Tradycja jest najważniejsza!

Wyjazd sylwestrowy to dla nas tradycja sama w sobie. Naszą stałą ekipą byliśmy na sylwestra już w Szczawnicy, Budapeszcie, nad Jeziorem Czchowskim, w Bieszczadach (tu nas nie było, bo się rozchorowaliśmy) i w Żywcu. W naszych planach zostały już chyba tylko Morze Bałtyckie i Kaszuby. Planowaliśmy Kaszuby, ale w związku z dobrą okazją na nocleg nad morzem, wybraliśmy Kołobrzeg. Nie będę pisał, jak nam te wyjazdy mijają, ale jest to dla wszystkich potrzebny reset i odpoczynek od codziennego pędu życia. Jeśli tylko możecie sobie pozwolić na takie regularne, kilkudniowe wypady, to szczerze polecam!

Wracając nad morze – spodziewałem się, że Kołobrzeg o każdej porze roku oblegany jest przez tłumy ludzi, ale nie było źle. Tej zimy, podobnie jak w całej Polsce, zimy nie było. Przyspieszyło nam to dojazd, który z Krakowa i tak wynosi około 8 godzin i sprawiło, że nad samym morzem, mimo wiatru, było bardzo znośnie. Mogliśmy pospacerować po plaży, porobić zdjęcia, a nawet przeprowadzić dwa treningi biegowe. Taki wyjazd, to połączenie przyjemnego odpoczynku z pożytecznym i aktywnym spędzeniem czasu. 🙂

Morze okazało się dla nas bardzo wdzięcznym obiektem zdjęć. Kołobrzeg zaskoczył nas bardzo pozytywnie. Ten wyjazd przypomniał mi, jak piękne potrafi być Morze Bałtyckie. Było to dla mnie kolejne podejście do nawiązania z nim głębszej relacji. Po wszystkim, wydaje mi się, że nam się udało… 🙂

Artykuł Kołobrzeg – pomysł na sylwestra pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Galicja – co warto zobaczyć?

Chyba wszystko. 🙂 Galicja warta jest poświęcenia jej dużej ilości czasu. Odwdzięczy się za to, tym co ma najpiękniejsze. Oto opowieść o naszych pierwszych dwóch dniach w Galicji. O błądzeniu po miasteczkach, rozmowach z mieszkańcami i przechadzaniu się po pustych plażach.

Trasa (klik): Pontevedra – Combarro – Sanxenxo – Santiago de Compostela – Cee.

Pontevedra

3. października wstaliśmy o poranku, by się zebrać i ruszyć z Porto w kierunku Hiszpanii. Słońce za oknem, pięknie podkreślało, pełne jeszcze zielonych liści, drzewa. W którymś momencie przekroczyliśmy granicę portugalsko-hiszpańską. Viva España! Pomyślałam. Dojechaliśmy do stacji w Vigo, skąd czekała nas przesiadka do niewielkiego miasteczka Pontevedra. Mieliśmy szczęście, bo nasz bus odjeżdżał za kilkanaście minut. Wsiedliśmy i po jakiejś godzinie byliśmy na miejscu. Krótki spacer i jesteśmy pod bramą Sary. Sara, z pochodzenia Wenezuelka, okazała się świetną gospodynią, a przede wszystkim rozmówczynią. Niedługo po naszym przyjeździe, zaproponowała, że zrobi nam obiad, a w między czasie poczęstowała nas galicyjskim piwem 1906, które uznała za bardzo mocne. Coś w tym było, bo po wypiciu puszki zaczęło nam się lekko kręcić w głowach (winę zrzuciliśmy jednak na głód. 😉 ) Mimo jednodniowego pobytu, spędziliśmy dużo czasu na rozmowach z Sarą. Dowiedzieliśmy się wiele o Wenezueli, Hiszpanii, jak i samej Pontevedrze. 😉

Wyposażeni w informacje i mapkę miasta rozpoczęliśmy zwiedzanie. Zabytkowe centrum miasta jest warte dłuższej uwagi. Znajdziemy tu kościoły, place oraz muzeum, które Sara bardzo nam polecała. Po krótkiej rundce po mieście, dosłownie biegliśmy, żeby zobaczyć zachód słońca, z miejsca, które według Sary było najlepsze (nic nas nie nauczyło „prawie” spóźnienie się na zachód słońca w Porto). To był jeden z fajniejszych zachodów podczas całego wyjazdu.

Kolejnego ranka wstaliśmy wcześnie, spakowaliśmy się i pożegnaliśmy z Sarą, jak się później miało okazać, naszą najlepszą gospodynią podczas całego wyjazdu. Zamknęliśmy za sobą białą bramę i skierowaliśmy nasze kroki w stronę wypożyczalni samochodów. Tutaj z małymi problemami, ale szczęśliwe udało nam się wynająć auto. Dostaliśmy kluczyki i ruszyliśmy Toyotką Aygo na zachód.

Hiszpanio otwórz przed nami wszystkie drogi!

Combarro

Dotarliśmy do Combarro, niewielkiej, miejscowości oddalonej ok. 7 km od Pontevedry, która kryje prawdziwe perełki. Wysiedliśmy z auta przy głównej drodze i zeszliśmy schodkami w dół, do tego bardzo niepozornego, z zewnątrz, miasteczka. Po krótkim spacerze, ze zdolnościami prawie scherlockowskimi, odkryliśmy te skarby, o których wszędzie się naczytaliśmy. Są nimi spichlerze, tzw. hórreos. Niegdyś używane do przechowywania zboża, owoców i ziół, obecnie stanowią główną atrakcję miasta. Dla jasności, takie spichlerze są charakterystyczne dla całej Galicji, a także Asturii. To, co wyróżnia te spichlerze, to przede wszystkim ich zagęszczenie na metr kwadratowy, i to, jak świetnie wpasowują się w architekturę miasteczka. Najciekawiej prezentują się hórreos wybudowane nad samą zatoką. Odnosi się przez to wrażenie, że dosłownie „wchodzą” do wody.

Spacerując bardzo wąskimi uliczkami Combarro, zostaliśmy, w pewnym momencie, zaczepieni przez starszą Panią, która sprzedawała różne wiktuały. Krótka pogawędka, wymiana kieliszków z różnymi alkoholami. Wszystko tak dobrze smakowało. Ostatecznie padło na wino. Bo jak Hiszpania, to domowego wina trzeba spróbować. To był dobry wybór i sposób na spędzenie wieczoru. Na koniec, Pani wskazała nam drogę do „krzyży” i kapliczki. A przy okazji odkryliśmy niewielką plażę. Po raz kolejny zobaczyliśmy, że otwarcie się na miejscowych i zaufanie im, to dobry sposób na zobaczenie o wiele więcej, niż byśmy przypuszczali. 🙂

W jednej z knajp, zjedliśmy ośmiornicę oraz kalmary, popijając Estrella Galicia. O tym, że owoce morza są tutaj pyszne i stosunkowo tanie, poinformowała nas Sara. Miała rację.

Sanxenxo

Po zwiedzeniu Combarro, podjechaliśmy do pobliskiej miejscowości Sanxenxo. Koniecznie musicie spróbować tam lodów, są najlepsze – powiedziała Sara. Nie musiała nas więcej zachęcać… Nie skłamię, jak napiszę, że dla samych lodów, warto tu było przyjechać. Moje wrażenia zapisane w notatniku, świadczą jednak o tym, że po prostu warto zahaczyć o tę miejscowość: piękne plaże, cudowne, grube palmy, słońce muskające po policzkach. Byliśmy tam 1,5 godziny i zakochaliśmy się w tym miejscu. Gdy to czytam, przypominam sobie, te gorące, październikowe promienie słońca, skaczącego, między palmami, Łukasza oraz niczym nie przejmujące się Hiszpanki, odpoczywające na niewielkiej plaży.

Pamiętam te chwile dokładniej, bo tego dnia, 4. października, Łukasz obchodził urodziny i trochę zazdrościłam mu, że może je świętować w tak cudownych okolicznościach. 🙂

Santiago de Compostela

Kolejny poranek rozpoczęliśmy od zwiedzania Santiago de Compostela. W przeciwieństwie do wyżej wymienionych, mniej znanych miejscowości, Santiago de Compostela stanowi najpopularniejsze miasto w tym regionie. Wszystko za sprawą szlaku Św. Jakuba, który, dla wielu pielgrzymów, kończy się w tym miejscu. W związku z tym, ruszając na zwiedzanie, byliśmy przygotowani na tłumy. Jak można się było spodziewać, najbardziej zatłoczoną okazała się Katedra (Catedral de Santiago de Compostela). Pomimo tego, że byliśmy dosyć wcześnie, zwiedzanie zajęło nam jakieś 2 godziny. Cieszyliśmy, że zobaczyliśmy to, co najważniejsze, ale pamiętam w tamtym momencie, jak zatęskniliśmy za małymi miejscowościami bez tłumów.

Aby odetchnąć od zgiełku, udaliśmy się do pobliskiego parku Alameda, znajdującego się niedaleko centrum. Zdradzimy, że znajdziecie tam dobre widoki na Katedrę i fajne kadry do zdjęć. I zdecydowanie odpoczniecie od tłumów. 🙂

Miasto, niestety, nastawione jest na turystów, czego doświadczyliśmy na własnej skórze. W okolicach południa, dwie lub trzy knajpy odmówiły nam zaserwowania kawy i tarty de Santiago, ze względu na to, że była pora obiadowa. Ostatecznie udało nam się jej spróbować, ale nie obyło się bez rozczarowania. Tarta była niespecjalna, sucha i twarda, a przy okazji nie najtańsza. Zastanawialiśmy się, czy taka po prostu jest, czy tak słabo trafiliśmy. Nasunął nam się kolejny wniosek: nie zawsze warto próbować przysmaków danego miasta, tylko dlatego, że wszyscy o tym piszą.

Galicja – w drodze

Podróż po Galicji, to niezwykła przygoda. Po drodze zatrzymywaliśmy się wielokrotnie, gdy zobaczyliśmy ciekawe krajobrazy. A uwierzcie, było ich wiele! Piękne, piaszczyste i praktycznie puste plaże, znajdują się dosłownie co kilka, kilkanaście kilometrów. Na jednej z takich plaż, Łukasz postanowił pobiegać, a ja pomoczyć stopy w zimnym oceanie. W którymś momencie dostrzegliśmy mężczyznę, który, jak gdyby nigdy nic, kąpał się tak, jak go Pan Bóg stworzył. To się nazywa wolność.

Galicja – podsumowanie

Galicja to przeciekawy region Hiszpanii, o którym opowieść nie kończy się w tym miejscu. Późnym popołudniem, 5. października dotarliśmy do niewielkiej miejscowości Cee, gdzie mieliśmy zarezerwowany nocleg. Szybka rozmowa z właścicielką i ruszyliśmy w drogę, by zdążyć na zachód słońca w Cabo Fisterra (jak zawsze w biegu 😀 ). Od tego momentu, zaczęły nam towarzyszyć klify, latarnie morskie i wiatr. Ale o tym już w kolejnej części… 😉

Wskazówki:

• Auto wypożyczyliśmy w Enterprise. Pomimo obaw, udało nam się to zrobić na kartę debetową. Nie było większych problemów, oprócz tego, że transakcja nie chciała przejść. 😉
• nocleg u Sary w Pontevedrze – gorąco polecamy!
• nocleg w Cee.

Zapraszamy również na pozostałe wpisy z Hiszpanii

• Hiszpania – wpis główny – najczęściej zadawane pytania

Artykuł Hiszpania – Galicja – miasteczka warte zobaczenia pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Byle dalej na pustynię

Kolejny poranek w Izraelu okazał się lekki, mimo dokładnego odkażania się Ogińskim poprzedniego wieczoru. Wprawdzie, sen uparcie nie chciał zejść z powiek i organizm żarliwie domagał się kofeiny, ale po bólu głowy nie było nawet śladu. Zapowiadał się intensywny dzień – mieliśmy do przejechania ponad 200 km przez pustynię, by dostać się na Masadę i nad Morze Martwe, czyli do obowiązkowych punktów, podczas zwiedzania południowego Izraela.

Przewidywany czas podróży z ok. 2,5 godziny przedłużył nam się do grubo ponad 3,5 godziny. Wydawałoby się, że na pustyni jest ciągle ten sam, nudny krajobraz… nic bardziej mylnego! Po drodze zatrzymywaliśmy się, aż trzy razy (a pewnie byłoby tych przystanków znacznie więcej, gdyby nie reżim czasowy). Pierwszą atrakcją, okazał się bardzo towarzyski struś, który niezwykle profesjonalne pozował do zdjęć. Następny przystanek w otoczeniu ostańców skalnych i tabliczek z ostrzeżeniami o minach! I kolejny z przepiękną panoramą na Morze Martwe z góry – pejzaż miał takie barwy, że sam Picasso lepiej, by tego nie pokolorował.

Masada

Obsuwa czasowa urosła na tyle, że zdecydowaliśmy się wjechać na Masadę kolejką – w końcu czekało nas jeszcze leżakowanie w Morzu Martwym.

Starożytna żydowska twierdza. Jedno z najważniejszych miejsc w historii Izraela. Oczekiwania były ogromne. Tymczasem, rzeczywistość okazała się znacznie skromniejsza. Teren wprawdzie rozległy i naprawdę długo by można po nim chodzić, ale niewiele zostało ze starożytnych zabudowań. Może gdybyśmy mieli czas na dokładniejsze przeczytanie wszystkich tabliczek i pełniejsze wyobrażenie sobie tej potęgi w przeszłości, wrażenia byłyby nieco lepsze. Choć trzeba przyznać, że widoki były obłędne! To, co rzucało się w oczy, to zorganizowane wycieczki młodych żołnierzy. Grupki uśmiechniętych dziewczyn i chłopaków ubranych w moro i obowiązkowo wyposażonych w karabin, beztrosko dyndający przy pasie.

Koszt wjazdu kolejką: dorośli 60 zł; parking przy Masadzie jest darmowy.

Z Masady w depresję

Z ok. 50 m n.p.m zjeżdżamy ponad 400 m w dół do największej depresji świata, czyli nad brzeg Morza Martwego. W błyskawicznym tempie przemieściliśmy się do Ein Bokek. Do zachodu słońca zostało bardzo mało czasu, a na pustyni oznacza to drastyczne obniżenie temperatury, zatem nastał ostatni moment na kąpiel w solnej zupie. Znalezienie miejsca parkingowego najłatwiejsze nie było, ale w końcu udało się w niewielkiej odległości od plaży wyposażonej w natryski i toalety, czyli wszystko, czego nam w tej chwili było do szczęścia potrzeba.

Gęsta woda, wbrew naszym oczekiwaniom była zimna, żeby nie powiedzieć bardzo zimna. Moment zanurzenia nie należał, więc do najprzyjemniejszych. Na szczęście gęstość wody jest tak duża, że i tak trudno utrzymać się zanurzonym, bo kiedy tylko podniesie się lekko nogę do góry, podstępna ciecz od razu próbuje wywrócić człowieka na plecy i cóż, nie warto się wtedy bronić.

Jak to w depresji bywa, słońce zachodzi tu najszybciej, chowając ciepłe promienie za górami. Niemal od razu dało się odczuć chłód pustyni i w tym momencie ustawiła się długa kolejna do natrysków i toalet – wszyscy posłusznie zakończyli plażowanie. Natura nie znosi sprzeciwu.

Morze Martwe za plecami

Nieco zmarznięci, ale szczęśliwi, jak dzieci pakujemy się do samochodu, zupełnie beztrosko podchodząc do kwestii ubioru. Wszyscy mają na sobie krótkie spodenki i jakąś lekką bluzę pod ręką. Endorfiny z kąpieli i podkręcone ogrzewanie w aucie, zupełnie uśpiły naszą czujność… Tymczasem chłód opanował pustynię i z prędkością nieznoszącą sprzeciwu obniżał temperaturę za oknami samochodu, o czym bezlitośnie mieliśmy się przekonać kilkadziesiąt minut później. Nawigacja ustawiona na Arad – kolejny cel naszej podróży. Szybkie spojrzenie na Morze Martwe za plecami i  ruszamy w dalszą drogę. Do miasteczka zbudowanego od zera, gdzieś pośrodku pustyni, w drugiej połowie XX wieku. Po wyjechaniu na wzniesienie jeszcze przez chwilę mogliśmy podziwiać słony akwen, po czym, skalna zasłona zamknęła szczelnie ten rozdział podróży.

Nie taka pustynia ciepła, jak ją malują

Słońce zaszło szybko i ciemność opanowała całkowicie bezkres pustyni. My z kolei błądzimy po maleńkich uliczkach Aradu delikatnie oświetlonych przez latarnie. Kiedy wreszcie udaje nam się dotrzeć pod właściwy adres i znaleźć właścicielkę, ta z pełnym politowaniem patrzy na nasze gołe nogi i szybko prowadzi do mieszkania. Próbując zachować twarz odpowiadamy z drżącym od zimna uśmiechem, że dla nas taka temperatura to wspomnienie lata. Pełen komfort termiczny… W myślach natomiast ubieramy już na siebie wszystkie warstwy ciepłych ciuchów, jakie mamy w plecakach, by wyruszyć na wieczorną eksploracje miasta. Aradzie, nadchodzimy!

Informacje praktyczne:

• Nasza podróż: Pokonaliśmy tego dnia około 300 kilometrów. Wyruszyliśmy z Eilatu w stronę Masady. Następnie z Masady do Morza Martwego, by ostatecznie dotrzeć do Aradu.
• Wypożyczalnia samochodów: Skorzystaliśmy z wypożyczalni Hertz w Eilacie. Wypożyczyliśmy auto na dwa dni, koszt samego wypożyczenia to 420 zł + ubezpieczenie (ok. 100 zł)
• Morze Martwe parking: Znaleźliśmy parking, który był płatny, niedaleko miejsca plażowania, przy hotelach i sklepach. O tutaj. Niestety, nie pamiętamy, ile dokładnie kosztował.
• Morze Martwe kąpielisko: miejsce, w którym plażowaliśmy, znajduje się tutaj. Wyposażone jest w przebieralnie, toalety, miejsce do opłukania się wodą po kąpieli. Wszystko za darmo. 🙂

Artykuł Przygody zdobywców południowego Izraela – Masada i Morze Martwe pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Zapraszamy na kolejne Oczkowo-albańskie przygody… 👣 👀 ❤

Ksamil

Ksamil to niewielka, nadmorska miejscowość na południu kraju, a zarazem chyba jeden z najpiękniejszych zakątków Albanii. Miasteczko szczyci się piaszczystymi (w przeważającej mierze) plażami oraz lazurową wodą, które wyglądają jak wycięte z najlepszych magazynów podróżniczych. Na żywo nie pozostaje nic innego, jak tylko podziwiać to wspaniałe miejsce i odpoczywać ile się da. 🙂

Dojazd do plaż nie jest, niestety, wcale taki łatwy. Owszem, są znaki wskazujące drogę do plaż, ale za pierwszym razem kluczyliśmy jakieś 15 minut, zanim znaleźliśmy miejsce parkingowe – tu remonty, tam mało miejsca, tutaj nie ma zjazdu, itp. W końcu jednak zaparkowaliśmy… Po wyjściu z auta naszym oczom ukazał się cudowny widok, który wynagrodził nam małe poirytowanie. Wprawił nas również w wakacyjny humor – przypominam byliśmy w Albanii od początku do połowy października – plażowanie nie było czymś oczywistym w Polsce. 😀

Wskazówka. Restauracja, przy której plażowaliśmy, nazywa się Abiori. Kawa espresso kosztuje tam 100 LEK, a Cafe Latte 150 LEK. Polecamy. 🙂

Wskazówka nr 2. Ksamil od Sarandy dzieli około 15 kilometrów. Po drodze znajdują się też dwie inne plaże, które (jak wyczytaliśmy) są warte zwiedzenia: Pulebardha i Pasqyrave.

Zamek Alego Paszy

Niedaleko Sarandy, jadąc na południe, w stronę Butrinti, znajduje się zamek Alego Paszy (jeden z kilku w Albanii). Zatrzymaliśmy się na dosyć dużym parkingu i ruszyliśmy na zwiedzanie. W zasadzie z parkingu nie było widać żadnej atrakcji, zbierały się chmury i nie wiedzieliśmy, jak to się skończy. Ja ubrałam sobie świetne buty do chodzenia po szutrowej drodze – balerinki. Tak to jest, jak człowiek się nie przygotuje na wędrówkę. Ale dałam radę! 😀

Do samej atrakcji szliśmy około 2 kilometry. Po drodze mieliśmy piękny widok na jezioro Butrinti i jakieś zabudowania na małej wysepce na jeziorze. Gdy doszliśmy do końca drogi, naszą uwagę przykuł opuszczony budynek oraz bunkry znajdujące się przy samej wodzie. Wtedy też zobaczyliśmy, że zamek, którego szukamy, to wspomniany wcześniej budynek na wysepce i najwyraźniej można go tylko oglądać z lądu.

Po sfotografowaniu miejsca, miałam zamiar podejść do Oczka, by powiedzieć mu, że chyba czas się zbierać. Jednak w pewnym momencie, spojrzałam na okno opuszczonego budynku i zobaczyłam w nim kozę gapiącą się na mnie. Zrobiłam jej kilka zdjęć i poszłam szukać dalej Łukasza. Nagle, moim oczom ukazała się cała gromadka kóz, spokojnie siedzących i pozujących Łukaszowi. Wyglądało to mniej więcej tak 😀 :

Gdy zaczęliśmy wracać, kozy ruszyły za nami. Nie boję się takich zwierząt, bo wychowywałam się na wsi, ale gdy nagle otoczyło nas jakieś 50 kóz, to było to trochę stresujące (Łukasz, który całe życie mieszkał w mieście, miał trochę gorzej 😀 ). Kozy jednak potulnie nam towarzyszyły przez połowę drogi, później poszły swoim skrótem, a pasterz za nimi. 🙂

Jak doczytaliśmy przy okazji robienia tego wpisu, na zamek nie ma obecnie wstępu. Za to można przyjść i spodziewać się kóz. 😉

Butrinti

Butrinti albo Butrint to ruiny starożytnego miasteczka, znajdujące się około pół godziny drogi od Sarandy. To wpisana na listę światowego dziedzictwa kultury UNESCO, jedna z najbardziej znanych albańskich atrakcji. Warto, w związku z tym przygotować się na dużą liczbę turystów, nawet poza sezonem.

Butrinti było niegdyś ważnym miasteczkiem portowym, a jego historia sięga VIII wieku przed Chrystusem. Znaleźć tutaj można oddziaływania hellenistycznych, romańskich, bizantyjskich, weneckich oraz ottomańskich kultur i cywilizacji.

Miasto kryje w sobie wiele dobrze zachowanych zabytków. Zacznę od pierwszej i moim zdaniem najciekawszej atrakcji – ruin amfiteatru z III wieku p.n.e. Tutaj przypomniały mi się lekcje historii z podstawówki, na których nauczycielka opowiadała, jak niegdyś przedstawiane były starożytne sztuki teatralne. 🙂

Kolejne ciekawe miejsca to ruiny Bazyliki oraz baptysterium. Oba budynki pochodzą z VI w. n.e.

Polecam również zwiedzenie The Lake Gate i  The Lion’s Gate, czyli interesujących przejść na obrzeżach miasteczka, skąd można podziwiać widoki na jezioro Butrinti.

Oprócz zwiedzania atrakcji, Butrinti, to świetna okazja do podziwiania okolicznych krajobrazów, które po prostu zachwycają. 🙂

Wskazówka. Wstęp kosztuje 700 leków albańskich, czyli ok. 24 zł polskich złotych. Wraz z biletem dostaje się ulotkę z krótką historią oraz mapkę atrakcji. Na zwiedzanie warto sobie przeznaczyć co najmniej 2 godziny i wziąć wygodne buty. 😉

Blue Eye

Krystalicznie czyta woda wydobywająca się wprost z głębi ziemi? Tak, w Albanii takie cuda! Blue Eye, które rzeczywiście jest niebieskie, to zdecydowanie warty zobaczenia punkt na mapie.

Atrakcja jest darmowa, zwiedzanie to około 30 minut. 😉 Ostatni odcinek trasy do tego miejsca jest nieciekawy, na szczęście można go pokonać autem. 🙂

To już trzeci wpis o Albanii. Poprzednie znajdziecie w linkach poniżej:

• Pierwsze wrażenia z Albanii
• Polecane przez nas atrakcje Sarandy

Artykuł Albania – Rozdział II – Ksamil, Butrinti i Blue Eye pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Kilka słów o miasteczku Saranda

Dotarliśmy do Sarandy w czwartek wieczorem, gdzie, jak się okazało zostaliśmy do końca naszego pobytu w Albanii. Saranda nie była jednak pierwszym miejscem, które zwiedziliśmy, wręcz przeciwnie, zostawiliśmy ją sobie na sam koniec. Była to taktyczna zagrywka, gdyż nie chcieliśmy jeździć gdzieś dalej w ostatni dzień pobytu w Albanii, wiedząc, że kolejne dwa dni spędzimy w podróży.

Saranda położona jest nad morzem Jońskim, usytuowana w zatoczce, z głównie kamienistymi plażami oraz widokiem na grecką wyspę Korfu. Jest to jedno z większych miast na południu Albanii. Posiada kilka ciekawych atrakcji (opisanych poniżej) oraz stanowi świetną bazę wypadową dla innych miejsc wartych zobaczenia w pobliżu (tak też się stało w naszym przypadku). Jeśli jednak planujesz sam pobyt tam, to myślę, że 1-2 dni to zdecydowanie wystarczająco, by poznać zakamarki Sarandy.

Atrakcje Sarandy

W związku z faktem, że Saranda jest miasteczkiem typowo turystycznym i nadmorskim, jej główną atrakcją jest promenada. Dwie kolejne to ruiny twierdzy Lekures oraz ruiny synagogi – wstęp wszędzie jest darmowy. Polecam również przejść się uliczkami Sarandy, by poznać trochę kultury Albanii i odwzajemnić uśmiech przyjaźnie nastawionych Albańczyków. 🙂

Promenada

Pierwszym miejscem, do którego warto skierować swoje kroki, jest nadmorska promenada, gdzie czekają knajpy, restauracje, stragany z pamiątkami, plaża, morze Jońskie i widoki na grecką wyspę Korfu. To zdecydowanie miejsce tętniące życiem. 😉

Ruiny synagogi z VI wieku

Niedaleko promenady, w zasadzie w centrum miasta, znajdują się ruiny synagogi z VI w.

Szczególnie ciekawi fakt, że do lat 80. XX wieku uważano, iż są to ruiny kościoła, nie synagogi. W związku z tym, został również potwierdzony fakt, że w Sarandzie żyła duża społeczność żydowska.

W 2003 roku zostały przeprowadzone badania, podczas których odkryto tutaj mozaiki z V i VI wieku. Zdjęcia tych mozaik są udostępnione przy ruinach.

Park Miqesia

Po zwiedzaniu ruin synagogi można podejść do niewielkiego parku Miqesia znajdującego się po drugiej stronie ulicy. Chwilowy odpoczynek pod palmami każdemu się należy. 😉

Ruiny Twierdzy Lekures

Ruiny twierdzy to zdecydowanie najlepszy punkt widokowy Sarandy. Polecamy wybrać się na zachód słońca – przepiękne wrażenia zagwarantowane! To tutaj można podziwiać widok na całe miasteczko Saranda, wysepki Ksamil, czy grecką wyspę Korfu.

Zamek został wybudowany przez osmańskiego sułtana Sulejmana Wspaniałego w XVI wieku, w celu obrony miasta przed najeźdźcami.

Obecnie znajduje się w tym miejscu restauracja. Nie skorzystaliśmy z jej usług, ale myślę, że warto zjeść posiłek patrząc na takie krajobrazy, nawet jeśli jest tam drogo. 😉

Wskazówka. Do ruin prowadzi dobra droga asfaltowa, którą spokojnie można dojechać autem. Obok zamku znajduje się również niewielka latarnia morska.

Plaża przy hotelu Mucobega

Ostatniego dnia pobytu w Albanii, postanowiliśmy się wybrać również na plażę, na której wcześniej nie byliśmy. Znajduje się ona w północno-zachodniej części Sarandy, tuż przy hotelu Mucobega. W połowie października w zasadzie nie było tam nikogo oprócz nas. 🙂

Wskazówka. Jeśli chcesz tam pływać, to koniecznie weź buty ochronne, bo widzieliśmy wiele jeżowców przyczepionych do skał.

Jest to również dobre miejsce na robienie zdjęć przy zachodzącym słońcu, co stało się głównym powodem, dla którego się tam wybraliśmy. 😉

Podsumowując, Saranda to ciekawe miasteczko, którego chyba nie da się nie lubić. Wszystkie wspomnienia, jakie z nią posiadam są pozytywne – przez tydzień pobytu nie wydarzyło się nic, co mogło wpłynąć na negatywną opinię o tym mieście. Dobre, nieprzetworzone jedzenie, niskie ceny, widoki, mili Albańczycy, swojski klimat (z życia wzięte: żywy kogut siedzący w wózku pod marketem, krowa idąca środkiem ruchliwej ulicy), nie wiem czego chcieć więcej. Chyba tylko większej ilości urlopu. 😉

Wskazówki:

• Gdzie zaopatrzyć się w lokalne produkty? Polecamy ryneczek na ulicy Jonianiet (alb. Rruga Jonianet). Można tu kupić swojskie produkty – m.in. oliwę, suszone figi, placki figowe, zioła czy miody, np. kasztanowe czy morelowe. Polecamy, bo skorzystaliśmy i wszystko pysznie smakuje. 🙂 Uwaga jednak na panie, które sprzedają, bo są w stanie wcisnąć wszystko. Plus jest taki, że panie lubią się targować i z uśmiechem na twarzy przyjmą Twoją niższą propozycję cenową, oczywiście nie można przesadzać. 😉
• Gdzie zjeść? Jedliśmy w dwóch miejscach – Tawerna Haxhi – właściciele goszczą gości jak u siebie w domu, ich specjalność to ryby, a porcje takie, że każdy się z pewnością naje; oraz Taverna Rrapo, mamy co do niej mieszane uczucia, ponieważ baranina, którą wzięliśmy była tak gumowata, że naszą radość z jedzenia przyćmiły czasochłonne próby pogryzienia mięsa, natomiast ośmiornica, którą wzięła Łukasza mama była pyszna i świetnie przyprawiona. Oba miejsca mają wysokie oceny na TripAdvisorze.
• Gdzie spać? Spaliśmy w apartamencie Miranda, który znaleźć możesz na Airbnb. Jak wspomnieliśmy we wcześniejszym wpisie, Pani nie do końca mówi po angielsku, ale spokojnie się można z nią dogadać. 😉

O tym co można zwiedzać w okolicach Sarandy, dowiesz się w następnym wpisie, już za dwa tygodnie – zapraszamy. 🙂

Poniżej reszta zdjęć z Sarandy :

Wpis o pierwszych wrażeniach z Albanii znajdziecie tutaj.

Artykuł Albania – Rozdział I – Saranda pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Pierwszy stop – Macedonia

Wyruszyliśmy z Krakowa około godziny 14. „Witaj przygodo!” pomyślałam. Pierwszego dnia jechaliśmy przez Słowację i Węgry. Jazda samochodem ma swoje plusy. Przede wszystkim można się zatrzymać, gdzie się chce, spać spokojnie, czytać książkę, słuchać muzyki i podziwiać widoki za oknem. Jednak jej zdecydowanym minusem jest to, że się ciągnie w nieskończoność, szczególnie, jeśli podróż trwa więcej niż kilka godzin.

Mieliśmy zarezerwowany nocleg w Segedynie na Węgrzech w hotelu, który posiadał swój basen na zewnątrz. Szkoda tylko, że był to początek października… Pobudka o 7 rano w poniedziałek i podróż do Ochrydy w Macedonii, w której mieliśmy zostać dwa dni i co nieco zwiedzić. Tak też uczyniliśmy, ale o tym w innym poście. 😉

Zapakowaliśmy się w środę wieczorem ponownie do auta, by następnego dnia rano wyruszyć do Albanii. Ze względu na to, że nie wszystkie drogi w Albanii są w dobrym stanie, zdecydowaliśmy się na podróżowanie przez Grecję. Dzięki czemu zaoszczędziliśmy sporo czasu.

Podróż przez Grecję do Albanii

Jeden z ostatnich etapów podróży – przekroczenie granicy grecko-albańskiej. Celnik pyta Łukasza, gdzie podział się jego „ogon” (dosłownie zapytał się o „tail” 😀 ) Część z Was wie, że jeszcze do lipca tamtego roku, Oczko miał dłuższe włosy niż ja. Włosów nie ma, ale zdjęcie w paszporcie zostało. 😉

Z uśmiechem na twarzach wkraczamy do Shqipërii, czyli Albanii, po albańsku. 😉 Pierwsze co nas uderza, to widok na góry, rozciągające się przez całą drogę do Sarandy. Następnie stado kóz, krów i owiec na głównej drodze, prowadzone przez pasterza. A także co jakiś czas pojawiające się bunkry, o których więcej również w jednym z kolejnych wpisów. I oczywiście nie mogło zabraknąć słońca i 25 stopni za oknem. 😉

Pierwsze większe miasto – Saranda

Chłonęliśmy krajobrazy za oknem, jak małe dzieci. Było tak pięknie i inaczej, niż to do czego jesteśmy przyzwyczajeni, a był to dopiero początek. 😉 Po ponad godzinie jazdy byliśmy w Sarandzie – turystycznym mieście na południu Albanii. Kolejna rzecz, która nam się rzuciła w oczy – w mieście nie było żadnych świateł sygnalizacyjnych, a większość skrzyżowań stanowiły ronda. Nasz GPS kazał nam wjechać pod prąd, więc chwile kluczyliśmy po mieście. Warto było jednak na chwilę się zgubić. Dzięki temu doznaliśmy bliskiego spotkania z morzem Jońskim i palmami. Cóż za piękny widok! Wróciliśmy do skrzyżowania, gdzie chwilę wcześniej mijaliśmy się z samochodem z polską rejestracją.

Dojechaliśmy do miejsca, gdzie przywitała nas właścicielka apartamentu, w którym jak się okazało zostaliśmy do końca naszego pobytu. Miła, uśmiechnięta, nie do końca mówiąca po angielsku, ale jak się ludzie chcą dogadać, to język nie stanowi żadnej bariery. „Witaj Albanio!” uśmiechnęłam się w duchu. W końcu dotarliśmy do kraju, o którym wcześniej tyle rozmyślaliśmy. Już nadszedł ten moment! Kolejny widok na morze, tym razem z naszego balkonu. Szybko się przebraliśmy i poszliśmy coś zjeść, by następnego dnia zacząć nasze wakacje w październiku…

Wpis o tym, co warto zwiedzić w Sarandzie, znajdziecie tutaj.

Wpis o tym, co warte jest zobaczenia w okolicach Sarandy, znajdziecie tutaj.

Artykuł Pierwsze wrażenia z Albanii – Wstęp pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Samolot na Islandię mieliśmy 4. kwietnia w poniedziałek, więc wpadliśmy na pomysł, by skorzystać z weekendu i zwiedzić Trójmiasto. Koniec końców, udało nam się zobaczyć Gdańsk i Sopot. Można więc stwierdzić, że te dwa miasta, stały się przedsionkiem przed naszą wielką i wyczekiwaną od grudnia, wyprawą na Islandię.

Zapraszamy zatem na wpis poświęcony atrakcjom miasta Gdańsk, a także Sopotu. 🙂

Do Gdańska dotarliśmy w sobotę rano, po nocnej podróży busem z Krakowa. Zwarci i gotowi (z przewodnikiem w dłoni) ruszyliśmy na poszukiwanie ciekawych miejsc i zabytków w tym mieście. Nie mieliśmy konkretnego planu, na zwiedzanie gdańskich atrakcji. Zaczęliśmy więc od obiektów, które znajdowały się najbliżej dworca autobusowego. 😉

Plac Im. Jana Heweliusza

Pierwszym miejscem, do którego dotarliśmy był plac im. Jana Heweliusza. Polecamy zatrzymać się tu na dłużej, szczególnie w ciepły, słoneczny dzień. Znajdziemy tutaj pomnik Jana Heweliusza znanego gdańskiego astronoma, interesujące malowidło o nazwie Północne Niebo, Ratusz Starego Miasta, Wielki Młyn (czyli zabytkowy młyn wodny, w którym teraz znajduje się centrum handlowe), fontannę (świecącą w nocy) oraz most z kłódkami przypinanymi przez zakochanych. Całość tworzy naprawdę ciekawy i warty zwiedzenia punkt dla turystów.

Następnie udaliśmy się w stronę trzech kościołów:  Św. Katarzyny, Św. Mikołaja oraz Kościoła Mariackiego (Bazylika Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny). Co łączy te sakralne obiekty? Przede wszystkim jeden styl architektoniczny – gotyk. Ceglane budowle, strzeliste sklepienia oraz okna skierowanie ku niebu, to ich cechy charakterystyczne. We wnętrzu każdego z nich znajdziemy interesujące obrazy i rzeźby, którym warto poświęcić trochę uwagi.

Kościół Św. Katarzyny

Kościół powstał w XIII wieku i posiada imponującą, 76 – metrową wieżę. Wewnątrz znajdziemy m.in. płytę nagrobną, wspomnianego wcześniej, Jana Heweliusza.

Kościół Św. Mikołaja

Jedyny kościół w centrum Gdańska, który nie został uszkodzony i ograbiony podczas II wojny światowej. Powstał w XII wieku, a od XIII w. stanowi siedzibę Dominikanów.

Bazylika Mariacka

Jest to najwyższy ceglany kościół w Europie. I da się to odczuć będąc w środku. Szczególnie polecamy wyjście na 78 – metrową wieżę, na którą prowadzi aż 412 stopni! (Nawet dla nas chodzących po górach stanowiło to wyzwanie. 😉 ) Ze szczytu możemy podziwiać wspaniałe widoki na miasto. Trzeba się jednak przygotować na dużą liczbę turystów.

Wskazówka. Zwiedzanie kościoła, jak i wejście na wieżę jest płatne, ale jeśli kupimy bilet na wieżę (6 zł), oglądanie bazyliki mamy w cenie. 😉

Ratusz Głównego Miasta Gdańsk oraz Fontanna Neptuna

Fontanna Neptuna stanowi symbol Gdańska i jest jednym z najbardziej znanych miejsc miasta. Tuż obok znajduje się Ratusz Głównego Miasta, którego nie mieliśmy okazji zwiedzić, a także Dwór Artusa (stanowiący niegdyś bardzo ważny punkt życia towarzyskiego w mieście). Wszystkie obiekty znajdują się na Długim Targu, czyli jednej z najbardziej znanych ulic miasta Gdańsk.

Brama Wyżynna

Kiedyś stanowiła główny wjazd do śródmieścia Gdańska. Miała charakter obronny i reprezentacyjny. Obecnie znajduje się w niej Pomorskie Centrum Informacji Turystycznej.

Brama Ulicy Długiej (Złota Brama)

Jak sama nazwa wskazuje, znajduje się ona na ulicy Długiej, której przedłużenie stanowi Długi Targ. Brama powstała w XVII wieku i miała przede wszystkim przeznaczenie obronne.

Zielona Brama

Stanowi zakończenie Długiego Targu. Powstała, jako siedziba królów polskich, jednak nigdy nią nie została. Obecnie znajduje się tu Gdańska Galeria Fotografii, a także odbywają się wystawy Muzeum Narodowego w Gdańsku. Miał tutaj również swoje biuro były prezydent Polski Lech Wałęsa.

Żuraw

Najsłynniejszy (obok Neptuna) symbol miasta Gdańsk. Położony nad rzeką Motławą, Żuraw to zabytkowy dźwig portowy miasta, stanowiący najstarszy taki zbytek w Europie! Obecnie znajduje się w nim Narodowe Muzeum Morskie. Przy Żurawiu cumuje statek Sołdek, pełniący rolę muzeum.

Westerplatte

Westerplatte jest zdecydowanie miejscem, które powinien odwiedzić każdy będący w Gdańsku. Ciekawe, mistyczne, nostalgiczne, stanowi osobną historię miasta. Westerplatte to półwysep, który stał się symbolem walki o wolność podczas II wojny światowej.

Wskazówka. Warto zarezerwować sobie 2-3 godziny na zwiedzanie (sama jazda autobusem z centrum to jakieś 30 – 40 minut w jedną stronę).

Sopot

Drugi dzień zwiedzania (niedzielę) poświęciliśmy prawie w całości na Sopot. Tutaj skupiliśmy się głównie na najbardziej uczęszczanym deptaku w Sopocie – Ulicy Bohaterów Monte Cassino, tzw. Monciak.

Jednym z najciekawszych obiektów miasta jest z pewnością Krzywy Domek, który zajął pierwsze miejsce na liście najdziwniejszych budynków świata! Budowla powstała w wyniku inspiracji rysunkami Jana Szancera. Z zewnątrz prezentuje się naprawdę ciekawie.

Po drodze mieliśmy okazję zobaczyć i pogłaskać bardzo sympatyczną… sowę. Wszyscy się w niej zakochaliśmy! 🙂

Deptak kończy się w miejscu, w którym zaczyna się sopockie molo. Warto wybrać się w okresie pozasezonowym, jeśli chcecie zaoszczędzić parę złotych na płaceniu za bilet wstępu. Molo samo w sobie może i jest atrakcją, ale przy dużej liczbie turystów, traci całkowicie swój urok.

Nie mogło również zabraknąć spaceru po plaży. 😉

a koniec zostawiliśmy sobie zwiedzanie kościoła Św. Jerzego (któremu wcześniej zrobiliśmy zdjęcie), znajdującego się przy deptaku. Przed wejściem do kościoła, czekała na nas jednak niespodzianka w postaci manifestacji, przeciwko nowej ustawie antyaborcyjnej. Stwierdziliśmy, że lepiej odpuścić sobie zwiedzanie w takim momencie.

Skierowaliśmy się ostatecznie w stronę dworca. Wsiedliśmy do SKM-ki, która zawiozła nas z powrotem do Gdańska.

Nasze zwiedzanie Gdańska i Sopotu zamknęliśmy w dwóch dniach. Bez pośpiechu udało nam się zwiedzić najciekawsze atrakcje i jesteśmy naprawdę zadowoleni z tego, co zobaczyliśmy. Serdecznie polecamy każdemu taki weekendowy wypad, a jeśli macie więcej urlopu, to warto zatrzymać się na dłużej. Bo Polska jest piękna! 🙂

Poniżej mapka z miejscami, które zwiedziliśmy:

PS. Podczas pobytu w Gdańsku stołowaliśmy się w niewielkiej jadłodajni o nazwie Jadalnia Pod Zielonym Smokiem. Jedzenie jest naprawdę smaczne i niedrogie w porównaniu do innych restauracji i pizzerii. 😉

Artykuł Gdańsk i Sopot na weekend – co warto zwiedzić? pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Ipsario, bo o nim mowa, ma „zaledwie” 1204 m n.p.m (w sumie nie wiadomo dokładnie, bo różne źródła, różnie podają. 😉 ) Należy jednak pamiętać, że wychodzi się z poziomu morza, więc cała trasa prowadzi pod górę. Innym, łatwiejszym sposobem na dotarcie na szczyt może być wycieczka dżipem pod samo Ipsario – dobra alternatywa dla osób nie lubiących lub nie mogących pokonywać takich przewyższeń. Nie ważne, w sumie, jakim sposobem, ważne by dostać się na szczyt i móc podziwiać te niesamowite widoki! 🙂

Na dzień naszej przygody wybraliśmy piątek, 2. października. Ruszyliśmy po godzinie 9.00 rano ze Skala Potamias i skierowaliśmy się w kierunku Potamii. Podczas wędrówki towarzyszyła nam pani Zosia (ta sama, która wybrała się z nami w trip dokoła wyspy). Trafiliśmy na idealną pogodę. Było ciepło, ale nie grzało, a od czasu do czasu powiewał wiatr, który dodatkowo umilał wędrówkę.

Po dotarciu do Potamii, zapytaliśmy napotkanych mieszkańców, w którą stronę mamy skierować nasze kroki. Gdy znaleźliśmy się na początku szlaku, weszliśmy w las (składający się głównie z drzew piniowych), którym szliśmy większą część trasy.

Szczerze przyznam, że podczas planowania tej wędrówki, obawialiśmy, że szlak będzie niedostatecznie oznakowany. Na szczęście, bezpodstawnie. Gdy zobaczyliśmy pierwszy drewniany znak wskazujący drogę na Ipsario, wiedzieliśmy, że wszystko jest tak, jak powinno. 😉 Po około 20-30 minutach od wkroczenia na szlak, znaleźliśmy miejsce z niewielkim źródełkiem, przy którym zatrzymaliśmy się, by zrobić krótką przerwę i podreperować nasze wodne zapasy.

Ruszyliśmy dalej w trasę i minęliśmy kolejne dwa drewniane znaki. W pewnym momencie oznakowanie się zmieniło. Nie były to już drewniane tabliczki, tylko czerwone punkty na skałach, prowadzące nas na szczyt. Można więc nieoficjalnie przyjąć, że szliśmy szlakiem czerwonym. 😉

Drugą największą atrakcję (oprócz niesamowitych widoków) podczas wychodzenia na szczyt stanowiły kozy i kozły, których dzwonki dało się słyszeć praktycznie wszędzie! 🙂 Po wyjściu z lasu, dotarliśmy na przełęcz, gdzie ujrzeliśmy całe stado swobodnie pasących się zwierzątek. Jeden kozioł pozował z chęcią i cierpliwością do zdjęcia, a ja nie mogłam sobie odmówić podejścia, jak najbliżej tylko mogłam, by cyknąć mu kilka fotek. 😉

Na przełęczy znajduje się dobrze zagospodarowane miejsce do odpoczynku, z którego mieliśmy okazję skorzystać. Obok na co dzień zamkniętej chatki, stoją dwie altany: jedna z miejscem na grilla, druga zabudowana, w której można się schować przed wiatrem i deszczem. Nie muszę dodawać, że z każdego punktu można podziwiać wspaniałe panoramy!

Z tego miejsca niewiele już dzieliło nas od szczytu. Im wyżej wychodziliśmy, tym wiatr robił się bardziej nieprzyjemny, ale cały czas świeciło słońce, które nam wszystko wynagradzało. Krajobraz również się zmienił, stał się bardziej surowy – większość stanowiły kruszące się kamienie, a drzew było coraz mniej.

Po około pół godzinie udało nam się zdobyć nasz upragniony i długo wyczekiwany cel – Ipsario! Widoki, jakie mieliśmy okazję podziwiać były wprost oszałamiające! Z jednej strony całe Golden Beach, morze i ląd, a z drugiej same góry. Tego dnia czuliśmy się zwycięzcami. 🙂

W uczuciu spełnienia, zeszliśmy tą samą trasą, którą wychodziliśmy (nie było innego wyjścia, jeśli chcieliśmy się dostać do Skala Potamias). Schodzenie zeszło nam naprawdę szybko (może też przez to, że spieszyliśmy się na kolację. 😛 ) i bez większych przygód.

Cała wędrówka zajęła nam około 7 godzin. Dużo czasu poświęciliśmy na robienie zdjęć (przynajmniej ja 😀 ) i podziwianie wszystkiego dookoła. Myślę, że trasę można pokonać w jakieś 5 godzin, ale czy warto się spieszyć? 🙂

To już czwarty wpis z cyklu „Wyspa idealna – Thassos”. Główny wpis oraz linki do kolejnych części znajdziecie tutaj. Zapraszamy do lektury! 🙂

Artykuł Thassos – część IV – Ipsario zdobyte. pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Dookoła wyspy Thassos

Trasa dookoła wyspy liczy około 98 kilometrów i można ją pokonać w 2 godziny. Doliczając jednak wszystkie kuszące zakątki wyspy, taki trip potrwać może nawet kilka dni. 😉 Zdecydowanie najciekawsze miejsca znajdują się na jej wschodnim oraz południowym wybrzeżu. Na północy warto jest zwiedzić stolicę Thassos – Limenas. A jeśli chcemy zobaczyć, jak toczy się życie wewnątrz wyspy, polecamy zaglądnąć do miejscowości Theologos.

Pogoda w dniu, w którym udaliśmy się na trip, nie była zachęcająca – było chłodno, strasznie wiało, a słońce leniwie przedzierało się przez chmury. Im później, tym robiło się cieplej, co pozwoliło nam na lepsze poznanie zakątków, a i zdjęcia wyszły takie, jakie miały być. 🙂

Paradise Beach

Pierwszym przystankiem na naszej trasie była niewielka plaża Paradise Beach. Z rana nie prezentowała się najlepiej, ze względu na brak wspomnianego słońca i zimny wiatr. Patrząc na zdjęcia w internecie, żałuję, że nie pojechaliśmy tam w bardziej słoneczny dzień…

Niedaleko plaży, prawie jak na wyciągnięcie ręki, znajduje się jedna z trzech mniejszych wysepek otaczających Thassos – Kinira.

Aliki

Po opuszczeniu plaży pojechaliśmy w kierunku półwyspu Aliki, przypominającego swoim kształtem stopę. Cały półwysep można przejść spacerkiem po ścieżce wytyczonej wśród lasów piniowych i oliwnych, podziwiając ruiny świątyń, sarkofag, miejsca, w których wydobywano marmur (cała południowa część Aliki). Znajduje się tu również niewielka, ale jakże kusząca plaża oraz kawiarenki.

W południowej części półwyspu zatrzymaliśmy się na dłużej. Przede wszystkim dlatego, ze wyszło w końcu słońce (zrobiło się ciepło!), które rozświetliło pozostałości przepięknie mieniącego się marmuru. Nie mogliśmy się napatrzeć. 🙂

Klasztor Michała Archanioła

Trzecim punktem na naszej mapie był, leżący niedaleko Aliki, klasztor Michała Archanioła (Moni Archangelou).

Cały monastyr składa się z niedużego dziedzińca z potężną świątynią z XIX wieku (będącą w remoncie), niewielkiego kościoła, sklepiku z dewocjonaliami. Można z niego również podziwiać przepiękne widoki na zatokę i bezkresne morze. 🙂

Zaraz po przekroczeniu bramy, nowo przybyłych turystów wita pani, która stoi na straży zachowania szacunku dla tego miejsca. Posiada ona cały zestaw ubrań, zarówno dla pań i panów, mający zakryć odkryte nogi oraz ramiona. Co ciekawe, nie są to przypadkowe ubrania – pani dobiera je pod nasz obecny outfit! Ja dostałam piękną spódnicę, którą najchętniej zabrałabym do domu. 🙂 Łukasz też nie wyglądał najgorzej…. 😀

Po przekroczeniu bramy, nowo przybyłych turystów wita pani, która stoi na straży zachowania szacunku dla tego miejsca. Posiada ona cały zestaw ubrań, zarówno dla pań i panów, mający zakryć odkryte nogi oraz ramiona. Co ciekawe, nie są to przypadkowe ubrania – pani dobiera je pod nasz obecny outfit! Ja dostałam piękną spódnicę, którą najchętniej zabrałabym do domu. 🙂 Łukasz też nie wyglądał najgorzej…. 😀

 Giola

Następnie ruszyliśmy w kierunku jednego z najbardziej wyczekiwanych miejsc tego wyjazdu – Gioli! Jest ona prawdziwym cudem natury – naturalnym basenem, do którego wlewają się morskie fale. 🙂

Niestety dojazd do Gioli jest trochę skomplikowany. Na głównej drodze dosyć skąpo oznakowany jest skręt do niej i jak powiedziała nam nasza rezydentka Ania, wiele osób tam po prostu nie trafia. Dała nam jednak dobrą wskazówkę – od Aliki do Gioli jest dokładnie 9,3 kilometra, co najlepiej obserwować na liczniku. Wtedy trzeba zacząć szukać tabliczki z napisem „Giola” po lewej stronie drogi. Sam napis są w stanie zobaczyć jedynie osoby jadące z drugiej strony… I bądź tu mądrym. 😉

My, na szczęście, zatrzymaliśmy się, w odpowiednim miejscu. Poszliśmy jednak w złą stronę (w prawo, zamiast w lewo) i zeszło nam trochę dłużej z odnalezieniem tego cuda. Pocieszający jest fakt, że im bliżej Gioli, tym więcej jest znaków, więc tam już nie ma się jak zgubić. 🙂

W głąb wyspy – Theologos

Z żalem w sercu (i głodem w żołądku) opuściliśmy cudowną Giolę, wracając już dobrą trasą do auta. Pojechaliśmy w głąb wyspy, do uroczego miasteczka Theologos, by je zwiedzić i przy okazji zjeść coś dobrego. 🙂

Po pierwszej nieudanej próbie zjedzenia w jednej z restauracji (była otwarta, ale w środku ani żywego ducha), udało nam się w końcu znaleźć otwartą restaurację, z której akurat wychodziła grupa młodych Polaków (jaki ten świat jest mały!) Zjedliśmy tam po raz pierwszy kozinę, która była całkiem smaczna.

Wsiedliśmy ponownie do auta z zamiarem zatrzymania się gdzieś po drodze i zwiedzenia miasteczka. Tak nam się  jednak spodobała jazda wąskimi uliczkami uroczego Theologos, że przejechaliśmy je, stwierdzając, iż zwiedzanie było udane. 😉

Limenas

Ostatnim punktem na naszej trasie była stolica Thassos – Limenas, gdzie zatrzymaliśmy się na dłużej. Najpierw przeszliśmy przez słynną, handlową ulicę – 18. października (ważna data dla Grecji – to właśnie tego dnia, 1914 roku, Grecy wygrali z Turkami podczas wojen bałkańskich i odzyskali ponowie wyspę), pozachwycaliśmy się portem, a następnie ruszyliśmy w górę.

Naszym celem były ruiny amfiteatru, z których można podziwiać miasto i zachód słońca. Po około 20 minutach dotarliśmy na miejsce, jednak same ruiny nie zachwycały – były w trakcie remontu, z postawionym dźwigiem na środku. Łukasza jednak zaciekawił nieoznakowany szlak, idący dalej w górę. Niewiele się zastanawiając ruszyliśmy nim. Mimo, że nie było żadnego znaku, a szlak był nieco zarośnięty, wzdłuż były ustawione lampy, więc musiała to być niegdyś znana ścieżka, prowadząca do czegoś. Po chwili doszliśmy do miejsca, w którym stała kapliczka. Szlak się jednak nie kończył. Poszliśmy więc wyżej (lamp już nie było), by po kolejnych 10 minutach znaleźć ruiny, przypominające zamek. Widoki z tego miejsca były nieziemskie – całe miasto, morze, góry i zachód słońca!  🙂

Szlak prowadził dalej, jednak zaczęło się ściemniać, zbierały się chmury i robiło się coraz chłodniej. Zeszliśmy więc na dół i dotarliśmy do auta. Stamtąd skierowaliśmy się w kierunku Panagii.

Po wyspie poruszaliśmy się autem, które wypożyczyliśmy w Speedy Car. Firma ma główną siedzibę w Limenarii, ale w Skala Potamia znajduje się też jej oddział, w którym byliśmy. Wszystkie informacje znajdziecie tutaj. Szczerze przyznam, że byliśmy bardzo zadowoleni z wypożyczalni. Formalności poszły szybko i sprawnie, a autem jeździło się super. Polecamy! 🙂

To kolejny wpis o Thassos. Główny wpis o wyspie i linki do kolejnych części znajdziecie tutaj.

Artykuł Thassos – część II – trip wokół wyspy pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Skala Potamias, jak i Skala Panagias, to miejscowości całkowicie turystyczne, co wiąże się z tym, że nie ma się jak tam nudzić. Znajdziemy tu przede wszystkim masę restauracji, tawern, pensjonatów, kawiarni, sklepów z pamiątkami, sklepów spożywczych (jest nawet Carrefour!) A większość Greków mówi po angielsku, także można się swobodnie dogadać.

Na Golden Beach spędziliśmy najwięcej czasu, kąpiąc się w morzu, odpoczywając na plaży i zwiedzając ją wzdłuż, i wszerz. Nie udało nam się jednak poznać i zobaczyć wszystkiego ze względu na późny termin naszego pobytu. Większość restauracji była już niestety pozamykana, nie mieliśmy okazji pobawić się na prawdziwym wieczorze greckim, a jeśli chodzi o pogodę, to wieczory były już niestety chłodne. Największy plus stanowiło jednak to, że nie nie było masy turystów. 😉

A poniżej galeria zdjęć z całego naszego pobytu na Golden Beach. Enjoy! 😉

A kolejna odsłona Thassos już wkrótce! 🙂

Główny wpis o Thassos i linki do kolejnych części znajdziecie tutaj.

Artykuł Thassos – część I – Golden Beach. pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.