Galicja – co warto zobaczyć?

Chyba wszystko. 🙂 Galicja warta jest poświęcenia jej dużej ilości czasu. Odwdzięczy się za to, tym co ma najpiękniejsze. Oto opowieść o naszych pierwszych dwóch dniach w Galicji. O błądzeniu po miasteczkach, rozmowach z mieszkańcami i przechadzaniu się po pustych plażach.

Trasa (klik): Pontevedra – Combarro – Sanxenxo – Santiago de Compostela – Cee.

Pontevedra

3. października wstaliśmy o poranku, by się zebrać i ruszyć z Porto w kierunku Hiszpanii. Słońce za oknem, pięknie podkreślało, pełne jeszcze zielonych liści, drzewa. W którymś momencie przekroczyliśmy granicę portugalsko-hiszpańską. Viva España! Pomyślałam. Dojechaliśmy do stacji w Vigo, skąd czekała nas przesiadka do niewielkiego miasteczka Pontevedra. Mieliśmy szczęście, bo nasz bus odjeżdżał za kilkanaście minut. Wsiedliśmy i po jakiejś godzinie byliśmy na miejscu. Krótki spacer i jesteśmy pod bramą Sary. Sara, z pochodzenia Wenezuelka, okazała się świetną gospodynią, a przede wszystkim rozmówczynią. Niedługo po naszym przyjeździe, zaproponowała, że zrobi nam obiad, a w między czasie poczęstowała nas galicyjskim piwem 1906, które uznała za bardzo mocne. Coś w tym było, bo po wypiciu puszki zaczęło nam się lekko kręcić w głowach (winę zrzuciliśmy jednak na głód. 😉 ) Mimo jednodniowego pobytu, spędziliśmy dużo czasu na rozmowach z Sarą. Dowiedzieliśmy się wiele o Wenezueli, Hiszpanii, jak i samej Pontevedrze. 😉

Wyposażeni w informacje i mapkę miasta rozpoczęliśmy zwiedzanie. Zabytkowe centrum miasta jest warte dłuższej uwagi. Znajdziemy tu kościoły, place oraz muzeum, które Sara bardzo nam polecała. Po krótkiej rundce po mieście, dosłownie biegliśmy, żeby zobaczyć zachód słońca, z miejsca, które według Sary było najlepsze (nic nas nie nauczyło „prawie” spóźnienie się na zachód słońca w Porto). To był jeden z fajniejszych zachodów podczas całego wyjazdu.

Kolejnego ranka wstaliśmy wcześnie, spakowaliśmy się i pożegnaliśmy z Sarą, jak się później miało okazać, naszą najlepszą gospodynią podczas całego wyjazdu. Zamknęliśmy za sobą białą bramę i skierowaliśmy nasze kroki w stronę wypożyczalni samochodów. Tutaj z małymi problemami, ale szczęśliwe udało nam się wynająć auto. Dostaliśmy kluczyki i ruszyliśmy Toyotką Aygo na zachód.

Hiszpanio otwórz przed nami wszystkie drogi!

Combarro

Dotarliśmy do Combarro, niewielkiej, miejscowości oddalonej ok. 7 km od Pontevedry, która kryje prawdziwe perełki. Wysiedliśmy z auta przy głównej drodze i zeszliśmy schodkami w dół, do tego bardzo niepozornego, z zewnątrz, miasteczka. Po krótkim spacerze, ze zdolnościami prawie scherlockowskimi, odkryliśmy te skarby, o których wszędzie się naczytaliśmy. Są nimi spichlerze, tzw. hórreos. Niegdyś używane do przechowywania zboża, owoców i ziół, obecnie stanowią główną atrakcję miasta. Dla jasności, takie spichlerze są charakterystyczne dla całej Galicji, a także Asturii. To, co wyróżnia te spichlerze, to przede wszystkim ich zagęszczenie na metr kwadratowy, i to, jak świetnie wpasowują się w architekturę miasteczka. Najciekawiej prezentują się hórreos wybudowane nad samą zatoką. Odnosi się przez to wrażenie, że dosłownie „wchodzą” do wody.

Spacerując bardzo wąskimi uliczkami Combarro, zostaliśmy, w pewnym momencie, zaczepieni przez starszą Panią, która sprzedawała różne wiktuały. Krótka pogawędka, wymiana kieliszków z różnymi alkoholami. Wszystko tak dobrze smakowało. Ostatecznie padło na wino. Bo jak Hiszpania, to domowego wina trzeba spróbować. To był dobry wybór i sposób na spędzenie wieczoru. Na koniec, Pani wskazała nam drogę do „krzyży” i kapliczki. A przy okazji odkryliśmy niewielką plażę. Po raz kolejny zobaczyliśmy, że otwarcie się na miejscowych i zaufanie im, to dobry sposób na zobaczenie o wiele więcej, niż byśmy przypuszczali. 🙂

W jednej z knajp, zjedliśmy ośmiornicę oraz kalmary, popijając Estrella Galicia. O tym, że owoce morza są tutaj pyszne i stosunkowo tanie, poinformowała nas Sara. Miała rację.

Sanxenxo

Po zwiedzeniu Combarro, podjechaliśmy do pobliskiej miejscowości Sanxenxo. Koniecznie musicie spróbować tam lodów, są najlepsze – powiedziała Sara. Nie musiała nas więcej zachęcać… Nie skłamię, jak napiszę, że dla samych lodów, warto tu było przyjechać. Moje wrażenia zapisane w notatniku, świadczą jednak o tym, że po prostu warto zahaczyć o tę miejscowość: piękne plaże, cudowne, grube palmy, słońce muskające po policzkach. Byliśmy tam 1,5 godziny i zakochaliśmy się w tym miejscu. Gdy to czytam, przypominam sobie, te gorące, październikowe promienie słońca, skaczącego, między palmami, Łukasza oraz niczym nie przejmujące się Hiszpanki, odpoczywające na niewielkiej plaży.

Pamiętam te chwile dokładniej, bo tego dnia, 4. października, Łukasz obchodził urodziny i trochę zazdrościłam mu, że może je świętować w tak cudownych okolicznościach. 🙂

Santiago de Compostela

Kolejny poranek rozpoczęliśmy od zwiedzania Santiago de Compostela. W przeciwieństwie do wyżej wymienionych, mniej znanych miejscowości, Santiago de Compostela stanowi najpopularniejsze miasto w tym regionie. Wszystko za sprawą szlaku Św. Jakuba, który, dla wielu pielgrzymów, kończy się w tym miejscu. W związku z tym, ruszając na zwiedzanie, byliśmy przygotowani na tłumy. Jak można się było spodziewać, najbardziej zatłoczoną okazała się Katedra (Catedral de Santiago de Compostela). Pomimo tego, że byliśmy dosyć wcześnie, zwiedzanie zajęło nam jakieś 2 godziny. Cieszyliśmy, że zobaczyliśmy to, co najważniejsze, ale pamiętam w tamtym momencie, jak zatęskniliśmy za małymi miejscowościami bez tłumów.

Aby odetchnąć od zgiełku, udaliśmy się do pobliskiego parku Alameda, znajdującego się niedaleko centrum. Zdradzimy, że znajdziecie tam dobre widoki na Katedrę i fajne kadry do zdjęć. I zdecydowanie odpoczniecie od tłumów. 🙂

Miasto, niestety, nastawione jest na turystów, czego doświadczyliśmy na własnej skórze. W okolicach południa, dwie lub trzy knajpy odmówiły nam zaserwowania kawy i tarty de Santiago, ze względu na to, że była pora obiadowa. Ostatecznie udało nam się jej spróbować, ale nie obyło się bez rozczarowania. Tarta była niespecjalna, sucha i twarda, a przy okazji nie najtańsza. Zastanawialiśmy się, czy taka po prostu jest, czy tak słabo trafiliśmy. Nasunął nam się kolejny wniosek: nie zawsze warto próbować przysmaków danego miasta, tylko dlatego, że wszyscy o tym piszą.

Galicja – w drodze

Podróż po Galicji, to niezwykła przygoda. Po drodze zatrzymywaliśmy się wielokrotnie, gdy zobaczyliśmy ciekawe krajobrazy. A uwierzcie, było ich wiele! Piękne, piaszczyste i praktycznie puste plaże, znajdują się dosłownie co kilka, kilkanaście kilometrów. Na jednej z takich plaż, Łukasz postanowił pobiegać, a ja pomoczyć stopy w zimnym oceanie. W którymś momencie dostrzegliśmy mężczyznę, który, jak gdyby nigdy nic, kąpał się tak, jak go Pan Bóg stworzył. To się nazywa wolność.

Galicja – podsumowanie

Galicja to przeciekawy region Hiszpanii, o którym opowieść nie kończy się w tym miejscu. Późnym popołudniem, 5. października dotarliśmy do niewielkiej miejscowości Cee, gdzie mieliśmy zarezerwowany nocleg. Szybka rozmowa z właścicielką i ruszyliśmy w drogę, by zdążyć na zachód słońca w Cabo Fisterra (jak zawsze w biegu 😀 ). Od tego momentu, zaczęły nam towarzyszyć klify, latarnie morskie i wiatr. Ale o tym już w kolejnej części… 😉

Wskazówki:

• Auto wypożyczyliśmy w Enterprise. Pomimo obaw, udało nam się to zrobić na kartę debetową. Nie było większych problemów, oprócz tego, że transakcja nie chciała przejść. 😉
• nocleg u Sary w Pontevedrze – gorąco polecamy!
• nocleg w Cee.

Zapraszamy również na pozostałe wpisy z Hiszpanii

• Hiszpania – wpis główny – najczęściej zadawane pytania

Artykuł Hiszpania – Galicja – miasteczka warte zobaczenia pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Co warto zwiedzić w Porto?

W tym roku zmieniliśmy trochę sposób zwiedzania. Ustalamy punkty na mapie, jednak nie trzymamy się ich sztywno. Chcemy się „gubić” w danym miejscu, wejść w boczne uliczki, zobaczyć coś więcej lub coś innego, niż to, co jest w poradnikach. Taki system świetnie sprawdził się w Porto. W tym mieście po prostu trzeba się zgubić w gąszczu wąskich i klimatycznych uliczek, aby chociaż trochę go poznać. 

Punktów na mapie mieliśmy zaznaczone mnóstwo, jednak wiedzieliśmy, że mamy za mało czasu, by zobaczyć wszystko. Wybraliśmy więc atrakcje, które były nam najbardziej po drodze i które zdecydowanie chcieliśmy zwiedzić. Za główny cel obraliśmy zobaczenie zachodu słońca na plaży Matosinhos, co nam się ostatecznie udało.

Atrakcje, które polecamy: Kaplica Dusz, Ogrody Kryształowego Pałacu, kościół Karmelitów, dworzec kolejowy Sao Bento, Ratusz miejski wraz z przylegającym do niego deptakiem, dzielnica Ribeira, most Ponte Luis I, park Morro. Może wydawać się mało, ale wierzcie nam, że po pierwszym dniu, nie czuliśmy prawie nóg. Warto tutaj zaznaczyć, że Porto położone jest na wzgórzach i spacer po mieście obejmuje często chodzenie góra-dół.  😉

Fotorelacja z Porto

Zapraszamy Was na nową formę wpisów podróżniczych – fotorelacji, czyli mało tekstu, więcej zdjęć. Dajcie znać, jak Wam się taka forma podoba! 🙂

Kaplica Dusz (Capela das Almas)

Ogrody Kryształowego Pałacu (Jardins do Palacio de Cristal)

Ogrody Kryształowego Pałacu to miejsce, z którego roztacza się genialny widok na Porto! #mustsee 🙂

Kościół Karmelitów Bosych (Igreja dos Carmelitas Descalços)

Dworzec kolejowy Sao Bento

Z zewnątrz Sao Bento wygląda jak zwykły, typowy dworzec kolejowy, jednak w środku kryje ok. 20 000 azulejos! Przedstawiają one wydarzenia historyczne, a także kulturowe, jak winobranie w Porto. Przyznam, że takiego dworca jeszcze nie widzieliśmy. To zdecydowanie miejsce warte zobaczenia i zwiedzenia. 🙂

Ogród Cordoaria (Jardim de Cordoaria)

Ratusz Miejski

Most Ponte Luis I

Most Ponte Luis I to niewątpliwie symbol Porto. Potężna, wysoka na 45 metrów, dwukondygnacyjna konstrukcja powstała pod koniec XIX wieku i została tak nazwana na cześć króla Ludwika I. Most robi naprawdę ogromne wrażenie i prezentuje się niezwykle, zarówno za dnia, jak i w nocy.

Most łączy Porto z Vila Nova de Gaia, które jest osobnym administracyjnie miastem. Tuż przy moście znajduje się park Morro, z którego można podziwiać Porto.

Plaża Mathosinhos

Najmilej z całej wyprawy wspominamy zachód słońca na plaży Matosinhos. Ledwo co na niego zdążyliśmy, wypominając sobie po drodze, że mogliśmy wyjść z mieszkania 15 minut wcześniej. 😉 Dodatkowo, gdzieś po drodze zgubiliśmy mój kapelusz – najprawdopodobniej pojechał dalej w trasę miejskim autobusem.

Po przybyciu na miejsce najpierw poczuliśmy chłód, a później zachwyciliśmy się widokami i zrobiliśmy „kilka” zdjęć. 😉 Gdy słońce schowało się poza horyzont, usiedliśmy na murku z piwem (w Portugalii można pić w miejscach publicznych) oraz chipsami i rozmawiając o wszystkim, i o niczym, patrzyliśmy jak dzień zmienia się w noc. Polecamy każdemu. 🙂

Jakie są nasze wspomnienia z Porto?

• Porto to niezwykle urokliwe miasto. Portugalczycy są mile nastawieni do turystów, chociaż czasem ciężko dogadać się po angielsku.
• Ceny są przystępne, nieco wyższe niż u nas, ale za to zdecydowanie niższe niż w sąsiedniej Hiszpanii.
• Najbardziej zaciekawiło nas rozwieszone pranie w mieście, nawet w najbardziej turystycznych miejscach. Jakby mieszkańcy mieli w nosie, że turyści patrzą się na ich bieliznę. Podobny zwyczaj zauważyliśmy również u Hiszpanów.
• Bardzo spodobały nam się azulejos, a także stare kamienice wyłożone płytkami w jednym kolorze.

Jeżeli będziecie mieć okazję kiedyś się wybrać do Porto, to się nie wahajcie! 🙂

A i nie zapomnijcie spróbować Francesinhi i ciastek Pasteis de Nata. Te drugie posmakują wszystkim łakomczuchom. 🙂

Zapraszamy również na wpis o tym jak fotografować ciekawiej w podróży:

• 7 wskazówek jak robić ciekawsze zdjęcia w podróży

Artykuł Portugalia – pocztówki z Porto pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Gjirokastra przywitała nas chłodno i pochmurno. Gdy jechaliśmy z Sarandy, całą drogę padało. Po wyjściu z auta uderzył nas podmuch zimnego wiatru. Na szczęście, przestało już padać. Pomiędzy wielkimi kłębami chmur, przeciskało się słońce. Zaparkowaliśmy auto na ulicy Gjin Zenebisi i ruszyliśmy na poszukiwanie ciekawych zakątków miasta.

Gjirokastra – miasto kilku określeń

Miasto jest niezwykle interesujące, nie tylko pod względem architektonicznym, ale też określeniami, jakich się w związku z tym, doczekało. Miasto – muzeum to najbardziej popularne określenie, odnoszące się do oryginalnej zabudowy domów z XVII – XIX wieku. Część tych domów została wybudowana, jako fortyfikacje – wysokie, z małymi oknami i otworami na strzelby. Są to pozostałości po panującym tutaj Imperium Osmańskim. Stąd też wzięła się nazwa budynków – kule, czyli wieża, fortyfikacja.

Inne przydomki, jakimi określana jest Gjirokastra to miasto srebrnych dachów, kamienne miasto i miasto tysiąca schodów. Wszystkie związane są z wykorzystaniem kamieni podczas budowy miasta. Ostatnie odnosi się dodatkowo do tego, że zwiedzanie miasta wiąże się z pokonywaniem dużej ilości schodów i chodzeniem pod górę.

Gjirokastra – co warto zwiedzić?

Miasto-muzeum zasługuje na uwagę w całości. Pierwszą rzeczą, która uderza turystę przyjeżdżającego tutaj, są wyżej wspominane, kamienne domy z oryginalnie zachowaną architekturą. Najbardziej znane są domy Zekati oraz Skenduli, które można zwiedzać (my jednak do nich nie dotarliśmy). Większość tych budynków mieści się w okolicach Starego Bazaru. Najwyższy punkt, stanowi górujący nad miastem Zamek, z którego widoki na Gjirokastrę zapierają dech w piersiach. Warto również zajrzeć do Muzeum Etnograficznego. 

Najlepszym sposobem na poznanie zakamarków Gjirokastry jest spacer kamiennymi uliczkami. 

Zamek w Gjirokastrze

Wznoszący się na wzgórzu zamek został wybudowany jeszcze w IV wieku n.e. Jego świetność przypada jednak na lata panowania Alego Paszy z Tepeleny, który rozbudował twierdzę w XIX wieku. Ten to miał rozmach, bo zamek jest obecnie największą, spośród albańskich twierdz. Znajdziemy tu, m.in., Muzeum Militariów, dom modlitwy czy grobowiec bektaszytów (wyznawcą tej religii był m.in. Ali Pasza).

Ciekawostkę stanowi fakt, iż na zamku znajduje się wrak amerykańskiego odrzutowca, który został strącony przez Albańczyków w latach 50. XX. wieku. Panował wtedy, albański dyktator, Enver Hodża, który odseparował Albanię od reszty świata. Zestrzelenie samolotu miało świadczyć o potędze jego reżimu.

Malownicze krajobrazy, które możemy podziwiać z twierdzy, zapierają dech w piersiach. Mogę zdecydowanie przyznać, że jest to najlepszy punkt widokowy w mieście. Kamienne domy mieniące się w słońcu to niezapomniany widok. Zresztą sami zobaczcie. 🙂

Być może niektórych z Was zaciekawi fakt, iż na zamku znajduje się scena, na której odbywa się największy Festiwal Folklorystyczny w Albanii. Festiwal organizowany jest jesienią, co 4 lata.

• Wstęp: 200 LEK.

Muzeum Etnograficzne

Muzeum Etnograficzne znajduje się w domu, w którym urodził się Enver Hodża. W zasadzie jest to zrekonstruowany budynek, ponieważ oryginał został zniszczony najpierw w czasie pożaru, a następnie podczas walk ulicznych.

Dla zwiedzających, udostępniony jest praktycznie cały dom z przeróżnie wystrojonymi pokojami. Muzeum nie jest może powalające, ale moim zdaniem warto poświęcić chwilę, by tam zajrzeć. Tradycyjnie urządzone pokoje zdecydowanie różnią się od tego, co znamy z polskich domów – po kilka okien w pokoju, długie siedziska i drewniane sufity. Znajdziemy tu również tradycyjne stroje.

Z domu można również podziwiać miasteczko. 🙂

• Lokalizacja: ulica Hysen Hodża.
• Wstęp: 200 leków.

Kim właściwe był Enver Hodża?  Hodża urodził się w 1908 roku w Gjirokastrze, zmarł w 1985 roku. W latach 40. stanął na czele Komunistycznej Partii Albanii, a w 1945 roku wybrany został w wyborach parlamentarnych na przywódcę Albanii. Rządził krajem do końca swoich dni, jako najdłużej sprawujący władzę dyktator w Europie. Wprowadził politykę strachu i odseparował Albanię na arenie międzynarodowej. W związku z tym, przeznaczył pieniądze na wybudowanie miliona bunkrów (sic!). Wybudowano ich ostatecznie ok. 750 tysięcy, a większość z nich istnieje do tej pory. Hodża, ponadto, wprowadził ateizm w kraju (było to pierwsze ateistyczne państwo na świecie), nakazał rabować i niszczyć kościoły lub przeznaczać je na świeckie instytucje. Wszelkie przejawy religijności były tępione i zabronione pod karą wiezienia. W trakcie jego panowania zabroniono również posiadania prywatnych samochodów (sic!). 

Starówka

Starsza część miasteczka znajduje się w okolicach Twierdzy oraz Starego Bazaru (ulica Gjin Zenebisi). To tutaj znajdziemy większość domów z oryginalną architekturą. Można tu się również zaopatrzyć w pamiątki z Albanii. Ciekawostkę stanowi fakt, iż wszystkie wybrukowane ulice w mieście, prowadzą do Bazaru.

Gjirokastra – gdzie warto zjeść?

Miejsce, które polecilibyśmy każdemu – restauracja Kujtimi. Tutaj spróbowaliśmy tradycyjnych albańskich dań oraz pysznego domowego wina. Restauracja w środku jest mała (nawet w październiku brakowało miejsc), ale na szczęście jest ogródek z dużą ilością miejsc. Przystępne ceny i bardzo miła atmosfera. 🙂

• Lokalizacja: ulica Zejtareve.

Spacer ulicami Gjirokastry

Spacer ulicami Gjirokastry to atrakcja sama w sobie. Polecamy wziąć wygodne buty i przejść się szczególnie tam, gdzie nie ma turystów, by pooglądać „zwyczajną” stronę miasta. Pamiętajcie jednak, że podczas deszczu wybrukowane ulice mogą być śliskie.

Oto kilka zdjęć z naszego spaceru po mieście:

Gjirokastrę polecamy każdemu. To niezwykłe miasto zostanie na długo w naszej pamięci. 🙂

Informacje praktyczne:

• Położenie: Gjirokastra leży w południowej części Albanii, niecałe 62 km od Sarandy, jazda samochodem trwa około dwóch godzin. Droga nie jest łatwa, bo prowadzi głównie serpentynami.
• Parking: zaparkowaliśmy na ulicy Gjin Zenebisi , gdzie nie płaciliśmy nic za parkowanie. Idąc tą ulicą w górę dotrzemy do Starego Bazaru, a następnie do Zamku.
• Zwiedzanie: około 5 godzin, wskazane wygodne buty.
• Przydatne słowa: Kalaja – zamek/twierdza; rruga – ulica, muzeu – muzeum, połączenie liter „xh” czyta się jako „dż”, przykład: Hodża oryginalnie pisze się Hoxha. 
• Gdzie warto wypić kawę: polecamy Cafebar Madi – zapłaciliśmy za kawę jakieś 2 złote w przeliczeniu!
• Określenie miasto-muzeum oprócz Gjirokastry, nosi również Berat (który zwiedziliśmy i na pewno opiszemy).

To kolejny wpis o Albanii. Z tej serii ukazały się również:

• Pierwsze wrażenia z Albanii
• Albania – Rozdział I – Saranda
• Albania – Rozdział II – Ksamil, Butrinti i Blue Eye

Artykuł Gjirokastra – najładniejsze miasto w Albanii pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Dziś zapraszamy Was na pierwszy, gościnny wpis z naszego trzydniowego wyjazdu na południe Izraela. W tej części, kilka słów o naszych przygodach w mieście Eilat oraz praktyczne informacje na końcu wpisu. Nasze izraelskie przygody opisała Kasia Pawełczyk (za niedługo pojawią się kolejne wpisy Jej autorstwa). Kasia jest doktorantką, zapaloną żeglarką i autorką bloga: Sea Dreamers Blog, który Wam serdecznie polecamy. 🙂

Nie przedłużamy i oddajemy głos Kasi. 😉

Kierunek Poznań

Dochodzi 23:00. Za chwilę powinnam dołączyć do reszty wesołej, podróżniczej ekipy weekendowych zdobywców południowego Izraela. Czujna fotokomórka lampy na podjeździe, jako pierwsza daje znać, że Kraków dotarł na Śląsk. Zbieram szybko rzeczy i bez zbędnych przeciągań wsiadam do samochodu – co by moi współtowarzysze nie zdążyli się zniecierpliwić. Daleka droga przed nami. Na długo przed tym, jak zaczęły nam doskwierać niewygody podróży, podskórnie wiedziałam, że to będzie nasz pierwszy i ostatni lot z Poznania…

Na lotnisko docieramy z wystarczającym zapasem czasowym, jak na warunki poznańskie, więc przez kontrolę bezpieczeństwa i paszportową przechodzimy bez pośpiechu. Hala odlotów świeci pustkami – nie licząc tłumku podróżnych formujących kolejkę na wcześniejszy lot. Trochę w krótkich rozmowach, a trochę w zakamarkach wyobraźni zastanawiamy się jak to będzie w tym Izraelu. Legendy o odprawach i szczegółowym wywiadzie na lotnisku, ludziach z karabinami na każdym rogu i kosmicznych cenach w sklepach, kotłują się w naszych głowach, i co rusz chcą przybrać niebotyczne rozmiary. Na szczęście, po dostarczeniu porannej kofeiny, do rozważań wkracza także zdrowy rozsądek, postulując tezę, że skoro ludzie tam jeżdżą, to wcale nie może być tak strasznie!

No to lecimy!

Pogoda na lot trafia się wymarzona – pojedyncze obłoczki pozwalają na podziwianie świata z wyjątkowej, podniebnej perspektywy. Asia i Łukasz podziwiają Tatry. Ja budzę się dopiero na Bosfor. A izraelską pustynię i, jak się potem drogą dedukcji okaże, Morze Martwe oglądamy już wszyscy z zapartym tchem.

Kiedy do lądowania zostają już zaledwie minuty, uparcie próbuję zlokalizować lotnisko pośród wielu odcieni piasku i piaskowca. W dole pojawia się niewielki, raczej biednie prezentujący się baraczek – lotnisko Eilat Ovda. Wyjściu z samolotu towarzyszy przyjemny powiew ciepła, udowadniający, że listopad da się jednak lubić. Przed nami wylądował inny samolot, przez co do stanowisk kontroli paszportowej tworzy się niemały korek, w którym zastanawiamy się, czy zdążymy na autobus do Eilatu…

Nie taka straszna kontrola paszportowa

Perspektywa czekania kilku godzin na kolejny środek transportu na środku pustyni, po wielogodzinnej podróży, nie jest zachęcająca. I tu czeka nas pierwsze, bardzo przyjemne zresztą, zaskoczenie – kontrola odbywa się dość sprawnie i już po kilkunastu minutach jesteśmy prawie przy okienku. Oczywiście, żeby prawom Murphy’ego stało się zadość, dwie urocze panie przed nami, zamiast grzecznie odpowiadać na rutynowe pytania strażnika, utrudniają całą procedurę manifestacją niezadowolenia z kolejnych pytań poprzez „wiem ale nie powiem” i „udaję, że nie rozumiem”, a także prychnięciami oraz całą gamą zniecierpliwionych min. Jak nietrudno się domyślić, nasza kolejka przez dłuższą chwilę nawet nie drgnęła, a strażnik w okienku zaczął przybierać purpurę na twarzy. Kiedy urocze panie zostały „zaproszone” do osobnego pokoju, zapewne na znacznie bardziej szczegółową kontrolę, jako pierwszy z naszej wesołej ekipy podchodzi do okienka Mateusz. Szybko i konkretnie odpowiada na pytania i po chwili dostaje karteczkę z wizą. Kolej na mnie. Na pierwsze pytanie odpowiadam podobnie jak Mateusz, więc strażnik pyta jedynie, czy jestem z nim. Po twierdzącej odpowiedzi i ja dostaję wymarzoną karteczkę. Najszybciej sprawę załatwia Kamil – mówi, że jest z nami i po niecałej minucie zostaje szczęśliwym posiadaczem „wjazdówki”. Chwilę później dołączają do nas Asia i Łukasz. Zdążyliśmy na autobus – Eilacie nadjeżdżamy!

Szabat i inne zagwozdki

Droga robi na mnie ogromne wrażenie – oto pośrodku totalnej pustyni, która swoją surowością i majestatycznym pięknem zachwyca, i wzbudza respekt, ciągną się dwie „nitki” będące wytworem ludzkich rąk (dla osoby lubującej się w naturalnych, dziewiczych terenach widok suchego gruntu i ostrych, gołych form skalnych, jak najbardziej wpisuje się w definicje majestatycznego piękna). Pierwsza z nich to droga, którą się poruszamy. Druga natomiast to granica z Egiptem – trzy rzędy siatek i drutów kolczastych wysokich na kilka metrów, urozmaicone, od czasu do czasu, jakąś bazą wojskową na wzgórzu. Wrażenie jest ogromne, choć tym razem nie mogę powiedzieć, by było ono pozytywne, zwłaszcza dla kogoś poruszającego się, na co dzień, wewnątrz strefy Schengen.

Eilat mówi szalom!

Na dworzec autobusowy w mieście Eilat docieramy późnym popołudniem (jest piątek), czyli akurat na początek szabatu – sklepy się zamykają, ludzie znikają z ulic i niewiele da się załatwić. Dlatego też, zamiast od razu wypożyczyć samochód i jechać na północ, zostaliśmy zmuszeni do całodniowego plażowania w sobotę. Z uśmiechami na twarzach i ogólną radością, że wszystko póki co szło zgodnie z planem, ruszyliśmy do naszego lokum. Droga, mimo że pod górkę, była prosta i przyjemna – schody zaczęły się dopiero przy rozszyfrowywaniu klatek i układu przestrzennego bloku. Chwilę zajęło zanim okazało się, że wszystkie klatki i tak prowadzą na ten sam taras, z którego trzeba wejść do… kolejnej klatki. Na szczęście chłopaki szybko uporali się ze znalezieniem mieszkania. Teraz trzeba „tylko” poradzić sobie z wejściem do niego. Właścicielki brak, wskazówek również…

Z cudownym widokiem na skąpane w różowo-złotawym świetle zachodzącego słońca góry Jordanii, cierpliwie czekamy. Kiedy wreszcie właścicielka zdradza nam w smsie skrytkę na klucze, okazuje się, że widok z naszego tarasu mamy ten sam, ale… jeszcze lepszy, bo z wyższego piętra! Przytulne mieszkanko z dużym, idealnym tarasem rekompensuje szabatowe utrudnienia.

Łowcy okazji

Ciekawi miasta Eilat po zachodzie słońca i żądni prawdziwego hummusu z oliwkami, ruszyliśmy na wieczorny spacer w poszukiwaniu otwartego sklepu. Pamięć nas nie myliła – otwarte drzwi pod niewielkim szyldem znaleźliśmy tuż obok dworca. Zmyleni opowieściami innych podróżników o szabacie i izraelskich cenach, a także spragnieni zimnych napojów, przełknęliśmy niebagatelną cenę wody (ok. 10 zł za butelkę), hummusu, oliwek i pieczywa, wychodząc z założenia, że i tak nic innego nie znajdziemy. Jak bardzo błędne okazało się to założenie, zorientowaliśmy się kilkaset metrów dalej, gdzie pod równie niewielkim szyldem znajdowały się równie otwarte drzwi kolejnego, dużo tańszego sklepu! Jak to się mówi, mądry Polak po szkodzie…

W samym centrum miasta znajduje się lotnisko. Spokój piątkowego wieczoru przerywają więc pracujące silniki samolotu, który przed chwilą przeleciał nam niemal nad głowami. Jako, że nasz wyjazd był zaprzeczeniem prawie wszystkich zasłyszanych i przeczytanych opinii o Izraelu, to również Eilat, mimo słabych opinii, okazał się mieć swój urok. Choć nie wiem, czy to faktycznie magia miasta Eilat, czy wszechobecne palmy i przyjemne ciepło pod koniec listopada przyczyniły się do naszych odczuć.

Falafele i inne przysmaki

Głodni wrażeń – również kulinarnych, ruszyliśmy na poszukiwania otwartej knajpki. Tym razem w poszukiwaniach pomógł niezawodny wujek Google. I choć docelowe miejsce było zamknięte na cztery spusty, to po drugiej stronie ulicy znajdował się lokal, który otwartymi drzwiami i obecnością tzw. lokalsów mocno zachęcał do wejścia. Na szczęście niezależnie od szlaczków w menu istnieje słowo porozumienia międzykulturowego – falafel. Pięć razy. Nie zawiedliśmy się, ani na lokalu, ani na falafelu. Wyposażeni w małe zakupy i najedzone, szczęśliwe żołądki, wróciliśmy na nasz urokliwy taras, gdzie rozmowom w towarzystwie bezcłowych i lokalnych produktów nie było końca – wszystkim zdecydowanie polecamy takie wieczory!

W poszukiwaniu podwodnych skarbów

Poranek bezlitośnie wdarł się do naszego lokum ostrymi promieniami izraelskiego słońca. O dłuższym spaniu, pomimo zasłoniętych okien, nie było mowy. Postanowiliśmy więc wykorzystać te promienie do cna, szybko pakując ręczniki, kremy do opalania i oczywiście stroje kąpielowe. W poszukiwaniu rafy koralowej obraliśmy kurs na południe. Naturalnie pieszo.

Jak się okazało, długa droga do upragnionego plażingu i podwodnej eksploracji, wiodła wzdłuż przemysłowych zabudowań portowych i co gorsza, w narastającym upale, wydawała się nie mieć końca. Po drodze minęliśmy kilka szczelnie ogrodzonych, płatnych plaż, kuszących różnorodnymi atrakcjami, jak np. delfiny, które od czasu do czasu podobno się tam pojawiają, czy bar serwujący zimne napoje, ale ani rzekome delfiny, ani tym bardziej tłum ludzi czekających na wejście, niespecjalnie nas przekonał do pozbycia się kolejnych szekli. Szliśmy więc dalej. Po prawej stronie pustynia, po lewej zakurzone samochody z importu na tle Morza Czerwonego. Mijamy rondo z rzeźbami wesoło grających muzyków i miniaturką zasłużonego statku Dolphin i znowu rozkoszujemy się pustynią, zakurzonymi samochodami i graffiti rodem z „Gdzie jest Nemo” na budynkach portu.

Prywatna plaża, Morze Czerwone i rafa koralowa

Wreszcie, po kilku kilometrach marszu, niczym fatamorgana, ukazuje nam się kawałek jakby plaży. Jakby, bo zejście po schodkach jest, wygodny żwirek do leżenia jest, nieziemsko lazurowe i przejrzyste morze jest, tabliczki o zakazie kąpieli/plażowania nie ma, ale… żywej duszy też nie ma. Postanowiliśmy zaryzykować i rozłożyć się właśnie tutaj. Jak się okazało był to strzał w dziesiątkę – nie dość, że mieliśmy prywatną i bezpłatną plażę, to jeszcze podwodny świat miał do zaoferowania znacznie więcej niż tylko żwirek! Szybko pozbyliśmy się warstw wierzchnich i ruszyliśmy do wody – początkowo nieśmiało (przynajmniej ja), bo morski chłód powodował intensywne ciarki na rozgrzanym słońcem i wędrówką ciele. Jednak kiedy pierwszy szok minął, można było dać się ponieść mocno zasolonemu morzu.

Oczywiście nie mogło się obyć bez weryfikacji tego, po co tu przyszliśmy, czyli świata podwodnego. Z dużą dozą nadziei, ale i pewną ostrożnością założyliśmy okularki do pływania i zanurzyliśmy ciekawskie głowy. Po raz kolejny w życiu mogłam podziwiać National Geographic na żywo – rafa w pełnej okazałości obłędnie prezentowała się w promieniach izraelskiego słońca zaledwie kilka metrów od brzegu! Różnych kształtów i barw koralowce, rybki w najróżniejszych wzorach i kolorach, i krystaliczna woda. Wrażenia niesamowite, zwłaszcza dla kogoś, kto po raz pierwszy mógł obejrzeć kawałek rafy na żywo. Jeśli tak wygląda w zasadzie mały fragment, to to, co znajduje się w okolicach Sharm el Sheikh musi być po prostu oszałamiające! Oczywiście nie zabrakło czasu na wylegiwanie się i nabieranie kolorów – w końcu witamina D sama się nie wyprodukuje. Po powrocie na nasz taras zgodnie stwierdziliśmy, że ten szabat wcale nie jest zły! I taki listopad to ja rozumiem. 😉

Polowanie na samolot

Rozkład tego wieczoru w dużej mierze uzależniony był od rozkładu lotów na lotnisku w mieście Eilat. Nie żebyśmy planowali skrócić urlop, przeciwnie, gdyby była taka możliwość zostalibyśmy w Izraelu zdecydowanie dłużej! Po prostu Łukasz z Mateuszem koniecznie chcieli uchwycić samolot podchodzący do lądowania, co z naszego tarasu rzeczywiście wyglądało niesamowicie. W pewnym momencie manewru, maszyna wlatywała w miejskie zabudowania – efekt rzeczywiście wart był czekania. Panowie sprawdzili rozkład i zadecydowali, że możemy iść na spacer.

Tym razem zwiedzaliśmy część miasta zlokalizowaną po drugiej stronie lotniska – jak się okazało była tam bezpłatna plaża miejska… W ciągu dnia musiało tam być jednak sporo ludzi, no i tutaj nie sięgają rafy, więc suma summarum, nasza prywatna plaża warta była przejścia tych kilometrów. W sobotni wieczór deptak w centrum tętnił życiem – wszędzie pełno było spacerowiczów, co rusz kuszonych kramami, stoiskami i sklepikami z różnorodnym asortymentem. Kiedy wracaliśmy już w stronę mieszkania, samolot dosłownie przeleciał nam nad głowami! Zachęceni tym widokiem, ruszyliśmy szybkim krokiem, by zdążyć złapać z tarasu kolejne maszyny.

Daleki Eilat, bliskie smaki

Oczywiście po drodze trzeba było zrobić zakupy i tu czekała na nas kolejna niespodzianka. Weszliśmy do jednego z niewielu otwartych sklepów spożywczych, gdzie sprzedawczynią była Rosjanka, która jako lokalne piwo poleciła nam… Carlsberga. Asortyment na półkach też wydawał się taki jakby nietutejszy. I nagle buszując między słoikami z różnymi warzywami w ręce wpada mi słoik prawdziwych, POLSKICH, ogórków kiszonych! I od razu człowiek poczuł się jakoś swojsko. 😉 Oczywiście kupiliśmy – doskonale komponowały się z wieczorem na tarasie, spędzonym w towarzystwie Ogińskiego. Tak się cementuje przyjaźń polsko-izraelską!

Informacje praktyczne:

• Waluta: to izraelskie szekle (ILS), polecamy wymienić w Polsce złotówki na dolary, a na miejscu dolary na szekle – tak jest nieco taniej;
• Kontrola paszportowa: (po przylocie do Izraela), warto pamiętać o tym, by podawać konkretne informacje, o noclegu i miejscach, które się będzie odwiedzać. Nie należy wykręcać się od odpowiedzi, bo grozi to niestety zaproszeniem do osobnego pokoju i dłuższą rozmową.
• Wiza irańska, którą Łukasz miał wbitą w paszporcie, w żaden sposób nie zainteresowała strażników lotniska albo jej nie zauważyli (co byłoby dziwne).
• Wiza izraelska nie jest wbijana do paszportu, lecz dostaje się ją w postaci dwóch osobnych karteczek.
• Transport z lotniska Ovda do Eilatu: Najbardziej popularna linia busów to Egged Bus. Wszelkie informacje znajdziecie tutaj. 
• Noclegi: Spaliśmy w Apartamencie „Sea View Eilat”. Świetne miejsce niedaleko od centrum i z widokiem na centrum, Morze Czerwone i Jordanię.
• Jedzenie: Falafele jedliśmy w „Itzik Shawarma”, adres: Sderot HaTmarim 37.
• Tani sklep, w którym robiliśmy zakupy, znajduje się niedaleko lotniska w centrum Eilat, przy ulicy Derekh ha-Arava 3, wejście po prawej stronie pod znakiem Coca-Cola. Otwarty również w Szabat.
• Miejsce, gdzie plażowaliśmy: około 5 km od centrum w stronę Egiptu, o tutaj

Artykuł Przygody zdobywców południowego Izraela – Eilat pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Gdy wróciliśmy do Teheranu po zdobyciu Damavandu, mieliśmy dokładnie 72 godziny do zagospodarowania przed wylotem. Zdecydowana większość naszej 30-to osobowej grupy wracała najbliższej nocy do Polski, a my mieliśmy już trochę dość Teheranu. Tak jak wstępnie planowaliśmy, ruszyliśmy (na tyle na ile czas pozwalał) na południe Iranu.

Isfahan był idealnym wyborem – gęsta siatka połączeń, niewielka odległość od Teheranu (450 km w Iranie, to mimo wszystko niewielka odległość), lepiej być nie mogło. Wybraliśmy dojazd autobusem klasy premium (autobus premium posiada 25 miejsc zamiast standardowych 50). Podróż zajęła nam jakieś 5 godzin i kosztowała ~50 zł. Przez jej większą część, za oknem widzieliśmy tereny pustynne i półpustynne, które geograficznie wchodzą w skład Wielkiej Pustyni Słonej (o czym dowiedziałem się dopiero przy pisaniu wpisu).

Isfahan – oaza na pustyni

Gdy dotarliśmy na miejsce byliśmy nieco zmęczeni podróżą. Mimo, że wcześniej zapisaliśmy kilka adresów hosteli, razem z poznanym w autobusie nauczycielem języka angielskiego, podpytaliśmy taksówkarzy o miejsca godne zatrzymania dla europejskiego turysty. Chwilę później meldowaliśmy się w hostelu Amir Kabir (polecam ze względu na łatwość dogadania się z obsługą 🙂 )oddalonym o dwa kilometry od dworca i równie szybko ruszyliśmy poznawać miasto…

Isfahan spodobał mi się już od pierwszych chwil. W porównaniu z Teheranem, było tu zielono i gdzie się tylko rozejrzeliśmy, widzieliśmy jakąś roślinę. Warto również wspomnieć, że kierowcy po mieście poruszali się „bardziej cywilizowanie” niż miało to miejsce w stolicy kraju. Ale to co mi się najbardziej spodobało to pozytywnie nastawieni mieszkańcy miasta. Przez cały pobyt w Isfahanie nie mogliśmy się opędzić od pozdrowień, pytań skąd jesteśmy i co nam się podoba oraz zdjęć które mieszkańcy chcieli sobie z nami robić. W pewnym momencie mieliśmy już trochę dość! Wyglądało na to, że to nie oni są dla nas atrakcją, tylko my dla nich! 😉

Plac Imama Chomeiniego

Pierwsze kroki w Isfahanie skierowaliśmy na Plac Imama Chomeiniego, który jest najbardziej znaną atrakcją miasta. Kierując się w tamtą stronę, przeszliśmy przez ulicę Sepah, przy której znajdują się liczne banki, pałac oraz muzeum z ogrodami. Gdy dotarliśmy na plac, stwierdziliśmy, że tylko dla niego warto było tutaj przyjechać. Zrobił na nas ogromne wrażenie. 😉

Dodatkowego klimatu dodawał jeszcze fakt, że był to piątek, a w kulturze islamskiej jest to dzień święty (taka nasza niedziela) i wszędzie roiło się od rodzin z dziećmi. Siedzieli na niemal każdym wolnym skrawku zieleni i rozmawiali – nie to co u nas, przed telewizorem albo komputerem, Oni spędzali ten czas rodzinnie.

Postanowiliśmy przejść najpierw przez cały plac, oraz obejrzeć dwa znajdujące się przy nim meczety. Następnie przeszliśmy arkadami wokół Placu Imama, w których znajdują się wszelkiego rodzaju sklepy. Można tu znaleźć wszystko, od metalowych rękodzieł, strojów typowych dla ichniejszej kultury, przez fajki wodne, naczynia do wszystkiego, po gastronomię. W końcu, gdy wybiła godzina wieczornej modlitwy, a z minaretów popłynęły nawoływania muezzina i plac nieco opustoszał, postanowiliśmy, że najwyższa pora coś zjeść.

Jak czasami ciężko doprosić się o jedzenie

Najpierw znaleźliśmy knajpkę, z menu w języku angielskim (ale serwującą typowe, irańskie jedzenie) i cenami wyższymi o jakieś 50% od średniej. Postanowiliśmy zaszaleć i spróbować czegoś nowego! Kelner najpierw zaprosił nas do zajęcia miejsca, po czym przez 20 minut (mimo zajętości knajpy na poziomie 10%) czekaliśmy na przyjęcie zamówienia. Dwukrotnie przy tym podchodziliśmy do niego i pytaliśmy czy mógłby przyjąć zamówienie, ale tylko odsyłał nas z powrotem na miejsce… Cóż… Byliśmy już mocno głodni, a takie lekceważące podejście było dla nas nie do zaakceptowania.

Po opuszczeniu pierwszego lokalu, szybko udaliśmy się na pierwszego lepszego fastfooda (można powiedzieć, że w tamtym momencie kierował nami głód). Tutaj spotkaliśmy chyba pierwszą kobietę, która obsługiwała klientów (w Iranie jest to bardzo rzadkie zjawisko). Tutaj również mieliśmy do czynienia z lekceważącym podejściem do klienta. Pani kasjerka, powoli sączyła wodę, nalewając ją sobie z butelki z wysokości 10 cm, rozmawiała z koleżanką i przyjmowała od nas zamówienie, w związku z czym musieliśmy powtarzać po 3 razy zanim udało jej się zanotować wszystko. Na szczęście samo zamówienie zostało zrealizowane szybko i bezbłędnie.

Po tym krótkim zwiedzeniu Isfahanu skierowaliśmy się z powrotem do naszego hostelu. Byliśmy zaczepiani przez mnóstwo ludzi, którzy chcieli sobie z nami zrobić zdjęcia oraz pytali jak nam się podoba w Iranie. Trafiliśmy również, na jednego człowieka, którego angielski był na prawdę niezły. Ponad godzinę opowiadał nam o architekturze miasta i o miejscach wartych zwiedzenia (jak się okazało, była to bardzo subiektywna lista). Wytłumaczył nam również kilka „zagadek” handlu jakimi kierują się mieszkańcy Iranu oraz pomógł nam ocenić wartość produktów, które zamierzaliśmy kupić.

Najpierw najważniejsze atrakcje

Drugi dzień w Iranie rozpoczęliśmy spokojnie. Przy śniadaniu okazało się, że hostel w którym nocowaliśmy jest zamieszkany niemal tylko i wyłącznie przez mieszkańców Europy Zachodniej i Dalekiego Wschodu co świadczyło o jego popularności wśród przyjezdnych turystów.

Posileni i pełni sił, około 10 wyruszyliśmy na zwiedzanie miasta. Tego dnia postanowiliśmy poruszać się z mapami MAPS.ME (polecam do zwiedzania wszędzie tam, gdzie nie macie dostępu do internetu) i zobaczyć jak najwięcej polecanych tam miejsc, a później poszukać tych mniej typowych – polecanych przez „naszego lokalnego przewodnika”.

Jedną z pierwszych atrakcji, jaką zwiedziliśmy był Pałac Chehel Sotoun, w którym znajduje się muzeum historyczne oraz bardzo zadbane ogrody.

Następnie ruszyliśmy ponownie na Plac Imama, by tym razem zwiedzić od wewnątrz Pałac Ali Qapu oraz Meczet Shah.

Czy warto słuchać mieszkańców? Czyli o nietypowym zwiedzaniu słów kilka.

Po dokładnym zwiedzeniu Placu Imama, podążyliśmy w stronę rzeki przepływającej przez Isfahan. „Przewodnik” reklamował nam bulwary przy rzece Zayanderud, jako jedną z większych atrakcji miasta. Myślę, że warto było je zobaczyć i przejść się nimi. Czas spędzony tam był dla nas wytchnieniem w upale, ale również okazją do zobaczenia innego oblicza irańskiej kultury.

Coś, co mnie mocno zaskoczyło (choć jak teraz o tym myślę, to chyba nie powinno), to kilkukrotna możliwość obserwacji dwóch osób odmiennej płci siedzących obok siebie i rozmawiających. W kulturze islamu takie zachowanie jest nie do pomyślenia (zawsze znajduje się również jakaś „przyzwoitka”) i w centrum miasta jest niespotykane.

Gdy po kilku godzinach doszliśmy do ostatniego wartego zobaczenia Mostu Shahrestan, byliśmy już nieco zmęczeni. Daliśmy sobie chwilkę na trawce w cieniu i rozpoczęliśmy poszukiwania taksówki, by ruszyć na dalsze zwiedzanie. Taksówką w miarę szybko dojechaliśmy do najbardziej znanego mostu w Isfahanie – Mostu Si-o-seh Pol.

Isfahan, miasto warte zobaczenia

Pozostały czas jaki mieliśmy w Isfahanie, spędziliśmy głównie na spokojnym spacerowaniu po mieście. Przeszliśmy przez galerię handlową (tak jak u nas – nic ciekawego), zakupiliśmy odpowiednią ilość pistacji z szafranem (pychotka!) i spakowaliśmy wszystko tak, aby w drodze powrotnej nie mieć problemów z nadbagażem. 🙂

Wyjazd z Teheranu do Isfahanu to jedna z ważniejszych decyzji podczas całego wyjazdu i ta, z której byliśmy najbardziej zadowoleni. O ile zwiedzanie Teheranu można zamknąć spokojnie w jednym dniu, o tyle na Isfahan kolejnym razem poświęciłbym więcej czasu. Zwiedzanie tego pięknego miasta było bardzo przyjemne i każdemu polecam zajrzenie tutaj choćby na chwilę. 🙂

Wpis o Teheranie znajdziecie tutaj. 

Wpis o zdobyciu Damavandu, znajdziecie tutaj.

Artykuł Isfahan – perełka irańskiej kultury pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Stolica Austrii podzielona jest na 23. dzielnice i zapewne w każdej z nich znajdzie się coś ciekawego do zwiedzania. W tym opisie zawarliśmy najważniejsze atrakcje znajdujące się w samym centrum miasta (niem. Innere Stadt), na które warto przeznaczyć jeden dzień. Kontynuację zabytków tej dzielnicy i dwóch kolejnych, znajdziecie w części II (niebawem na blogu). 🙂

Katedra św. Szczepana

Jedną z pierwszych i najważniejszych atrakcji centrum miasta jest Katedra św. Szczepana (niem. Stephansdom), znajdująca się na Stephansplatz. Katedra stanowi symbol Wiednia i wliczana jest w poczet najstarszych budowli tego miasta – pochodzi z wieku XIII.

Katedra jest nie tylko jednym z najstarszych budynków Wiednia, jest również jedną z największych budowli sakralnych w Europie. Jej najwyższa wieża, o nazwie Steffl, licząca 137 metrów, jest niecałe 25 metrów niższa od najwyżej budowli sakralnej na świecie – Katedry w Ulm (Niemcy).

Na wieżę Steffl można wyjść, by podziwiać widok na całe miasto. Dla osób, które nie lubią wchodzić pod górę, nie mam dobrych wiadomości… Do pokonania jest aż 343 schody, wąskim przesmykiem, od którego może się zakręcić w głowie, i to nieraz. Dla tak pięknej panoramy warto jednak pokonać swoje słabości. 🙂

Wstęp do kościoła: darmowy; Wyjście na wieżę: płatne (4,5 € dorośli, 2 € dzieci)

Wieża otwarta codziennie w godzinach: 9.00 – 17.30

Plac Graben

Plac Graben jest miejscem, które zna każdy Wiedeńczyk i z pewnością niejeden turysta przyjeżdżający do tego miasta. Pełen gwaru i turystów, plac stanowi centrum miasta i słynie z dużej ilości ekskluzywnych sklepów. Znajduje się pomiędzy Placem św. Szczepana, Placem św. Piotra a Hofburgiem, stanowiąc tym samym granicę pomiędzy częścią sakralną, a polityczną miasta.

Plac Graben, oprócz ekskluzywnych sklepów, posiada trochę mroczniejszą stronę. Jego punktem charakterystycznym jest Kolumna Morowa (nazywana Kolumną Trójcy Świętej, niem. Pestsäule). Rzeźba upamiętnia ofiary epidemii dżumy panującej w 1679 roku (w miejscu, w którym się znajduje, grzebano ofiary tej straszliwej zarazy). Kolumna została ufundowana przez cesarza Leopolda I, w podziękowaniu Opatrzności za uchronienie go od choroby.

Kościół św. Piotra

Kościół św. Piotra (niem. Peterskirche) znajduje się na Placu św. Piotra, tuż przy wspomnianym wcześniej Placu Graben.

Pierwsze wzmianki, na temat kościoła w tym miejscu, pochodzą z początku XII wieku. Budowla została jednak strawiona przez pożar. Kościół w obecnej formie powstał na początku XVIII wieku, a jego dominującym stylem jest barok.

Najciekawszą część wnętrza budowli, moim zdaniem, stanowi jego kopuła i fresk przedstawiający „Wniebowzięcie Matki Bożej.”

Wstęp: darmowy

Kościół Św. Michała

Na okrągłym placu Św. Michała, tuż przy cesarskim pałacu Hofburg (o którym więcej poniżej) znajduje się kościół imienia tego samego świętego (niem. Michaelerkirche). Podobnie, jak kościół św. Szczepana, zaliczany jest do jednego z najstarszych kościołów w Wiedniu – datuje się go na początek XIII wieku. Kościół zabudowany jest z obu stron kamienicami, a symbolem wyróżniającym go spośród „tłumu” jest biały kolor oraz wieża.

Budowla stanowi połączenie różnych stylów architektonicznych, m.in. baroku, renesansu i gotyku. Nam najbardziej spodobał się przepiękny ołtarz, wykonany przez Jean Baptiste d’Avrange w 1781 roku.

Ciekawostka. W podziemiach kościoła znajdują się katakumby, w których pochowane są ciała władców Wiednia, żyjących od XVI do XVIII wieku. Dzięki sprzyjającym warunkom klimatycznym, ciała pozostają w stanie nienaruszonym. Katakumby można zwiedzać z przewodnikiem.

Wstęp do kościoła: darmowy; Wstęp do krypt: płatny (dorośli 7 €, dzieci 3 €; więcej informacji o zwiedzaniu kościoła i krypt znajdziecie tutaj).

Hofburg

O Hofburgu wiele by można było napisać. Myślę, że wystarczyło by również jedno wielkie „Wow!”. Ten ogromny kompleks składa się z 19 dziedzińców, 18 skrzydeł oraz 2600 pomieszczeń! Przyznajcie, że to zadziwiająca liczba nawet jak na fakt, że stanowił on siedzibę władców Austrii, Cesarstwa Austriackiego i Austro-węgierskiego przez sześć wieków (od XIII wieku do 1918 roku). Warto wspomnieć również, że Hofburg był niegdyś najważniejszym centrum politycznym i kulturalnym w Europie.

Najważniejszymi częściami Hofburga oprócz Bramy Św. Michała są:  Alte Burg, In Der Burg, Josefplatz, Neue Burg oraz Burgtor.

Brama Burgtor to ostatnia część Hofburga. Prowadzi ona m.in do Ringstrasse, czyli do najbardziej reprezentacyjnej ulicy w Wiedniu, ale o tym i o kilku innych atrakcjach w kolejnej części wpisu… 🙂

Artykuł Wiedeń weekendowo – część I – centrum miasta pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Bańska Szczawnica

Niepozorna i pewnie nic niemówiąca wielu osobom, miejscowość Bańska Szczawnica, jest uznawana za jedno z najpiękniejszych miasteczek Słowacji. Potwierdzeniem tego jest fakt, iż w 1993 roku została wpisana na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO! Niezwykłość tego miejsca podkreśla również bajkowy krajobraz stworzony przez Góry Szczawnickie.

Historia tej miejscowości sięga co najmniej XII wieku. To właśnie z tego okresu, pochodzą pierwsze zapiski o wydobyciu w Bańskiej Szczawnicy srebra i złota, co pozwala na uznanie miejscowości za najstarsze górnicze miasto Słowacji.

Warte wspomnienia są dwie kolejne daty. W 1627 roku po raz pierwszy na świecie użyto tutaj prochu strzelniczego w górnictwie. Wydarzenie to zrewolucjonizowało przemysł górniczy i dało podstawę do dalszego rozkwitu miasta. Kolejny ważnym wydarzeniem, było przekształcenie istniejącej Szkoły Górniczej w Akademię Górniczą, na mocy dekretu Marii Teresy w 1762 roku. Była to pierwsza na świecie wyższa uczelnia o takiej specjalizacji.

Koniec XIX wieku to jednak powolny upadek górnictwa, którego przyczyną było wyczerpywanie się surowców, a ostania kopalnia została zamknięta w 2001 roku. Po okresie rozkwitu miasta pozostały zabytki, które współcześnie przypominają jego historię i stanowią wspaniałą widokówkę.

Stary Zamek

Największą atrakcję Bańskiej Szczawnicy zdecydowanie stanowi Stary Zamek, położony na górze Paradjz.

Historia samego Zamku jest dosyć długa (ale skrócę ją dla Was do jednego zdania), lecz interesująca. Otóż w XIII wieku stał w tym miejscu kościół farny Najświętszej Maryi Panny, wokół którego, na przełomie XIV i XV wieku, najpierw postawiono mury i dobudowano wieżę Himmerleich, a następnie ze względu na rosnące zagrożenie ze strony Turków, został przebudowany na zamek (co nastąpiło w drugiej połowie XVI wieku). Obecnie w tym miejscu znajduje się muzeum, które polecamy zobaczyć. 🙂

Himmerleich był niegdyś miejscem zamieszkania kościelnego. W XVI wieku, zamieniony został jednak na więzienie oraz katownię. Według przewodnika, który dostaliśmy, nazwa Himmerleich oznaczająca królestwo niebiańskie, miała dosłowne i zarazem smutne znaczenie: żaden więzień nie wyszedł z tego miejsca żywy.

W bezpośrednim sąsiedztwie wieży, znajduje się Kaplica św. Michała. Warto zwrócić uwagę na jej ciekawe wnętrze, w którym podziwiać można oryginalne freski z XIV i XV wieku oraz gotyckie i romańskie okna. Dla potrzeb obronnych, kaplica została przebudowana w XVI wieku na strzelnicę.

Po przeciwnej stronie zamku wykopano studnię, której głębokość sięga prawie 10 metrów. Osobliwe w niej jest wydrążone na 8 metrach głębokości przejście, mogące służyć ucieczce z oblężonego zamku.

Nas najbardziej zainteresował omszały daszek studni. 🙂

Nowy Zamek

Na przeciwnym wzgórzu od Starego Zamku położony jest Nowy Zamek. Wybudowany w XVI wieku w obawie przed Tureckimi najazdami, służył głównie jako wieża obserwacyjna. W jego wyglądzie interesujące są cztery zaokrąglone baszty, umieszczone w rogach budowli.

Obecnie pełni rolę muzeum, w którym wystawiane są ekspozycje związane z historią miasteczka.

Kościół Świętej Katarzyny

Najbardziej okazałą budowlą w centrum Bańskiej Szczawnicy, jest późnogotycki Kościół św. Katarzyny z XV wieku. Obok kościoła znajduje się Ratusz Miejski oraz barokowo-klasycystyczny kościół ewangelicki (w którym niestety nie można było robić zdjęć).

Plac Świętej Trójcy

Plac św. Trójcy stanowi centralny punkt miasta. Warto tutaj dodać, że Bańska Szczawnica nie posiada klasycznego rynku. Całe miasteczko zbudowane jest na wzniesieniu i trudno o kawałek prostego placu. 😉

Na placu stoi najwyższy pomnik na Słowacji – pomnik św. Trójcy, który robi ogromne wrażenie. Został wybudowany po zakończeniu epidemii dżumy w latach 1710 – 1711, w podziękowaniu Bogu za to, że tak krótko trwała.

Kalwaria

To zespół 23 barokowych obiektów, powstałych w połowie XVIII wieku, które chyba widać z każdego miejsca w Bańskiej Szczawnicy. Całość, położona na wzgórzu Scharfenberg, prezentuje się niesamowicie. Mi osobiście widok sanktuarium na wzgórzu, skojarzył się z zamkiem z bajek Disney’a. 😉 Niestety zabrakło nam czasu na zwiedzenie tego miejsca, ale obiecaliśmy sobie, że następnym razem na pewno tam wstąpimy.

Bańska Bystrzyca

Bańska Bystrzyca leży na obu brzegach rzeki Hron, otoczona Górami Kremnickimi, Niżnymi Tatrami i Wielką Fatrą. Ciekawsza część historii miasteczka zaczyna się w XIII wieku, gdy węgierski król Bela IV nadał jej prawa miejskie i liczne przywileje, z których najważniejszym była możliwość wydobycia metali szlachetnych. Początkowo w Bańskiej Bystrzycy wydobywano srebro i złoto, ale stopniowo zmieniono profil wydobywczy i rozpoczęto wydobycie miedzi. To właśnie z wydobycia tego metalu miasto zasłynęło najbardziej.

Miejscowość zapisała się również w historii podczas II wojny światowej, gdy w 1944 roku miało tutaj miejsce Słowackie Powstanie Narodowe. Był to jeden z najważniejszych i największych ruchów antyfaszystowskiego oporu. Nie dziwi więc fakt, że w Bańskiej Bystrzycy centralny punkt stanowi Plac Słowackiego Powstania Narodowego (Namestie SNP). To w okolicy tego dużego, prostokątnego i pochyłego placu (rynku), znajdują się prawie wszystkie największe atrakcje i zabytki miasteczka.

Górna część Namestie SNP

Sam szczyt Placu Słowackiego Powstania Narodowego wieńczy Wieża Zegarowa pochodząca z XVI wieku. Wieża nazywana była wagową, gdyż mieściła się zaraz obok budynku wagi miejskiej. Od początku XX wieku wieża powoli odchyla się od pionu (w tym momencie jest to około 68 cm) dzięki czemu uzyskała miano krzywej. Budynek jest otwarty dla zwiedzających, a z górnego balkonu można podziwiać widoki na miasto.

W bezpośrednim sąsiedztwie Wieży Zegarowej znajduje się Katedra pod wezwaniem św. Ksawerego. Pochodzi on z XVIII wieku, kiedy to została wybudowana przez zakon jezuitów. Od ponad 200 lat, ze względu na ustanowienie w Bańskiej Bystrzycy biskupstwa, jest bazyliką katedralną.

Ratusz Miejski

Schodząc od katedry w dół Placem SNP, dojdziemy do Miejskiego Ratusza. Znajduje się on w gotyckiej budowli z XV wieku, a najciekawszym elementem konstrukcji jest częściowo przeszkolony dach. W budynku obecnie mieści się Centrum Informacji Miasta Bańska Bystrzyca.

Kościół pod wezwaniem Świętej Elżbiety

W najniższej części rynku, nieco z boku, mieści się wybudowany w 1303 roku w stylu gotyckim Kościół św. Elżbiety. Początkowo był częścią mieszczącego się w pobliżu szpitala, który niestety spłonął w 1605 roku. W swojej długiej historii kościół był wielokrotnie przebudowywany, by w XIX wieku uzyskać wygląd barokowy.

Zamek miejski

Nieco powyżej wszystkich atrakcji, na wzgórzu, znajduje się Zamek Miejski. Początkowo (w XIII wieku) wybudowano w tym miejscu kościół parafialny, a dopiero w późniejszym okresie wzniesiono mury obronne, wykopano fosę i dodano cztery baszty. Wjazdu do zamku chronił Barbakan, który obecnie jest najlepiej zachowaną i dominującą częścią wyglądu całego zamku.

To nie wszystkie atrakcje Bańskiej Bystrzycy, ale niestety zabrakło nam czasu na dłuższy spacer jego ulicami. 🙁

Moim zdaniem, oba miasteczka są naprawdę warte zwiedzenia. Zarówno Bańska Szczawnica, jak i Bystrzyca posiadają swój własny, urokliwy klimat oraz coś, co sprawia, że chce się do nich wracać. Nam udało nam się zobaczyć tylko najważniejsze spośród atrakcji, co tylko podkreśla z jakimi perełkami mieliśmy tutaj do czynienia…

Jeśli macie wskazówki, co jeszcze warto zwiedzić w tych okolicach, podzielcie się w komentarzach, bo chętnie wybierzemy się w rejon Gór Szczawnickich i Kremnickich jeszcze raz. 😉

Artykuł Słowacja – Bańska Szczawnica i Bańska Bystrzyca pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Słowacja to również dosyć „śmieszny” dla nas Polaków język. 😉 Bezproblemowo dogadamy się ze Słowakiem w języku polsko – słowackim. Pamiętajcie jednak, że takie słowa jak čerstvé wafle czy denne menu, wbrew pozorom nie mają negatywnego znaczenia (čerstve to nasze świeże, a denne to dzienne). A prosząc o lody jagodowe, nie zdziwcie się, jeśli dostaniecie lody truskawkowe, bo ichniejsza jahoda to nasza truskawka. 🙂

Słowacja jest na pewno krajem ciekawym i wartym zwiedzenia. Do tej pory udało nam się zobaczyć kilka miasteczek, o których więcej opiszemy w kolejnych wpisach, a dziś prezentacja najważniejszego (przynajmniej politycznie) spośród nich.

Bratysława jest dosyć ciekawie usytuowana – w południowo-zachodniej części Słowacji przy granicy z Austrią i Węgrami. Na zwiedzanie stolicy przeznaczyliśmy dwa dni, a kolejne dwa na Wiedeń (korzystając z bliskiej odległości i dobrych autobusowych połączeń między Bratysławą a Wiedniem). O ile dwa dni w zupełności wystarczą na Bratysławę, o tyle na Wiedeń niekoniecznie (o tym również w innym wpisie).

Poniżej przedstawiamy listę ciekawych i obowiązkowych miejsc do zwiedzenia w Bratysławie:

Bratislavsky Hrad – Bratysławski Zamek

Znajdujący się praktycznie w centrum stolicy Słowacji, nad Dunajem, Bratysławski Zamek z pewnością stanowi jedną z największych atrakcji miasta. Zamek jest Narodową Pamiątką Kulturową, a pierwsze wzmianki o nim pochodzą już z X w. n.e.

Wejść na teren Zamku można przez Bramę Wiedeńską lub Bramę Zygmunta, a w samym zamku dostępne jest muzeum i wystawy (których my nie zobaczyliśmy). Nas szczególnie zauroczył ogród z widokiem na północny Bastion.

Zamek dostępny jest do zwiedzania przez cały rok, od 8 rano do północy. 😉

Stare miasto w Bratysławie

Stare miasto to zdecydowanie obszar, gdzie znajduje się większość Bratysławskich atrakcji:

Brama i Wieża Św. Michała

Bratysława, jako miasto średniowieczne, posiadała cztery bramy przez które wkraczało się do miasta. Do dziś zachowała się jedna z nich – Brama Św. Michała, inaczej nazywana po prostu Bramą Michalską.

Do samej Bramy prowadzi bezpośrednio ulica Michalska, która jest niezwykle klimatyczna (i wąska). Znajdują się tutaj liczne knajpki, bary, restauracje i kawiarnie, gdzie spotkać można rzesze turystów, którzy spędzają tutaj czas. Warto się nią przejść zarówno w dzień, jak i w nocy (w nocy jest jeszcze bardziej klimatyczna).

Pod samą bramą znajduje się wskaźnik, który wylicza kilometry do różnych miast świata. Z miast polskich znajduje się tu Warszawa. 🙂

Hlavné námestie

Czyli rynek główny w Bratysławie. Znajdziemy tu renesansową fontannę, Stary Ratusz z XIV wieku oraz ładne kamieniczki. Na przeciw fontanny znajduje się figura Napoleońskiego Żołnierza, z którym każdy chce sobie zrobić zdjęcie. 🙂

Čumil

Čumil to rzeźba z brązu ukazująca zadowolonego robotnika odpoczywającego po pracy w kanalizacji lub mężczyznę zaglądającego pod kobiece spódnice… Zależy, co kto woli. 😉 To również kolejny z bratysławskich posągów (znajdziecie tu jeszcze m.in. Paparazzo, czy posąg Pięknego Ignacego), postawiony podobnie jak Napoleoński Żołnierz, w 1997 roku. Znajduje się na skrzyżowaniu ulic Panskiej, Laurinskiej i Sedlarskiej.

Primaciálne námestie – Plac Prymasowski

Plac Prymasowski znajduje się tuż przy Hlavnym Namestie, a swoją nazwę wziął od wybudowanego w drugiej połowie XVIII wieku Pałacu Prymasowskiego dla arcybiskupa i kardynała Józsefa Batthyány’ego.

Obecnie mieszczą się tutaj eksponaty Galerii Miasta oraz urząd starosty.

Katedra Św. Marcina

To kościół, który ma ogromnie historyczne i polityczne znaczenie, ponieważ przez trzy stulecia był kościołem koronacyjnym dla węgierskich monarchów. Kościół ponadto jest największym i najstarszym tego typu obiektem w Bratysławie, a jego wieża wznosi się na 85 metrów!

Niedaleko Katedry Św. Marcina znajduje się najwęższy budynek w całej Słowacji (i jest on jednym z najwęższych w całej Europie) – Dom Dobrego Pasterza.

Hviezdoslavovo námestie

To jeden z najdłuższych i najbardziej znanych placów w Bratysławie. Główną atrakcję stanowi Słowacki Teatr Narodowy, będący najważniejszą instytucją kulturową w Bratysławie.

 Kościół św. Elżbiety

Można zapomnieć pod wezwaniem, którego świętego jest ten kościół, ale jego koloru zapomnieć się nie da. Niebieski z zewnątrz, z niebieskimi ławkami, konfesjonałami i wykończeniami, kościół św. Elżbiety po prostu zachwyca swoim wyglądem i jest to zdecydowanie jedną z najciekawszych atrakcji/budowli w Bratysławie.

Kościół pochodzi z początku XX wieku. Został ufundowany przez cesarza Franciszka Józefa I, który w ten sposób uczcił pamięć swojej, zmarłej tragicznie, żony cesarzowej Elżbiety.

Czy dwa dni wystarczą na zwiedzenie Bratysławy? Według mnie zdecydowanie tak. Stolica Słowacji jest miastem niedużym – liczy niecałe 500 tysięcy mieszkańców oraz, jak zdążyliście pewnie się przekonać, nie posiada zbyt wielu zabytków do zwiedzania. Mimo wszystko, dla mieszkańców południowej Polski, jest dobrym miejscem na spędzenie przedłużonego weekendu – szczególnie gdy mamy w planie zobaczenie innych słowackich atrakcji.

A o tym co warto na Słowacji jeszcze zobaczyć, możecie zobaczyć tutaj. 🙂

Artykuł Co warto zwiedzić w Bratysławie? pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Wyjazd do Iranu był dla mnie wielką szansą, żeby zobaczyć coś więcej niż europejską kulturę i więcej niż podglądnąć zachowanie zasymilowanych muzułmanów w zachodnioeuropejskich stolicach (każdy ma swoją opinię czy są zasymilowanie i w jakim stopniu, czy nie … powiem tylko, że to kompletnie inni ludzie).

Iran to świetny kraj, którego nie trzeba się bać, tylko trzeba ruszać tam JAK NAJSZYBCIEJ. Życzliwość ludzi, bezpieczeństwo na ulicach (mniej bałem się chodzić wieczorem w Iranie niż boję się po Nowej Hucie), stosunkowo niewielka liczba turystów i bardzo przystępne, dla turysty z Polski, ceny, to tylko niektóre z argumentów dla których warto odwiedzić ten kraj. A dlaczego warto się spieszyć? Jeśli zacznie się tam komercjalizacja, to Iran może utracić nieco ze swojej dzikości i życzliwości, choć mam nadzieję że szybko to nie nastąpi.

Kiedy chwilę przed 6 rano lądowaliśmy na lotnisku międzynarodowym, jakieś 50 km na południowy-zachód od stolicy kraju, zmęczeni po dwudziestogodzinnej podróży z Polski, pierwsze co mnie uderzyło, to powiew gorąca i wszechobecny piach/pył. Wiem, że w samolocie była klimatyzacja, a temperatura ustawiona na przyjemną do podróżowania. Chodzi o to, że w Iranie o godzinie 6 temperatura osiągała tego dnia 25 stopni albo i więcej. Jeśli zaś chodzi o piach, to nie jest tak, że jest wszędzie jak na jakiejś plaży albo innej pustyni… Po prostu mamy do czynienia z klimatem tak niezielonym, że ciężko mi to nazwać inaczej. Nawet niektóre budynki wyglądają jakby wzięli trochę tego piachu, zmieszali z wodą i postawili z nich ściany… Serio!

Może czas na kilka słów o Teheranie. Przed podróżą nie zrobiłem choćby krótkiego przeglądu tego, co w Iranie można zwiedzić… Wiedziałem za to, że zwiedzać będziemy w czwórkę i zdałem się na doświadczenie podróżnicze Andrzeja (Było warto!). Ale na niewiele zdało się Jego doświadczenie i przygotowanie, skoro w Teheranie NIE MA ZA WIELE ATRAKCJI.

Wydaje mi się, że najważniejszą i największą z atrakcji w Teheranie jest Milad Tower – najwyższy budynek w Iranie i szósta najwyższa wieża na świecie (ma wysokość 435 m).

Warto się na nią udać i posłuchać przewodnika, który świetnie mówi po angielsku (nie jest to wcale takie popularne w Iranie, choć dogadać się można prawie wszędzie, ale czasami można się pośmiać o czym będzie krótko na końcu). Będąc na wieży warto popytać o niektóre obyczaje lub miejsca warte zwiedzenia. Nasz przewodnik okazał się niezwykle życzliwy i cierpliwy, dzięki czemu dostaliśmy odpowiedź na wszystkie nasze pytania.

Miejscem, przy którym udało nam się być jest również plac Azadi z wieżą o tej samej nazwie pośrodku. Niestety plac był w remoncie i nie udało nam się wejść na wieżę. Z informacji znalezionych w internecie udało mi się dowiedzieć, że jest to drugi największy plac w Iranie, choć nie zrobił na mnie wielkiego wrażenia…

Warto przejść obok byłej ambasady Amerykańskiej, gdzie w roku 1979 grupa studentów wzięła pracowników ambasady jako zakładników i przetrzymywała ich aż do zaprzysiężenia Ronalda Reagana na stanowisko prezydenta Stanów Zjednoczonych w 1981 roku. Wydarzenia te mocno ochłodziły stosunki pomiędzy Iranem i USA na wiele lat. Nawet my, po tylu latach, spotkaliśmy się z reakcjami antyamerykańskimi w stolicy, choć nie były one bardzo żywe, a wydały się jedynie związane z jakąś mocną niechęcią. Ponadto w Iranie nie spotkaliśmy siedziby żadnej z amerykańskich firm czy sieci handlowej/spożywczej, a raczej ich podróbki o niemal identycznie brzmiących nazwach lub wyglądających logach.

Wskazówka. Jeśli chcielibyście dostać się pod byłą ambasadę warto wskazać taksówkarzowi ulicę przy której ona stoi, a nie samą ambasadę. Nam trzech pierwszych odmówiło podwózki pod ambasadę mówiąc „tam nikt nie jeździ i ja też tam nie pojadę„. Sytuacja zmieniła się dopiero gdy następnego z nich poprosiliśmy o pojechanie na ulicę przy której stała ambasada – zgodził się od razu.

Wartym zobaczenia jest bazar w Teheranie niedaleko placu Sabzeh Meydan. Według naszych obserwacji można tu znaleźć wszystko, co nie sprzedało się u nas w latach 90-tych… Podobnie jest zresztą na ulicach, choć tutaj zaskoczyło nas bardziej coś innego – kiedy spacerowaliśmy, zauważyliśmy, że na jednej ulicy (ciągnącej się czasami 2 i więcej kilometrów) są same sklepy z żarówkami, na kolejnej (równoległej) same sklepy z lodówkami, na następnej same z pralkami, itd… Troszkę to dziwne. 😉

Mieliśmy w planie zobaczyć jeszcze dwa miejsca. Niestety się nam to ostatecznie nie udało. Jedno to Central Bank of Iran gdzie można zobaczyć drogocenne kamienie koronacyjne, a drugie to Polski cmentarz wojskowy w Teheranie. Pierwsze z tych miejsc było zamknięte, a na drugie zabrakło czasu. 🙁

A to co zaskoczyło mnie najbardziej, to teherańskie ulice. Śmialiśmy się z nich przez cały wyjazd, a mieszkańcy innych miast również mieli uśmiech na twarzy, gdy poruszaliśmy ten temat.

W Teheranie kultura jazdy (i przechodzenia przez ulicę), to jest sztuka! I niech Wam się po tym stwierdzeniu nie wydaje, że jest tam tak, jak na tych wszystkich filmach z Rosji, gdzie większy ma rację, kto jest rozpędzony, to na pewno przejedzie przez skrzyżowanie z mniejszymi obrażeniami i gdzie kierowcy w siebie wjeżdżają żeby udowodnić komuś rację (albo korzystają z innych metod by pokazać kto miał rację). NIE!

W Iranie nie ma znaczenia czy pieszy, motocyklista, samochód czy autobus. Tam każdy jedzie albo idzie tak jak jest mu najwygodniej. Jazda z lewego pasa w prawo? W czym problem? Jazda bez trzymanki albo bez kasku na motorze? Standard. Jazda z telewizorem z kineskopem pod pachę na motorze? Phi! Jazda z płaskim telewizorem 60 cali na motorze? Niech mnie zobaczą! Jazda całą rodziną na motorze? Jak mam małą rodzinę to mogę. Jazda całą rodziną w samochodzie? Jak się nie zmieściliśmy na motorze, to zawsze wejdziemy do samochodu! A przechodzenie przez jezdnię, to zdecydowanie wyższa szkoła „jazdy”, ale o tym może innym razem 😉

Krótka anegdotka na podsumowanie tematu transportu drogowego. Gdy zapytaliśmy naszego przewodnika czy jeździ po Iranie samochodem odparł bez chwili namysłu: „Przestań, ja mam dzieci!„. I niech to będzie najlepsza odpowiedź na pytanie czy w Teheranie bezpiecznie jest jeździć samochodem…

Pisałem jeszcze o języku angielskim.

• nie ma zasady, ale młodzi zazwyczaj znają więcej słów i zwrotów niż starsi (choć zdarzył się sklepikarz z idealnym akcentem i bardzo bogatym słownictwem)
• niemal nikt nie jest w stanie powiedzieć ceny i każdy pokazuje ją na kalkulatorze
• najlepiej mówiącą osobą, którą znaleźliśmy, to pewien architekt, który przez 1,5 godziny opowiadał nam o atrakcjach miasta
• osobą, która powinna świetnie mówić po angielsku, a nie mówiła był tłumacz, z którym poruszaliśmy się 5 godzin w autobusie – poziom jak słaby nauczyciel w podstawówce
• każdy kto potrafi cokolwiek powiedzieć, zagadywał nas żeby choć minimalnie podszkolić swój język
• okazało się, że źle wypowiadamy nasz kraj pochodzenia po angielsku (nie Poland a Pooołland, przeciwnie słyszeli Holland), choć w Iranie lepiej powiedzieć Lachistan (tak nazywają Polskę i większość nas kojarzy np. za sprawą siatkarzy) – choć tutaj i tak nieliczni słyszeli Pakistan :/
• w restauracjach nie każdy zna angielski, a w kebabie to już w ogóle było ciężko

Krótko podsumuję. W Teheranie warto się zatrzymać na dzień lub dwa, ale więcej czasu nie ma co tutaj robić. Dobrą opcją jest zwiedzenie miasta po przylocie w ramach odpoczynku, a potem udanie się w dalsze odkrywanie tajemniczego Iranu – najlepiej na południe… Ale o tym co warto tam zobaczyć napiszę już niedługo. 🙂

Wpis o tym, co warto zwiedzić w Isfahanie, znajdziecie tutaj.

Wpis o zdobyciu Damavandu, znajdziecie tutaj.

Artykuł Teheran – miasto ekstremalnych kierowców pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Samolot na Islandię mieliśmy 4. kwietnia w poniedziałek, więc wpadliśmy na pomysł, by skorzystać z weekendu i zwiedzić Trójmiasto. Koniec końców, udało nam się zobaczyć Gdańsk i Sopot. Można więc stwierdzić, że te dwa miasta, stały się przedsionkiem przed naszą wielką i wyczekiwaną od grudnia, wyprawą na Islandię.

Zapraszamy zatem na wpis poświęcony atrakcjom miasta Gdańsk, a także Sopotu. 🙂

Do Gdańska dotarliśmy w sobotę rano, po nocnej podróży busem z Krakowa. Zwarci i gotowi (z przewodnikiem w dłoni) ruszyliśmy na poszukiwanie ciekawych miejsc i zabytków w tym mieście. Nie mieliśmy konkretnego planu, na zwiedzanie gdańskich atrakcji. Zaczęliśmy więc od obiektów, które znajdowały się najbliżej dworca autobusowego. 😉

Plac Im. Jana Heweliusza

Pierwszym miejscem, do którego dotarliśmy był plac im. Jana Heweliusza. Polecamy zatrzymać się tu na dłużej, szczególnie w ciepły, słoneczny dzień. Znajdziemy tutaj pomnik Jana Heweliusza znanego gdańskiego astronoma, interesujące malowidło o nazwie Północne Niebo, Ratusz Starego Miasta, Wielki Młyn (czyli zabytkowy młyn wodny, w którym teraz znajduje się centrum handlowe), fontannę (świecącą w nocy) oraz most z kłódkami przypinanymi przez zakochanych. Całość tworzy naprawdę ciekawy i warty zwiedzenia punkt dla turystów.

Następnie udaliśmy się w stronę trzech kościołów:  Św. Katarzyny, Św. Mikołaja oraz Kościoła Mariackiego (Bazylika Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny). Co łączy te sakralne obiekty? Przede wszystkim jeden styl architektoniczny – gotyk. Ceglane budowle, strzeliste sklepienia oraz okna skierowanie ku niebu, to ich cechy charakterystyczne. We wnętrzu każdego z nich znajdziemy interesujące obrazy i rzeźby, którym warto poświęcić trochę uwagi.

Kościół Św. Katarzyny

Kościół powstał w XIII wieku i posiada imponującą, 76 – metrową wieżę. Wewnątrz znajdziemy m.in. płytę nagrobną, wspomnianego wcześniej, Jana Heweliusza.

Kościół Św. Mikołaja

Jedyny kościół w centrum Gdańska, który nie został uszkodzony i ograbiony podczas II wojny światowej. Powstał w XII wieku, a od XIII w. stanowi siedzibę Dominikanów.

Bazylika Mariacka

Jest to najwyższy ceglany kościół w Europie. I da się to odczuć będąc w środku. Szczególnie polecamy wyjście na 78 – metrową wieżę, na którą prowadzi aż 412 stopni! (Nawet dla nas chodzących po górach stanowiło to wyzwanie. 😉 ) Ze szczytu możemy podziwiać wspaniałe widoki na miasto. Trzeba się jednak przygotować na dużą liczbę turystów.

Wskazówka. Zwiedzanie kościoła, jak i wejście na wieżę jest płatne, ale jeśli kupimy bilet na wieżę (6 zł), oglądanie bazyliki mamy w cenie. 😉

Ratusz Głównego Miasta Gdańsk oraz Fontanna Neptuna

Fontanna Neptuna stanowi symbol Gdańska i jest jednym z najbardziej znanych miejsc miasta. Tuż obok znajduje się Ratusz Głównego Miasta, którego nie mieliśmy okazji zwiedzić, a także Dwór Artusa (stanowiący niegdyś bardzo ważny punkt życia towarzyskiego w mieście). Wszystkie obiekty znajdują się na Długim Targu, czyli jednej z najbardziej znanych ulic miasta Gdańsk.

Brama Wyżynna

Kiedyś stanowiła główny wjazd do śródmieścia Gdańska. Miała charakter obronny i reprezentacyjny. Obecnie znajduje się w niej Pomorskie Centrum Informacji Turystycznej.

Brama Ulicy Długiej (Złota Brama)

Jak sama nazwa wskazuje, znajduje się ona na ulicy Długiej, której przedłużenie stanowi Długi Targ. Brama powstała w XVII wieku i miała przede wszystkim przeznaczenie obronne.

Zielona Brama

Stanowi zakończenie Długiego Targu. Powstała, jako siedziba królów polskich, jednak nigdy nią nie została. Obecnie znajduje się tu Gdańska Galeria Fotografii, a także odbywają się wystawy Muzeum Narodowego w Gdańsku. Miał tutaj również swoje biuro były prezydent Polski Lech Wałęsa.

Żuraw

Najsłynniejszy (obok Neptuna) symbol miasta Gdańsk. Położony nad rzeką Motławą, Żuraw to zabytkowy dźwig portowy miasta, stanowiący najstarszy taki zbytek w Europie! Obecnie znajduje się w nim Narodowe Muzeum Morskie. Przy Żurawiu cumuje statek Sołdek, pełniący rolę muzeum.

Westerplatte

Westerplatte jest zdecydowanie miejscem, które powinien odwiedzić każdy będący w Gdańsku. Ciekawe, mistyczne, nostalgiczne, stanowi osobną historię miasta. Westerplatte to półwysep, który stał się symbolem walki o wolność podczas II wojny światowej.

Wskazówka. Warto zarezerwować sobie 2-3 godziny na zwiedzanie (sama jazda autobusem z centrum to jakieś 30 – 40 minut w jedną stronę).

Sopot

Drugi dzień zwiedzania (niedzielę) poświęciliśmy prawie w całości na Sopot. Tutaj skupiliśmy się głównie na najbardziej uczęszczanym deptaku w Sopocie – Ulicy Bohaterów Monte Cassino, tzw. Monciak.

Jednym z najciekawszych obiektów miasta jest z pewnością Krzywy Domek, który zajął pierwsze miejsce na liście najdziwniejszych budynków świata! Budowla powstała w wyniku inspiracji rysunkami Jana Szancera. Z zewnątrz prezentuje się naprawdę ciekawie.

Po drodze mieliśmy okazję zobaczyć i pogłaskać bardzo sympatyczną… sowę. Wszyscy się w niej zakochaliśmy! 🙂

Deptak kończy się w miejscu, w którym zaczyna się sopockie molo. Warto wybrać się w okresie pozasezonowym, jeśli chcecie zaoszczędzić parę złotych na płaceniu za bilet wstępu. Molo samo w sobie może i jest atrakcją, ale przy dużej liczbie turystów, traci całkowicie swój urok.

Nie mogło również zabraknąć spaceru po plaży. 😉

a koniec zostawiliśmy sobie zwiedzanie kościoła Św. Jerzego (któremu wcześniej zrobiliśmy zdjęcie), znajdującego się przy deptaku. Przed wejściem do kościoła, czekała na nas jednak niespodzianka w postaci manifestacji, przeciwko nowej ustawie antyaborcyjnej. Stwierdziliśmy, że lepiej odpuścić sobie zwiedzanie w takim momencie.

Skierowaliśmy się ostatecznie w stronę dworca. Wsiedliśmy do SKM-ki, która zawiozła nas z powrotem do Gdańska.

Nasze zwiedzanie Gdańska i Sopotu zamknęliśmy w dwóch dniach. Bez pośpiechu udało nam się zwiedzić najciekawsze atrakcje i jesteśmy naprawdę zadowoleni z tego, co zobaczyliśmy. Serdecznie polecamy każdemu taki weekendowy wypad, a jeśli macie więcej urlopu, to warto zatrzymać się na dłużej. Bo Polska jest piękna! 🙂

Poniżej mapka z miejscami, które zwiedziliśmy:

PS. Podczas pobytu w Gdańsku stołowaliśmy się w niewielkiej jadłodajni o nazwie Jadalnia Pod Zielonym Smokiem. Jedzenie jest naprawdę smaczne i niedrogie w porównaniu do innych restauracji i pizzerii. 😉

Artykuł Gdańsk i Sopot na weekend – co warto zwiedzić? pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.