Tradycja jest najważniejsza!

Wyjazd sylwestrowy to dla nas tradycja sama w sobie. Naszą stałą ekipą byliśmy na sylwestra już w Szczawnicy, Budapeszcie, nad Jeziorem Czchowskim, w Bieszczadach (tu nas nie było, bo się rozchorowaliśmy) i w Żywcu. W naszych planach zostały już chyba tylko Morze Bałtyckie i Kaszuby. Planowaliśmy Kaszuby, ale w związku z dobrą okazją na nocleg nad morzem, wybraliśmy Kołobrzeg. Nie będę pisał, jak nam te wyjazdy mijają, ale jest to dla wszystkich potrzebny reset i odpoczynek od codziennego pędu życia. Jeśli tylko możecie sobie pozwolić na takie regularne, kilkudniowe wypady, to szczerze polecam!

Wracając nad morze – spodziewałem się, że Kołobrzeg o każdej porze roku oblegany jest przez tłumy ludzi, ale nie było źle. Tej zimy, podobnie jak w całej Polsce, zimy nie było. Przyspieszyło nam to dojazd, który z Krakowa i tak wynosi około 8 godzin i sprawiło, że nad samym morzem, mimo wiatru, było bardzo znośnie. Mogliśmy pospacerować po plaży, porobić zdjęcia, a nawet przeprowadzić dwa treningi biegowe. Taki wyjazd, to połączenie przyjemnego odpoczynku z pożytecznym i aktywnym spędzeniem czasu. 🙂

Morze okazało się dla nas bardzo wdzięcznym obiektem zdjęć. Kołobrzeg zaskoczył nas bardzo pozytywnie. Ten wyjazd przypomniał mi, jak piękne potrafi być Morze Bałtyckie. Było to dla mnie kolejne podejście do nawiązania z nim głębszej relacji. Po wszystkim, wydaje mi się, że nam się udało… 🙂

Artykuł Kołobrzeg – pomysł na sylwestra pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

My, każdej zimy, spotykamy się z tym samym problemem – gdzie pójść w góry? W wielu miejscach już byliśmy (co prawda latem, ale jednak), więc może coś nowego, dłuższego… Na szczęście szybko wraca nam rozum do głowy i na pierwsze zimowe przejście wybieramy coś mega prostego. Dlaczego?

„Przecież znamy szlaki i potrafimy dobrze ocenić ich trudność.”

Chciałbym żeby tak było. Góry to nie przelewki i zawsze może trafić się coś nieprzewidywalnego. Zimą, w górach ginęli już ludzie, którzy się w nich wychowali i znali je jak własną kieszeń. Dlatego wybieramy szlaki nieco łatwiejsze i do tego samego Was zachęcamy.

Jak wybieramy szlaki do przejścia zimą?

Dość wstępu, czas na konkrety. Krótko w punktach przedstawię, jak my wybieramy szlaki do przejścia zimą:

• Na przejścia 8+ godzin nawet nie patrzymy – w małej grupie <5 osób będzie to mocno obciążające.
• Według nas idealne są szlaki 4-5 godzin, bo nawet jeśli zaczniemy o 9 rano, mamy bardzo duże szanse zejść przed zmrokiem. 😉 (Pamiętajcie, że czasówki są wyliczane dla przeciętnego piechura w dobrych warunkach. W niektórych pasmach łatwo się zmieścić nawet zimą, ale w niektórych ciężko wyrobić czasówki nawet latem!)
• Wybieramy szlaki, które spodziewamy się, że mogą być przetarte. Może nie całe przejście, ale jego zdecydowana większość. Odcinek 5 km szlaku, w którym brniemy po pas jest baaaaardzo obciążający i potrafi zająć 3 godziny.
• Staramy się, żeby po drodze było jakieś schronisko. Nie chodzi o to, żeby coś burżujsko zjeść albo wypić grzańca. Chodzi o to, żeby się ogrzać, bo zawsze ktoś zmarznie.
• Zimą często kierujemy się ku pogórzom. Latem przejście 2-3 godzinnej trasy z jedną górką wydaje się nudne, zimą jest przyjemne.
• Ja wyjątkowo zimą lubię wybierać się w Beskid Wyspowy, bo każdy ze szczytów jest inny i nigdy nie jest nudno. 😉

Trasa to nie wszystko!

Zimowa trasa to często też inne przygotowanie. Jest kilka zasad, niezwiązanych z samym wyborem szlaku, a z tym co bierzemy ze sobą i jak zachowujemy się maszerując:

• Koniecznie zabieramy termos.
• Zawsze bierzemy kijki (pamiętajcie o szerokich talerzykach).
• O ubraniach można byłoby napisać dłuższy wpis, więc krótko przypomnę. Kwestia ubrań jest mocno indywidualna i trzeba to wszystko dopasować do siebie. Zawsze ubieramy się na cebulkę, bo pozwala to na większe manewrowanie strojem. Osobiście polecam ubieranie podwójnych rękawiczek.
• Bez czołówki nie wychodzimy zimą w góry. Nie i już! Może być w ostateczności jedna na dwoje. Zawsze sprawdzamy również czy świeci, jak należy.
• W zimie zawsze mamy 2 folie NRC. Latem wystarcza jedna, zimą nie warto oszczędzać tych kilku gramów, dla takiego zabezpieczenia.
• Jeśli już o bezpieczeństwie mowa, to zawsze (niezależnie czy lato, czy zima) bierzemy ze sobą apteczkę z podstawowymi rzeczami: 2 bandaże elastyczne, plastry, jakieś podstawowe opatrunki i medykamenty, gwizdek.
• Jeśli mają być kiepskie warunki, to staramy się wyruszyć wcześniej niż wcześnie. Zimą 8. rano na szlaku, to nasz niedościgniony plan, który sprawdza się tylko w przypadku większych, zorganizowanych grup.
• Sprawdzamy wszystkie alternatywy zejścia, jeszcze przed wyruszeniem w trasę. Bo lepiej zejść do innej miejscowości niż zostać na noc, w górach bez planu.
• Reagujemy, jeśli widzimy, że jest gorzej lub trudniej niż się spodziewaliśmy. W ostateczności zawracamy jeśli nie widzimy możliwości zrealizowania nawet szczątkowego planu.

Jakie trasy polecamy?

„No to, Panie Oczko, jakżeś jest Pan taki mądry, to powiedz nam Pan gdzie pójść?”

To zależy. 😀 Głównie od pogody, ale też od przygotowania. Według mnie warto zacząć od czegoś najprostszego z możliwych, a później dodawać sobie nieco trudności.

Poniżej znajdziecie krótkie zestawienie tras, które przeszliśmy w okresie zimowym lub na których przejściu, spotkaliśmy warunki zimowe. Przez warunki zimowe, rozumiem zmienną pogodę, niską temperaturę i śnieg w większej ilości. No to do dzieła!

Pssst! Po zdjęciach i datach możecie też przekonać się o tym, jak zmienił się nasz warsztat i umiejętności fotograficzne na przestrzeni lat. 😉

Gorce, Beskid Wyspowy i Makowski

Z Krakowa do Beskidu Wyspowego nam najbliżej. Może właśnie dlatego, coraz częściej się tutaj pojawiamy? Blisko mamy również do Beskidu Makowskiego i Gorców. Dla nas zimą liczy się szybki i bezproblemowy dojazd na miejsce. Na opisane trasy można łatwo dostać się tak samochodem, jak i autobusem.

W linkach znajdziecie opisy tras i linki do mapy turystycznej.

1. Na Turbaczu pojawiamy się niemal co roku. Szlak na szczyt jest z każdej strony dobrze przetarty, a widoki warte wysiłku.

Trasa na Turbacz przez Obidowiec

2. Ostatnio Schronisko PTTK Kudłacze, to moje ulubione miejsce. Nie dość, że można tam wyskoczyć na moment, to można tam nawet dobiec!

Krótka pętla na Kudłacze

3. Młodszy brat Mogielicy, czyli Łopień.

Bardzo przyjemne wyjście z Tymbarku na Łopień

4. Pisaliśmy jeszcze kiedyś, o dwóch zimowych trasach dwudniowych. Jedna z nich w Beskidzie Wyspowym, a druga w Gorcach. Jeśli macie więcej czasu, to polecam serdecznie. 😉

Tatry

Swoją przygodę w Tatrach zimą, warto zacząć od czegoś bardzo łatwego. W Tatrach, bardziej niż gdzie indziej, warto mieć na wyposażeniu raki albo chociaż raczki.

1. Myślę, że najlepiej zacząć od wyjścia na Grzesia albo od krótkiego przejścia przez Iwaniacką Przełęcz.

Trasa na Grzesia i przez Przełęcz Iwaniacką

2. Można również podejść do Doliny Pięciu Stawów, ale to już prawie zawsze wymaga raczków.

Trasa do Doliny Pięciu Stawów

3. Możecie również wybrać przepiękną trasę przez Gęsią Szyję i Psią Trawkę

Trasa przez Gęsią Szyję i Psią Trawkę

A może jesteś w idealnym miejscu na spacer?

Zimą zawsze znajdzie się fajne miejsce, gdzie można wybrać się na spacer. Może to być najbliższy las albo wzgórze. Wydaje mi się, że swoje przygody z górami, warto zacząć bliżej domu, niż się każdemu wydaje…

Niegdyś, naszą tradycją było spotkanie z grupą znajomych w 2. dzień świąt Bożego Narodzenia. Nie dość, że składaliśmy sobie życzenia, to jeszcze staraliśmy się zrobić długi spacer po Pogórzu Przemyskim. Taka wędrówka na spalenie świątecznych kalorii, była fantastyczną ucieczką od pełnych stołów i pozwalała nam obcować z naturą.

Czasy się zmieniły, niektórym urodziły się dzieci, ale ja wierzę, że niedługo wrócimy do tej tradycji, w jeszcze większym gronie… 😉

O jednym z takich wyjść pisał Andrzej.

Drugą tradycją, jaką mamy od kilku lat, są sylwestrowe wędrówki, niekoniecznie po górach. Wiem, że nie każdy spędza sylwestra w górach, ale może macie blisko siebie jakiś las, w którym możecie się zgubić na jeden dzień? Według mnie, warto! 🙂

O tym jak spędziliśmy ostatniego sylwestra w „niegórskich” warunkach przeczytacie tutaj.

Jeśli żadna z propozycji nie przypadła Ci do gustu, to mamy w zanadrzu jeszcze sporo tras, które możemy opisać. Dajcie znać!

Najważniejsze to zacząć. Jeśli Ci się spodoba – dalej będzie już tylko łatwiej! 😉

Artykuł Zimą w góry? Chętnie! Tylko gdzie? pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Wszystko zaczyna się od planu

Tak jak wszędzie – bez planu ani rusz! Najpierw szukamy inspiracji. Jeździmy palcem (albo kursorem) po mapie, patrzymy (na fb i insta), gdzie byli ostatnio nasi znajomi. Czasem, tak jak w ostatni weekend, korzystamy z innych blogów i inspirujemy się pomysłami na nasze nowe wycieczki. Może to dziecinne, ale ja traktuję to nawet jak wyzwanie „Czy jesteśmy w stanie sfotografować albo opisać to miejsce lepiej, niż inni?”. 🙂

Nasz weekend jest taki,  jak Wasz, tylko…

Asia zaczęła weekend pobudką o 7, przygotowała i zjadła śniadanie, a później udała się na zumbę. Ja też chciałem wstać wcześnie, żeby zrobić więcej, ale musiałem nieco odespać ciężki tydzień. Przed południem zrobiliśmy szybkie zakupy, później obiad i już chcieliśmy przygotować kawę do naszych ulubionych, odświętnych filiżanek, gdy nagle padł pomysł. „A może byśmy tak pojechali w to miejsce, o którym ostatnio pisali na Okolice Krakowa?” Szybko spakowaliśmy plecak i już mieliśmy lecieć do samochodu, gdy zatrzymaliśmy się w lekkiej panice. „Gdzie jest kawa?” Wróciłem do kuchni, zrobiłem kawę do kubka termicznego i już mogliśmy ruszać na podbój Lasu Bronaczowa.

Wyjazd był dla nas nieco spontaniczny, ale też bardzo udany. Potwierdzamy informacje, które ekipa blogerów z Okolice Krakowa umieściła w swoim wpisie:

• zdecydowanie, nie ma się co pchać z wózkiem – jest za dużo nierówności,
• jest mało ludzi i można odetchnąć od krakowskiego zgiełku (oh, yes!),
• las jest idealny do aktywnego wypoczynku i nawet zastanawiam się, czy nie dałoby się w nim pobiegać (ale z tym ostrożnie)…

Szybka akcja i lecimy dalej

Po powrocie z lasu, mieliśmy w głowie tylko dwie myśli:

• chcemy jechać znów w teren – nie ważne gdzie, nie ważne jak, byle jak najszybciej,
• trzeba sprawdzić, czy w lesie nie złapaliśmy jakichś kleszczy…

Pierwsza sprawa była prosta – wystarczy sprawdzić pogodę, druga w zasadzie też, ale ze względów bezpieczeństwa, zaczęliśmy od tej drugiej. 😉

Ręce nic, pachy nic, brzuch … też nic (tutaj szczególnie u mnie jest dużo sprawdzania), nogi … no i mamy dziada. Jeden, mały, czarny, jak piwnica w kamienicy, kleszczyk postanowił sprawdzić, czy Asia jest niezłym kąskiem. Pęseta (3 razy sprawdzałem, bo nie wiedziałem jak to się pisze) i BACH! Nie ma już dziada na Pani Żonie. 🙂

Pora więc wrócić do sprawdzania pogody. Jeden portal, drugi portal, no i wychodzi na to, że niby ma być pogoda, ale tylko do 14.

Gdzie tu pojechać z Krakowa, żeby się zmęczyć, ale coś zobaczyć, a przede wszystkim szybko zejść z gór?

Niedziela – Beskid Wyspowy

Najbliżej było nam do Beskidu Wyspowego. Mieliśmy ogromne pragnienie zobaczenia jakichś widoków z góry. Dzień wcześniej jeszcze się zastanawialiśmy, czy wybrać Mogielicę, Ćwilin lub Jasień – trójka najwyższych szczytów Beskidu Wyspowego, kołatała nam najgłośniej w głowach. W niedzielę jednak, nie mieliśmy już wątpliwości – jedziemy na Mogielicę!

Zrobiliśmy szybką pobudkę o 6:30, spakowaliśmy szpargały (tu możemy kiedyś zrobić krótki wpis o tym, co bierzemy w góry), jedzenie (w sumie, tutaj, też byśmy coś napisali), kawka (tutaj, nie ma co za dużo pisać) i ruszyliśmy w góry. 😉 Poranne zebranie się do wyjazdu, nieco nam się przedłużyło (tutaj, musimy zdecydowanie popracować nad sobą) i już o 8 śmigaliśmy w stronę Przełęczy Rydza-Śmigłego.

Trasę przeznaczoną na 3:25 godziny, zrobiliśmy w niecałe 4 godziny (licząc z postojami, przerwami, kanapeczkami, foteczkami i wszystkimi innymi przyjemnościami wyjścia w góry). Szlak przez cały czas był przyjemny, ludzi było tym razem niewielu, ale jedna rzecz nie dawała nam spokoju. Były to wszechobecne muchy, które latały koło nas całą zgrają i momentami nie dawaliśmy rady się od nich opędzić! Na szczęście, na samej wieży widokowej, nieco je wywiało i mieliśmy później chwilę, żeby zjeść nasze drugie śniadanie.

Trasa powrotna, mimo tego, że miejscami była stroma, dostarczyła nam cudownych wrażeń – spotkaliśmy tylko 2 osoby, a wszechogarniająca nas cisza, była lekiem na wszystkie stresy, jakich dostarcza nam na co dzień miasto.

Do samochodu dotarliśmy przed 13:30 i nawet zdążyliśmy na mszę w Chyszówkach. Padać zaczęło punkt 14. Zgodnie z prognozami, ale my byliśmy już na dole. Po raz kolejny okazało się, że „Kto rano wstaje, temu Pan Bóg daje” – szczególnie pogodę w górach. 😉

Zwykły weekend?

Napisałem, że nasz weekend, jest taki, jak Wasz. My też pospaliśmy (tyle ile potrzebowaliśmy), też byliśmy na zakupach, zrobiliśmy obiad, pooglądaliśmy serial, a nawet zjedliśmy pizzę. Tyle, że tym razem zorganizowaliśmy się lepiej i pojechaliśmy na chwilę w góry.

A Wy, co robiliście w weekend? Jesteście z tego dumni? My tak!

Artykuł Aktywny weekend według Oczków pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

1. Weź ze sobą przyjaciół

To pierwszy i chyba najważniejszy punkt. Zabranie ze sobą przyjaciół, którzy też lubią górskie wypady, to świetny sposób na spędzenie całego dnia razem, śmiech i „lekkość” wędrowania nawet pod górę. Nikt Cię tak nie wesprze w trudnych momentach, jak przyjaciel, który pomoże Ci coś ponieść, poda Ci rękę, czy powie: „Jeszcze tylko kawałek!”, „Jeszcze tylko 100 metrów, dasz sobie radę!”, „Nie takie podejścia się robiło!”, „Nie udawaj, że nie masz siły!”, „Kto jak nie Ty?!”. Wspólne chwile spędzone na wspólnej wędrówce pamięta się do końca życia. 🙂

2. Zaplanuj przerwę i nocleg w schronisku, gdzie jest dobre jedzenie i atmosfera

Większość schronisk oba te warunki spełnia, ale są też takie, z których chce się szybko uciekać i więcej nie wracać. Byliśmy w wielu schroniskach i szczerze możemy Wam polecić Schronisko w Dolinie Roztoki w Tatrach – obsługa jest miła, jedzenie smaczne i panuje bardzo fajna atmosfera. Ponadto jakiś czas temu wyremontowana została łazienka i teraz można się cieszyć ogrzewaniem podłogowym! 😉 Inne schroniska, które również miło wspominamy, to na przykład Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów, ale przeważnie jest pełne i trudno zarezerwować tam nocleg.

Jeśli nie rezerwowaliście noclegu w schronisku, a planujecie spać na tak zwanej glebie, warto dowiedzieć się, które schroniska na to pozwalają, bo w nie wszystkich istnieje taka możliwość.

3. Weź ze sobą aparat

W zasadzie to nie problem w dzisiejszych czasach, ponieważ telefony posiadają również świetne aparaty. Jeśli jednak chcesz się cieszyć zdjęciami w dobrej jakości, które później będzie można wywołać, to warto pomyśleć o zabraniu cyfrówki, lustrzanki lub bezlusterkowca.

Kilka mniejszych uwag:

• Pamiętaj o naładowaniu baterii wieczór przed wędrówką i zabraniu dodatkowej baterii, jeśli taką posiadasz.
• Sprawdź również czy karta jest wyczyszczona z poprzednich zdjęć. Dzięki temu będziesz mógł cieszyć się wędrówką i pstrykaniem zdjęć, bez tracenia czasu na usuwanie starych zdjęć z karty, by móc zrobić nowe. 😉
• Jeśli prosisz kogoś o zrobienie zdjęcia, warto popatrzeć, co ta osoba zrobiła i ewentualnie poprosić o jeszcze jedno zdjęcie. Niestety, ale może się okazać, że jednak nie będziesz mieć fajnej pamiątki z ciekawego miejsca…

4. Weź ze sobą smaczny i wesoły trunek

To nieobowiązkowa część i nie namawiamy do picia alkoholu. Wiemy jednak, że kilka łyków podczas trasy może sprawić cuda i poprawić humor nawet ponurym towarzyszom wyprawy. 😉 Polecamy również zrobienie herbaty lub kawy do termosu (byle nie ciężkiego i ogromnego!) na jesienne, zimowe i wiosenne wędrówki po górach. 🙂

5. Weź ze sobą coś smacznego, by podzielić się z innymi

Słodka przerwa z cudownym widokiem…? Nic trudnego! Wystarczy przed wyprawą w góry przygotować lekki, zdrowy i smaczny deser, który zdecydowanie umili trudy wędrówki i sprawi, że widoki staną się jeszcze piękniejsze. Naszym sposobem jest zabieranie ze sobą na wędrówkę tabliczki czekolady, którą dzielimy się z towarzyszami wędrówki.

Niesamowicie miło wspominamy wędrówkę na Przełęcz pod Chłopkiem, na którą wybraliśmy się z Monią. Wspaniałomyślna Monia przygotowała dla nas przepyszny deser z nasionami chia, którym rozkoszowaliśmy się, podczas chwilowego odpoczynku, oglądając Czarny Staw pod Rysami. Było to dla nas inspirujące, że taka mała rzecz może spowodować tak wiele radości i miłych wspomnień. Dzięki Monia! 🙂

6. Zaplanuj transport albo nie planuj wcale

Ten punkt wydaje się zbędny, bo co ma transport do wędrówki? Jak się okazuje, ma wiele wspólnego. Spóźniłeś się na transport i Twoja zaplanowana co do minuty wyprawa wzięła w łeb? W trakcie wędrówki zamiast cieszyć się chwilą, martwisz się jak wrócisz do domu? Sami to przeżyliśmy. Kilka dni przed wędrówką pomyśl o tym, o której wstać, żeby zdążyć na transport, albo jak skrócić trasę, by spokojnie dotrzeć na powrotnego busa czy pociąg, gdy coś pójdzie nie tak. Jeśli masz auto, to pomyśl o tym czy na trasie, szczególnie rano, mogą zdarzyć się korki (wiadomo nie wszystkie okoliczności da się przewiedzieć). Może warto wyjechać chwile wcześniej, jeśli zapowiada się na długą wędrówkę. Natomiast jeśli nie straszne Ci autostopowanie, to faktycznie ten punkt możesz ominąć. 😉

7. Weź ze sobą dobry humor i ciesz się chwilą! 🙂

Ostatni, ale nie mniej ważny punkt. Dobry humor i uśmiech potrafi zdziałać cuda. W górach, gdzie warunki mogą być trudne, coś może pójść nie po Twojej myśli, ktoś Cię zdenerwuje, pogoda zacznie wariować… Warto zachować dobry humor i obrócić wszystkie niepowodzenia oraz nieplanowane sytuacje w żart! W końcu z każdej sytuacji można wyciągnąć lekcję, a po co przy tym być zdenerwowanym na siebie i obwiniać cały świat? Zamiast tego weź głęboki oddech, pomyśl, że to tylko chwilowe i uśmiechnij się! 🙂

To by było na tyle. Jeśli masz propozycje lub uwagi do tego wpisu, którymi chciałbyś się podzielić z nami i Czytelnikami, zapraszamy do komentowania. Chętnie poznamy Twoją opinię! 🙂

Artykuł Jak umilić sobie wędrówkę w górach? pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Całkiem przyjemna „gleba” w Dolinie Roztoki

Po sprawdzeniu, ile czasu trwać będzie nasza trasa od Palenicy do przełęczy i z powrotem, stwierdziliśmy, że dobrze będzie przespać się w Schronisku w Dolinie Roztoki na tak zwanej „glebie”. Jak zaplanowaliśmy, tak też zrobiliśmy. Zabraliśmy się z Moniką, która towarzyszyła nam już w kilku fajnych wyprawach, m.in. wyjściu na Świnicę i Zawrat. 🙂

Przejazd z Krakowa do Palenicy trwał ponad dwie godziny. Po zmianie butów – ze sportowych na górskie – ruszyliśmy w stronę Doliny Roztoki. Samo przejście trwało niecałą godzinę. W tym czasie Monika przypominała sobie, jak była w tych rejonach jeszcze w dzieciństwie i stwierdziła, że niewiele się zmieniło. 😉

Po dojściu do schroniska, wypiliśmy jeszcze kawę i bez problemów przyznany został nam nocleg na glebie. Gdy zapadła cisza nocna, położyliśmy się grzecznie spać, by rano wstać…

Kto rano wstaje, temu Pan Bóg daje (kawę i szarlotkę w Morskim Oku)

…O 5.40. 😉 Szybko zebraliśmy się, zjedliśmy śniadanie i wyruszyliśmy w górę po 7:00. Dzień zapowiadał się naprawdę pięknie, było ciepło i przyjemnie. Szliśmy najmniej ciekawą częścią trasy, czyli asfaltem do Morskiego Oka.

Ochotę do marszu nadawała nam myśl o chwili odpoczynku i przyjemnościach, jakie na nas czekają w schronisku. Na miejscu bowiem, zamówiliśmy sobie kawę i szarlotkę. Było to coś, czego potrzebowaliśmy. Usiedliśmy pod schroniskiem, by podziwiać nasz cel i przygotować się psychicznie na wielkie wyjście.

Od jednego deseru do drugiego – Czarny Staw pod Rysami

Przerwa pod schroniskiem trwała dłużej, niż założyliśmy, ale cóż, czasem nie warto trzymać się sztywnych ram czasowych. 😉 Obeszliśmy Morskie Oko lewą stroną (patrząc od schroniska) dosyć szybko, kierując się w stronę Czarnego Stawu pod Rysami. Nigdy nie byłam w tej części Tatr i nie mogłam się doczekać, aż zobaczę, jak to jest być po drugiej stronie Morskiego Oka.

Po około godzinnej wędrówce doszliśmy do Czarnego Stawu pod Rysami. Już było niesamowicie. Nie wyobrażałam sobie, jak świetnie może być wyżej. 😉

Tutaj zrobiliśmy sobie drugą przerwę i zjedliśmy kolejny pyszny deser, przygotowany przez Monię – nasiona chia gotowane na mleku kokosowym z miodem i dżemem na wierzchu. Jeśli nigdy nie jedliście, to gorąco polecamy! Pyyyycha! 🙂

W trakcie rozglądania się za ciekawym kadrem do zrobienia zdjęcia, zobaczyłam moją znajomą Kasię z mężem (pozdrawiamy! 🙂 ), którzy również mieli chwilę przerwy i jak się okazało, obrali taki sam cel, jak my. Mam nadzieję, że częściej będziemy się spotykać w górach! 🙂

Przełęcz Pod Chłopkiem w zasięgu wzroku

Wyruszyliśmy dalej. Szliśmy jednak spokojnie, pokonując każdy kamienny schodek w swoim tempie i nawadniając się odpowiednio, bo naprawdę grzało. Chwila odpoczynku w cieniu, i w górę.

Coraz bardziej przerażała mnie myśl, jak bardzo pionowa staje się „ściana” przed nami. Musieliśmy zacząć używać rąk, by wspiąć się wyżej. Było coraz trudniej i coraz wyżej. Odezwał się we mnie brak praktyki (dawno nie szliśmy podobnym szlakiem). Ręka tu, noga tam, do góry, ręka tu, noga tam i do góry, i tak w kółko… Było kilka momentów zawahania, walące serce. Ale przecież, po to są przeszkody, by je pokonywać. 🙂

Najgorsze momenty, jakie wspominam to dwa kominy, w których naprawdę było ciężko i sama pewnie bym tam nie wyszła. Ale od czego miałam moich Dwóch Kompanów. Ich widok i pomoc dawała mi większego kopa do pokonywania moich słabości. A widoki dodatkowo rekompensowały lęk i zmęczenie.

Po niecałych trzech godzinach trasy, zmęczeni, ale jakże szczęśliwi, zdobyliśmy kolejny punkt na naszej mapie celów – Mięguszowiecką Przełęcz Pod Chłopkiem – 2307 n.p.m! Jeden z najtrudniejszych szlaków w polskich Tatrach został pokonany! Mogę przyznać zupełnie szczerze, że rozpierała mnie duma. Coś, co kiedyś pewnie wydawało się niewyobrażalne, teraz doszło do skutku. Motywacja do zdobywania kolejnych szczytów wzrosła o 100 %, a radość do granic możliwości. 🙂

Ze szczytu do doliny, czyli powrót na „ziemię”

Po krótkiej przerwie, napawaniu się widokami i zrobieniu fotek, przyszedł czas na schodzenie. Istnieje tylko jedna możliwość zejścia na polską stronę – szlak, którym wychodziliśmy. Po tym, co przeszliśmy, wydawało mi się, że schodzenie będzie stanowiło spory problem. Jak się jednak po raz kolejny okazało, było dokładnie odwrotnie. Miejsca, w których miałam problem przy wychodzeniu, przy zejściu nie stanowiły żadnej przeszkody.

Zejście do okolic Czarnego Stawu Pod Rysami poszło nam całkiem szybko. Była jedna przerwa. I nawet spotkanie z kozicami. Skubane, nie chciały jednak, za bardzo pozować. 😉

Zmęczeni po gonitwie za kozicami, postanowiliśmy zrobić sobie jeszcze krótką przerwę nad Czarnym Stawem pod Rysami. Usiedliśmy i podziwialiśmy krajobraz, a przede wszystkim daliśmy chociaż trochę odpocząć naszym nogom.

Niechętnie zebraliśmy się do dalszej wędrówki. Niestety musieliśmy się już mijać z dosyć dużą liczbą turystów. Gdy zeszliśmy do Morskiego Oka, wybraliśmy obejście go drugą stroną (czyli prawą patrząc od schroniska). Czas przejścia jest podobny do strony lewej, a przyznam szczerze, że ta część podobała mi się bardziej, ze względu na o wiele ciekawszy krajobraz.

Ostatnia prosta

Dotarliśmy do Schroniska Morskie Oko, po czym zeszliśmy do Palenicy asfaltem, mijając po drodze kolejne tłumy turystów. Gdy doszliśmy do parkingu, nasze stopy wołały o pomoc. Dobrze, że mieliśmy buty na przebranie, by choć trochę im ulżyć. Wsiedliśmy do auta i po chwili byliśmy już w drodze powrotnej…

13 godzin wędrówki. Tyle samo radości, trudu, zmagania się z upałem, podziwiania widoków, kontemplowania przyrody i cieszenia się swoim towarzystwem. Wszystko to zamknięte we wspomnieniach, których nikt nam nie odbierze.

Praktycznie wskazówki:

• Całą trasę możecie zobaczyć tutaj;
• Parking w Palenicy – koszt 25 zł na dobę;
• Nocleg „na glebie” w Dolinie Roztoki – 30 zł (nie potrzebna jest wcześniejsza rezerwacja, nawet w sezonie);
• W schronisku w Dolinie Roztoki istnieje możliwość zostawienia rzeczy na cały dzień, lub kilka dni, bez dodatkowej opłaty;
• Na trasy podobne do tej, gdzie przy wychodzeniu trzeba używać rąk, warto wziąć ze sobą rękawiczki;
• Pamiętajcie, by w góry ubierać odpowiednie obuwie, plecak turystyczny, wygodne ubrania i przede wszystkim dużo się nawadniać (szczególnie w lecie).

Do zobaczenia na trasie!

Oczki

Artykuł Tatry – Mięguszowiecka Przełęcz Pod Chłopkiem pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Przygotowaliśmy dla Was zestaw atrakcji, które są absolutnym must-see w Pradze i które z pewnością zechcecie zobaczyć, przyjeżdżając do stolicy Czech.

Kilka słów o Pradze

Warto na początku naznaczyć krótki rys historyczny związany z miastem. Otóż w miejscu, w którym obecnie jest Praga, do 1784 roku istniały cztery oddzielne miasta: Stare Miasto, Mała Strana, Hradczany oraz Nowe Miasto. To właśnie w 1784 roku miasta te połączyły się w jedno, o nazwie Praga. Obecnie są one dzielnicami miasta, a każda kryje w sobie coś ciekawego do odkrycia.

Most Karola

Nasz przewodnik po Pradze zacznę trochę przewrotnie, bo podczas naszego pobytu, Most Karola, zwiedziliśmy, jako jedną z ostatnich atrakcji. Wspominam o nim jednak na początku, bo jest to symbol miasta oraz jedna z najważniejszych atrakcji, których nie wolno przegapić. Most ten połączył Małą Stranę i Stare Miasto już w XIV wieku, co plasuje go w czołówce najstarszych mostów w Europie Środkowej.

Wskazówka. Jeśli chcecie uniknąć dużej liczby turystów, polecamy wybrać się na zwiedzanie mostu wczesnym rankiem lub późnym wieczorem.

Hradczany – Zamek Praski

W dzielnicy Hradczany znajdują się kolejne najważniejsze atrakcje Pragi. Trudno ominąć najsłynniejszą z nich – górujący nad miastem Zamek Praski. Na terenie zamku znajdziemy również Katedrę św. Wita, Złotą Uliczkę oraz Bazylikę św. Jerzego. Jak można się domyślać, jest to drugie po moście Karola, o ile nie pierwsze, miejsce z największą liczbą turystów. 😉

Zamek na Hradczanach powstał już w 870 roku i stanowił siedzibę królów czeskich. Warto dodać, że jest największym pod względem powierzchni na świecie zamkiem (zajmuje powierzchnię 45 hektarów), co zostało udokumentowane w księdze rekordów Guinnessa.

Zamek warto zwiedzić nie tylko ze względów historycznych czy architektonicznych, ale także by pozachwycać się piękną panoramą miasta, jak na zdjęciu poniżej. 😉

Katedra świętego Wita

Katedra św. Wita zadziwia przede wszystkim swoim ogromem. Jej wieże mają prawie 100 metrów wysokości. Stojąc przed katedrą, czy będąc w środku ma się poczucie przytłoczenia i bycia dosłownie mrówką. Ze względu na wielkość, przypomina mi trochę katedrę św. Szczepana w Wiedniu.

We wnętrzu nie zaznamy niestety ciszy (szczególnie w godzinach szczytu). Gwar jak na tagu, bo liczba turystów również przytłacza. Warto się jednak skupić przede wszystkim na niezwykłym wnętrzu budowli. A tutaj czekają na nas piękne witraże, obrazy czy nagrobek św. Jana Nepomucena.

Ciekawostką może być fakt, iż katedra ta była budowana przez prawie 600 lat! Prace zaczęto w 1344 roku, przerwano na pięć wieków i powrócono do nich ponownie w XIX w. Ostatecznie budowla została oddana do użytku w 1929 roku.

Złota Uliczka

Na Złotej Uliczce czas się chyba zatrzymał. Obecnie jest zapełniona sklepikami z pamiątkami, ale mimo tego czuć w niej klimat życia XVI-wiecznych rzemieślników (byli to głównie złotnicy – stąd nazwa ulicy). Ta wąska uliczka z małymi kolorowymi domkami, wbudowanymi w mury obronne miasta, jest po prostu niezwykle klimatyczna. Jak dla mnie jest to jedna z ciekawszych atrakcji w Pradze.

Ciekawostka. W jednym z domków znajduje się wystawa zbrojeń. Natomiast w domku nr 22, swoją pracownię miał pisarz Franz Kafka.

Bazylika św. Jerzego

Bazylika powstała już w 920 roku i została ufundowana przez księcia Wratysława I. Na uwagę zasługują przede wszystkim freski z XIII wieku oraz krypta w podziemiach kościoła.

Wstęp: My kupiliśmy bilet za 250 Kc na Okruh B, pozwalający na zwiedzenie powyższych atrakcji. Więcej informacji odnośnie wstępu na Zamek Praski oraz innych atrakcji, znajdziecie tutaj.

Wzgórze Petrin

Wzgórze Petrin to jedno z piękniejszych miejsc w Pradze i doskonały sposób na spędzenie co najmniej połowy dnia (zależy, kto ma ile czasu 😉 ). Znajdujące się w okolicach Małej Strany, wzgórze, oferuje nam możliwość pospacerowania w otoczeniu przyrody oraz podziwiania panoramy miasta.

Są dwie opcje dostania się na wzgórze: spacer lub kolejka naziemna. My wybraliśmy kolejkę. Nie przestraszcie się tłumów przed wejściem – w sezonie chyba zawsze są. 😉 Kolejka na szczęście jest pojemna i jeździ co 10 minut, także kwadrans to maksymalny czas oczekiwania i dotarcia do celu.

Koszt biletu: Bilet kosztuje 26 Kc.

Ogród Różany

Po wyjściu z kolejki czeka na nas Ogród Różany. Warto wybrać się w okresie wiosenno-letnim, gdy cała roślinność kwitnie. Jest to niezwykle urocze miejsce i ciekawy spot na zrobienie zdjęć. 😉

Labirynt Luster

Będąc na wzgórzu nie zapomnijcie wstąpić do Labiryntu Luster. Najpierw można dostać szoku od liczby luster, a potem pośmiać się z siebie patrząc w krzywe lustra i widząc karła, lub osobę z mega długimi nogami. To ostatnie szczególnie dla pań. 😀 I gwarantuje Wam ubaw na całego! 🙂

Wstęp: Osoby dorosłe – 50 Kc

Wieża widokowa (Petrińska)

Głównym punktem Wzgórza Petrin jest wieża widokowa, z której można podziwiać znakomite widoki na miasto. Warto dodać, iż jest ona kopią Wieży Eiffela (pomniejszoną pięć razy) i co ciekawe, wybudowana została tylko 2 lata po oryginale.

Wyjście na wieżę nie należy do najprzyjemniejszych, ponieważ schody są wąskie, a ludzi dużo. Po wyjściu na „szczyt” musimy poczekać, aż któreś z otwartych okien zostanie zwolnione i wtedy przystąpić do fotografowania. Dla tych widoków warto się jednak pomęczyć. 😉

Wstęp: normalny – 100 Kc, ulgowy – 50 Kc (dzieci 6-18 lat, studenci), dzieci poniżej 6 lat – bezpłatnie.

Ogrody Wallenstaina

Ogrody Wallensteina, to jedna z tych atrakcji, o których się nie zapomina i do których z chęcią by się wróciło. Zlokalizowane niedaleko Zamku Praskiego, stanowią świetną odskocznię od zgiełku miasta.

Ogrody te powstały na początku XVII wieku przy pierwszym barokowym pałacu w Pradze – Pałacu Wallenstainów. Obecnie Pałac nie jest dostępny dla turystów, bo znajduje się w nim siedziba Senatu Republiki Czeskiej. Na szczęście, ogrody można zwiedzać i w przeciwieństwie do większości praskich atrakcji – za darmo. 😉

Brama Prochowa

Brama Prochowa stanowi kolejny, po Moście Karola, symbol Pragi. Brama oferuje turystom taras widokowy. To kolejne miejsce, z którego można podziwiać ładne widoczki na miasto i praskie uliczki.

Sama brama została wybudowana w stylu późnogotyckim i wchodzi w skład 13 praskich wież. Oddziela Stare Miasto od Nowego Miasta, a swoją nazwę zawdzięcza temu, że w XVII i XVIII wieku znajdował się tutaj skład prochu.

Wstęp: koszt biletu to 180 Kc. Wyjście na taras możliwe jest jedynie w sezonie letnim.

Rynek Starego Miasta

Rynek Staromiejski to miejsce z dużą liczbą kamienic oraz charakterystycznymi wieżyczkami kościoła Tyńskiego.

Ciekawostka. Rynek Starego Miasta, warto również zwiedzić ze względu na Zegar Staromiejski „Orłoj”, zawieszony na Ratuszu miasta. Pochodzący z XV wieku, jest najstarszym tego typu zegarem w Europie. O każdej pełnej godzinie między 9.00 a 21.00 na zegarze odbywa się ciekawe przedstawienie „poruszających” się figur, które mieliśmy okazję zobaczyć. Zegar ten stanowi jeden z najcenniejszych i najbardziej znanych zabytków Pragi.

Plac Świętego Wacława

Plac Świętego Wacława znajduje się w dzielnicy Nowe Miasto. Na jego końcu znajdzimy pomnik św. Wacława, a za nim Muzeum Narodowe. Jest to przede wszystkim kolejna dobra okazja do przespacerowania się ulicami Pragi… 😉

Spacerując wzdłuż placu znaleźliśmy cukiernię z makaronikami, które skusiliśmy się kupić… 😉

Tańczący Dom

To jedna z pierwszych atrakcji, którą zwiedziliśmy w Pradze. W przewodnikach opisywany jest jako ciekawy, ale nam wydał się nieco tandetny. Próbowaliśmy wejść na taras na dachu budynku, niestety wejście nie jest darmowe. Znajduje się tam restauracja, więc aby wejść, należy coś zamówić. Nie skorzystaliśmy jednak z tej okazji.

Kampa

To urocza wysepka w centrum Pragi. Zdecydowanie warto się na nią przespacerować, by odetchnąć chociaż na chwilę od przytłaczającej ilości atrakcji miasta. 😉

Podsumowując. Gdy nie wiecie, gdzie wybrać się na dłuższy weekend za granicę – polecamy Wam Pragę. Warto wybrać szczególnie okres wiosenno-letni, gdy zieleń, której miastu nie brakuje, zaczyna kwitnąć. Świetne miejsce na zwiedzenie wielu atrakcji blisko siebie i zjedzenie dobrych knedlików. 😉

Inne atrakcje godne polecenia: dzielnica żydowska – Josefov, Wyszehrad, Metronom.

Wskazówki

• Kupno biletów tramwajowych i autobusowych. Warto wcześniej kupić sobie bilety w kiosku, ponieważ kupienie ich w tramwaju lub autobusie graniczy z cudem. Nie ma czegoś takiego jak biletomat w tramwaju czy autobusie, a kierowca z uśmiechem na twarzy powie Wam, że biletów „ne ma” 😉 My straciliśmy dobre pół godziny, by kupić bilet i trochę się przy tym nachodziliśmy.
• Płatne atrakcje. Jak zauważyliście, w zasadzie wszystkie atrakcje są płatne, więc nie ma mowy o oszczędzaniu, podczas zwiedzania Pragi.
• Karty płatnicze. Lepiej mieć przygotowaną gotówkę płacąc w restauracjach, ponieważ w większości można zapłacić tylko gotówką.
• Segway. To popularny środek transportu w Pradze. Nie wiemy jak wychodzi cenowo, ale ciągle mijaliśmy turystów poruszających się segawyami.
• Jedzenie. Knedliki to znany czeski przysmak podawany z gulaszem, coś w rodzaju naszych klusek na parze. Jeśli jeszcze nie próbowaliście, to serdecznie polecamy! 😉 Gdybyście znajdowali przypadkiem w dzielnicy Praga 12 (kawałek od centrum), szczególnie polecamy Wam Restaurace Pod Vinci. Pyszne jedzenie i przemiła obsługa. 😉
• Nocleg. Wynajmowaliśmy nocleg przez Air b’n’b. Nie pamiętamy dokładnie cen, ale na pewno nie wyszło drogo.
• Język. Jeśli nie chcecie załatwić czegoś skomplikowanego, to z spokojnie dogadacie się z Czechami po polsku. 😉

Artykuł Weekend w Pradze – atrakcje, które chcesz zobaczyć pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Zapraszam na wpis o nieco innej narracji. Pisany na bieżąco podczas wędrówki i opublikowany 2 dni po wszystkim (w moim przypadku to z pewnością rekord). Jestem bardzo ciekaw czy taka forma przypadnie Tobie, drogi Czytelniku, do gustu (chyba archaizmem zaleciało, ale piszę to tylko 3 godziny po powrocie, więc zmęczenie daje mi się we znaki). Nie przedłużając – zapraszam do lektury. 😉

Jest 7:00 rano i właśnie jedziemy do Jurkowa, by stamtąd wyruszyć na zaplanowaną trasę. Na starcie mamy 40 minut opóźnienia (dzięki Dominik 🙂 ). W sumie jest nas 14 osób, ale do naszej grupy mają jeszcze później dołączyć 4 kolejne, które z różnych powodów nie mogą zacząć razem z nami. Pogoda wygląda na całkiem niezłą i chyba tylko ona, wraz z czasem, zweryfikują czy zaplanowaną przez nas trasę, uda się całej grupie pokonać w założonym tempie (czyt. Czy zdążymy na 18 na kolację?).

Według naszego planu na dzisiaj mamy ruszyć mocno – z Jurkowa wyjść na Ćwilin, przeskoczyć przez przełęcz Gruszowiec, Śnieżnicę, Kasinę Wielką i przez Lubogoszcz zejść do naszej bazy. Na Ćwilinie już kiedyś byłem. Było to pewnie z 6 lat temu i mam bardzo pozytywne wspomnienia, choć samo wejście (od przełęczy Gruszowiec) wspominam, jako bardzo strome.

z Jurkowa do Kasiny Wielkiej

8:30 Ruszyliśmy z Jurkowa. Jest bardzo dużo błota, a mgły rozpościerają się od połowy wysokości szczytów, ku górze. Szkoda, że nie odwrotnie, bo kiedy mgły są w dolinach, a szczyty odsłonięte, Beskid Wyspowy udowadnia i pokazuje, skąd jego nazwa pochodzi.

9:00 Razem z Mateuszem, jako przewodnicy postanawiamy, że warto się przedstawić… W porę. 😉

9:30 Pojawiają się pierwsze, nieśmiałe promienie słońca, a wcześniej błotna nawierzchnia zmienia się w twardszą, która miejscami jest nawet oblodzona. Chyba zbliżamy się do szczytu. 🙂

10:15-10:45 W pięknej i śnieżnej scenerii dochodzimy na Ćwilin. Posilamy się tutaj tym, co mamy oraz zapamiętujemy swoje imiona przy „Wirującym Wiktorze” – zabawie, do której alkohol jest po prostu wskazany… Krótko po zamknięciu flaszki, ruszamy dalej, bo wiatr daje nam się we znaki.

12:00 Jesteśmy na Przełęczy Gruszowiec. Zejście było nie tylko, tak jak zapamiętałem, strome, ale również bardzo śliskie. Chyba nie było wśród nas osoby, która ustrzegłaby się upadku. 😉

13:15 Dotarliśmy na szczyt Śnieżnicy (generalnie nic ciekawego). Po zrobieniu pamiątkowej fotki ruszamy w stronę Kasiny Wielkiej. Jedna z naszych spóźnialskich towarzyszek, Gosia, już tam na nas czeka!

z Kasiny Wielkiej na imprezę

14:15 Zejście po stoku w dół, bezpośrednio obok jeżdżących narciarzy i snowboardzistów, było całkiem niezłą zabawą. Zrobiliśmy mnóstwo zdjęć z rzucania się w śnieg, a Dominik nawet zjechał spory kawałek na jabłuszku. Znaleźliśmy wszystkie 4 spóźnione owieczki i szukamy jakiegoś sklepu, by zrobić ostatnie tego dnia zakupy. Zaraz ruszamy na zdobywanie ostatniego dzisiaj szczytu – Lubogoszczy.

15:45 Podejście pod Lubogoszcz ciągnie się wszystkim niesamowicie. Jest stosunkowo stromo, a plecaki mamy przeładowane zakupami na wieczór oraz jutrzejszy dzień. W głowie dudni nam jedno „byle na szczyt”…

16:30 Hurra! Zdobyliśmy Lubogoszcz. Szybka przerwa (na dłuższą niestety nie ma czasu) i lecimy dalej. Za 1.5 godziny musimy być w bazie, żeby zdążyć na kolacje.

17:45 Dotarliśmy do bazy… Podczas marszu przez Lubogoszcz, w zmęczonych posturach wszystkich osób, widać było mobilizację. Dzięki temu zdążyliśmy i teraz czeka na nas… kolacja, kąpiel i przebierana impreza. To będzie przyjemny wieczór. 🙂

00:30 Idę spać, impreza trwa jeszcze w kilku pokojach, a hałasy głównej dyskoteki nie chcą omijać naszego pokoju. Przebierana impreza była
„strzałem w 10”. Stroje które zostały przez niektórych przygotowane są po prostu mistrzowskie i to właśnie „Kochany” Krzysiu, z naszej grupy, zdobywa nagrodę za najlepszą stylizację wieczoru. Ja zdobywam 3 miejsce, symboliczny dyplom (i czekoladę) w kategorii Najlepszy Przewodnik 2016 roku. To już drugi raz z rzędu, kiedy jestem doceniony w tej kategorii i jest to dla mnie wyjątkowo przyjemne wyróżnienie, którego (ponownie) kompletnie się nie spodziewałem! Dziękuję wszystkim, którzy na mnie głosowali! 🙂

z bazy do Przełęczy Glisne

8:00 Pobudka. Wyjątkowo (chyba ze względu na pełną trzeźwość) wstaję jako pierwszy. W końcu na 9:00 zapowiedzieliśmy wymarsz! Patrzę za okno i widzę deszcz… Pierwsza myśl – przecież nikt w taką pogodę nie będzie chciał iść 7 godzin mając możliwość skrócenia trasy z inną grupą. Ogarnia mnie smutek z tego powodu. 🙁

10:00 Deszcz od rana kilkukrotnie zmieniał się w śnieg i odwrotnie, ludzie powoli się budzą, a my, razem z Mateuszem, najpierw kilkukrotnie przekładamy godzinę wyjścia (oficjalnie, żeby nie zaczynać w największym opadzie, nieoficjalnie jakoś nie spieszy nam się wychodzenie z ciepłego ośrodka). W końcu wychodzimy. Drobny śnieg lekko prószy i wygląda na to, że taka pogoda ma szansę się utrzymać. Nie jest źle. 😉

10:45-11:15 Kawka na CPNie, szybkie zakupy w markecie (z owadem w nazwie) i ruszamy dalej. Postanawiamy zmienić nieco pierwotną drogę i ominąć Szczebel. Biorąc pod uwagę, że deszcz znów zaczyna kropić, a pozostałe trasy również zrezygnowały z niektórych atrakcji przeznaczonych na dziś, to chyba dobry wybór.

11:45 Wyszliśmy czerwonym szlakiem nieco powyżej Mszany Dolnej i mamy świetny widok na całą okolice. Niby pięknie, ale spore zamglenie nie pozwala nam w końcu zbyt wiele dostrzec. Nasza grupa od rana ma dobre morale i tempo, więc ruszamy dalej. W końcu nie ma na co czekać – trasa sama się nie zrobi. 🙂

12:50 Dochodzimy do Przełęczy Glisne i teraz przed nami wyjście na Luboń Wielki. Pogoda póki co się utrzymuje i na szczęście nie ma mocnego wiatru, który utrudniałby nam marsz.

z Przełęczy Glisne na Luboń Mały

15:15 Po długiej, stromej i bardzo, bardzo, bardzo śliskiej drodze na Luboń Wielki i chwilowej przerwie na nabranie sił w schronisku na szczycie, ruszamy dalej w stronę Lubonia Małego. Mamy jeszcze kawałek trasy do zrobienia, a autobus umówiony na 16:40. Powinniśmy dać radę. 🙂

16:10 Docieramy do bardzo malowniczo położonej drogi krzyżowej. Śnieg pada coraz intensywniej, a mnie nadchodzi refleksja, że chyba nie zdążymy na busa na umówioną godzinę. Niestety dwie inne grupy będą musiały na nas chwilę poczekać…

16:40 Zgubiliśmy szlak! Uskuteczniamy krótki haszczing. Do miejsca spotkania z autobusem zostały 2 km.

16:57 Telefon, Piotrek. Mówi, że właśnie dojechali i czekają na nas, a my mamy jeszcze 1 km! 🙁

17:10 Jesteśmy na miejscu (znaczy się przy autokarze). Szybko wsiadamy do UEKobusa i ruszamy w drogę powrotną do Krakowa. Beskid Wyspowy jest wspaniały, można tutaj wypocząć aktywnie w sposób idealny! Mimo to, cieszę się, że już jedziemy, bo tempo na ostatnich kilometrach tylko zwiększyło nasze zmęczenie. Może by się tak chwilę zdrzemnąć?

18:30 Dojechaliśmy do Krakowa. Pożegnania ze wszystkimi, nowo- i dawno- poznanymi osobami są trochę smutne. Z jednej strony wiemy, że spotkamy się znowu – na innej trasie, na innym rajdzie, na innej imprezie – a z drugiej już nigdy nie spotkamy się w dokładnie takim samym składzie…

23:00 Ostatnie poprawki wprowadzone. Jeszcze brakuje zdjęć, ale tym zajmę się jutro. Kolejny rajd za nami, kolejne znajomości zawarte i kolejne wspomnienia warte zapamiętania… Tak wiele się działo, a tak niewiele czasu trzeba poświęcić, żeby ruszyć razem z nami w wędrówkę i przeżyć swoją przygodę.

Beskid Wyspowy odkrył przed nami swoje mroźne i ciężkie oblicze. Zdobycie 5 szczytów w takich warunkach byłoby trudne i Szczebel zostawiliśmy na inną wycieczkę i inny weekend. W tamtym roku zaniedbaliśmy nieco polskie góry, ale w tym mamy nadzieję na więcej takich wydarzeń! 🙂

Artykuł Beskid Wyspowy na weekend pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Poprzedni wpis skończyłam na Hofburgu, a dokładniej Bramie Burgtor. Przejście przez tę bramę, daje nam kilka opcji zwiedzania (m.in. Ringstrasse), ale moim zdaniem warto najpierw wybrać się w kierunku Landstrasse (III dzielnica Wiednia), na której znajduje się znany chyba wszystkim Belweder. 🙂

Belweder

Belweder to największy skarb Wiednia i jeden z najpiękniejszych obiektów barokowych na świecie. Został stworzony dla księcia Eugeniusza Sabaudzkiego, w pierwszej połowie XVIII wieku. Na całość składają się dwa pałace i ogród. Dolny Belweder oraz Górny Belweder, są dziełami architekta Johanna Lukasa von Hildebrandta. Ogród stworzony został natomiast przez Dominique’a Girarda i charakteryzuje się francuskim stylem, w którym znajdziemy różnego rodzaje posągi w tym sfinksy, fontanny oraz niezliczone ilości roślinności. 😉

Ciekawostka. Belweder miał również swój udział w wydarzeniach historycznych – to tutaj Adolf Hitler organizował konferencje historyczne. Podpisany został także Traktat Belwederski w 1955 roku, który zakończył okupację Austrii przez Aliantów.

Wstęp do ogrodu: darmowy; wstęp do muzeów: płatny; więcej znajdziecie tutaj.

Kościół św. Karola Boromeusza

Wychodząc z Belwederu i kierując się w północną stronę miasta, znajdziemy się w kolejnej dzielnicy Wiednia, o nazwie Wieden. Głównym punktem tej dzielnicy, jest kościół św. Karola Boromeusza. To kolejna budowla wzniesiona w podzięce za zakończenie zarazy panoszącej się w Wiedniu w 1713 roku.

Jedna z najważniejszych barkowych budowli Wiednia, została zaprojektowana i stworzona przez Johanna Bernarda Fischera von Erlacha oraz jego syna Josepha Emanuela w 1737 roku. Szczególną uwagę przykuwa kopuła oraz dwa ogromne 33. metrowe filary, których wzorcem do stworzenia była Kolumna Cesarza Trajana w Rzymie.

Wstęp: płatny

Ringstrasse

Idąc dalej w kierunku północnym, znajdziemy się ponownie w centrum miasta – Innere Stadt. Dlaczego znów powracam do tej części miasta? Ponieważ nie sposób opisać najważniejsze atrakcje Wiednia, bez napisania kilku słów o najbardziej reprezentacyjnej ulicy Wiednia, czyli Ringstrasse. Można ją dosłownie uznać, jako pieszą „obwodnicę” centrum. Powstała ona w latach 1857-1890, w miejscu, w którym niegdyś istniały średniowieczne mury obronne Wiednia.

Plac Marii Teresy

Pierwszą z ciekawych atrakcji leżących przy Ringstrasse jest Plac Marii Teresy (znajduje się dosłownie na przeciwko Bramy Burgtor). Znajdziemy tu przede wszystkim ogromny pomnik cesarzowej Czech i Węgier – Marii Teresy Habsburg, panującej w latach 1740-1780. Po przeciwnych stronach pomnika, leżą dwa muzea: Muzeum Historii Naturalnej oraz Muzeum Sztuki Historycznej. Eksponaty obu muzeów pochodzą głównie z prywatnych zbiorów rodu Habsburgów. Nie byliśmy w żadnym z muzeów, ale przeczytałam opinie, że warto do nich zajrzeć. 😉

Na placu poza głównym pomnikiem i muzeami, znajdują się również pomniejsze rzeźby. Jest to ponadto dobre miejsce na odpoczynek ze względu na znajdującą się w dużej ilości zieleń oraz ławki. 😉

Ciekawostka. Maria Teresa Habsburg miała kilka powiązań z Polską. Niestety najbardziej niechlubnym jest fakt, iż brała ona udział w I rozbiorze Polski w 1772 roku.

Wstęp do muzeów: płatny

Kolejnymi wartymi uwagi atrakcjami znajdującymi się przy Ringstrasse są: Parlament, Nowy Ratusz, Teatr, Uniwersytet Wiedeński, czy Kościół Wotywny.

Parlament

Widząc Wiedeński Parlament poczułam, jakbym została właśnie przeniesiona do czasów starożytnej Grecji. 😉 Budynek wzniesiony w II połowie XIX wieku i będący dziełem duńskiego architekta Theophila Hansena, robi naprawdę ogromne wrażenie. Przed parlamentem znajduje się fontanna Pallas Ateny – greckiej bogini mądrości, zaprojektowana przez Karla Kundmanna i wybudowana w 1902 roku.

Obecnie w Parlamencie zbierają się dwie izby – Rada Narodowa i Rada Federalna Austrii. 

Ratusz

Wiedeński Ratusz uważany jest za jeden z najważniejszych neogotyckich budowli stolicy Austrii. Zaprojektowany został przez Friedricha von Schmidta i wybudowany w II połowie XIX wieku. Obecnie swój urząd sprawuje tutaj burmistrz oraz rada miejska Wiednia.

Kościół Wotywny

Kościół Wotywny (niem. Votivkirche) to kolejna, niezwykła gotycka budowla Wiednia i jeden z największych gotyckich kościołów w Europie. Głównym motywem do wybudowania kościoła, było podziękowanie za ocalenie życia cesarzowi Franciszkowi Józefowi I, podczas zamachu w 1853 roku, którego chciał dokonać anarchista Janos Libenyi. Polecenie zbudowania kościoła wydał brat cesarza Franciszka – arcyksiążę Maksymilian.

Kościół został wybudowany, z projektu młodego architekta Heinricha von Ferstela, w latach 1855-1879. Budowla prezentuje się niesamowicie zarówno z wewnątrz, jak i zewnątrz. Największy podziw budzą dwie, sięgające 99 metrów wysokości, wieże kościoła, których nie sposób nie zauważyć, będąc w centrum miasta.

Wstęp: darmowy

Jeśli zmęczycie się taką ilością atrakcji, możecie doładować swoje baterie wstępując do Cafe Central, bardzo ekskluzywnej kawiarni, mieszczącej się w Palais Ferstel. Ciekawostkę stanowi fakt, iż budynek ten, jest dziełem tego samego architekta, który zaprojektował kościół Wotywny. Budynek prezentuje się ładnie, a warto dodać, że znajduje się tu również Wiedeńska Giełda Papierów Wartościowych. 😉

My nie spróbowaliśmy tam kawy, ponieważ była duża kolejka… 🙁

… Wstąpiliśmy za to do AIDA Café, w której podają naprawdę dobrą kawę, lody i ciastka! 🙂

Ciekawostka na zakończenie: 🙂

Kto był w Wiedniu i kojarzy rzeźbę różowego zająca?

Czy wiedzieliście, że ten umieszczony w centrum miasta (obok Albertiny, gdzie znajduje się największa kolekcja grafik na świecie) różowy zając, który może wzbudzić zdziwienie, a dla fanek różu – zachwycenie, nie jest przypadkowy? Jego pierwowzór stanowi uważany za arcydzieło, obraz o nazwie „Młody Zając” (znajdujący się obecnie w Albertinie) namalowany przez niemieckiego artystę Albrechta Dürera w 1502 roku. Rzeźba została wykonana w rocznicę 500 – lecia tegoż obrazu przez Ottmara Hörla. 🙂

To by było na tyle jeśli chodzi o Wiedeń. Z ważniejszych atrakcji nie udało nam się zobaczyć pałacu Schönbrunn, ale mamy nadzieje ze będzie jeszcze okazja. 😉

Transport:

Nasz transport do Wiednia był trochę nietypowy. Dojechaliśmy najpierw autem z Krakowa do Bratysławy, gdzie mieliśmy nocleg. A dwa poranki i wieczory spędziliśmy na podróży autokarem na trasie Bratysława-Wiedeń. Bardzo znaną linią jest RegioJet, który kursuje na tej trasie (my jechaliśmy ze stacji Bratislava, AS Mlynské Nivy – Vienna, U2 Stadion, skąd można dojechać bezpośrednio metrem do centrum, lub przejść się przez park). Bilety na autokar nie są drogie (5 EUR), a zaoszczędziliśmy przy okazji na noclegu w Bratysławie. 😉

Artykuł Wiedeń weekendowo – Belweder i Ringstrasse pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Stolica Austrii podzielona jest na 23. dzielnice i zapewne w każdej z nich znajdzie się coś ciekawego do zwiedzania. W tym opisie zawarliśmy najważniejsze atrakcje znajdujące się w samym centrum miasta (niem. Innere Stadt), na które warto przeznaczyć jeden dzień. Kontynuację zabytków tej dzielnicy i dwóch kolejnych, znajdziecie w części II (niebawem na blogu). 🙂

Katedra św. Szczepana

Jedną z pierwszych i najważniejszych atrakcji centrum miasta jest Katedra św. Szczepana (niem. Stephansdom), znajdująca się na Stephansplatz. Katedra stanowi symbol Wiednia i wliczana jest w poczet najstarszych budowli tego miasta – pochodzi z wieku XIII.

Katedra jest nie tylko jednym z najstarszych budynków Wiednia, jest również jedną z największych budowli sakralnych w Europie. Jej najwyższa wieża, o nazwie Steffl, licząca 137 metrów, jest niecałe 25 metrów niższa od najwyżej budowli sakralnej na świecie – Katedry w Ulm (Niemcy).

Na wieżę Steffl można wyjść, by podziwiać widok na całe miasto. Dla osób, które nie lubią wchodzić pod górę, nie mam dobrych wiadomości… Do pokonania jest aż 343 schody, wąskim przesmykiem, od którego może się zakręcić w głowie, i to nieraz. Dla tak pięknej panoramy warto jednak pokonać swoje słabości. 🙂

Wstęp do kościoła: darmowy; Wyjście na wieżę: płatne (4,5 € dorośli, 2 € dzieci)

Wieża otwarta codziennie w godzinach: 9.00 – 17.30

Plac Graben

Plac Graben jest miejscem, które zna każdy Wiedeńczyk i z pewnością niejeden turysta przyjeżdżający do tego miasta. Pełen gwaru i turystów, plac stanowi centrum miasta i słynie z dużej ilości ekskluzywnych sklepów. Znajduje się pomiędzy Placem św. Szczepana, Placem św. Piotra a Hofburgiem, stanowiąc tym samym granicę pomiędzy częścią sakralną, a polityczną miasta.

Plac Graben, oprócz ekskluzywnych sklepów, posiada trochę mroczniejszą stronę. Jego punktem charakterystycznym jest Kolumna Morowa (nazywana Kolumną Trójcy Świętej, niem. Pestsäule). Rzeźba upamiętnia ofiary epidemii dżumy panującej w 1679 roku (w miejscu, w którym się znajduje, grzebano ofiary tej straszliwej zarazy). Kolumna została ufundowana przez cesarza Leopolda I, w podziękowaniu Opatrzności za uchronienie go od choroby.

Kościół św. Piotra

Kościół św. Piotra (niem. Peterskirche) znajduje się na Placu św. Piotra, tuż przy wspomnianym wcześniej Placu Graben.

Pierwsze wzmianki, na temat kościoła w tym miejscu, pochodzą z początku XII wieku. Budowla została jednak strawiona przez pożar. Kościół w obecnej formie powstał na początku XVIII wieku, a jego dominującym stylem jest barok.

Najciekawszą część wnętrza budowli, moim zdaniem, stanowi jego kopuła i fresk przedstawiający „Wniebowzięcie Matki Bożej.”

Wstęp: darmowy

Kościół Św. Michała

Na okrągłym placu Św. Michała, tuż przy cesarskim pałacu Hofburg (o którym więcej poniżej) znajduje się kościół imienia tego samego świętego (niem. Michaelerkirche). Podobnie, jak kościół św. Szczepana, zaliczany jest do jednego z najstarszych kościołów w Wiedniu – datuje się go na początek XIII wieku. Kościół zabudowany jest z obu stron kamienicami, a symbolem wyróżniającym go spośród „tłumu” jest biały kolor oraz wieża.

Budowla stanowi połączenie różnych stylów architektonicznych, m.in. baroku, renesansu i gotyku. Nam najbardziej spodobał się przepiękny ołtarz, wykonany przez Jean Baptiste d’Avrange w 1781 roku.

Ciekawostka. W podziemiach kościoła znajdują się katakumby, w których pochowane są ciała władców Wiednia, żyjących od XVI do XVIII wieku. Dzięki sprzyjającym warunkom klimatycznym, ciała pozostają w stanie nienaruszonym. Katakumby można zwiedzać z przewodnikiem.

Wstęp do kościoła: darmowy; Wstęp do krypt: płatny (dorośli 7 €, dzieci 3 €; więcej informacji o zwiedzaniu kościoła i krypt znajdziecie tutaj).

Hofburg

O Hofburgu wiele by można było napisać. Myślę, że wystarczyło by również jedno wielkie „Wow!”. Ten ogromny kompleks składa się z 19 dziedzińców, 18 skrzydeł oraz 2600 pomieszczeń! Przyznajcie, że to zadziwiająca liczba nawet jak na fakt, że stanowił on siedzibę władców Austrii, Cesarstwa Austriackiego i Austro-węgierskiego przez sześć wieków (od XIII wieku do 1918 roku). Warto wspomnieć również, że Hofburg był niegdyś najważniejszym centrum politycznym i kulturalnym w Europie.

Najważniejszymi częściami Hofburga oprócz Bramy Św. Michała są:  Alte Burg, In Der Burg, Josefplatz, Neue Burg oraz Burgtor.

Brama Burgtor to ostatnia część Hofburga. Prowadzi ona m.in do Ringstrasse, czyli do najbardziej reprezentacyjnej ulicy w Wiedniu, ale o tym i o kilku innych atrakcjach w kolejnej części wpisu… 🙂

Artykuł Wiedeń weekendowo – część I – centrum miasta pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

W pewien grudniowy weekend miałem okazję poprowadzić, wraz z Oczkiem, jedną z grup na tzw. Rajdzie Ba(k)chusa, organizowanym przez zaprzyjaźnione Koło PTTK. Ucieszyło mnie, że rajd odbędzie się w Gorcach, które tak chętnie odwiedzam zimą. Nabierają wtedy szczególnego uroku, choć potrafią też nieźle dać popalić pieszemu wędrowcy. 😉

Jak przywitały nas Gorce

Od samego początku wiedzieliśmy, że będzie co wspominać po wyjeździe, ponieważ zaczęło się nietypowo: wylądowaliśmy w zupełnie innym miejscu, niż planowaliśmy. Niewzruszeni tym faktem, rzuciliśmy okiem na mapę i wyznaczyliśmy nową trasę, łączącą się możliwie szybko z wariantem opracowanym przez nas wcześniej. Początkowo wszystko przebiegało sprawnie, szliśmy szeroką drogą wspinającą się łagodnie pod górę. Pod stopami mieliśmy kilkanaście centymetrów skrzypiącego śniegu, którego obecność u podnóża gór wcale nie była taka oczywista, z uwagi na szalejący od kilku dni halny.

Jednak, żeby nie było zbyt łatwo, zdaliśmy sobie w pewnym momencie sprawę, że ścieżka, w którą powinniśmy byli skręcić, wyparowała, a nam nie pozostało nic innego, jak torowanie sobie drogi w coraz głębszym śniegu, na azymut. Tym sposobem maszerowaliśmy gęsiego, po stromym zboczu, zyskując szybko wysokość, aż dotarliśmy do wygodnego, przetartego szlaku. 🙂

Im dalej w Gorce, tym…

Wędrówka szlakiem przebiegała spokojnie, dopóki nie wynurzyliśmy się z lasu na otwartą przestrzeń. Czoło Turbacza przywitało nas mocnym podmuchem mroźnego wiatru. Najchętniej skrylibyśmy się z powrotem za osłoną drzew, ale po drugiej stronie polany kusiło nas swoją obecnością schronisko. Zapięliśmy więc kurtki pod szyję, zarzuciliśmy kaptury i ruszyliśmy stawić czoło wichurze, której podmuchy miały tego dnia osiągać prędkość 50 km/h. Widoczność spadła drastycznie, ale na szczęście szlak był wyraźnie wydeptany, dzięki czemu mogliśmy maszerować żwawym tempem, wpatrzeni w czubki własnych butów, nie zastanawiając się nad wyborem właściwego kierunku.

Po opuszczeniu polany, humory wyraźnie się nam poprawiły, zwłaszcza że oczami wyobraźni widzieliśmy już siebie odpoczywających w ciepłej jadalni. Ostatnie metry przed schroniskiem upłynęły nam na dyskusji nad wyższością zupy czosnkowej nad chrzanową i borowikową… albo odwrotnie. W każdym razie wszystkie trzy są godne polecenia. 😉

Z okien jadalni schroniska na Turbaczu można zazwyczaj podziwiać piękną panoramę Tatr, ale tym razem, niestety, chmury przysłoniły nam widoki.

Przez śnieg do Maciejowej

W dalszą drogę wyruszyliśmy po dość długiej przerwie, ale za to posileni i w powiększonym składzie – do naszej szesnastoosobowej grupy dołączyła jeszcze czwórka znajomych. Zaczęliśmy od zdobycia najwyższego szczytu Gorców – Turbacza, a potem to już mieliśmy dosłownie z górki.

Maszerowaliśmy cały czas na zachód, wzdłuż oznaczeń czerwonego szlaku, co jakiś czas przekonując się na własnej skórze, że śniegu jest naprawdę sporo. Sam kilkakrotnie musiałem się wygrzebywać z zasp, które sięgały mi do pasa. Cierpiało na tym tempo naszej wędrówki, przez co zmrok zastał nas w połowie drogi między Turbaczem a Starymi Wierchami. Na szczęście każdy był przygotowany na takie warunki i mogliśmy kontynuować marsz w świetle czołówek.

Naszym celem była tego dnia Bacówka na Maciejowej, gdzie mieliśmy spotkać się z pozostałymi grupami, jednak po drodze zatrzymaliśmy się jeszcze na chwilę w Schronisku na Starych Wierchach. Ostatni odcinek szlaku okazał się dosyć śliski i błotnisty, w tym rejonie wyraźnie zima przegrywała już z roztopami. Do bacówki dotarliśmy po dziesięciu godzinach na szlaku (wliczając przerwy w schroniskach), ale takie są właśnie uroki zimowych Gorców. 🙂

Jak najszybciej do Nowego Targu

Następnego dnia, po całonocnej degustacji win [i nie tylko 😛 – komentarz redakcji] opuściliśmy bacówkę dosyć późno, ale na szczęście mieliśmy zaplanowaną krótką trasę. Na początek musieliśmy wrócić po naszych wieczornych śladach na Stare Wierchy. Poranek powitał nas pięknymi widokami, mogliśmy wreszcie zobaczyć ośnieżone Tatry, podziwiane do tej pory tylko na zdjęciach wiszących w schroniskach.

Tym razem wędrowaliśmy w jeszcze liczniejszym gronie, wraz z jedną z grup, z którą integrowaliśmy się wieczorem. Wszyscy zmierzaliśmy do Nowego Targu, ale aby tam dotrzeć, musieliśmy najpierw zejść do miejscowości Obidowa, a następnie wdrapać się na Bukowinę Obidowską. W trakcie wędrówki w górę nie obyło się bez regularnej bitwy na śnieżki pomiędzy grupami, którą chyba przegraliśmy… Ale ukształtowanie terenu działało na naszą niekorzyść. 😛 Do Nowego Targu dotarliśmy na tyle wcześnie, że przed odjazdem PKSa mogliśmy jeszcze najeść się w knajpie o genialnej nazwie „Tam gdzie zawsze„. 😀

Po raz kolejny przekonaliśmy się, że możemy polecić zarówno Gorce, jako świetny teren na zimowe, weekendowe wycieczki, jak i samą Bacówkę na Maciejowej, jako bardzo przyjemne i komfortowe miejsce noclegowe.

Byle do następnego razu!

I jeszcze na koniec nasza trasa z pierwszego dnia (tyle że ruszyliśmy z Koniny i do zielonego szlaku musieliśmy się przedzierać) oraz z drugiego dnia. 😉

Artykuł Gościnne, grudniowe Gorce pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.