trucht i marsz rozkładały się mniej więcej po połowie.

Po 35. kilometrze poczułem zbliżający się skurcz. Szybko sięgnąłem po kolejny shot magnezowy. Takiego niedoboru magnezu się nie spodziewałem, ale miałem w zanadrzu, a raczej u supportu dodatkowe ampułki. Supportem była oczywiście Asiula. Czekała na 36. kilometrze. Doładowała mnie wodą, coś zjadłem, zmierzyłem cukier i byłem gotowy lecieć dalej. Powoli, ale do przodu. To spotkanie spowodowało, że wstąpiły we mnie nowe siły.

Zresztą nie tylko spotkanie z Asią tchnęło we mnie nowe siły. Bardzo pozytywnie zaskoczyli mnie ludzie, którzy pomagali tak, jak mogli. Ci, co podlewali ogród, widząc biegacza, biegli, żeby polać i pomóc trochę w upale. Ci, którzy kosili trawę, biegli po butelki z wodą i wystawiali w kubeczkach, żeby każdy mógł skorzystać. Dzięki nim, nie było czuć tych 33-35 stopni, jakie były wokół. A może było czuć, ale po prostu było łatwiej wytrwać?

Puk, puk. Kto tam? Kryzys.

40 kilometrów minęło, a mnie opuściły wszystkie siły. Od tego momentu, po 5 godzinach biegu w takim upale, jedyne o czym myślałem, to o tym, żeby po prostu zrezygnować. Bolały mnie stopy z butów, kark stawał się coraz bardziej sztywny z odwodnienia, kamizelka ciążyła na plecach, a słońce nie przestawało świecić. Szkoda mi jednak było tego włożonego wysiłku, a dodatkowo Asia dopingowała i supportowała mnie, co kilka kilometrów.

Szedłem do przodu. Powoli, ale na asfalcie starałem się utrzymywać tempo 9:00-9:30 min/km. To w sumie nie było, aż tak wolno. Takie tempo, to nieco szybciej od zwykłego piechura w mieście, który idzie w tempie 10:00 min/km, albo od średniej, jaką liczy się w górach – 12:00 min/km. Gdy tylko doganiałem jakąś parę biegaczo-chodziarzy, podczepiałem się za nich i przysłuchiwałem rozmowom. Na tym etapie zmęczenie było tak duże, że potrzebowałem słów otuchy, nawet tych nie kierowanych do mnie. Jeśli biegacze rozmawiali na tematy inne niż bieg, czułem się jeszcze lepiej. Zapominałem o biegu i stawałem się obserwatorem opowiadanych historii…

Ten stan trwał ponad 10 kilometrów. W międzyczasie, na 45. kilometrze znów poczułem skurcze. Shot numer 3 poszedł w ruch. Jeszcze trochę maszerowałem i powoli zacząłem uświadamiać sobie to, że zbliżam się do mety. Odzyskiwałem siły. Powoli, ale jednak coraz bardziej wyraźnie czułem, że znów mogę biec. Wolno, ale jednak. Podchodzenie pod Kopiec Tatarski wspominam już jako przyjemne. Stawiałem kroki jeden za drugim, coraz szybciej. W końcu, zacząłem truchtać do góry! Pierwszy raz na całej trasie biegłem do góry, bo miałem jeszcze zapasy energii. Zbiegłem trasą downhillową, wyprzedzając dwóch innych biegaczy, którzy patrzyli na mnie jak na wariata.

Kończymy ten ultramaraton!

Trasa w dół uliczkami Przemyśla, mimo bólu stóp, poszła mi bardzo sprawnie. W tym miejscu ścigałem się już tylko sam ze sobą. Na mecie chciałem wyglądać na tego, któremu się udało, na tego, którego słońce i trasa nie zdołały pokonać. Z każdym krokiem było coraz bliżej, a ja czułem że jestem już prawie na mecie. Ostatni zbieg. 150 metrów do mety. I nagle poczułem. Dogonił mnie. Uciekałem przed nim tyle czasu, a on mnie dopadł. Skurcz był krótki, ale wyraźny. Musiałem zwolnić, żeby wbiec na metę bez grymasu bólu.

Tyle czasu myślałem, jaki gest wykonam kończąc pierwszy ultramaraton? Padnę na ziemię pokazując jak było ciężko? A może podniosę rękę w geście zwycięstwa i siły? Była jeszcze ta poza „olimpijska” – z rozłożonymi ramionami na boki, kojarząca się ze zwycięzcą przecinającym wstęgę linii mety. Co wybrać? Pytania tłukły się w głowie, ale walka ze skurczem na ostatnich metrach, całkowicie wybiła mi te myśli z głowy. Na mecie czekali na mnie Asiula i Krzysiek. Krzysiek zdążył ukończyć trasę na dystansie 21 km, wykąpać się, ogarnąć, odpocząć, zjeść i nabrać na nowo sił, mimo tego, że startował 2 godziny później niż ja. Wbiegłem na metę. Chyba rozłożyłem ręce na boki, ale tego nie pamiętam. Byłem kosmicznie zmęczony, ale satysfakcja z ukończenia była równa wysiłkowi w to włożonemu.

Mój zegarek pokazał 56,21 km. Czas? 7:31:51. Niewiele zabrakło i byłoby 2 razy więcej niż na maratonie. Jest jeszcze trzecia liczba, którą warto wspomnieć. 5943. Tyle spaliłem kilokalorii. Zmęczenie? Nawet nie. Czułem, że wypaliłem całą dostępną energię, ale ani zakwasy, ani bóle mięśniowe nie były dla mnie problemem. Musiałem jednak spędzić kilka godzin w łóżku. Nie ze zmęczenia, a z odwodnienia. Szacuję, że podczas całego biegu wypiłem około 2 litry izotoników i 4 litry wody, ale przy tej pogodzie było to wciąż zbyt mało.

Tak, zostałem ultrabiegaczem*!

Gdy przez rok robiłem zdjęcia codziennie, nauczyłem się nieco wytrwałości. Nie chciałem jednak na tym poprzestać w tej nauce. Kolejnym krokiem było rozpoczęcie innego długodystansowego projektu. Ultramaraton był mi potrzebny, żeby znów udowodnić sobie samemu, że mogę pracować miesiącami nad ważnym dla mnie celem. Ta gwiazdka w tytule to nie przypadek. Nie czuję się wielkim biegaczem, nie bardzo czuję się również ultramaratończykiem. Przebiegłem tylko jeden ultramaraton (dystans większy niż 42 195 m). A w zasadzie powinienem napisać – pokonałem. Bo z bieganiem, jak mogliście przeczytać, to aż tak wiele wspólnego nie miało. Podejrzewam, że 1/4, a może i 1/3 przeszedłem. Może powinienem się w takim razie nazywać ultrachodziarzem? A może jednak ultramaratończykiem, nawet jeśli zabrzmię jak uczeń „zerówki”, chwalący się, że chodzi już do podstawówki?

Artykuł Jak przebiegłem ultramaraton? pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Cały problem naszego wyjazdu stanowiło to, że każdy dzień mieliśmy wstępnie z góry zaplanowany. Wypożyczenie auta, przejazd przez Costa da Morte, Corune, północne zakątki, Picos de Europa, zwrot samochodu. Ostatni nocleg na północy, podobnie jak zwrot samochodu, mieliśmy zaplanowany w Gijonie, prawie 100 km od Picos de Europa. Na wycieczkę został nam tylko jeden dzień – 10 października. W zasadzie tylko przez 5 minut rozważaliśmy co się stanie, gdy będzie padać i nie będziemy chcieli w tych warunkach przejść Ruta del Cares. I chyba przypadkiem odłożyliśmy te rozważania w daleką i niezbadaną przyszłość.

Sam wyjazd z Gijonu okazał się bardziej problematyczny niż się spodziewaliśmy. Niby to niecałe 100 km, ale w korkach wyszło nam prawie 2 godziny jazdy w jedną stronę. Do tego dojście do samochodu zaparkowanego poza strefą – kolejna godzina. A weź tu człowieku wstań w tej leniwej Hiszpanii wcześnie rano, gdy jeszcze wszędzie jest ciemno?!*

*- W Hiszpanii jest ta sama strefa czasowa co w Polsce, ale przez szerokość geograficzną różnica wschodu słońca w Gijonie i Krakowie wynosi 1 godzinę. Nie przeszkadza to Hiszpanom, żeby przesunąć dzień o 3 godziny na rzecz dłuższego snu rano. Po ponad tygodniu w tym klimacie, zaczęło nam się nieco udzielać.

Ruszamy!

Wyjście na szlak zaczęliśmy nieco spóźnieni (11 vs planowana 9 rano), ale przynajmniej dzień zapowiadał się fantastycznie, a my czuliśmy moc, żeby to wykorzystać! 🙂

Nasza moc skończyła się jednak na pierwszym, dość stromym podejściu… I w sumie nie wiem, czy problemem była stromizna, czy rozgrzewające się na pełny regulator słońce.

Patrząc jednak obiektywnie, tylko dwa pierwsze kilometry były strome. Reszta dość łagodnie szła raz ku górze, raz ku dołowi, odkrywając przed nami swoje piękno. Co chwilę rozciągały się nowe widoki, czubate szczyty, wiszące mostki i prześwitujące tunele. Im dalej szliśmy, tym bardziej zachwycały nas, nieświadome otaczającej je niezwykłości, kozy. Całość tworzyła klimat, jakiego wcześniej trochę się nie spodziewaliśmy, a którego bardzo potrzebowaliśmy, żeby nasza podróż po Hiszpanii była pełna.

Czas na powrót

Niech nie zmyli Was to, że trasa to tylko 3 godziny w jedną stronę. Przez palące słońce, przed którym nie było ucieczki, pod koniec byliśmy zmęczeni jak po niejednym tatrzańskim szczycie. Większość osób właśnie w tym miejscu decydowała się na powrót taksówką do samochodu albo nocleg. My jednak zdecydowaliśmy się wrócić pieszo i to była decyzja jak rzut lotką w sam środek tarczy!

Chylące się ku zachodowi słońce sprawiło, że wszystko stało się bardziej pomarańczowe i majestatyczne. Wcześniej ostre i mocno odbijające szczyty, stały się łagodniejsze i przyjemne dla naszych obiektywów. Niektóre z nich rzuciły na nas długie cienie, dzięki czemu mogliśmy spokojnie odpocząć przed palącym słońcem. Im dalej w wieczór, tym (i tak niewielki) ruch turystyczny malał coraz bardziej, a płynąca dołem kanionu rzeka Cares szumiała bardziej kojąco.

Powrót do Gijonu to wyścig z godziną zamknięcia wypożyczalni samochodów. Wpadliśmy na miejsce w ostatnich 10 minutach, w zasadzie nie załatwiliśmy nic, ale przynajmniej zostawiliśmy samochód we wskazanym miejscu i spokojnym krokiem udaliśmy się na zasłużony odpoczynek.

Ta wycieczka była dopełnieniem naszych wakacji, dalej była już tylko miejska dżungla Oviedo i Madrytu. A my postanowiliśmy wrócić w Picos de Europa jak najszybciej, na dłużej i wyjść wyżej niż do tej pory.

Picos de Europa – wskazówki

• Jak już wspomniałem, przeszliśmy trasą Ruta del Cares. Wędrówkę rozpoczęliśmy w Poncebos, dotarliśmy do Cain, po czym wróciliśmy do punktu wyjścia – zajęło nam to ok 7 godzin.
• Bez większych problemów zaparkowaliśmy w Poncebos (nie było tam żadnych opłat za parking), ale im później, tym trudniej zaparkować (jak w większości miejsc).
• Nie jesteśmy pewni, ale do Poncebos chyba jeżdżą busy (być może, że tylko w okresie letnim).
• Na całej trasie nie występują żadne ułatwienia (sklepy, schroniska, knajpy). Przybytki luksusu pojawiają się dopiero w Cain. Na trasie udało nam się nabrać wody w strumieniu oraz w Cain w rzece Cares.
• Nie polecamy trasy osobom z ciężkim lękiem wysokości – urwiska robią dobrą robotę, ale nie dla wszystkich.
• Wybierzcie dobre obuwie! Adidasy z miękką podeszwą nie sprawdzą się na ostrych kamieniach, które występują na zdecydowanej większości trasy!

Tak kończy się nasza relacja z Hiszpanii. Spisanie naszych wspomnień i obrobienie zdjęć zajęło nam zdecydowanie za dużo. Teraz możemy zacząć aktywnie planować kolejne wspaniałe wakacje. Wpadajcie do nas, żeby się przekonać, gdzie nas nogi zaprowadzą. 😉

Artykuł Picos de Europa – Szczyty Europy pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Tutaj musimy się na chwilę cofnąć do tego, jak wyobrażaliśmy sobie naszą podróż. Mimo, że planowaliśmy wakacje po sezonie nad oceanem, to spodziewaliśmy się znaleźć miejsca, w których spokojnie się wykąpiemy. Potrzebowaliśmy strojów kąpielowych, klapek, ręczników. Dołóżmy do tego kosmetyki. Dużą ilość sprzętu potrzebną do zrobienia “zdjęć życia”… Połączmy to z informacją o tym, że podróżowaliśmy z dwoma plecakami, które mieściły się w bagażu podręcznym. Chyba już wiecie, na czym musieliśmy zaoszczędzić… Najdalej w połowie wyjazdu musieliśmy wszystko wyprać. 😉

Okazało się, że A Coruña idealnie wpisuje się w nasze założenia:
– blisko, żeby wrócić na Costa da Morte,
– wystarczająco dużo atrakcji, żeby nie utonąć w morzu nudy, jeśli plan byłby dobrze zrealizowany,
– pralka u naszego gospodarza 😉

Plany planami, a rzeczywistość sobie …

Gdy dojeżdżaliśmy do A Coruñi, plan mieliśmy zrealizowany niemal co do joty. Postawiliśmy na spokojne zwiedzanie i na zanurzenie się w lokalnej kulturze.

Stolica prowincji, mimo że niemal trzykrotnie większa od Santiago de Compostela, wydała się nam „mniej” tłoczna. Co prawda, obiektywnie patrząc, było tutaj więcej ludzi, ale turystów z aparatami już zdecydowanie mniej. Dla nas było to o tyle przyjemne, że mogliśmy lepiej zasmakować jak to jest być Galicjaninem.

Dwa dni w Coruñi minęły nam na powolnych spacerach, jedzeniu tapas i piciu kawy. Sielankę tego miejsca dopełniła religijna procesja, w jakiej, drugiego dnia po południu, powolnym krokiem, poruszali się mieszkańcy miasta. Byli wśród nich i ci najmłodsi, i ci najstarsi. Przyodziani w stroje od wystawnych, po żałobne. Maszerowali, grali na dudach, bębnach i innych instrumentach. Rytm, jaki wybijali, został nam w głowach aż do tej pory. Na moment zatrzymali się, a stojący w wąskiej uliczce chór zaśpiewał dostojnie na cześć Maryi. Atmosfera była bardzo podniosła. To jedno z tych wydarzeń w podróży, które bardzo mocno utkwiło nam w pamięci.

Wysuszywszy pranie, ruszyliśmy w dalszą drogę, powoli kierując się w stronę Gijonu i Picos de Europa. Ale to historia na kolejne dwa wpisy. 🙂

Artykuł A Coruña – krótki odpoczynek w podróży pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Zapewniam Was, że powoli ogarniamy się po zimowym śnie (od gór), styczniowych chorobach i zapieprzu dnia codziennego. Śmiało zapewniam: zaczynamy się rozpędzać. Nasze plany na rok 2019 są spore, ale do docelowego tempa chcemy dojść spokojnie, żeby się nie zniechęcić. Póki co zaczęliśmy od realizacji „góry raz w miesiącu” (śmiesznie mało? to spróbuj!). W styczniu się nie udało (trudno, każdy ma w swoim życiu jakąś porażkę), ale luty „odhaczony”!

To wyjście było wyjątkowo krótkie. Wystartowaliśmy z Zarabia w Myślenicach i tam, też wróciliśmy. Krótka pętelka zielonym szlakiem przez Chełm i zejście czerwonym przez Uklejną. 4 godziny według mapy. Dla nas, ze zdjęciami, przerwami i pogaduszkami 30 minut więcej.

Dla nas najważniejsze to to, że odpoczęliśmy i odetchnęliśmy świeżym powietrzem. Sam szlak polecamy tym, którzy mają tylko pół dnia, ale chcą rozruszać kości w jakimś Beskidzie. 😉

Miłej końcówki tygodnia i super weekendu!

Artykuł Myślenice – Chełm – krótki spacer pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.