Trasa: A Coruña  - Ferrol - Cedeira - San Andres de Teixido -  
Faro da Cabo Ortegal - Faro da Estaca de Bares - As Catedrais

Ferrol

8 października

Bardzo wąskie, kręte i strome uliczki portowego miasteczka Ferrol, zaprowadziły nas prosto pod bramę ruin zamku San Felipe. Długo zastanawialiśmy się czy jest sens tutaj przyjeżdżać, żeby zobaczyć tylko tę atrakcję. Po zwiedzeniu stwierdziliśmy, że to była świetna decyzja.

Ruiny zamku zachowane są w całkiem dobrym stanie. Korytarze wiją się i prowadzą od jednego pomieszczenia do drugiego. Po zwiedzeniu parteru, wyszliśmy poziom wyżej. Z góry podziwialiśmy widoki na pagórki, miasto i płynącą tuż obok rzekę Ferrol. Jest to genialne miejsce na oglądanie wypływających z portu statków, które dosyć wąskim przesmykiem zmierzają w kierunku szerokich wód Oceanu Atlantyckiego.

Cedeira

Z Ferrolu ruszyliśmy w stronę kolejnej małej miejscowości – Cedeiry. Wpadliśmy w zasadzie na kawę, a przy okazji przeszliśmy się kawałek promenadą.

Tutaj mała dygresja. Jako kawosze, idealnie wpasowaliśmy się w hiszpańską kulturę picia kawy. Często, podczas planowania wyjazdu w różne miejsca, zastanawialiśmy się, gdzie napijemy się kawy. Był to dla nas wyznacznik podróży. A prośbę: una cafe solo y con leche*, opanowałam po dwóch dniach do perfekcji, sprawiając uśmiechy na twarzy hiszpańskich baristów. Często też zapuszczaliśmy się do jakiejś miejscowości tylko po to, żeby zrobić sobie przerwę na kawę, a później przespacerować się jeszcze chwilę po mieście. Wszędzie kawa była równie pyszna i w każdym miejscu dostawaliśmy do niej coś słodkiego ekstra! Tak było i w tym przypadku. 🙂

*kawa czarna i kawa z mlekiem

San Andres de Teixido

Nazwa San Andres de Teixido pojawiła się kilkukrotnie, gdy poszukiwaliśmy atrakcji w tym rejonie Hiszpanii. Jak się okazało, San Andres de Teixido to wioska, a całe „zamieszanie” rozgrywa się wokół…. kościoła św. Andrzeja (Igrexa de Santo Andre de Teixido).

Gdy przyjechaliśmy na miejsce, czekał już na nas duży, wybetonowany specjalnie pod turystów, parking. Wysiedliśmy z auta i po kilku krokach zobaczyliśmy niewielkich rozmiarów wioskę. Dwa domy na krzyż. Jak się okazuje ta miejscowość ma kilkudziesięciu mieszkańców! Po chwili ujrzeliśmy kościół, który znaliśmy już trochę ze zdjęć. Na żywo wyglądał o wiele lepiej. Na zewnątrz biel miesza się z brązowymi „ciapkami”. W środku jest dosyć ubogo wyposażony, jednak wzrok przyciąga bardzo ładny ołtarz z figurką św. Andrzeja.

Według legendy panującej wśród Galisyjczyków, jeśli za życia człowiek nie odbędzie pielgrzymki do tego kościoła, jego dusza po śmierci musi powędrować najpierw tutaj. I taką wędrówkę to my rozumiemy. 😉

Fantastyczną sprawą jest położenie wioski, która została zbudowana na klifach. Po wyjściu z kościoła poszliśmy wydeptaną ścieżką w tę dzikszą, zarośniętą stronę. O ile w „centrum” byli turyści, tak kawałek dalej byliśmy totalnie sami. Jedynymi towarzyszami była pani krowa i cielaczek. Nie znaleźliśmy Świętego Źródła, ale to, co zobaczyliśmy, w pełni nas usatysfakcjonowało.

Północ Hiszpanii – w drodze

W podróży, pomiędzy San Andres de Teixido a Przylądkiem Ortegal, zatopiliśmy się w intensywnej zieleni drzew rosnących po obu stronach drogi. Następnie naszym oczom ukazał się niesamowity widok na Ocean Atlantycki. Na klifach, tuż przy głównej drodze, wygrzewały się konie i krowy. Niektóre beztrosko przegryzały trawę i pozowały do zdjęć. Warto zapamiętać, że to miejsce nazywa się Mirador Chao do Monte.

Jadąc dalej mieliśmy wrażenie, że jesteśmy na Islandii. Tam były mchy dookoła, a tutaj połacie zielonej trawy i pustkowie. No może nie takie zupełne pustkowie, bo ktoś postanowił wybudować wiatraki, które jednak nie mogły nadążyć za wiejącym wiatrem. Gdy tylko uchyliliśmy okno, usłyszeliśmy, jak złowieszczo zaświszczał. Było to całkiem inne, bardzo zaskakujące, oblicze Hiszpanii, które moglibyśmy oglądać zdecydowanie częściej.

Latarnia na Przylądku Ortegal

Do latarni na Przylądku Ortegal dotarliśmy totalnie zauroczeni tym, co się po drodze wydarzyło. Być może dlatego latarnia nie wydawała mi się szczególnie interesująca, chociaż Łukasz miał całkiem odmienne zdanie. Dowiedzieliśmy się jednak ciekawej informacji. Znajduje się tutaj kilometr zero – jedyne takie miejsce w Hiszpanii, gdzie spotykają się wody Oceanu Atlantyckiego i Morza Kantabryjskiego.

Wiało niemiłosiernie, więc po krótkim pobycie i zrobieniu zdjęć ruszyliśmy dalej w stronę drugiego (a w zasadzie pierwszego), najbardziej wysuniętego punktu na północy Hiszpanii – Estaca de Bares.

Latarnia w Estaca de Bares

Gdy zbliżaliśmy się do latarni w Estaca de Bares, słońce schodziło coraz niżej. Powoli zaczynała się złota godzina. Wyszliśmy z auta zaciekawieni kolejnym nieznanym miejscem. Na policzkach czuliśmy na przemian ciepło słońca i zimno muskającego nie tak delikatnie wiatru. Wokół nas rozciągały się złote pola traw, a przed nami bezkres Morza Kantabryjskiego. Z daleka słyszeliśmy dźwięk fal uderzających leniwie o skały, który nadał tej chwili naturalny rytm.

Wsłuchując się w ten rytm, zauważyliśmy samotnego mężczyznę, który był jedynym turystą oprócz nas. Powolnym krokiem przechodził przez skalny grzbiet wpadający prosto do morza i napawał się wszystkim, co widzi. Dopiero po dłuższym czasie wyciągnął aparat i zrobił kilka zdjęć. Obserwowaliśmy go z oddali przez kilkanaście minut, nie przeszkadzając mu. Gdy skończył, poszliśmy w jego ślady.

To naprawdę świetne uczucie nie spieszyć się, nie robić miliona zdjęć, nie myśleć o codzienności, tylko przez chwilę zatopić się w otaczającej nas niezwykłości. Tak trudno było się rozstać z tym miejscem.

Plaża As Catedrais

9 października

Noc z 8 na 9 października spędziliśmy w Barreiros u azjatycko-hiszpańskiego małżeństwa zajmującego się rolnictwem. Rano czekało na nas śniadanie w postaci ciepłych tostów z dżemem i kawy z mlekiem. Do tej pory czuję ten pięknie pachnący, zarumieniony i chrupiący chlebek! Takie śniadanie wyraźnie podładowało nam baterie. Zapowiadał się kolejny piękny dzień, a przedpołudnie mieliśmy spędzić w magicznym miejscu.

Plaża As Catedrais odkryła przed nami całkiem inne oblicze plaż. Tutaj nie przychodzi się, żeby leżeć i się opalać, tylko podziwiać i się zachwycać. A jest czym. Ogromne, majestatyczne skały, przypominające sakralne budowle, wyrastają z ziemi i wiją się na kilkanaście metrów do góry. Stąd wzięła się nazwa – Plaża Katedr. Warto zapamiętać, że takie widoki można oglądać tylko w czasie odpływu, czyli dwa razy dziennie.

Wiedzieliśmy, że to miejsce idealne na sesję zdjęciową w Sukience Mocy, o której wspomniałam już na naszym fb i instagramie. Sukience niezwykłej, bo uszytej przez bardzo pozytywną, silną i wrażliwą Kobietę, Anię Protas. Specjalnie dla mnie. W tej Sukience i w tych okolicznościach opuściły mnie wszystkie lęki i opór przed pozowaniem.

Był to ostatni galicyjski przystanek w naszej podróży po Hiszpanii. Dalej czekała na nas Asturia.

Północ Hiszpanii –
Praktyczne wskazówki

• We wszystkie opisane miejsca we wpisie łatwo dostać się samochodem.
• Wszystkie opisane atrakcje są darmowe.
• Plaża As Catedrais cieszy się bardzo dużym zainteresowaniem. Nawet na początku października była tam ogromna liczba osób, której się nie spodziewaliśmy (na zdjęciach tego nie widać).
• Ania Protas szyje Sukienki Mocy na zamówienie. Polecam zajrzeć na Jej stronę. :))))

Artykuł Podróż autem na północ Hiszpanii pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Tutaj musimy się na chwilę cofnąć do tego, jak wyobrażaliśmy sobie naszą podróż. Mimo, że planowaliśmy wakacje po sezonie nad oceanem, to spodziewaliśmy się znaleźć miejsca, w których spokojnie się wykąpiemy. Potrzebowaliśmy strojów kąpielowych, klapek, ręczników. Dołóżmy do tego kosmetyki. Dużą ilość sprzętu potrzebną do zrobienia “zdjęć życia”… Połączmy to z informacją o tym, że podróżowaliśmy z dwoma plecakami, które mieściły się w bagażu podręcznym. Chyba już wiecie, na czym musieliśmy zaoszczędzić… Najdalej w połowie wyjazdu musieliśmy wszystko wyprać. 😉

Okazało się, że A Coruña idealnie wpisuje się w nasze założenia:
– blisko, żeby wrócić na Costa da Morte,
– wystarczająco dużo atrakcji, żeby nie utonąć w morzu nudy, jeśli plan byłby dobrze zrealizowany,
– pralka u naszego gospodarza 😉

Plany planami, a rzeczywistość sobie …

Gdy dojeżdżaliśmy do A Coruñi, plan mieliśmy zrealizowany niemal co do joty. Postawiliśmy na spokojne zwiedzanie i na zanurzenie się w lokalnej kulturze.

Stolica prowincji, mimo że niemal trzykrotnie większa od Santiago de Compostela, wydała się nam „mniej” tłoczna. Co prawda, obiektywnie patrząc, było tutaj więcej ludzi, ale turystów z aparatami już zdecydowanie mniej. Dla nas było to o tyle przyjemne, że mogliśmy lepiej zasmakować jak to jest być Galicjaninem.

Dwa dni w Coruñi minęły nam na powolnych spacerach, jedzeniu tapas i piciu kawy. Sielankę tego miejsca dopełniła religijna procesja, w jakiej, drugiego dnia po południu, powolnym krokiem, poruszali się mieszkańcy miasta. Byli wśród nich i ci najmłodsi, i ci najstarsi. Przyodziani w stroje od wystawnych, po żałobne. Maszerowali, grali na dudach, bębnach i innych instrumentach. Rytm, jaki wybijali, został nam w głowach aż do tej pory. Na moment zatrzymali się, a stojący w wąskiej uliczce chór zaśpiewał dostojnie na cześć Maryi. Atmosfera była bardzo podniosła. To jedno z tych wydarzeń w podróży, które bardzo mocno utkwiło nam w pamięci.

Wysuszywszy pranie, ruszyliśmy w dalszą drogę, powoli kierując się w stronę Gijonu i Picos de Europa. Ale to historia na kolejne dwa wpisy. 🙂

Artykuł A Coruña – krótki odpoczynek w podróży pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Zapewniam Was jednak, że zwiedzanie Costa da Morte od strony lądu to przyjemność sama w sobie. Przygotujcie swoje zmysły na łapczywe napawanie się tymi hiszpańskimi krajobrazami.

Trasa: Faro de Cabo Fisterra – Cee – Nemiña – Muxía – Faro de Cabo Vilan – A Coruña

Faro de Cabo Fisterra

5 października

Po odebraniu kluczy od właścicielki mieszkania w Cee, ruszyliśmy w pośpiechu, by zdążyć na kolejny zachód słońca. Przylądek Fisterra już na nas czekał.

Po przybyciu na parking, zastaliśmy kilkadziesiąt innych osób, które wpadły na ten sam pomysł co my. Każdy zajął swoje miejsce, by podziwiać jak słońce chowa się pomału za horyzontem. Dźwięki muzyki i ciepło wydobywające się z restauracji, nadawały rytm tej chwili, a niczym nie przejmujące się kozy skakały po stromym urwisku Przylądka Fisterra.

Przechodząc z jednego miejsca na drugie, szukałam resztek spalonych ubrań, pozostawionych przez pielgrzymów wędrujących trasą Camino de Santiago. Dla wielu z nich Przylądek Fisterra jest ostatnim etapem podróży, a spalenie ubrań to rytuał pozwalający na zostawienie za sobą tego, co było i rozpoczęcie „nowego” życia.

W drodze – Cee – Nemiña

6 października

Obudziliśmy się w miejscowości Cee. Poranek nie zapowiadał się jakoś super. Było chłodno i mokro. W nocy padało. Mieliśmy tylko nadzieję, że pogoda poprawi się w ciągu dnia.

Wyjechaliśmy z Cee, by zobaczyć dalszą część Wybrzeża Śmierci. Słońce powoli i leniwie przedzierało się przez chmury, rozświetlając intensywną zieleń drzew i podkreślając błękit nieba. Dojechaliśmy do miejsca, gdzie droga prowadzi prosto do oceanu. Minęliśmy kilka aut. Jakaś Pani wypasała owce. Starszy Pan wybrał się na przejażdżkę autem, po czym wrócił, bacznie nas przy tym obserwując.

Pośrodku prawie niczego, dostrzegliśmy niewielki kościółek i przylegający do niego cmentarz. Budowla była zamknięta, ale wystarczyło nam to, co było na zewnątrz. Kadry same układały się do zdjęć.

Muxía

Zapaliliśmy silnik i ruszyliśmy dalej. Jechaliśmy bardzo wąskimi i krętymi dróżkami, na których mijanie się wymagało intensywnego skupienia. Przy wjeździe do miejscowości, dostrzegliśmy stadion położony przy samym oceanie. Fajnie tu mają, pomyśleliśmy.

Muxía przywitała nas pustkami i kolorowymi budynkami. Gdy wysiedliśmy z auta poczuliśmy dochodzący z oddali niezbyt przyjemny zapach ryb. Nie przeszkodziło nam to jednak w zwiedzaniu. Pojedynczy mieszkańcy zerkali na nas, witali uśmiechem i odważnie pozdrawiali ¡Hola!

Po zrobieniu kilku zdjęć w okolicach centrum, wybraliśmy się w stronę Sanktuarium Virxe da Barca. Będąc niedaleko świątyni, usłyszeliśmy dobiegające z oddali śpiewy i muzykę. Była sobota, godzina ok. 13-14. Może to ślub?, powiedziałam do Łukasza. Nie minęło 5 minut, a okazało się, że miałam rację. Gromada gości przed kościołem wesoło śpiewających dla pary młodej, fale rozbijające się o skały tuż przy budowli i krążąca nad dachem chmara ptaków. Ślub na końcu świata. Był to dla nas przywilej zobaczyć kawałek hiszpańskiej kultury i to w takich wspaniałych okolicznościach.

Camariñas – Faro de Cabo Vilán

Po zwiedzeniu Muxí, ruszyliśmy w kierunku latarni na Przylądku Vilan. Ostatni, bardzo kręty odcinek drogi, zaprowadził nas na parking pod samą latarnię, a w zasadzie muzeum. Przechodziliśmy korytarzem niewielkiego muzeum, gdy w pewnym momencie natrafiliśmy na wiszące na ścianie rysunki. Nie były to zwykłe rysunki. Na każdym z nich były dokładnie rozrysowane i opisane katastrofy, jakie wydarzyły się u wybrzeży Costa da Morte. Był to najsmutniejszy moment całej wyprawy.

Do samej latarni prowadzi z muzeum tunel, chyba niedostępny dla turystów. Wyszliśmy więc na zewnątrz, by pozwiedzać okolice latarni. W którymś momencie znów nadleciała chmara ptaków, pozwalając nam na zrobienie jeszcze ciekawszych ujęć tego miejsca.

Idąc dalej, dostrzegliśmy parę, która robiła sobie zdjęcia na tle latarni. Zrobiliśmy im kilka ujęć z daleka. Niewiele się zastanawiając, powiedziałam do Łukasza, że warto podejść i zaproponować im wysłanie tych zdjęć po powrocie. Podeszliśmy do nich, wyjaśniliśmy całą sytuację i pokazaliśmy zdjęcia. Byli trochę zmieszani, przez co my również, ale dali nam swój adres email. Po wiadomości zwrotnej od Enrique wiemy, że sprawiliśmy im dużą radość tym zdjęciem. Był to dla mnie jeden z przełomowych momentów w fotografii, bo w końcu odważyłam się zagadać do kogoś obcego i podzielić tym, co dla mnie bardzo cenne. 

Przez 100 kilometrów podróży po Costa da Morte mieliśmy wrażenie, że jesteśmy na końcu świata. Ostatnim etapem wycieczki tego dnia był dojazd do A Coruñi. Byliśmy już tak zmęczeni pstrykaniem zdjęć, że jedyne co robiliśmy po drodze, to podziwialiśmy kadry, które pojawiały się przed nami.  

Costa da Morte – praktyczne wskazówki:

• Hotel na Przylądku Fisterra – koniecznie obczajcie! Nie mieliśmy zdjęć, żeby go pokazać, ale chętnie byśmy przenocowali się w takim hotelu na końcu świata. 😉
• Nocleg w Cee;
• Przydatne hiszpańskie słowa:

¡Hola! – Cześć!
Faro – latarnia
Cabo – przylądek
Iglesia – kościół, (Igrexa po galicyjsku )

Artykuł Costa da Morte – hiszpańskie Wybrzeże Śmierci pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Galicja – co warto zobaczyć?

Chyba wszystko. 🙂 Galicja warta jest poświęcenia jej dużej ilości czasu. Odwdzięczy się za to, tym co ma najpiękniejsze. Oto opowieść o naszych pierwszych dwóch dniach w Galicji. O błądzeniu po miasteczkach, rozmowach z mieszkańcami i przechadzaniu się po pustych plażach.

Trasa (klik): Pontevedra – Combarro – Sanxenxo – Santiago de Compostela – Cee.

Pontevedra

3. października wstaliśmy o poranku, by się zebrać i ruszyć z Porto w kierunku Hiszpanii. Słońce za oknem, pięknie podkreślało, pełne jeszcze zielonych liści, drzewa. W którymś momencie przekroczyliśmy granicę portugalsko-hiszpańską. Viva España! Pomyślałam. Dojechaliśmy do stacji w Vigo, skąd czekała nas przesiadka do niewielkiego miasteczka Pontevedra. Mieliśmy szczęście, bo nasz bus odjeżdżał za kilkanaście minut. Wsiedliśmy i po jakiejś godzinie byliśmy na miejscu. Krótki spacer i jesteśmy pod bramą Sary. Sara, z pochodzenia Wenezuelka, okazała się świetną gospodynią, a przede wszystkim rozmówczynią. Niedługo po naszym przyjeździe, zaproponowała, że zrobi nam obiad, a w między czasie poczęstowała nas galicyjskim piwem 1906, które uznała za bardzo mocne. Coś w tym było, bo po wypiciu puszki zaczęło nam się lekko kręcić w głowach (winę zrzuciliśmy jednak na głód. 😉 ) Mimo jednodniowego pobytu, spędziliśmy dużo czasu na rozmowach z Sarą. Dowiedzieliśmy się wiele o Wenezueli, Hiszpanii, jak i samej Pontevedrze. 😉

Wyposażeni w informacje i mapkę miasta rozpoczęliśmy zwiedzanie. Zabytkowe centrum miasta jest warte dłuższej uwagi. Znajdziemy tu kościoły, place oraz muzeum, które Sara bardzo nam polecała. Po krótkiej rundce po mieście, dosłownie biegliśmy, żeby zobaczyć zachód słońca, z miejsca, które według Sary było najlepsze (nic nas nie nauczyło „prawie” spóźnienie się na zachód słońca w Porto). To był jeden z fajniejszych zachodów podczas całego wyjazdu.

Kolejnego ranka wstaliśmy wcześnie, spakowaliśmy się i pożegnaliśmy z Sarą, jak się później miało okazać, naszą najlepszą gospodynią podczas całego wyjazdu. Zamknęliśmy za sobą białą bramę i skierowaliśmy nasze kroki w stronę wypożyczalni samochodów. Tutaj z małymi problemami, ale szczęśliwe udało nam się wynająć auto. Dostaliśmy kluczyki i ruszyliśmy Toyotką Aygo na zachód.

Hiszpanio otwórz przed nami wszystkie drogi!

Combarro

Dotarliśmy do Combarro, niewielkiej, miejscowości oddalonej ok. 7 km od Pontevedry, która kryje prawdziwe perełki. Wysiedliśmy z auta przy głównej drodze i zeszliśmy schodkami w dół, do tego bardzo niepozornego, z zewnątrz, miasteczka. Po krótkim spacerze, ze zdolnościami prawie scherlockowskimi, odkryliśmy te skarby, o których wszędzie się naczytaliśmy. Są nimi spichlerze, tzw. hórreos. Niegdyś używane do przechowywania zboża, owoców i ziół, obecnie stanowią główną atrakcję miasta. Dla jasności, takie spichlerze są charakterystyczne dla całej Galicji, a także Asturii. To, co wyróżnia te spichlerze, to przede wszystkim ich zagęszczenie na metr kwadratowy, i to, jak świetnie wpasowują się w architekturę miasteczka. Najciekawiej prezentują się hórreos wybudowane nad samą zatoką. Odnosi się przez to wrażenie, że dosłownie „wchodzą” do wody.

Spacerując bardzo wąskimi uliczkami Combarro, zostaliśmy, w pewnym momencie, zaczepieni przez starszą Panią, która sprzedawała różne wiktuały. Krótka pogawędka, wymiana kieliszków z różnymi alkoholami. Wszystko tak dobrze smakowało. Ostatecznie padło na wino. Bo jak Hiszpania, to domowego wina trzeba spróbować. To był dobry wybór i sposób na spędzenie wieczoru. Na koniec, Pani wskazała nam drogę do „krzyży” i kapliczki. A przy okazji odkryliśmy niewielką plażę. Po raz kolejny zobaczyliśmy, że otwarcie się na miejscowych i zaufanie im, to dobry sposób na zobaczenie o wiele więcej, niż byśmy przypuszczali. 🙂

W jednej z knajp, zjedliśmy ośmiornicę oraz kalmary, popijając Estrella Galicia. O tym, że owoce morza są tutaj pyszne i stosunkowo tanie, poinformowała nas Sara. Miała rację.

Sanxenxo

Po zwiedzeniu Combarro, podjechaliśmy do pobliskiej miejscowości Sanxenxo. Koniecznie musicie spróbować tam lodów, są najlepsze – powiedziała Sara. Nie musiała nas więcej zachęcać… Nie skłamię, jak napiszę, że dla samych lodów, warto tu było przyjechać. Moje wrażenia zapisane w notatniku, świadczą jednak o tym, że po prostu warto zahaczyć o tę miejscowość: piękne plaże, cudowne, grube palmy, słońce muskające po policzkach. Byliśmy tam 1,5 godziny i zakochaliśmy się w tym miejscu. Gdy to czytam, przypominam sobie, te gorące, październikowe promienie słońca, skaczącego, między palmami, Łukasza oraz niczym nie przejmujące się Hiszpanki, odpoczywające na niewielkiej plaży.

Pamiętam te chwile dokładniej, bo tego dnia, 4. października, Łukasz obchodził urodziny i trochę zazdrościłam mu, że może je świętować w tak cudownych okolicznościach. 🙂

Santiago de Compostela

Kolejny poranek rozpoczęliśmy od zwiedzania Santiago de Compostela. W przeciwieństwie do wyżej wymienionych, mniej znanych miejscowości, Santiago de Compostela stanowi najpopularniejsze miasto w tym regionie. Wszystko za sprawą szlaku Św. Jakuba, który, dla wielu pielgrzymów, kończy się w tym miejscu. W związku z tym, ruszając na zwiedzanie, byliśmy przygotowani na tłumy. Jak można się było spodziewać, najbardziej zatłoczoną okazała się Katedra (Catedral de Santiago de Compostela). Pomimo tego, że byliśmy dosyć wcześnie, zwiedzanie zajęło nam jakieś 2 godziny. Cieszyliśmy, że zobaczyliśmy to, co najważniejsze, ale pamiętam w tamtym momencie, jak zatęskniliśmy za małymi miejscowościami bez tłumów.

Aby odetchnąć od zgiełku, udaliśmy się do pobliskiego parku Alameda, znajdującego się niedaleko centrum. Zdradzimy, że znajdziecie tam dobre widoki na Katedrę i fajne kadry do zdjęć. I zdecydowanie odpoczniecie od tłumów. 🙂

Miasto, niestety, nastawione jest na turystów, czego doświadczyliśmy na własnej skórze. W okolicach południa, dwie lub trzy knajpy odmówiły nam zaserwowania kawy i tarty de Santiago, ze względu na to, że była pora obiadowa. Ostatecznie udało nam się jej spróbować, ale nie obyło się bez rozczarowania. Tarta była niespecjalna, sucha i twarda, a przy okazji nie najtańsza. Zastanawialiśmy się, czy taka po prostu jest, czy tak słabo trafiliśmy. Nasunął nam się kolejny wniosek: nie zawsze warto próbować przysmaków danego miasta, tylko dlatego, że wszyscy o tym piszą.

Galicja – w drodze

Podróż po Galicji, to niezwykła przygoda. Po drodze zatrzymywaliśmy się wielokrotnie, gdy zobaczyliśmy ciekawe krajobrazy. A uwierzcie, było ich wiele! Piękne, piaszczyste i praktycznie puste plaże, znajdują się dosłownie co kilka, kilkanaście kilometrów. Na jednej z takich plaż, Łukasz postanowił pobiegać, a ja pomoczyć stopy w zimnym oceanie. W którymś momencie dostrzegliśmy mężczyznę, który, jak gdyby nigdy nic, kąpał się tak, jak go Pan Bóg stworzył. To się nazywa wolność.

Galicja – podsumowanie

Galicja to przeciekawy region Hiszpanii, o którym opowieść nie kończy się w tym miejscu. Późnym popołudniem, 5. października dotarliśmy do niewielkiej miejscowości Cee, gdzie mieliśmy zarezerwowany nocleg. Szybka rozmowa z właścicielką i ruszyliśmy w drogę, by zdążyć na zachód słońca w Cabo Fisterra (jak zawsze w biegu 😀 ). Od tego momentu, zaczęły nam towarzyszyć klify, latarnie morskie i wiatr. Ale o tym już w kolejnej części… 😉

Wskazówki:

• Auto wypożyczyliśmy w Enterprise. Pomimo obaw, udało nam się to zrobić na kartę debetową. Nie było większych problemów, oprócz tego, że transakcja nie chciała przejść. 😉
• nocleg u Sary w Pontevedrze – gorąco polecamy!
• nocleg w Cee.

Zapraszamy również na pozostałe wpisy z Hiszpanii

• Hiszpania – wpis główny – najczęściej zadawane pytania

Artykuł Hiszpania – Galicja – miasteczka warte zobaczenia pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Hiszpania – najczęściej zadawane pytania

Tak jak w przypadku innych wyjazdów zagranicznych, postanowiliśmy zrobić wpis główny, zapowiadający serię wpisów o naszej wyprawie do Hiszpanii. W tej części zawarliśmy odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania odnośnie tego wyjazdu, które pojawiły się w rozmowach z przyjaciółmi, rodziną oraz zostały zadane przez Czytelników. 🙂

Dlaczego Hiszpania?

Bo marzyła mi się od dawna. Pamiętam, jak za czasów gimnazjalno-licealnych razem z Mamą i Babcią, oglądałyśmy hiszpańskie seriale. Nie sądziłam wtedy, że będzie to jedna z najlepszych lekcji tego języka i że kiedykolwiek będzie mi on do czegoś potrzebny. Gdy na studiach miałam możliwość wyboru nauki dodatkowego języka, bez wahania wybrałam hiszpański. Dwa lata nauki, z pełną pasji nauczycielką, która opowiadała o Hiszpanii i genialnie posługiwała się hiszpańskim, utwierdziły mnie w przekonaniu, że chcę zobaczyć kiedyś ten kraj, posłuchać tego języka i spróbować się w nim porozumieć.

Wystarczyło tylko przekonać Łukasza, co nie zajęło mi długo. 😉 W końcu ta wiekopomna chwila nadeszła, w październiku 2018 roku. Była to taka nasza trochę spóźniona podróż poślubna.

Dlaczego północno-zachodnia część Hiszpanii?

Stwierdziliśmy, że chcemy zobaczyć mniej znaną część tego kraju. Z tymi rejonami nie kojarzyło nam się za wiele, oprócz Santiago de Compostela i wędrówek Camino de Santiago. I to był w zasadzie główny powód.

Jakie miejsca zwiedziliśmy?

Udało nam się zobaczyć większość północno-zachodniego wybrzeża Hiszpanii, od Pontevedry do Gijonu, zahaczając również o miasteczko Oviedo i góry Los Pico de Europa, a na koniec udaliśmy się busem do Madrytu, by stamtąd wrócić do Krakowa.

Jak się porozumiewaliśmy?

Porozumiewaliśmy się głównie po hiszpańsku, trochę też po angielsku. Szczerze powiem, że podstawowe zwroty po hiszpańsku wystarczą, by ułatwić sobie podróż po tym kraju. Wielu Hiszpanów rozumiało, gdy mówiliśmy po angielsku, ale często odpowiadali po hiszpańsku. Wielu z nich sprawiłam radość, gdy usłyszeli, że turysta próbuje coś wydukać w ich ojczystym języku. Przyznam, że świetnie bawiłam się przy rozmowach z Hiszpanami. Myślę, że nauczycielka hiszpańskiego byłaby ze mnie dumna. 🙂

Jakim środkiem transportu się poruszaliśmy?

Poruszaliśmy się autem. Wypożyczyliśmy samochód w Pontevedrze, a zwróciliśmy w Gijonie. Przed wyjazdem mieliśmy wątpliwości, czy uda nam się wynająć auto na kartę debetową. Znaleźliśmy informację, że wypożyczalnia Enterprise pozwala na użycie karty debetowej. Wiecie jednak jak to jest, czasem gdzieś coś jest napisane, a na miejscu się okazuje, że niestety, tak nie jest. Dopiero, gdy dostaliśmy kluczyki do auta, kamień spadł nam z serca.

Naszym zdaniem to najlepszy sposób na poruszanie się po tej części Hiszpanii. Dzięki temu mogliśmy pojechać, gdzie chcemy i kiedy chcemy. A czas był na wagę złota, bo chcieliśmy zobaczyć jak najwięcej.

Jak dostaliście się do Picos? Samochód? Autobusy?

Do Los Picos de Europa dostaliśmy się samochodem. Podróż trwała ok. 2 godzin z Gijonu do Poncebos, skąd wyruszyliśmy pieszo szlakiem Ruta del Cares.

Jeśli korzystaliście z publicznych środków transportu, to czy rozkłady jazdy mają odzwierciedlenie w rzeczywistości?

Poruszaliśmy się autobusami między większymi miastami i odjazdy mniej więcej były zgodne z tym, co było na rozkładach. Jak jest z lokalnymi autobusami, tego niestety nie wiemy.

Czy w Hiszpanii jest drożej niż w Polsce?

Jest drożej i to się da odczuć. Zdecydowanie więcej kosztuje jedzenie oraz transport. Widać to szczególnie w wielkich miastach, jak np. Madryt. Więcej o cenach napiszemy we wpisie podsumowującym podróż. Cenową różnicę dało się również odczuć w porównaniu do Portugalii, gdzie ceny były niższe.

Jaka była pogoda?

Pogoda trafiła nam się idealna. Bywało zimno, szczególnie wieczory i poranki były chłodne, ale w ciągu dnia było pięknie słońce i ok 25 stopni Celsjusza. Momentami bardzo wiało, szczególnie na wybrzeżach. Ale lepszej pogody do zwiedzania nie mogliśmy sobie wyobrazić. 🙂

Czy polecamy?

Tak! Jeśli macie możliwość przeżycia podobnej przygody, to nie wahajcie się ani na chwilę. Hiszpania jest niesamowita! 🙂

Poniżej kilka migawek z naszego wyjazdu. A kolejna część już za kilka dni. 🙂

Wpisy z naszej podróży po Hiszpanii

• Galicyjskie miasteczka warte zwiedzenia
• Costa da Morte – Hiszpańskie Wybrzeże Śmierci
• A Coruña – Krótki odpoczynek w podróży
• Podróż autem na północ Hiszpanii
• Picos de Europa – Szczyty Europy

Artykuł Hiszpania. Road trip po północno-zachodniej części pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Co warto zwiedzić w Porto?

W tym roku zmieniliśmy trochę sposób zwiedzania. Ustalamy punkty na mapie, jednak nie trzymamy się ich sztywno. Chcemy się „gubić” w danym miejscu, wejść w boczne uliczki, zobaczyć coś więcej lub coś innego, niż to, co jest w poradnikach. Taki system świetnie sprawdził się w Porto. W tym mieście po prostu trzeba się zgubić w gąszczu wąskich i klimatycznych uliczek, aby chociaż trochę go poznać. 

Punktów na mapie mieliśmy zaznaczone mnóstwo, jednak wiedzieliśmy, że mamy za mało czasu, by zobaczyć wszystko. Wybraliśmy więc atrakcje, które były nam najbardziej po drodze i które zdecydowanie chcieliśmy zwiedzić. Za główny cel obraliśmy zobaczenie zachodu słońca na plaży Matosinhos, co nam się ostatecznie udało.

Atrakcje, które polecamy: Kaplica Dusz, Ogrody Kryształowego Pałacu, kościół Karmelitów, dworzec kolejowy Sao Bento, Ratusz miejski wraz z przylegającym do niego deptakiem, dzielnica Ribeira, most Ponte Luis I, park Morro. Może wydawać się mało, ale wierzcie nam, że po pierwszym dniu, nie czuliśmy prawie nóg. Warto tutaj zaznaczyć, że Porto położone jest na wzgórzach i spacer po mieście obejmuje często chodzenie góra-dół.  😉

Fotorelacja z Porto

Zapraszamy Was na nową formę wpisów podróżniczych – fotorelacji, czyli mało tekstu, więcej zdjęć. Dajcie znać, jak Wam się taka forma podoba! 🙂

Kaplica Dusz (Capela das Almas)

Ogrody Kryształowego Pałacu (Jardins do Palacio de Cristal)

Ogrody Kryształowego Pałacu to miejsce, z którego roztacza się genialny widok na Porto! #mustsee 🙂

Kościół Karmelitów Bosych (Igreja dos Carmelitas Descalços)

Dworzec kolejowy Sao Bento

Z zewnątrz Sao Bento wygląda jak zwykły, typowy dworzec kolejowy, jednak w środku kryje ok. 20 000 azulejos! Przedstawiają one wydarzenia historyczne, a także kulturowe, jak winobranie w Porto. Przyznam, że takiego dworca jeszcze nie widzieliśmy. To zdecydowanie miejsce warte zobaczenia i zwiedzenia. 🙂

Ogród Cordoaria (Jardim de Cordoaria)

Ratusz Miejski

Most Ponte Luis I

Most Ponte Luis I to niewątpliwie symbol Porto. Potężna, wysoka na 45 metrów, dwukondygnacyjna konstrukcja powstała pod koniec XIX wieku i została tak nazwana na cześć króla Ludwika I. Most robi naprawdę ogromne wrażenie i prezentuje się niezwykle, zarówno za dnia, jak i w nocy.

Most łączy Porto z Vila Nova de Gaia, które jest osobnym administracyjnie miastem. Tuż przy moście znajduje się park Morro, z którego można podziwiać Porto.

Plaża Mathosinhos

Najmilej z całej wyprawy wspominamy zachód słońca na plaży Matosinhos. Ledwo co na niego zdążyliśmy, wypominając sobie po drodze, że mogliśmy wyjść z mieszkania 15 minut wcześniej. 😉 Dodatkowo, gdzieś po drodze zgubiliśmy mój kapelusz – najprawdopodobniej pojechał dalej w trasę miejskim autobusem.

Po przybyciu na miejsce najpierw poczuliśmy chłód, a później zachwyciliśmy się widokami i zrobiliśmy „kilka” zdjęć. 😉 Gdy słońce schowało się poza horyzont, usiedliśmy na murku z piwem (w Portugalii można pić w miejscach publicznych) oraz chipsami i rozmawiając o wszystkim, i o niczym, patrzyliśmy jak dzień zmienia się w noc. Polecamy każdemu. 🙂

Jakie są nasze wspomnienia z Porto?

• Porto to niezwykle urokliwe miasto. Portugalczycy są mile nastawieni do turystów, chociaż czasem ciężko dogadać się po angielsku.
• Ceny są przystępne, nieco wyższe niż u nas, ale za to zdecydowanie niższe niż w sąsiedniej Hiszpanii.
• Najbardziej zaciekawiło nas rozwieszone pranie w mieście, nawet w najbardziej turystycznych miejscach. Jakby mieszkańcy mieli w nosie, że turyści patrzą się na ich bieliznę. Podobny zwyczaj zauważyliśmy również u Hiszpanów.
• Bardzo spodobały nam się azulejos, a także stare kamienice wyłożone płytkami w jednym kolorze.

Jeżeli będziecie mieć okazję kiedyś się wybrać do Porto, to się nie wahajcie! 🙂

A i nie zapomnijcie spróbować Francesinhi i ciastek Pasteis de Nata. Te drugie posmakują wszystkim łakomczuchom. 🙂

Zapraszamy również na wpis o tym jak fotografować ciekawiej w podróży:

• 7 wskazówek jak robić ciekawsze zdjęcia w podróży

Artykuł Portugalia – pocztówki z Porto pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Gjirokastra przywitała nas chłodno i pochmurno. Gdy jechaliśmy z Sarandy, całą drogę padało. Po wyjściu z auta uderzył nas podmuch zimnego wiatru. Na szczęście, przestało już padać. Pomiędzy wielkimi kłębami chmur, przeciskało się słońce. Zaparkowaliśmy auto na ulicy Gjin Zenebisi i ruszyliśmy na poszukiwanie ciekawych zakątków miasta.

Gjirokastra – miasto kilku określeń

Miasto jest niezwykle interesujące, nie tylko pod względem architektonicznym, ale też określeniami, jakich się w związku z tym, doczekało. Miasto – muzeum to najbardziej popularne określenie, odnoszące się do oryginalnej zabudowy domów z XVII – XIX wieku. Część tych domów została wybudowana, jako fortyfikacje – wysokie, z małymi oknami i otworami na strzelby. Są to pozostałości po panującym tutaj Imperium Osmańskim. Stąd też wzięła się nazwa budynków – kule, czyli wieża, fortyfikacja.

Inne przydomki, jakimi określana jest Gjirokastra to miasto srebrnych dachów, kamienne miasto i miasto tysiąca schodów. Wszystkie związane są z wykorzystaniem kamieni podczas budowy miasta. Ostatnie odnosi się dodatkowo do tego, że zwiedzanie miasta wiąże się z pokonywaniem dużej ilości schodów i chodzeniem pod górę.

Gjirokastra – co warto zwiedzić?

Miasto-muzeum zasługuje na uwagę w całości. Pierwszą rzeczą, która uderza turystę przyjeżdżającego tutaj, są wyżej wspominane, kamienne domy z oryginalnie zachowaną architekturą. Najbardziej znane są domy Zekati oraz Skenduli, które można zwiedzać (my jednak do nich nie dotarliśmy). Większość tych budynków mieści się w okolicach Starego Bazaru. Najwyższy punkt, stanowi górujący nad miastem Zamek, z którego widoki na Gjirokastrę zapierają dech w piersiach. Warto również zajrzeć do Muzeum Etnograficznego. 

Najlepszym sposobem na poznanie zakamarków Gjirokastry jest spacer kamiennymi uliczkami. 

Zamek w Gjirokastrze

Wznoszący się na wzgórzu zamek został wybudowany jeszcze w IV wieku n.e. Jego świetność przypada jednak na lata panowania Alego Paszy z Tepeleny, który rozbudował twierdzę w XIX wieku. Ten to miał rozmach, bo zamek jest obecnie największą, spośród albańskich twierdz. Znajdziemy tu, m.in., Muzeum Militariów, dom modlitwy czy grobowiec bektaszytów (wyznawcą tej religii był m.in. Ali Pasza).

Ciekawostkę stanowi fakt, iż na zamku znajduje się wrak amerykańskiego odrzutowca, który został strącony przez Albańczyków w latach 50. XX. wieku. Panował wtedy, albański dyktator, Enver Hodża, który odseparował Albanię od reszty świata. Zestrzelenie samolotu miało świadczyć o potędze jego reżimu.

Malownicze krajobrazy, które możemy podziwiać z twierdzy, zapierają dech w piersiach. Mogę zdecydowanie przyznać, że jest to najlepszy punkt widokowy w mieście. Kamienne domy mieniące się w słońcu to niezapomniany widok. Zresztą sami zobaczcie. 🙂

Być może niektórych z Was zaciekawi fakt, iż na zamku znajduje się scena, na której odbywa się największy Festiwal Folklorystyczny w Albanii. Festiwal organizowany jest jesienią, co 4 lata.

• Wstęp: 200 LEK.

Muzeum Etnograficzne

Muzeum Etnograficzne znajduje się w domu, w którym urodził się Enver Hodża. W zasadzie jest to zrekonstruowany budynek, ponieważ oryginał został zniszczony najpierw w czasie pożaru, a następnie podczas walk ulicznych.

Dla zwiedzających, udostępniony jest praktycznie cały dom z przeróżnie wystrojonymi pokojami. Muzeum nie jest może powalające, ale moim zdaniem warto poświęcić chwilę, by tam zajrzeć. Tradycyjnie urządzone pokoje zdecydowanie różnią się od tego, co znamy z polskich domów – po kilka okien w pokoju, długie siedziska i drewniane sufity. Znajdziemy tu również tradycyjne stroje.

Z domu można również podziwiać miasteczko. 🙂

• Lokalizacja: ulica Hysen Hodża.
• Wstęp: 200 leków.

Kim właściwe był Enver Hodża?  Hodża urodził się w 1908 roku w Gjirokastrze, zmarł w 1985 roku. W latach 40. stanął na czele Komunistycznej Partii Albanii, a w 1945 roku wybrany został w wyborach parlamentarnych na przywódcę Albanii. Rządził krajem do końca swoich dni, jako najdłużej sprawujący władzę dyktator w Europie. Wprowadził politykę strachu i odseparował Albanię na arenie międzynarodowej. W związku z tym, przeznaczył pieniądze na wybudowanie miliona bunkrów (sic!). Wybudowano ich ostatecznie ok. 750 tysięcy, a większość z nich istnieje do tej pory. Hodża, ponadto, wprowadził ateizm w kraju (było to pierwsze ateistyczne państwo na świecie), nakazał rabować i niszczyć kościoły lub przeznaczać je na świeckie instytucje. Wszelkie przejawy religijności były tępione i zabronione pod karą wiezienia. W trakcie jego panowania zabroniono również posiadania prywatnych samochodów (sic!). 

Starówka

Starsza część miasteczka znajduje się w okolicach Twierdzy oraz Starego Bazaru (ulica Gjin Zenebisi). To tutaj znajdziemy większość domów z oryginalną architekturą. Można tu się również zaopatrzyć w pamiątki z Albanii. Ciekawostkę stanowi fakt, iż wszystkie wybrukowane ulice w mieście, prowadzą do Bazaru.

Gjirokastra – gdzie warto zjeść?

Miejsce, które polecilibyśmy każdemu – restauracja Kujtimi. Tutaj spróbowaliśmy tradycyjnych albańskich dań oraz pysznego domowego wina. Restauracja w środku jest mała (nawet w październiku brakowało miejsc), ale na szczęście jest ogródek z dużą ilością miejsc. Przystępne ceny i bardzo miła atmosfera. 🙂

• Lokalizacja: ulica Zejtareve.

Spacer ulicami Gjirokastry

Spacer ulicami Gjirokastry to atrakcja sama w sobie. Polecamy wziąć wygodne buty i przejść się szczególnie tam, gdzie nie ma turystów, by pooglądać „zwyczajną” stronę miasta. Pamiętajcie jednak, że podczas deszczu wybrukowane ulice mogą być śliskie.

Oto kilka zdjęć z naszego spaceru po mieście:

Gjirokastrę polecamy każdemu. To niezwykłe miasto zostanie na długo w naszej pamięci. 🙂

Informacje praktyczne:

• Położenie: Gjirokastra leży w południowej części Albanii, niecałe 62 km od Sarandy, jazda samochodem trwa około dwóch godzin. Droga nie jest łatwa, bo prowadzi głównie serpentynami.
• Parking: zaparkowaliśmy na ulicy Gjin Zenebisi , gdzie nie płaciliśmy nic za parkowanie. Idąc tą ulicą w górę dotrzemy do Starego Bazaru, a następnie do Zamku.
• Zwiedzanie: około 5 godzin, wskazane wygodne buty.
• Przydatne słowa: Kalaja – zamek/twierdza; rruga – ulica, muzeu – muzeum, połączenie liter „xh” czyta się jako „dż”, przykład: Hodża oryginalnie pisze się Hoxha. 
• Gdzie warto wypić kawę: polecamy Cafebar Madi – zapłaciliśmy za kawę jakieś 2 złote w przeliczeniu!
• Określenie miasto-muzeum oprócz Gjirokastry, nosi również Berat (który zwiedziliśmy i na pewno opiszemy).

To kolejny wpis o Albanii. Z tej serii ukazały się również:

• Pierwsze wrażenia z Albanii
• Albania – Rozdział I – Saranda
• Albania – Rozdział II – Ksamil, Butrinti i Blue Eye

Artykuł Gjirokastra – najładniejsze miasto w Albanii pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Zapraszamy na kolejne Oczkowo-albańskie przygody… 👣 👀 ❤

Ksamil

Ksamil to niewielka, nadmorska miejscowość na południu kraju, a zarazem chyba jeden z najpiękniejszych zakątków Albanii. Miasteczko szczyci się piaszczystymi (w przeważającej mierze) plażami oraz lazurową wodą, które wyglądają jak wycięte z najlepszych magazynów podróżniczych. Na żywo nie pozostaje nic innego, jak tylko podziwiać to wspaniałe miejsce i odpoczywać ile się da. 🙂

Dojazd do plaż nie jest, niestety, wcale taki łatwy. Owszem, są znaki wskazujące drogę do plaż, ale za pierwszym razem kluczyliśmy jakieś 15 minut, zanim znaleźliśmy miejsce parkingowe – tu remonty, tam mało miejsca, tutaj nie ma zjazdu, itp. W końcu jednak zaparkowaliśmy… Po wyjściu z auta naszym oczom ukazał się cudowny widok, który wynagrodził nam małe poirytowanie. Wprawił nas również w wakacyjny humor – przypominam byliśmy w Albanii od początku do połowy października – plażowanie nie było czymś oczywistym w Polsce. 😀

Wskazówka. Restauracja, przy której plażowaliśmy, nazywa się Abiori. Kawa espresso kosztuje tam 100 LEK, a Cafe Latte 150 LEK. Polecamy. 🙂

Wskazówka nr 2. Ksamil od Sarandy dzieli około 15 kilometrów. Po drodze znajdują się też dwie inne plaże, które (jak wyczytaliśmy) są warte zwiedzenia: Pulebardha i Pasqyrave.

Zamek Alego Paszy

Niedaleko Sarandy, jadąc na południe, w stronę Butrinti, znajduje się zamek Alego Paszy (jeden z kilku w Albanii). Zatrzymaliśmy się na dosyć dużym parkingu i ruszyliśmy na zwiedzanie. W zasadzie z parkingu nie było widać żadnej atrakcji, zbierały się chmury i nie wiedzieliśmy, jak to się skończy. Ja ubrałam sobie świetne buty do chodzenia po szutrowej drodze – balerinki. Tak to jest, jak człowiek się nie przygotuje na wędrówkę. Ale dałam radę! 😀

Do samej atrakcji szliśmy około 2 kilometry. Po drodze mieliśmy piękny widok na jezioro Butrinti i jakieś zabudowania na małej wysepce na jeziorze. Gdy doszliśmy do końca drogi, naszą uwagę przykuł opuszczony budynek oraz bunkry znajdujące się przy samej wodzie. Wtedy też zobaczyliśmy, że zamek, którego szukamy, to wspomniany wcześniej budynek na wysepce i najwyraźniej można go tylko oglądać z lądu.

Po sfotografowaniu miejsca, miałam zamiar podejść do Oczka, by powiedzieć mu, że chyba czas się zbierać. Jednak w pewnym momencie, spojrzałam na okno opuszczonego budynku i zobaczyłam w nim kozę gapiącą się na mnie. Zrobiłam jej kilka zdjęć i poszłam szukać dalej Łukasza. Nagle, moim oczom ukazała się cała gromadka kóz, spokojnie siedzących i pozujących Łukaszowi. Wyglądało to mniej więcej tak 😀 :

Gdy zaczęliśmy wracać, kozy ruszyły za nami. Nie boję się takich zwierząt, bo wychowywałam się na wsi, ale gdy nagle otoczyło nas jakieś 50 kóz, to było to trochę stresujące (Łukasz, który całe życie mieszkał w mieście, miał trochę gorzej 😀 ). Kozy jednak potulnie nam towarzyszyły przez połowę drogi, później poszły swoim skrótem, a pasterz za nimi. 🙂

Jak doczytaliśmy przy okazji robienia tego wpisu, na zamek nie ma obecnie wstępu. Za to można przyjść i spodziewać się kóz. 😉

Butrinti

Butrinti albo Butrint to ruiny starożytnego miasteczka, znajdujące się około pół godziny drogi od Sarandy. To wpisana na listę światowego dziedzictwa kultury UNESCO, jedna z najbardziej znanych albańskich atrakcji. Warto, w związku z tym przygotować się na dużą liczbę turystów, nawet poza sezonem.

Butrinti było niegdyś ważnym miasteczkiem portowym, a jego historia sięga VIII wieku przed Chrystusem. Znaleźć tutaj można oddziaływania hellenistycznych, romańskich, bizantyjskich, weneckich oraz ottomańskich kultur i cywilizacji.

Miasto kryje w sobie wiele dobrze zachowanych zabytków. Zacznę od pierwszej i moim zdaniem najciekawszej atrakcji – ruin amfiteatru z III wieku p.n.e. Tutaj przypomniały mi się lekcje historii z podstawówki, na których nauczycielka opowiadała, jak niegdyś przedstawiane były starożytne sztuki teatralne. 🙂

Kolejne ciekawe miejsca to ruiny Bazyliki oraz baptysterium. Oba budynki pochodzą z VI w. n.e.

Polecam również zwiedzenie The Lake Gate i  The Lion’s Gate, czyli interesujących przejść na obrzeżach miasteczka, skąd można podziwiać widoki na jezioro Butrinti.

Oprócz zwiedzania atrakcji, Butrinti, to świetna okazja do podziwiania okolicznych krajobrazów, które po prostu zachwycają. 🙂

Wskazówka. Wstęp kosztuje 700 leków albańskich, czyli ok. 24 zł polskich złotych. Wraz z biletem dostaje się ulotkę z krótką historią oraz mapkę atrakcji. Na zwiedzanie warto sobie przeznaczyć co najmniej 2 godziny i wziąć wygodne buty. 😉

Blue Eye

Krystalicznie czyta woda wydobywająca się wprost z głębi ziemi? Tak, w Albanii takie cuda! Blue Eye, które rzeczywiście jest niebieskie, to zdecydowanie warty zobaczenia punkt na mapie.

Atrakcja jest darmowa, zwiedzanie to około 30 minut. 😉 Ostatni odcinek trasy do tego miejsca jest nieciekawy, na szczęście można go pokonać autem. 🙂

To już trzeci wpis o Albanii. Poprzednie znajdziecie w linkach poniżej:

• Pierwsze wrażenia z Albanii
• Polecane przez nas atrakcje Sarandy

Artykuł Albania – Rozdział II – Ksamil, Butrinti i Blue Eye pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Kilka słów o miasteczku Saranda

Dotarliśmy do Sarandy w czwartek wieczorem, gdzie, jak się okazało zostaliśmy do końca naszego pobytu w Albanii. Saranda nie była jednak pierwszym miejscem, które zwiedziliśmy, wręcz przeciwnie, zostawiliśmy ją sobie na sam koniec. Była to taktyczna zagrywka, gdyż nie chcieliśmy jeździć gdzieś dalej w ostatni dzień pobytu w Albanii, wiedząc, że kolejne dwa dni spędzimy w podróży.

Saranda położona jest nad morzem Jońskim, usytuowana w zatoczce, z głównie kamienistymi plażami oraz widokiem na grecką wyspę Korfu. Jest to jedno z większych miast na południu Albanii. Posiada kilka ciekawych atrakcji (opisanych poniżej) oraz stanowi świetną bazę wypadową dla innych miejsc wartych zobaczenia w pobliżu (tak też się stało w naszym przypadku). Jeśli jednak planujesz sam pobyt tam, to myślę, że 1-2 dni to zdecydowanie wystarczająco, by poznać zakamarki Sarandy.

Atrakcje Sarandy

W związku z faktem, że Saranda jest miasteczkiem typowo turystycznym i nadmorskim, jej główną atrakcją jest promenada. Dwie kolejne to ruiny twierdzy Lekures oraz ruiny synagogi – wstęp wszędzie jest darmowy. Polecam również przejść się uliczkami Sarandy, by poznać trochę kultury Albanii i odwzajemnić uśmiech przyjaźnie nastawionych Albańczyków. 🙂

Promenada

Pierwszym miejscem, do którego warto skierować swoje kroki, jest nadmorska promenada, gdzie czekają knajpy, restauracje, stragany z pamiątkami, plaża, morze Jońskie i widoki na grecką wyspę Korfu. To zdecydowanie miejsce tętniące życiem. 😉

Ruiny synagogi z VI wieku

Niedaleko promenady, w zasadzie w centrum miasta, znajdują się ruiny synagogi z VI w.

Szczególnie ciekawi fakt, że do lat 80. XX wieku uważano, iż są to ruiny kościoła, nie synagogi. W związku z tym, został również potwierdzony fakt, że w Sarandzie żyła duża społeczność żydowska.

W 2003 roku zostały przeprowadzone badania, podczas których odkryto tutaj mozaiki z V i VI wieku. Zdjęcia tych mozaik są udostępnione przy ruinach.

Park Miqesia

Po zwiedzaniu ruin synagogi można podejść do niewielkiego parku Miqesia znajdującego się po drugiej stronie ulicy. Chwilowy odpoczynek pod palmami każdemu się należy. 😉

Ruiny Twierdzy Lekures

Ruiny twierdzy to zdecydowanie najlepszy punkt widokowy Sarandy. Polecamy wybrać się na zachód słońca – przepiękne wrażenia zagwarantowane! To tutaj można podziwiać widok na całe miasteczko Saranda, wysepki Ksamil, czy grecką wyspę Korfu.

Zamek został wybudowany przez osmańskiego sułtana Sulejmana Wspaniałego w XVI wieku, w celu obrony miasta przed najeźdźcami.

Obecnie znajduje się w tym miejscu restauracja. Nie skorzystaliśmy z jej usług, ale myślę, że warto zjeść posiłek patrząc na takie krajobrazy, nawet jeśli jest tam drogo. 😉

Wskazówka. Do ruin prowadzi dobra droga asfaltowa, którą spokojnie można dojechać autem. Obok zamku znajduje się również niewielka latarnia morska.

Plaża przy hotelu Mucobega

Ostatniego dnia pobytu w Albanii, postanowiliśmy się wybrać również na plażę, na której wcześniej nie byliśmy. Znajduje się ona w północno-zachodniej części Sarandy, tuż przy hotelu Mucobega. W połowie października w zasadzie nie było tam nikogo oprócz nas. 🙂

Wskazówka. Jeśli chcesz tam pływać, to koniecznie weź buty ochronne, bo widzieliśmy wiele jeżowców przyczepionych do skał.

Jest to również dobre miejsce na robienie zdjęć przy zachodzącym słońcu, co stało się głównym powodem, dla którego się tam wybraliśmy. 😉

Podsumowując, Saranda to ciekawe miasteczko, którego chyba nie da się nie lubić. Wszystkie wspomnienia, jakie z nią posiadam są pozytywne – przez tydzień pobytu nie wydarzyło się nic, co mogło wpłynąć na negatywną opinię o tym mieście. Dobre, nieprzetworzone jedzenie, niskie ceny, widoki, mili Albańczycy, swojski klimat (z życia wzięte: żywy kogut siedzący w wózku pod marketem, krowa idąca środkiem ruchliwej ulicy), nie wiem czego chcieć więcej. Chyba tylko większej ilości urlopu. 😉

Wskazówki:

• Gdzie zaopatrzyć się w lokalne produkty? Polecamy ryneczek na ulicy Jonianiet (alb. Rruga Jonianet). Można tu kupić swojskie produkty – m.in. oliwę, suszone figi, placki figowe, zioła czy miody, np. kasztanowe czy morelowe. Polecamy, bo skorzystaliśmy i wszystko pysznie smakuje. 🙂 Uwaga jednak na panie, które sprzedają, bo są w stanie wcisnąć wszystko. Plus jest taki, że panie lubią się targować i z uśmiechem na twarzy przyjmą Twoją niższą propozycję cenową, oczywiście nie można przesadzać. 😉
• Gdzie zjeść? Jedliśmy w dwóch miejscach – Tawerna Haxhi – właściciele goszczą gości jak u siebie w domu, ich specjalność to ryby, a porcje takie, że każdy się z pewnością naje; oraz Taverna Rrapo, mamy co do niej mieszane uczucia, ponieważ baranina, którą wzięliśmy była tak gumowata, że naszą radość z jedzenia przyćmiły czasochłonne próby pogryzienia mięsa, natomiast ośmiornica, którą wzięła Łukasza mama była pyszna i świetnie przyprawiona. Oba miejsca mają wysokie oceny na TripAdvisorze.
• Gdzie spać? Spaliśmy w apartamencie Miranda, który znaleźć możesz na Airbnb. Jak wspomnieliśmy we wcześniejszym wpisie, Pani nie do końca mówi po angielsku, ale spokojnie się można z nią dogadać. 😉

O tym co można zwiedzać w okolicach Sarandy, dowiesz się w następnym wpisie, już za dwa tygodnie – zapraszamy. 🙂

Poniżej reszta zdjęć z Sarandy :

Wpis o pierwszych wrażeniach z Albanii znajdziecie tutaj.

Artykuł Albania – Rozdział I – Saranda pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Przygotowaliśmy dla Was zestaw atrakcji, które są absolutnym must-see w Pradze i które z pewnością zechcecie zobaczyć, przyjeżdżając do stolicy Czech.

Kilka słów o Pradze

Warto na początku naznaczyć krótki rys historyczny związany z miastem. Otóż w miejscu, w którym obecnie jest Praga, do 1784 roku istniały cztery oddzielne miasta: Stare Miasto, Mała Strana, Hradczany oraz Nowe Miasto. To właśnie w 1784 roku miasta te połączyły się w jedno, o nazwie Praga. Obecnie są one dzielnicami miasta, a każda kryje w sobie coś ciekawego do odkrycia.

Most Karola

Nasz przewodnik po Pradze zacznę trochę przewrotnie, bo podczas naszego pobytu, Most Karola, zwiedziliśmy, jako jedną z ostatnich atrakcji. Wspominam o nim jednak na początku, bo jest to symbol miasta oraz jedna z najważniejszych atrakcji, których nie wolno przegapić. Most ten połączył Małą Stranę i Stare Miasto już w XIV wieku, co plasuje go w czołówce najstarszych mostów w Europie Środkowej.

Wskazówka. Jeśli chcecie uniknąć dużej liczby turystów, polecamy wybrać się na zwiedzanie mostu wczesnym rankiem lub późnym wieczorem.

Hradczany – Zamek Praski

W dzielnicy Hradczany znajdują się kolejne najważniejsze atrakcje Pragi. Trudno ominąć najsłynniejszą z nich – górujący nad miastem Zamek Praski. Na terenie zamku znajdziemy również Katedrę św. Wita, Złotą Uliczkę oraz Bazylikę św. Jerzego. Jak można się domyślać, jest to drugie po moście Karola, o ile nie pierwsze, miejsce z największą liczbą turystów. 😉

Zamek na Hradczanach powstał już w 870 roku i stanowił siedzibę królów czeskich. Warto dodać, że jest największym pod względem powierzchni na świecie zamkiem (zajmuje powierzchnię 45 hektarów), co zostało udokumentowane w księdze rekordów Guinnessa.

Zamek warto zwiedzić nie tylko ze względów historycznych czy architektonicznych, ale także by pozachwycać się piękną panoramą miasta, jak na zdjęciu poniżej. 😉

Katedra świętego Wita

Katedra św. Wita zadziwia przede wszystkim swoim ogromem. Jej wieże mają prawie 100 metrów wysokości. Stojąc przed katedrą, czy będąc w środku ma się poczucie przytłoczenia i bycia dosłownie mrówką. Ze względu na wielkość, przypomina mi trochę katedrę św. Szczepana w Wiedniu.

We wnętrzu nie zaznamy niestety ciszy (szczególnie w godzinach szczytu). Gwar jak na tagu, bo liczba turystów również przytłacza. Warto się jednak skupić przede wszystkim na niezwykłym wnętrzu budowli. A tutaj czekają na nas piękne witraże, obrazy czy nagrobek św. Jana Nepomucena.

Ciekawostką może być fakt, iż katedra ta była budowana przez prawie 600 lat! Prace zaczęto w 1344 roku, przerwano na pięć wieków i powrócono do nich ponownie w XIX w. Ostatecznie budowla została oddana do użytku w 1929 roku.

Złota Uliczka

Na Złotej Uliczce czas się chyba zatrzymał. Obecnie jest zapełniona sklepikami z pamiątkami, ale mimo tego czuć w niej klimat życia XVI-wiecznych rzemieślników (byli to głównie złotnicy – stąd nazwa ulicy). Ta wąska uliczka z małymi kolorowymi domkami, wbudowanymi w mury obronne miasta, jest po prostu niezwykle klimatyczna. Jak dla mnie jest to jedna z ciekawszych atrakcji w Pradze.

Ciekawostka. W jednym z domków znajduje się wystawa zbrojeń. Natomiast w domku nr 22, swoją pracownię miał pisarz Franz Kafka.

Bazylika św. Jerzego

Bazylika powstała już w 920 roku i została ufundowana przez księcia Wratysława I. Na uwagę zasługują przede wszystkim freski z XIII wieku oraz krypta w podziemiach kościoła.

Wstęp: My kupiliśmy bilet za 250 Kc na Okruh B, pozwalający na zwiedzenie powyższych atrakcji. Więcej informacji odnośnie wstępu na Zamek Praski oraz innych atrakcji, znajdziecie tutaj.

Wzgórze Petrin

Wzgórze Petrin to jedno z piękniejszych miejsc w Pradze i doskonały sposób na spędzenie co najmniej połowy dnia (zależy, kto ma ile czasu 😉 ). Znajdujące się w okolicach Małej Strany, wzgórze, oferuje nam możliwość pospacerowania w otoczeniu przyrody oraz podziwiania panoramy miasta.

Są dwie opcje dostania się na wzgórze: spacer lub kolejka naziemna. My wybraliśmy kolejkę. Nie przestraszcie się tłumów przed wejściem – w sezonie chyba zawsze są. 😉 Kolejka na szczęście jest pojemna i jeździ co 10 minut, także kwadrans to maksymalny czas oczekiwania i dotarcia do celu.

Koszt biletu: Bilet kosztuje 26 Kc.

Ogród Różany

Po wyjściu z kolejki czeka na nas Ogród Różany. Warto wybrać się w okresie wiosenno-letnim, gdy cała roślinność kwitnie. Jest to niezwykle urocze miejsce i ciekawy spot na zrobienie zdjęć. 😉

Labirynt Luster

Będąc na wzgórzu nie zapomnijcie wstąpić do Labiryntu Luster. Najpierw można dostać szoku od liczby luster, a potem pośmiać się z siebie patrząc w krzywe lustra i widząc karła, lub osobę z mega długimi nogami. To ostatnie szczególnie dla pań. 😀 I gwarantuje Wam ubaw na całego! 🙂

Wstęp: Osoby dorosłe – 50 Kc

Wieża widokowa (Petrińska)

Głównym punktem Wzgórza Petrin jest wieża widokowa, z której można podziwiać znakomite widoki na miasto. Warto dodać, iż jest ona kopią Wieży Eiffela (pomniejszoną pięć razy) i co ciekawe, wybudowana została tylko 2 lata po oryginale.

Wyjście na wieżę nie należy do najprzyjemniejszych, ponieważ schody są wąskie, a ludzi dużo. Po wyjściu na „szczyt” musimy poczekać, aż któreś z otwartych okien zostanie zwolnione i wtedy przystąpić do fotografowania. Dla tych widoków warto się jednak pomęczyć. 😉

Wstęp: normalny – 100 Kc, ulgowy – 50 Kc (dzieci 6-18 lat, studenci), dzieci poniżej 6 lat – bezpłatnie.

Ogrody Wallenstaina

Ogrody Wallensteina, to jedna z tych atrakcji, o których się nie zapomina i do których z chęcią by się wróciło. Zlokalizowane niedaleko Zamku Praskiego, stanowią świetną odskocznię od zgiełku miasta.

Ogrody te powstały na początku XVII wieku przy pierwszym barokowym pałacu w Pradze – Pałacu Wallenstainów. Obecnie Pałac nie jest dostępny dla turystów, bo znajduje się w nim siedziba Senatu Republiki Czeskiej. Na szczęście, ogrody można zwiedzać i w przeciwieństwie do większości praskich atrakcji – za darmo. 😉

Brama Prochowa

Brama Prochowa stanowi kolejny, po Moście Karola, symbol Pragi. Brama oferuje turystom taras widokowy. To kolejne miejsce, z którego można podziwiać ładne widoczki na miasto i praskie uliczki.

Sama brama została wybudowana w stylu późnogotyckim i wchodzi w skład 13 praskich wież. Oddziela Stare Miasto od Nowego Miasta, a swoją nazwę zawdzięcza temu, że w XVII i XVIII wieku znajdował się tutaj skład prochu.

Wstęp: koszt biletu to 180 Kc. Wyjście na taras możliwe jest jedynie w sezonie letnim.

Rynek Starego Miasta

Rynek Staromiejski to miejsce z dużą liczbą kamienic oraz charakterystycznymi wieżyczkami kościoła Tyńskiego.

Ciekawostka. Rynek Starego Miasta, warto również zwiedzić ze względu na Zegar Staromiejski „Orłoj”, zawieszony na Ratuszu miasta. Pochodzący z XV wieku, jest najstarszym tego typu zegarem w Europie. O każdej pełnej godzinie między 9.00 a 21.00 na zegarze odbywa się ciekawe przedstawienie „poruszających” się figur, które mieliśmy okazję zobaczyć. Zegar ten stanowi jeden z najcenniejszych i najbardziej znanych zabytków Pragi.

Plac Świętego Wacława

Plac Świętego Wacława znajduje się w dzielnicy Nowe Miasto. Na jego końcu znajdzimy pomnik św. Wacława, a za nim Muzeum Narodowe. Jest to przede wszystkim kolejna dobra okazja do przespacerowania się ulicami Pragi… 😉

Spacerując wzdłuż placu znaleźliśmy cukiernię z makaronikami, które skusiliśmy się kupić… 😉

Tańczący Dom

To jedna z pierwszych atrakcji, którą zwiedziliśmy w Pradze. W przewodnikach opisywany jest jako ciekawy, ale nam wydał się nieco tandetny. Próbowaliśmy wejść na taras na dachu budynku, niestety wejście nie jest darmowe. Znajduje się tam restauracja, więc aby wejść, należy coś zamówić. Nie skorzystaliśmy jednak z tej okazji.

Kampa

To urocza wysepka w centrum Pragi. Zdecydowanie warto się na nią przespacerować, by odetchnąć chociaż na chwilę od przytłaczającej ilości atrakcji miasta. 😉

Podsumowując. Gdy nie wiecie, gdzie wybrać się na dłuższy weekend za granicę – polecamy Wam Pragę. Warto wybrać szczególnie okres wiosenno-letni, gdy zieleń, której miastu nie brakuje, zaczyna kwitnąć. Świetne miejsce na zwiedzenie wielu atrakcji blisko siebie i zjedzenie dobrych knedlików. 😉

Inne atrakcje godne polecenia: dzielnica żydowska – Josefov, Wyszehrad, Metronom.

Wskazówki

• Kupno biletów tramwajowych i autobusowych. Warto wcześniej kupić sobie bilety w kiosku, ponieważ kupienie ich w tramwaju lub autobusie graniczy z cudem. Nie ma czegoś takiego jak biletomat w tramwaju czy autobusie, a kierowca z uśmiechem na twarzy powie Wam, że biletów „ne ma” 😉 My straciliśmy dobre pół godziny, by kupić bilet i trochę się przy tym nachodziliśmy.
• Płatne atrakcje. Jak zauważyliście, w zasadzie wszystkie atrakcje są płatne, więc nie ma mowy o oszczędzaniu, podczas zwiedzania Pragi.
• Karty płatnicze. Lepiej mieć przygotowaną gotówkę płacąc w restauracjach, ponieważ w większości można zapłacić tylko gotówką.
• Segway. To popularny środek transportu w Pradze. Nie wiemy jak wychodzi cenowo, ale ciągle mijaliśmy turystów poruszających się segawyami.
• Jedzenie. Knedliki to znany czeski przysmak podawany z gulaszem, coś w rodzaju naszych klusek na parze. Jeśli jeszcze nie próbowaliście, to serdecznie polecamy! 😉 Gdybyście znajdowali przypadkiem w dzielnicy Praga 12 (kawałek od centrum), szczególnie polecamy Wam Restaurace Pod Vinci. Pyszne jedzenie i przemiła obsługa. 😉
• Nocleg. Wynajmowaliśmy nocleg przez Air b’n’b. Nie pamiętamy dokładnie cen, ale na pewno nie wyszło drogo.
• Język. Jeśli nie chcecie załatwić czegoś skomplikowanego, to z spokojnie dogadacie się z Czechami po polsku. 😉

Artykuł Weekend w Pradze – atrakcje, które chcesz zobaczyć pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.