Trasa: A Coruña  - Ferrol - Cedeira - San Andres de Teixido -  
Faro da Cabo Ortegal - Faro da Estaca de Bares - As Catedrais

Ferrol

8 października

Bardzo wąskie, kręte i strome uliczki portowego miasteczka Ferrol, zaprowadziły nas prosto pod bramę ruin zamku San Felipe. Długo zastanawialiśmy się czy jest sens tutaj przyjeżdżać, żeby zobaczyć tylko tę atrakcję. Po zwiedzeniu stwierdziliśmy, że to była świetna decyzja.

Ruiny zamku zachowane są w całkiem dobrym stanie. Korytarze wiją się i prowadzą od jednego pomieszczenia do drugiego. Po zwiedzeniu parteru, wyszliśmy poziom wyżej. Z góry podziwialiśmy widoki na pagórki, miasto i płynącą tuż obok rzekę Ferrol. Jest to genialne miejsce na oglądanie wypływających z portu statków, które dosyć wąskim przesmykiem zmierzają w kierunku szerokich wód Oceanu Atlantyckiego.

Cedeira

Z Ferrolu ruszyliśmy w stronę kolejnej małej miejscowości – Cedeiry. Wpadliśmy w zasadzie na kawę, a przy okazji przeszliśmy się kawałek promenadą.

Tutaj mała dygresja. Jako kawosze, idealnie wpasowaliśmy się w hiszpańską kulturę picia kawy. Często, podczas planowania wyjazdu w różne miejsca, zastanawialiśmy się, gdzie napijemy się kawy. Był to dla nas wyznacznik podróży. A prośbę: una cafe solo y con leche*, opanowałam po dwóch dniach do perfekcji, sprawiając uśmiechy na twarzy hiszpańskich baristów. Często też zapuszczaliśmy się do jakiejś miejscowości tylko po to, żeby zrobić sobie przerwę na kawę, a później przespacerować się jeszcze chwilę po mieście. Wszędzie kawa była równie pyszna i w każdym miejscu dostawaliśmy do niej coś słodkiego ekstra! Tak było i w tym przypadku. 🙂

*kawa czarna i kawa z mlekiem

San Andres de Teixido

Nazwa San Andres de Teixido pojawiła się kilkukrotnie, gdy poszukiwaliśmy atrakcji w tym rejonie Hiszpanii. Jak się okazało, San Andres de Teixido to wioska, a całe „zamieszanie” rozgrywa się wokół…. kościoła św. Andrzeja (Igrexa de Santo Andre de Teixido).

Gdy przyjechaliśmy na miejsce, czekał już na nas duży, wybetonowany specjalnie pod turystów, parking. Wysiedliśmy z auta i po kilku krokach zobaczyliśmy niewielkich rozmiarów wioskę. Dwa domy na krzyż. Jak się okazuje ta miejscowość ma kilkudziesięciu mieszkańców! Po chwili ujrzeliśmy kościół, który znaliśmy już trochę ze zdjęć. Na żywo wyglądał o wiele lepiej. Na zewnątrz biel miesza się z brązowymi „ciapkami”. W środku jest dosyć ubogo wyposażony, jednak wzrok przyciąga bardzo ładny ołtarz z figurką św. Andrzeja.

Według legendy panującej wśród Galisyjczyków, jeśli za życia człowiek nie odbędzie pielgrzymki do tego kościoła, jego dusza po śmierci musi powędrować najpierw tutaj. I taką wędrówkę to my rozumiemy. 😉

Fantastyczną sprawą jest położenie wioski, która została zbudowana na klifach. Po wyjściu z kościoła poszliśmy wydeptaną ścieżką w tę dzikszą, zarośniętą stronę. O ile w „centrum” byli turyści, tak kawałek dalej byliśmy totalnie sami. Jedynymi towarzyszami była pani krowa i cielaczek. Nie znaleźliśmy Świętego Źródła, ale to, co zobaczyliśmy, w pełni nas usatysfakcjonowało.

Północ Hiszpanii – w drodze

W podróży, pomiędzy San Andres de Teixido a Przylądkiem Ortegal, zatopiliśmy się w intensywnej zieleni drzew rosnących po obu stronach drogi. Następnie naszym oczom ukazał się niesamowity widok na Ocean Atlantycki. Na klifach, tuż przy głównej drodze, wygrzewały się konie i krowy. Niektóre beztrosko przegryzały trawę i pozowały do zdjęć. Warto zapamiętać, że to miejsce nazywa się Mirador Chao do Monte.

Jadąc dalej mieliśmy wrażenie, że jesteśmy na Islandii. Tam były mchy dookoła, a tutaj połacie zielonej trawy i pustkowie. No może nie takie zupełne pustkowie, bo ktoś postanowił wybudować wiatraki, które jednak nie mogły nadążyć za wiejącym wiatrem. Gdy tylko uchyliliśmy okno, usłyszeliśmy, jak złowieszczo zaświszczał. Było to całkiem inne, bardzo zaskakujące, oblicze Hiszpanii, które moglibyśmy oglądać zdecydowanie częściej.

Latarnia na Przylądku Ortegal

Do latarni na Przylądku Ortegal dotarliśmy totalnie zauroczeni tym, co się po drodze wydarzyło. Być może dlatego latarnia nie wydawała mi się szczególnie interesująca, chociaż Łukasz miał całkiem odmienne zdanie. Dowiedzieliśmy się jednak ciekawej informacji. Znajduje się tutaj kilometr zero – jedyne takie miejsce w Hiszpanii, gdzie spotykają się wody Oceanu Atlantyckiego i Morza Kantabryjskiego.

Wiało niemiłosiernie, więc po krótkim pobycie i zrobieniu zdjęć ruszyliśmy dalej w stronę drugiego (a w zasadzie pierwszego), najbardziej wysuniętego punktu na północy Hiszpanii – Estaca de Bares.

Latarnia w Estaca de Bares

Gdy zbliżaliśmy się do latarni w Estaca de Bares, słońce schodziło coraz niżej. Powoli zaczynała się złota godzina. Wyszliśmy z auta zaciekawieni kolejnym nieznanym miejscem. Na policzkach czuliśmy na przemian ciepło słońca i zimno muskającego nie tak delikatnie wiatru. Wokół nas rozciągały się złote pola traw, a przed nami bezkres Morza Kantabryjskiego. Z daleka słyszeliśmy dźwięk fal uderzających leniwie o skały, który nadał tej chwili naturalny rytm.

Wsłuchując się w ten rytm, zauważyliśmy samotnego mężczyznę, który był jedynym turystą oprócz nas. Powolnym krokiem przechodził przez skalny grzbiet wpadający prosto do morza i napawał się wszystkim, co widzi. Dopiero po dłuższym czasie wyciągnął aparat i zrobił kilka zdjęć. Obserwowaliśmy go z oddali przez kilkanaście minut, nie przeszkadzając mu. Gdy skończył, poszliśmy w jego ślady.

To naprawdę świetne uczucie nie spieszyć się, nie robić miliona zdjęć, nie myśleć o codzienności, tylko przez chwilę zatopić się w otaczającej nas niezwykłości. Tak trudno było się rozstać z tym miejscem.

Plaża As Catedrais

9 października

Noc z 8 na 9 października spędziliśmy w Barreiros u azjatycko-hiszpańskiego małżeństwa zajmującego się rolnictwem. Rano czekało na nas śniadanie w postaci ciepłych tostów z dżemem i kawy z mlekiem. Do tej pory czuję ten pięknie pachnący, zarumieniony i chrupiący chlebek! Takie śniadanie wyraźnie podładowało nam baterie. Zapowiadał się kolejny piękny dzień, a przedpołudnie mieliśmy spędzić w magicznym miejscu.

Plaża As Catedrais odkryła przed nami całkiem inne oblicze plaż. Tutaj nie przychodzi się, żeby leżeć i się opalać, tylko podziwiać i się zachwycać. A jest czym. Ogromne, majestatyczne skały, przypominające sakralne budowle, wyrastają z ziemi i wiją się na kilkanaście metrów do góry. Stąd wzięła się nazwa – Plaża Katedr. Warto zapamiętać, że takie widoki można oglądać tylko w czasie odpływu, czyli dwa razy dziennie.

Wiedzieliśmy, że to miejsce idealne na sesję zdjęciową w Sukience Mocy, o której wspomniałam już na naszym fb i instagramie. Sukience niezwykłej, bo uszytej przez bardzo pozytywną, silną i wrażliwą Kobietę, Anię Protas. Specjalnie dla mnie. W tej Sukience i w tych okolicznościach opuściły mnie wszystkie lęki i opór przed pozowaniem.

Był to ostatni galicyjski przystanek w naszej podróży po Hiszpanii. Dalej czekała na nas Asturia.

Północ Hiszpanii –
Praktyczne wskazówki

• We wszystkie opisane miejsca we wpisie łatwo dostać się samochodem.
• Wszystkie opisane atrakcje są darmowe.
• Plaża As Catedrais cieszy się bardzo dużym zainteresowaniem. Nawet na początku października była tam ogromna liczba osób, której się nie spodziewaliśmy (na zdjęciach tego nie widać).
• Ania Protas szyje Sukienki Mocy na zamówienie. Polecam zajrzeć na Jej stronę. :))))

Artykuł Podróż autem na północ Hiszpanii pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Tutaj musimy się na chwilę cofnąć do tego, jak wyobrażaliśmy sobie naszą podróż. Mimo, że planowaliśmy wakacje po sezonie nad oceanem, to spodziewaliśmy się znaleźć miejsca, w których spokojnie się wykąpiemy. Potrzebowaliśmy strojów kąpielowych, klapek, ręczników. Dołóżmy do tego kosmetyki. Dużą ilość sprzętu potrzebną do zrobienia “zdjęć życia”… Połączmy to z informacją o tym, że podróżowaliśmy z dwoma plecakami, które mieściły się w bagażu podręcznym. Chyba już wiecie, na czym musieliśmy zaoszczędzić… Najdalej w połowie wyjazdu musieliśmy wszystko wyprać. 😉

Okazało się, że A Coruña idealnie wpisuje się w nasze założenia:
– blisko, żeby wrócić na Costa da Morte,
– wystarczająco dużo atrakcji, żeby nie utonąć w morzu nudy, jeśli plan byłby dobrze zrealizowany,
– pralka u naszego gospodarza 😉

Plany planami, a rzeczywistość sobie …

Gdy dojeżdżaliśmy do A Coruñi, plan mieliśmy zrealizowany niemal co do joty. Postawiliśmy na spokojne zwiedzanie i na zanurzenie się w lokalnej kulturze.

Stolica prowincji, mimo że niemal trzykrotnie większa od Santiago de Compostela, wydała się nam „mniej” tłoczna. Co prawda, obiektywnie patrząc, było tutaj więcej ludzi, ale turystów z aparatami już zdecydowanie mniej. Dla nas było to o tyle przyjemne, że mogliśmy lepiej zasmakować jak to jest być Galicjaninem.

Dwa dni w Coruñi minęły nam na powolnych spacerach, jedzeniu tapas i piciu kawy. Sielankę tego miejsca dopełniła religijna procesja, w jakiej, drugiego dnia po południu, powolnym krokiem, poruszali się mieszkańcy miasta. Byli wśród nich i ci najmłodsi, i ci najstarsi. Przyodziani w stroje od wystawnych, po żałobne. Maszerowali, grali na dudach, bębnach i innych instrumentach. Rytm, jaki wybijali, został nam w głowach aż do tej pory. Na moment zatrzymali się, a stojący w wąskiej uliczce chór zaśpiewał dostojnie na cześć Maryi. Atmosfera była bardzo podniosła. To jedno z tych wydarzeń w podróży, które bardzo mocno utkwiło nam w pamięci.

Wysuszywszy pranie, ruszyliśmy w dalszą drogę, powoli kierując się w stronę Gijonu i Picos de Europa. Ale to historia na kolejne dwa wpisy. 🙂

Artykuł A Coruña – krótki odpoczynek w podróży pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Zapewniam Was jednak, że zwiedzanie Costa da Morte od strony lądu to przyjemność sama w sobie. Przygotujcie swoje zmysły na łapczywe napawanie się tymi hiszpańskimi krajobrazami.

Trasa: Faro de Cabo Fisterra – Cee – Nemiña – Muxía – Faro de Cabo Vilan – A Coruña

Faro de Cabo Fisterra

5 października

Po odebraniu kluczy od właścicielki mieszkania w Cee, ruszyliśmy w pośpiechu, by zdążyć na kolejny zachód słońca. Przylądek Fisterra już na nas czekał.

Po przybyciu na parking, zastaliśmy kilkadziesiąt innych osób, które wpadły na ten sam pomysł co my. Każdy zajął swoje miejsce, by podziwiać jak słońce chowa się pomału za horyzontem. Dźwięki muzyki i ciepło wydobywające się z restauracji, nadawały rytm tej chwili, a niczym nie przejmujące się kozy skakały po stromym urwisku Przylądka Fisterra.

Przechodząc z jednego miejsca na drugie, szukałam resztek spalonych ubrań, pozostawionych przez pielgrzymów wędrujących trasą Camino de Santiago. Dla wielu z nich Przylądek Fisterra jest ostatnim etapem podróży, a spalenie ubrań to rytuał pozwalający na zostawienie za sobą tego, co było i rozpoczęcie „nowego” życia.

W drodze – Cee – Nemiña

6 października

Obudziliśmy się w miejscowości Cee. Poranek nie zapowiadał się jakoś super. Było chłodno i mokro. W nocy padało. Mieliśmy tylko nadzieję, że pogoda poprawi się w ciągu dnia.

Wyjechaliśmy z Cee, by zobaczyć dalszą część Wybrzeża Śmierci. Słońce powoli i leniwie przedzierało się przez chmury, rozświetlając intensywną zieleń drzew i podkreślając błękit nieba. Dojechaliśmy do miejsca, gdzie droga prowadzi prosto do oceanu. Minęliśmy kilka aut. Jakaś Pani wypasała owce. Starszy Pan wybrał się na przejażdżkę autem, po czym wrócił, bacznie nas przy tym obserwując.

Pośrodku prawie niczego, dostrzegliśmy niewielki kościółek i przylegający do niego cmentarz. Budowla była zamknięta, ale wystarczyło nam to, co było na zewnątrz. Kadry same układały się do zdjęć.

Muxía

Zapaliliśmy silnik i ruszyliśmy dalej. Jechaliśmy bardzo wąskimi i krętymi dróżkami, na których mijanie się wymagało intensywnego skupienia. Przy wjeździe do miejscowości, dostrzegliśmy stadion położony przy samym oceanie. Fajnie tu mają, pomyśleliśmy.

Muxía przywitała nas pustkami i kolorowymi budynkami. Gdy wysiedliśmy z auta poczuliśmy dochodzący z oddali niezbyt przyjemny zapach ryb. Nie przeszkodziło nam to jednak w zwiedzaniu. Pojedynczy mieszkańcy zerkali na nas, witali uśmiechem i odważnie pozdrawiali ¡Hola!

Po zrobieniu kilku zdjęć w okolicach centrum, wybraliśmy się w stronę Sanktuarium Virxe da Barca. Będąc niedaleko świątyni, usłyszeliśmy dobiegające z oddali śpiewy i muzykę. Była sobota, godzina ok. 13-14. Może to ślub?, powiedziałam do Łukasza. Nie minęło 5 minut, a okazało się, że miałam rację. Gromada gości przed kościołem wesoło śpiewających dla pary młodej, fale rozbijające się o skały tuż przy budowli i krążąca nad dachem chmara ptaków. Ślub na końcu świata. Był to dla nas przywilej zobaczyć kawałek hiszpańskiej kultury i to w takich wspaniałych okolicznościach.

Camariñas – Faro de Cabo Vilán

Po zwiedzeniu Muxí, ruszyliśmy w kierunku latarni na Przylądku Vilan. Ostatni, bardzo kręty odcinek drogi, zaprowadził nas na parking pod samą latarnię, a w zasadzie muzeum. Przechodziliśmy korytarzem niewielkiego muzeum, gdy w pewnym momencie natrafiliśmy na wiszące na ścianie rysunki. Nie były to zwykłe rysunki. Na każdym z nich były dokładnie rozrysowane i opisane katastrofy, jakie wydarzyły się u wybrzeży Costa da Morte. Był to najsmutniejszy moment całej wyprawy.

Do samej latarni prowadzi z muzeum tunel, chyba niedostępny dla turystów. Wyszliśmy więc na zewnątrz, by pozwiedzać okolice latarni. W którymś momencie znów nadleciała chmara ptaków, pozwalając nam na zrobienie jeszcze ciekawszych ujęć tego miejsca.

Idąc dalej, dostrzegliśmy parę, która robiła sobie zdjęcia na tle latarni. Zrobiliśmy im kilka ujęć z daleka. Niewiele się zastanawiając, powiedziałam do Łukasza, że warto podejść i zaproponować im wysłanie tych zdjęć po powrocie. Podeszliśmy do nich, wyjaśniliśmy całą sytuację i pokazaliśmy zdjęcia. Byli trochę zmieszani, przez co my również, ale dali nam swój adres email. Po wiadomości zwrotnej od Enrique wiemy, że sprawiliśmy im dużą radość tym zdjęciem. Był to dla mnie jeden z przełomowych momentów w fotografii, bo w końcu odważyłam się zagadać do kogoś obcego i podzielić tym, co dla mnie bardzo cenne. 

Przez 100 kilometrów podróży po Costa da Morte mieliśmy wrażenie, że jesteśmy na końcu świata. Ostatnim etapem wycieczki tego dnia był dojazd do A Coruñi. Byliśmy już tak zmęczeni pstrykaniem zdjęć, że jedyne co robiliśmy po drodze, to podziwialiśmy kadry, które pojawiały się przed nami.  

Costa da Morte – praktyczne wskazówki:

• Hotel na Przylądku Fisterra – koniecznie obczajcie! Nie mieliśmy zdjęć, żeby go pokazać, ale chętnie byśmy przenocowali się w takim hotelu na końcu świata. 😉
• Nocleg w Cee;
• Przydatne hiszpańskie słowa:

¡Hola! – Cześć!
Faro – latarnia
Cabo – przylądek
Iglesia – kościół, (Igrexa po galicyjsku )

Artykuł Costa da Morte – hiszpańskie Wybrzeże Śmierci pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Galicja – co warto zobaczyć?

Chyba wszystko. 🙂 Galicja warta jest poświęcenia jej dużej ilości czasu. Odwdzięczy się za to, tym co ma najpiękniejsze. Oto opowieść o naszych pierwszych dwóch dniach w Galicji. O błądzeniu po miasteczkach, rozmowach z mieszkańcami i przechadzaniu się po pustych plażach.

Trasa (klik): Pontevedra – Combarro – Sanxenxo – Santiago de Compostela – Cee.

Pontevedra

3. października wstaliśmy o poranku, by się zebrać i ruszyć z Porto w kierunku Hiszpanii. Słońce za oknem, pięknie podkreślało, pełne jeszcze zielonych liści, drzewa. W którymś momencie przekroczyliśmy granicę portugalsko-hiszpańską. Viva España! Pomyślałam. Dojechaliśmy do stacji w Vigo, skąd czekała nas przesiadka do niewielkiego miasteczka Pontevedra. Mieliśmy szczęście, bo nasz bus odjeżdżał za kilkanaście minut. Wsiedliśmy i po jakiejś godzinie byliśmy na miejscu. Krótki spacer i jesteśmy pod bramą Sary. Sara, z pochodzenia Wenezuelka, okazała się świetną gospodynią, a przede wszystkim rozmówczynią. Niedługo po naszym przyjeździe, zaproponowała, że zrobi nam obiad, a w między czasie poczęstowała nas galicyjskim piwem 1906, które uznała za bardzo mocne. Coś w tym było, bo po wypiciu puszki zaczęło nam się lekko kręcić w głowach (winę zrzuciliśmy jednak na głód. 😉 ) Mimo jednodniowego pobytu, spędziliśmy dużo czasu na rozmowach z Sarą. Dowiedzieliśmy się wiele o Wenezueli, Hiszpanii, jak i samej Pontevedrze. 😉

Wyposażeni w informacje i mapkę miasta rozpoczęliśmy zwiedzanie. Zabytkowe centrum miasta jest warte dłuższej uwagi. Znajdziemy tu kościoły, place oraz muzeum, które Sara bardzo nam polecała. Po krótkiej rundce po mieście, dosłownie biegliśmy, żeby zobaczyć zachód słońca, z miejsca, które według Sary było najlepsze (nic nas nie nauczyło „prawie” spóźnienie się na zachód słońca w Porto). To był jeden z fajniejszych zachodów podczas całego wyjazdu.

Kolejnego ranka wstaliśmy wcześnie, spakowaliśmy się i pożegnaliśmy z Sarą, jak się później miało okazać, naszą najlepszą gospodynią podczas całego wyjazdu. Zamknęliśmy za sobą białą bramę i skierowaliśmy nasze kroki w stronę wypożyczalni samochodów. Tutaj z małymi problemami, ale szczęśliwe udało nam się wynająć auto. Dostaliśmy kluczyki i ruszyliśmy Toyotką Aygo na zachód.

Hiszpanio otwórz przed nami wszystkie drogi!

Combarro

Dotarliśmy do Combarro, niewielkiej, miejscowości oddalonej ok. 7 km od Pontevedry, która kryje prawdziwe perełki. Wysiedliśmy z auta przy głównej drodze i zeszliśmy schodkami w dół, do tego bardzo niepozornego, z zewnątrz, miasteczka. Po krótkim spacerze, ze zdolnościami prawie scherlockowskimi, odkryliśmy te skarby, o których wszędzie się naczytaliśmy. Są nimi spichlerze, tzw. hórreos. Niegdyś używane do przechowywania zboża, owoców i ziół, obecnie stanowią główną atrakcję miasta. Dla jasności, takie spichlerze są charakterystyczne dla całej Galicji, a także Asturii. To, co wyróżnia te spichlerze, to przede wszystkim ich zagęszczenie na metr kwadratowy, i to, jak świetnie wpasowują się w architekturę miasteczka. Najciekawiej prezentują się hórreos wybudowane nad samą zatoką. Odnosi się przez to wrażenie, że dosłownie „wchodzą” do wody.

Spacerując bardzo wąskimi uliczkami Combarro, zostaliśmy, w pewnym momencie, zaczepieni przez starszą Panią, która sprzedawała różne wiktuały. Krótka pogawędka, wymiana kieliszków z różnymi alkoholami. Wszystko tak dobrze smakowało. Ostatecznie padło na wino. Bo jak Hiszpania, to domowego wina trzeba spróbować. To był dobry wybór i sposób na spędzenie wieczoru. Na koniec, Pani wskazała nam drogę do „krzyży” i kapliczki. A przy okazji odkryliśmy niewielką plażę. Po raz kolejny zobaczyliśmy, że otwarcie się na miejscowych i zaufanie im, to dobry sposób na zobaczenie o wiele więcej, niż byśmy przypuszczali. 🙂

W jednej z knajp, zjedliśmy ośmiornicę oraz kalmary, popijając Estrella Galicia. O tym, że owoce morza są tutaj pyszne i stosunkowo tanie, poinformowała nas Sara. Miała rację.

Sanxenxo

Po zwiedzeniu Combarro, podjechaliśmy do pobliskiej miejscowości Sanxenxo. Koniecznie musicie spróbować tam lodów, są najlepsze – powiedziała Sara. Nie musiała nas więcej zachęcać… Nie skłamię, jak napiszę, że dla samych lodów, warto tu było przyjechać. Moje wrażenia zapisane w notatniku, świadczą jednak o tym, że po prostu warto zahaczyć o tę miejscowość: piękne plaże, cudowne, grube palmy, słońce muskające po policzkach. Byliśmy tam 1,5 godziny i zakochaliśmy się w tym miejscu. Gdy to czytam, przypominam sobie, te gorące, październikowe promienie słońca, skaczącego, między palmami, Łukasza oraz niczym nie przejmujące się Hiszpanki, odpoczywające na niewielkiej plaży.

Pamiętam te chwile dokładniej, bo tego dnia, 4. października, Łukasz obchodził urodziny i trochę zazdrościłam mu, że może je świętować w tak cudownych okolicznościach. 🙂

Santiago de Compostela

Kolejny poranek rozpoczęliśmy od zwiedzania Santiago de Compostela. W przeciwieństwie do wyżej wymienionych, mniej znanych miejscowości, Santiago de Compostela stanowi najpopularniejsze miasto w tym regionie. Wszystko za sprawą szlaku Św. Jakuba, który, dla wielu pielgrzymów, kończy się w tym miejscu. W związku z tym, ruszając na zwiedzanie, byliśmy przygotowani na tłumy. Jak można się było spodziewać, najbardziej zatłoczoną okazała się Katedra (Catedral de Santiago de Compostela). Pomimo tego, że byliśmy dosyć wcześnie, zwiedzanie zajęło nam jakieś 2 godziny. Cieszyliśmy, że zobaczyliśmy to, co najważniejsze, ale pamiętam w tamtym momencie, jak zatęskniliśmy za małymi miejscowościami bez tłumów.

Aby odetchnąć od zgiełku, udaliśmy się do pobliskiego parku Alameda, znajdującego się niedaleko centrum. Zdradzimy, że znajdziecie tam dobre widoki na Katedrę i fajne kadry do zdjęć. I zdecydowanie odpoczniecie od tłumów. 🙂

Miasto, niestety, nastawione jest na turystów, czego doświadczyliśmy na własnej skórze. W okolicach południa, dwie lub trzy knajpy odmówiły nam zaserwowania kawy i tarty de Santiago, ze względu na to, że była pora obiadowa. Ostatecznie udało nam się jej spróbować, ale nie obyło się bez rozczarowania. Tarta była niespecjalna, sucha i twarda, a przy okazji nie najtańsza. Zastanawialiśmy się, czy taka po prostu jest, czy tak słabo trafiliśmy. Nasunął nam się kolejny wniosek: nie zawsze warto próbować przysmaków danego miasta, tylko dlatego, że wszyscy o tym piszą.

Galicja – w drodze

Podróż po Galicji, to niezwykła przygoda. Po drodze zatrzymywaliśmy się wielokrotnie, gdy zobaczyliśmy ciekawe krajobrazy. A uwierzcie, było ich wiele! Piękne, piaszczyste i praktycznie puste plaże, znajdują się dosłownie co kilka, kilkanaście kilometrów. Na jednej z takich plaż, Łukasz postanowił pobiegać, a ja pomoczyć stopy w zimnym oceanie. W którymś momencie dostrzegliśmy mężczyznę, który, jak gdyby nigdy nic, kąpał się tak, jak go Pan Bóg stworzył. To się nazywa wolność.

Galicja – podsumowanie

Galicja to przeciekawy region Hiszpanii, o którym opowieść nie kończy się w tym miejscu. Późnym popołudniem, 5. października dotarliśmy do niewielkiej miejscowości Cee, gdzie mieliśmy zarezerwowany nocleg. Szybka rozmowa z właścicielką i ruszyliśmy w drogę, by zdążyć na zachód słońca w Cabo Fisterra (jak zawsze w biegu 😀 ). Od tego momentu, zaczęły nam towarzyszyć klify, latarnie morskie i wiatr. Ale o tym już w kolejnej części… 😉

Wskazówki:

• Auto wypożyczyliśmy w Enterprise. Pomimo obaw, udało nam się to zrobić na kartę debetową. Nie było większych problemów, oprócz tego, że transakcja nie chciała przejść. 😉
• nocleg u Sary w Pontevedrze – gorąco polecamy!
• nocleg w Cee.

Zapraszamy również na pozostałe wpisy z Hiszpanii

• Hiszpania – wpis główny – najczęściej zadawane pytania

Artykuł Hiszpania – Galicja – miasteczka warte zobaczenia pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Hiszpania – najczęściej zadawane pytania

Tak jak w przypadku innych wyjazdów zagranicznych, postanowiliśmy zrobić wpis główny, zapowiadający serię wpisów o naszej wyprawie do Hiszpanii. W tej części zawarliśmy odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania odnośnie tego wyjazdu, które pojawiły się w rozmowach z przyjaciółmi, rodziną oraz zostały zadane przez Czytelników. 🙂

Dlaczego Hiszpania?

Bo marzyła mi się od dawna. Pamiętam, jak za czasów gimnazjalno-licealnych razem z Mamą i Babcią, oglądałyśmy hiszpańskie seriale. Nie sądziłam wtedy, że będzie to jedna z najlepszych lekcji tego języka i że kiedykolwiek będzie mi on do czegoś potrzebny. Gdy na studiach miałam możliwość wyboru nauki dodatkowego języka, bez wahania wybrałam hiszpański. Dwa lata nauki, z pełną pasji nauczycielką, która opowiadała o Hiszpanii i genialnie posługiwała się hiszpańskim, utwierdziły mnie w przekonaniu, że chcę zobaczyć kiedyś ten kraj, posłuchać tego języka i spróbować się w nim porozumieć.

Wystarczyło tylko przekonać Łukasza, co nie zajęło mi długo. 😉 W końcu ta wiekopomna chwila nadeszła, w październiku 2018 roku. Była to taka nasza trochę spóźniona podróż poślubna.

Dlaczego północno-zachodnia część Hiszpanii?

Stwierdziliśmy, że chcemy zobaczyć mniej znaną część tego kraju. Z tymi rejonami nie kojarzyło nam się za wiele, oprócz Santiago de Compostela i wędrówek Camino de Santiago. I to był w zasadzie główny powód.

Jakie miejsca zwiedziliśmy?

Udało nam się zobaczyć większość północno-zachodniego wybrzeża Hiszpanii, od Pontevedry do Gijonu, zahaczając również o miasteczko Oviedo i góry Los Pico de Europa, a na koniec udaliśmy się busem do Madrytu, by stamtąd wrócić do Krakowa.

Jak się porozumiewaliśmy?

Porozumiewaliśmy się głównie po hiszpańsku, trochę też po angielsku. Szczerze powiem, że podstawowe zwroty po hiszpańsku wystarczą, by ułatwić sobie podróż po tym kraju. Wielu Hiszpanów rozumiało, gdy mówiliśmy po angielsku, ale często odpowiadali po hiszpańsku. Wielu z nich sprawiłam radość, gdy usłyszeli, że turysta próbuje coś wydukać w ich ojczystym języku. Przyznam, że świetnie bawiłam się przy rozmowach z Hiszpanami. Myślę, że nauczycielka hiszpańskiego byłaby ze mnie dumna. 🙂

Jakim środkiem transportu się poruszaliśmy?

Poruszaliśmy się autem. Wypożyczyliśmy samochód w Pontevedrze, a zwróciliśmy w Gijonie. Przed wyjazdem mieliśmy wątpliwości, czy uda nam się wynająć auto na kartę debetową. Znaleźliśmy informację, że wypożyczalnia Enterprise pozwala na użycie karty debetowej. Wiecie jednak jak to jest, czasem gdzieś coś jest napisane, a na miejscu się okazuje, że niestety, tak nie jest. Dopiero, gdy dostaliśmy kluczyki do auta, kamień spadł nam z serca.

Naszym zdaniem to najlepszy sposób na poruszanie się po tej części Hiszpanii. Dzięki temu mogliśmy pojechać, gdzie chcemy i kiedy chcemy. A czas był na wagę złota, bo chcieliśmy zobaczyć jak najwięcej.

Jak dostaliście się do Picos? Samochód? Autobusy?

Do Los Picos de Europa dostaliśmy się samochodem. Podróż trwała ok. 2 godzin z Gijonu do Poncebos, skąd wyruszyliśmy pieszo szlakiem Ruta del Cares.

Jeśli korzystaliście z publicznych środków transportu, to czy rozkłady jazdy mają odzwierciedlenie w rzeczywistości?

Poruszaliśmy się autobusami między większymi miastami i odjazdy mniej więcej były zgodne z tym, co było na rozkładach. Jak jest z lokalnymi autobusami, tego niestety nie wiemy.

Czy w Hiszpanii jest drożej niż w Polsce?

Jest drożej i to się da odczuć. Zdecydowanie więcej kosztuje jedzenie oraz transport. Widać to szczególnie w wielkich miastach, jak np. Madryt. Więcej o cenach napiszemy we wpisie podsumowującym podróż. Cenową różnicę dało się również odczuć w porównaniu do Portugalii, gdzie ceny były niższe.

Jaka była pogoda?

Pogoda trafiła nam się idealna. Bywało zimno, szczególnie wieczory i poranki były chłodne, ale w ciągu dnia było pięknie słońce i ok 25 stopni Celsjusza. Momentami bardzo wiało, szczególnie na wybrzeżach. Ale lepszej pogody do zwiedzania nie mogliśmy sobie wyobrazić. 🙂

Czy polecamy?

Tak! Jeśli macie możliwość przeżycia podobnej przygody, to nie wahajcie się ani na chwilę. Hiszpania jest niesamowita! 🙂

Poniżej kilka migawek z naszego wyjazdu. A kolejna część już za kilka dni. 🙂

Wpisy z naszej podróży po Hiszpanii

• Galicyjskie miasteczka warte zwiedzenia
• Costa da Morte – Hiszpańskie Wybrzeże Śmierci
• A Coruña – Krótki odpoczynek w podróży
• Podróż autem na północ Hiszpanii
• Picos de Europa – Szczyty Europy

Artykuł Hiszpania. Road trip po północno-zachodniej części pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Co warto zwiedzić w Porto?

W tym roku zmieniliśmy trochę sposób zwiedzania. Ustalamy punkty na mapie, jednak nie trzymamy się ich sztywno. Chcemy się „gubić” w danym miejscu, wejść w boczne uliczki, zobaczyć coś więcej lub coś innego, niż to, co jest w poradnikach. Taki system świetnie sprawdził się w Porto. W tym mieście po prostu trzeba się zgubić w gąszczu wąskich i klimatycznych uliczek, aby chociaż trochę go poznać. 

Punktów na mapie mieliśmy zaznaczone mnóstwo, jednak wiedzieliśmy, że mamy za mało czasu, by zobaczyć wszystko. Wybraliśmy więc atrakcje, które były nam najbardziej po drodze i które zdecydowanie chcieliśmy zwiedzić. Za główny cel obraliśmy zobaczenie zachodu słońca na plaży Matosinhos, co nam się ostatecznie udało.

Atrakcje, które polecamy: Kaplica Dusz, Ogrody Kryształowego Pałacu, kościół Karmelitów, dworzec kolejowy Sao Bento, Ratusz miejski wraz z przylegającym do niego deptakiem, dzielnica Ribeira, most Ponte Luis I, park Morro. Może wydawać się mało, ale wierzcie nam, że po pierwszym dniu, nie czuliśmy prawie nóg. Warto tutaj zaznaczyć, że Porto położone jest na wzgórzach i spacer po mieście obejmuje często chodzenie góra-dół.  😉

Fotorelacja z Porto

Zapraszamy Was na nową formę wpisów podróżniczych – fotorelacji, czyli mało tekstu, więcej zdjęć. Dajcie znać, jak Wam się taka forma podoba! 🙂

Kaplica Dusz (Capela das Almas)

Ogrody Kryształowego Pałacu (Jardins do Palacio de Cristal)

Ogrody Kryształowego Pałacu to miejsce, z którego roztacza się genialny widok na Porto! #mustsee 🙂

Kościół Karmelitów Bosych (Igreja dos Carmelitas Descalços)

Dworzec kolejowy Sao Bento

Z zewnątrz Sao Bento wygląda jak zwykły, typowy dworzec kolejowy, jednak w środku kryje ok. 20 000 azulejos! Przedstawiają one wydarzenia historyczne, a także kulturowe, jak winobranie w Porto. Przyznam, że takiego dworca jeszcze nie widzieliśmy. To zdecydowanie miejsce warte zobaczenia i zwiedzenia. 🙂

Ogród Cordoaria (Jardim de Cordoaria)

Ratusz Miejski

Most Ponte Luis I

Most Ponte Luis I to niewątpliwie symbol Porto. Potężna, wysoka na 45 metrów, dwukondygnacyjna konstrukcja powstała pod koniec XIX wieku i została tak nazwana na cześć króla Ludwika I. Most robi naprawdę ogromne wrażenie i prezentuje się niezwykle, zarówno za dnia, jak i w nocy.

Most łączy Porto z Vila Nova de Gaia, które jest osobnym administracyjnie miastem. Tuż przy moście znajduje się park Morro, z którego można podziwiać Porto.

Plaża Mathosinhos

Najmilej z całej wyprawy wspominamy zachód słońca na plaży Matosinhos. Ledwo co na niego zdążyliśmy, wypominając sobie po drodze, że mogliśmy wyjść z mieszkania 15 minut wcześniej. 😉 Dodatkowo, gdzieś po drodze zgubiliśmy mój kapelusz – najprawdopodobniej pojechał dalej w trasę miejskim autobusem.

Po przybyciu na miejsce najpierw poczuliśmy chłód, a później zachwyciliśmy się widokami i zrobiliśmy „kilka” zdjęć. 😉 Gdy słońce schowało się poza horyzont, usiedliśmy na murku z piwem (w Portugalii można pić w miejscach publicznych) oraz chipsami i rozmawiając o wszystkim, i o niczym, patrzyliśmy jak dzień zmienia się w noc. Polecamy każdemu. 🙂

Jakie są nasze wspomnienia z Porto?

• Porto to niezwykle urokliwe miasto. Portugalczycy są mile nastawieni do turystów, chociaż czasem ciężko dogadać się po angielsku.
• Ceny są przystępne, nieco wyższe niż u nas, ale za to zdecydowanie niższe niż w sąsiedniej Hiszpanii.
• Najbardziej zaciekawiło nas rozwieszone pranie w mieście, nawet w najbardziej turystycznych miejscach. Jakby mieszkańcy mieli w nosie, że turyści patrzą się na ich bieliznę. Podobny zwyczaj zauważyliśmy również u Hiszpanów.
• Bardzo spodobały nam się azulejos, a także stare kamienice wyłożone płytkami w jednym kolorze.

Jeżeli będziecie mieć okazję kiedyś się wybrać do Porto, to się nie wahajcie! 🙂

A i nie zapomnijcie spróbować Francesinhi i ciastek Pasteis de Nata. Te drugie posmakują wszystkim łakomczuchom. 🙂

Zapraszamy również na wpis o tym jak fotografować ciekawiej w podróży:

• 7 wskazówek jak robić ciekawsze zdjęcia w podróży

Artykuł Portugalia – pocztówki z Porto pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Potrzebne narzędzia: jakikolwiek sprzęt z aparatem, chęci do fotografowania oraz szczypta kreatywności.

Gotowy/a? To zaczynamy!

I. Sfotografuj turystów przy atrakcji

Tłumy turystów w znanych miejscach, to znak naszych czasów. Coraz mniej jest takich miejsc, w których nie spotykamy nikogo, albo zaledwie kilka pojedynczych osób. Dlaczego by tego nie wykorzystać? Zamiast stać i czekać, aż wszyscy sobie pójdą, przeważnie tracąc na to mnóstwo czasu i energii, zrób im ciekawe zdjęcie! 😉

Przy tym punkcie nasuwa się kilka kolejnych opcji do wyboru, ponieważ możemy zastać turystów:

1. Stojących i patrzących na atrakcję;
2. Wskazujących atrakcję;
3. Fotografujących atrakcję lub siebie przy niej;
4. Malujących lub rysujących atrakcję (coraz częściej spotykane).

Niezależnie od tego, jaki scenariusz wybierzesz albo, który wariant Ci się trafi, jest to bardzo ciekawy sposób na urozmaicenie scenerii i opowiedzenie historii swoim zdjęciem.

Można tę wskazówkę zastosować również w górach, ukazując np. grupę ludzi idących szlakiem lub siedzących i zachwycających się naturą.

II. Poszukaj ciekawej perspektywy

To jedna z moich ulubionych porad, bo najbardziej uczy kreatywności. „Szukanie” interesującej perspektywy to zawsze wyzwanie. Warto poświęcić mu jednak chwilkę, jeśli chcemy, by nasz kadr był oryginalny. Każdy fotograf zadaje sobie pytanie: która perspektywa jest najlepsza?  Centralny kadr czasami się sprawdza, ale tylko czasami. Jeśli chcesz uzyskać ciekawsze zdjęcia, musisz się trochę wysilić. Możliwości jest mnóstwo: schyl się lub uklęknij i zrób zdjęcie z niskiej perspektywy, wyjdź na coś (np. na ławkę) i zrób zdjęcie z góry albo popatrz się w górę i cyknij fotkę (sprawdza się często przy wieżowcach), oddal się lub podejdź bliżej, podejdź z boku, itp. Możesz również zrobić zbliżenie na jeden element, a zostawić atrakcję rozmytą w tle.

Poniżej przykład tego, jak szukać ciekawej perspektywy. Gdy ten mężczyzna zobaczył znany kościół w Porto, wyszedł na słupek (na którym utrzymać równowagę to sztuka), by uzyskać inną perspektywę niż wszyscy fotografujący. A ja szybko chwyciłam za telefon, by mieć dobry przykład do wpisu. 😉

III. Uatrakcyjnij mało ciekawe elementy kadru

Ciekawie „wypełniony” kadr, to ciekawsze zdjęcia. W przypadku, gdy masz interesujący punkt do sfotografowania, ale nudne, bezchmurne albo białe niebo*, warto wykorzystać technikę nazywaną profesjonalnie, jako natural framing. To nic innego, jak ujęcie fotografowanego tematu w naturalne ramy, stworzone z liści, gałęzi lub elementów architektonicznych, takich jak otwarte okno czy drzwi. Moim ulubionym sposobem jest również „łapanie” ptaków w locie, aby nadać scenie więcej żywotności. Poszukaj takich elementów następnym razem, a zobaczysz, o ile ciekawsze zdjęcia uzyskasz.

Poniżej wrzucam dwa zdjęcia tej samej sceny. Na pierwszym bez ptaków na niebie, a na drugim z ptakami. Która wersja jest lepsza? 😉

*Białe, pochmurne niebo sprawdza się przy portretach wykonywanych na zewnątrz. Nie mamy wtedy mocnych cieni, tylko równomiernie rozłożone światło, które warto wykorzystać.

IV. Poszukaj odbić

Ta wskazówka sprawdzi się, gdy przy danej scenerii mamy:

1. taflę spokojnego jeziora lub rzeki;
2. mokrą jezdnię lub kałużę;
3. szklany budynek lub okno;
4. zamarzniętą powierzchnię;
5. lustro.

Odbicia są zawsze mile widziane, zarówno jeśli chodzi o fotografowanie krajobrazów, jak i architektury. Dlatego nie wahaj się ich wykorzystać.

*Odbicia mogą być również wykorzystane do zrobienia sobie interesujących autoportretów podczas podróży. Bardzo zainspirowała mnie seria selfie zrobionych sobie przez fotografkę Vivian Maier. Link do galerii znajdziesz w dodatkowych materiałach pod wpisem. 🙂

V. Sfotografuj siebie lub Was w inny sposób

W tym przypadku przyda się pomoc drugiej osoby (chociaż niekoniecznie). Jeśli jesteś sam/sama w podróży możesz posłużyć się samowyzwalaczem w aparacie lub telefonie (coraz więcej telefonów taką opcję posiada). Jak sfotografować siebie w ciekawy sposób? Przede wszystkim nie stać nieruchomo tylko zrobić coś ze sobą, wykorzystać dane miejsce. 😉 Przychodzi mi do głowy kilka pomysłów: wyskocz do góry, zrób jakieś akrobacje, odwróć się tyłem, machnij kapeluszem, „odrzuć” włosy do tyłu, itp. Wszystko zależy od tego, gdzie jesteś(cie) i jakie są warunki. I oczywiście od kreatywności. 😉 W zasadzie każda technika jest dobra. Ważne, żeby zdjęcie było ostre (szczególnie przy podskokach) i zawierało ciekawą scenę.

Ważne! Zawsze przywieź(cie) chociaż jedno lub dwa zdjęcia siebie lub Was z podróży. Zauważyliśmy w którymś momencie, że fotografujemy wszystko dookoła, a na żadnym zdjęciu nie ma nas. Teraz już nie popełniamy tego błędu. 😉

VI. Zrób zdjęcie podczas golden hour

Golden hour, czyli złota godzina, to najlepszy czas dla fotografa. Jak nazwa wskazuje, to chwile, kiedy słońce oświetla wszystko na złoty kolor. Dzieje się tak godzinę po wschodzie słońca i godzinę przed zachodem (niektórzy twierdzą, że jest to aż 1,5 godziny, wszystko zależy od pory roku 😉 ).
Moim zdaniem najlepiej sprawdza się poranne golden hour, gdy ludzie jeszcze śpią. Nie dość, że mamy piękne kolory, to w dodatku mniejszą liczbę turystów.

Dla przykładu zdjęcie tego samego stadionu w porze południowej i w złotej godzinie:

VII. Fotografuj na długim czasie naświetlania

Długi czas naświetlania, to obszerny temat. Najbardziej kojarzy się ze scenami nocnymi, a tak naprawdę można go wykorzystać też w ciągu dnia. Długa ekspozycja pozwala na ukazanie ruchu i akcji na zdjęciu. Możemy do tego użyć, na przykład, świateł samochodów, rowerów, świecących atrakcji w wesołym miasteczku czy fajerwerków. W zasadzie do tego typu zdjęć, nada się wszystko, co jest w ruchu i się świeci (w przypadku zdjęć w świetle dziennym, sam ruch jest wystarczający). Aby uzyskać taki efekt, należy przymknąć przysłonę (f), ustawić ISO na najmniejszą wartość i wydłużyć czas naświetlania, np. 5 sekund. Im dłuższy czas naświetlania, tym efekt może być bardziej zaskakujący. 😉

Ważne! Przy długim czasie naświetlania najważniejsza jest stabilność aparatu. Najlepiej, jeśli użyjesz statywu. W przypadku, gdy go nie masz, każde stabilne miejsce się nada – kawałek muru lub skały, itp.

Ciekawsze zdjęcia w podróży – podsumowanie

Pamiętaj, że im kreatywniej podejdziesz do tematu, tym ciekawsze zdjęcia uzyskasz. Dobrym sposobem na zrobienie innych zdjęć niż wszyscy, jest oddalenie się choćby kawałek od znanego miejsca i sfotografowania go z tej perspektywy lub skupienie się na innym fragmencie atrakcji. I ostatnia uwaga: staraj się robić proste, ostre zdjęcia i nie ucinać zabytków. To naprawdę niewiele, a sprawia, że każdy będzie milej patrzył na fotografie przywiezione z podróży. 🙂

Wszystkie zdjęcia zostały wykonane przez nas. Wskazówki powstały na bazie naszych obserwacji podczas podróży i wędrówek.

Na koniec wrzucam filmik ukazujący tzw. Instravel, czyli jak ludzie robią takie same zdjęcia podczas podróży. Może czas coś zmienić? 🙂

Którą wskazówkę wykorzystasz podczas kolejnej podróży? Może chcesz się podzielić własnymi propozycjami? 🙂

Dodatkowe materiały rozszerzające tę tematykę:

• TAKE BETTER Travel PHOTOS Now! REAL LIFE Example in crowded spot
• Perspektywa. Leszek Szurkowski
• Vivian Maier
• Natural Framing, Digital Photography School

To kolejny wpis działu Fotografia. Może zainteresują Cię również:

• Jak zacząć przygodę z fotografią?
• 100 365 dni robienia zdjęć?
• Kącik inspiracji fotograficznych #1

Artykuł 7 wskazówek, jak robić ciekawsze zdjęcia w podróży pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Wielka Falafelowa wyżera

Kiedy zaspokoiliśmy potrzebę założenia ciepłego ubioru w tę chłodną, żeby nie powiedzieć piekielnie zimną, pustynną noc, nadszedł czas na zaspokojenie potrzeb naszych, coraz silniej domagających się jedzenia, żołądków. Zgodnie ze wskazówkami wujka Google wynajęta Honda toczy się niespiesznie ulicami pustego miasta Arad. Bliżej centrum mijamy kilku tradycyjnie ubranych, ortodoksyjnych Żydów – atmosfera panuje tu zgoła inna niż w Eilacie. Jest cicho, ciemno i niezwykle tajemniczo.

Po kilkunastu minutach, docieramy wreszcie na niewielki placyk handlowy oferujący (stylizowane na lokalne) ciuchy z metką „made in China”, świeże, egzotyczne owoce, tradycyjne falafele i oczywiście różnego rodzaju kebaby. Pozostając wierni wcześniejszym wyborom, po krótkim rozeznaniu terenu, wracamy do maleńkiego lokalu z falafelami. Tutejszy rarytas zamawiamy po kolei i ku naszemu zdziwieniu, zamiast płatności przy barze, uprzejmy mężczyzna każe nam usiąść i się zrelaksować. Falafele okazały się nie tylko obłędnie dobre, ale również niewiarygodnie tanie – za porcję satysfakcjonującą żołądek, każdy z nas zapłacił zaledwie ok. 10 zł! Najedzeni i szczęśliwi, poszliśmy jeszcze na stragan z owocami, gdzie sprzedawał kolejny sympatyczny człowiek. Słysząc nasz ojczysty język, próbował sił z rosyjskim, my z kolei włączyliśmy do konwersacji angielski i niezawodne w takich sytuacjach ręce, i tym oto sposobem zniknęły wszelkie bariery komunikacyjne. 😉

Wieczór na rozgrzewkę

Usatysfakcjonowani posiłkiem, uzbrojeni w świeże owoce oraz obowiązkowy hummus z oliwkami, rozsiadamy się wygodnie w naszym niezwykle klimatycznym mieszkanku w Aradzie. Na stół docierają rozgrzewające trunki – po takim wieczorze, są jak środki ratunkowe na zmarznięte ciała. I trzeba przyznać, że nie tylko o ciała, ale i o dusze troszczą się niezwykle szybko. O dziwo, nawet końcówka jagodówki, po pewnym czasie, wchodzi dość gładko i rozlewa się przyjemnym ciepłem tak, że grube bluzy zostają rzucone w kąt. Chciałabym napisać, że humory dopisują nam jak nigdy ale… w tej podróży dopisują od samego początku.

We mgle

Z samego rana musimy ruszać w drogę powrotną z Aradu do Eilatu. Dla odmiany, przygotowujemy na śniadanie bagietki z hummusem i dopakowujemy ostatnie drobiazgi. Poranek jest chłodny i niewyraźny. Nad miastem roztacza się, ledwie zauważalna, ale smagająca po gołych kostkach, mgiełka. Gdzieś nad horyzontem, słońce próbuje przejąć kontrolę nad pustynną przestrzenią i pewnie za godzinę, dwie zrobi się znowu upalnie. Tymczasem do samochodu zabieramy bluzy i przesuwamy lekko pokrętło nawiewu na grzanie.

Arad z rana wypełnia się życiem swoich mieszkańców i po pustych ulicach z wczorajszego wieczoru zostają tylko wspomnienia. Matki, w nakryciach głowy, odprowadzają swoje równie charakterystycznie ubrane pociechy do szkoły, rabini spieszą do synagogi, a samochody zapewne wiozą swych kierowców do pracy i tylko my jedziemy niegnani przez codzienne obowiązki z powrotem do Eilatu.

Pustynne, ortodoksyjne miasto zostaje za plecami. Przed nami piętrzą się wzgórza pustyni, a mgła staje się coraz gęstsza. Zza biało-kremowych smug wyłaniają się kolejne wzniesienia, formacje skalne i przepaście. Jest magicznie! Mimo dość napiętego czasu postanawiamy się zatrzymać i złapać w obiektywach choć trochę tej magii.  Pustynia o poranku jest obłędna.

Uwaga wielbłąd!

Po porannej dawce wrażeń, zafundowanej przez spektakl mgły, słońca i gór, zasypiamy w samochodzie, jak dzieci. Tylko Kamil musi walczyć z zamykającymi się powiekami – taki los dzielnych kierowców.  Kiedy sztywność karków osiąga punkt krytyczny i żadna zmiana pozycji nie ułatwia ponownego zaśnięcia, tylna kanapa wraca do życia. Jak się okazało – w idealnym momencie! Przecieram ledwie otwarte oczy, patrząc niewyraźnym wzrokiem, w wolno zmieniający się krajobraz za szybą. Nagle coś, co wydawałoby się jest stałym elementem tego krajobrazu, zaczyna się poruszać, ba zaczyna przybierać coraz większe i wyraźniejsze kształty!

– Tam jest wielbłąd! – Krzyczę, tonem godnym rozradowanego dziecka w sklepie z zabawkami. Kamil w mgnieniu oka zatrzymuje samochód na poboczu i wyskakujemy na wielbłądowe „safari”, uzbrojeni w aparaty. W pewnym momencie niemal zaczynamy biec – po raz kolejny trafia nam się National Geographic na żywo. Co więcej, nie jest to jeden, a całe stadko wielbłądów – jak nam się wydawało w pierwszej chwili zupełnie na wolności. Dopiero na stanowisku fotograficznym okazuje się, że biedne zwierzaki mają powiązane kopyta, a za niewielkim wzniesieniem jest barak, z którego wychodzą ich „opiekunowie”, patrzący na nas podejrzliwym wzrokiem.

Tour de bazy wojskowe

Dzięki małej przebieżce związanej z wielbłądami, udaje nam się ponownie zasnąć i cudownym teleportem budzimy się chwile przed dotarciem do Eilatu.

Po oddaniu samochodu do wypożyczalni w Eilacie, zaczynamy rozważać sposoby dotarcia na lotnisko. Na dworcu okazuje się, że mamy dwie opcje – jechać trzy godziny przed odlotem autobusem dedykowanym dla turystów na samo lotnisko, albo pojechać ok. pięć godzin przed wylotem lokalnym autobusem międzymiastowym, z przystanku którego trzeba jeszcze kawałek dojść na lotnisko. Mając w głowach opowieści o długości, trudach i pułapkach odprawy przy wyjeździe z Izraela, postanawiamy nie ryzykować i pojawić się wcześniej na lotnisku. Wśród oczekujących na peronie, jako jedyni nie mamy przy biodrze nonszalancko zawieszonej długiej broni i wojskowych mundurów. Sytuacja pozostaje niezmienna również w samym autobusie – jesteśmy jedynymi nie-żołnierzami wśród pasażerów. Jak się miało za chwilę okazać, autobus zawijał do wszystkich baz wojskowych zlokalizowanych gdzieś za górami lub na surowych wzgórzach po drodze na lotnisko. W ciągu godziny odwiedziliśmy aż siedem takich baz! Większość z nich solidnie poukrywanych w pustynnym krajobrazie.

Szeregowi podróżnicy – to są tylko ćwiczenia!

Nasz specyficzny środek transportu powoli się wyludniał, droga odbijała nieco dalej od zasieków na granicy z Egiptem, a przestrzeń stawała się zdecydowanie bardziej płaska. Pośrodku niczego, wyłonił się przystanek – tym razem zwyczajnie, po prostu przy drodze. Kierowca uśmiecha się do nas i łamanym angielski oznajmia, że to cel naszej podróży. Wysiadamy. Gdzieś na horyzoncie majaczy znajomy barak lotniska Eilat Ovda. Mamy spory zapas czasu, więc niespiesznym krokiem ruszamy na ostatni już spacer po izraelskiej przestrzeni lądowej.

Po kilku minutach, wojsko funduje nam kolejne atrakcje – rozmowy zostają przerwane przez narastający dźwięk silników odrzutowców. Mimo sporej odległości dzielącej nas od płyty lotniska wojskowego, mamy wrażenie, jakby drapieżne maszyny podrywały się w powietrze tuż nad naszymi głowami. Huk jest niewyobrażalny. Startują dwójkami, najpierw z jednej strony, potem z drugiej. W powietrzu formują się w pary, jedna po drugiej. Lecą za horyzont, gwałtownie zawracają, szarżują na siebie. O ile, do tej pory, wszechobecna militarna atmosfera mi w ogóle nie przeszkadzała, a wręcz wtapiała się w otoczenie, o tyle zbliżając się do lotniska, nieprzyjemne uczucie w żołądku rośnie. Mam wrażenie, jakby właśnie zaczynała się wojna. W to ciepłe, niewinne i beztroskie popołudnie – kontrast tego wydarzenia osiąga dla mnie niebotyczne rozmiary.

Lotnisko Ovda – odprawa wieloetapowa

Po pół godzinie marszu, okazuje się, że nasze lotnisko jest zamknięte na cztery spusty i musimy czekać w pełnym słońcu na chodniku przed nim… Pomiędzy kolejnymi startami odrzutowców, rozważamy, czy nie lepiej było jednak jechać późniejszym autobusem i spędzić trochę więcej czasu w mieście. Wreszcie, po godzinie oczekiwania, bramy do przedsionka naszego powrotu do Polski otwierają się. Stajemy w niewielkiej kolejce do pierwszego, z jak się okazało, kilku etapów odprawy i kontroli bezpieczeństwa.

Trafiamy na młodego, uśmiechniętego mężczyznę, który metodycznie zaczyna nas odpytywać z dość intymnych szczegółów naszego życia. Kto z kim jest, gdzie i kiedy się poznaliśmy, czy mieszkamy razem – to tylko niektóre z długiej listy pytań, na jakie trzeba było szybko odpowiedzieć. Mężczyzna prosi o paszporty, po czym szczegółowo analizuje zawartość strona po stronie. Zastanawialiśmy się wcześniej, czy pieczątka z Iranu w paszporcie Łukasza nie przysporzy mu kłopotów na granicy, ale jak się potem okazało, razem z Asią przeszli najszybszy tryb odprawy. W moim przypadku, wzrok celnika zatrzymuje się na pieczątce z Peru. Patrzy  na mnie, na pieczątkę i jeszcze raz na mnie, i w końcu kieruje nas na pierwsze prześwietlanie bagaży wykonując, jakiś tajemniczy gest do celnika przy tym stanowisku.

To nie jest czas na zadawanie pytań

Z prześwietlenia, zostajemy z Kamilem skierowani na stanowisko szczegółowej kontroli bagażu i testu na obecność materiałów wybuchowych. Kątem oka widzę, jak kobieta przy tym stanowisku rozpakowuje cały bagaż Mateusza, łącznie z próbą rozkręcenia aparatu na części pierwsze i zastanawiam się, jakie atrakcje nas jeszcze czekają. Kolejny celnik dokładnie czyści mi buty z pustynnego pyłu i wkłada próbnik do maszyny, która ma orzec, czy nie majstrowałam ostatnio przy jakiejś bombie. Następnie woła innego celnika i pokazuje mu mój paszport, wymieniają porozumiewawcze spojrzenia. Przywołana zostaje jeszcze jedna osoba. I również penetruje wzrokiem paszport. Dochodzi jeszcze jeden mężczyzna i kiedy całe konsylium debatuje nad moim dokumentem, zaczyna mi się robić gorąco. Z tyłu głowy pojawia się wizja kontrolni jeszcze bardziej osobistej, podczas której będę się musiała tłumaczyć z moich wojaży.

Mężczyzna, który przybył jako ostatni, rzuca krótkie „follow me” – czyli jednak idę się tłumaczyć. Z kamiennej twarzy mojego przewodnika nie wynika absolutnie nic, więc nieśmiało pytam, czy coś się stało. Lodowatym tonem rzuca: „to nie jest czas na zadawanie pytań” i przeszywa mnie świdrującym wzrokiem.  To jest ten moment, kiedy człowiek zaczyna się bać swojej niewinności. Na widok prowadzącego mnie strażnika, odskakuje nawet pracownik Ryanair’a, sprawdzający wymiary bagażu, więc ten etap przechodzę gładko. Dochodzimy do klasycznej taśmy kontroli bezpieczeństwa bagażu i zostaję przekazana w ręce strażnika, siedzącego na tym stanowisku. Lekko zdezorientowana pytam, co mam wyciągnąć z bagażu, na co strażnik z szerokim uśmiechem odpowiada, że nie ma potrzeby wyciągania czegokolwiek i mogę spokojnie przejść na drugą stronę. Takie oto gierki psychologiczne stosuje się na izraelskich lotniskach.

Ostatnia prosta do domu

Ostatni etap kontroli na lotnisku Ovda polega na sprawdzeniu, czy osoba w paszporcie i osoba legitymująca się nim, to te same osoby. Ku uciesze starszej pani w okienku, brzmienie mojego imienia jest małą zagadką na arenie międzynarodowej, więc zanim dostałam pozwolenie na przedstawienie się, zostałam mianowaną Krysztyną, Katarszyną, Katarziną i Katszyną. Po trzykrotnym, prawidłowym wymówieniu Katarzyna, zostaję wpuszczona do błogosławionej hali odlotów – udało się! W oczekiwaniu na samolot, wydajemy ostatnie drobne szekle na specyfiki z Morza Martwego. Wyposażeni w błoto, kremy, cudowne humory i bajeczną, jak na listopad, opaleniznę wchodzimy na pokład samolotu. Do zobaczenia Izraelu, wrócimy do Ciebie na pewno!

Na koniec wrzucamy timelapse z naszej podróży przez pustynię, wykonany przez Mateusza Szymańskiego:

Kasia Pawełczyk jest autorką bloga Sea Dreamers Blog, na którym opisuje swoje przygody żeglarskie oraz inne wspaniałe podróże. Odwiedźcie Sea Dreamers również na facebooku. Dziękujemy Kasi za tę świetną serię wpisów o Izraelu! 🙂 💓

Informacje praktyczne:

• Podróż samochodem: nasza trasa tego dnia obejmowała powrót z Aradu do Eilatu. Przejechaliśmy ok. 220 km, w jakieś 3 godziny.
• Nocleg w Aradzie: spaliśmy w The Green House, nie był to może wymarzony nocleg, ale właścicielka jest miła i bardzo pomocna. Polecamy. 🙂
• Falafel w Aradzie: znajduje się najprawdopodobniej tutaj.
• Autobusy z Eilatu do lotniska Ovda: przewoźnik to Egged Bus, więcej informacji znajdziecie tutaj.
• Kilka uwag do kontroli na lotnisku Ovda: lotnisko Ovda to teren wojskowy i nie znajduje się tam nic w okolicy poza nim. Na teren lotniska wpuszczają jedynie na określony czas przed odlotem samolotu. Nie warto przybywać wcześniejszymi autobusami – jest jedna linia, która ustawiona jest idealnie pod odloty samolotów (nie pamiętamy która, ale spokojnie można o to dopytać na dworcu). Na pytania pracowników lotniska odpowiadajcie spójnie, krótko, zwięźle i na temat. Jeśli chodzi o lustrzankę, to warto odpiąć obiektyw od korpusu (szczególnie, jeśli obiektyw jest duży). Wiza irańska, którą Łukasz ma wbitą w paszporcie, nie zrobiła wrażenia ani po przylocie, ani w drodze powrotnej. Nie miał z tym związanych żadnych dodatkowych pytań, ani dodatkowej kontroli.
• Nasz pobyt w Izraelu:  trwał niecałe 4 dni – od piątku wieczorem do poniedziałku popołudniu. To zdecydowanie za mało na podróż po Izraelu. Byliśmy w większości cały czas w biegu, więc polecamy zdecydowanie dłuższy pobyt, żeby na spokojnie sobie wszystko ogarnąć. 🙂

Z tej serii ukazały się również wpisy:

• Przygody zdobywców południowego Izraela – Eilat
• Przygody zdobywców południowego Izraela – Masada i Morze Martwe

Artykuł Przygody zdobywców południowego Izraela – Ovda – powrót na baczność! pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Byle dalej na pustynię

Kolejny poranek w Izraelu okazał się lekki, mimo dokładnego odkażania się Ogińskim poprzedniego wieczoru. Wprawdzie, sen uparcie nie chciał zejść z powiek i organizm żarliwie domagał się kofeiny, ale po bólu głowy nie było nawet śladu. Zapowiadał się intensywny dzień – mieliśmy do przejechania ponad 200 km przez pustynię, by dostać się na Masadę i nad Morze Martwe, czyli do obowiązkowych punktów, podczas zwiedzania południowego Izraela.

Przewidywany czas podróży z ok. 2,5 godziny przedłużył nam się do grubo ponad 3,5 godziny. Wydawałoby się, że na pustyni jest ciągle ten sam, nudny krajobraz… nic bardziej mylnego! Po drodze zatrzymywaliśmy się, aż trzy razy (a pewnie byłoby tych przystanków znacznie więcej, gdyby nie reżim czasowy). Pierwszą atrakcją, okazał się bardzo towarzyski struś, który niezwykle profesjonalne pozował do zdjęć. Następny przystanek w otoczeniu ostańców skalnych i tabliczek z ostrzeżeniami o minach! I kolejny z przepiękną panoramą na Morze Martwe z góry – pejzaż miał takie barwy, że sam Picasso lepiej, by tego nie pokolorował.

Masada

Obsuwa czasowa urosła na tyle, że zdecydowaliśmy się wjechać na Masadę kolejką – w końcu czekało nas jeszcze leżakowanie w Morzu Martwym.

Starożytna żydowska twierdza. Jedno z najważniejszych miejsc w historii Izraela. Oczekiwania były ogromne. Tymczasem, rzeczywistość okazała się znacznie skromniejsza. Teren wprawdzie rozległy i naprawdę długo by można po nim chodzić, ale niewiele zostało ze starożytnych zabudowań. Może gdybyśmy mieli czas na dokładniejsze przeczytanie wszystkich tabliczek i pełniejsze wyobrażenie sobie tej potęgi w przeszłości, wrażenia byłyby nieco lepsze. Choć trzeba przyznać, że widoki były obłędne! To, co rzucało się w oczy, to zorganizowane wycieczki młodych żołnierzy. Grupki uśmiechniętych dziewczyn i chłopaków ubranych w moro i obowiązkowo wyposażonych w karabin, beztrosko dyndający przy pasie.

Koszt wjazdu kolejką: dorośli 60 zł; parking przy Masadzie jest darmowy.

Z Masady w depresję

Z ok. 50 m n.p.m zjeżdżamy ponad 400 m w dół do największej depresji świata, czyli nad brzeg Morza Martwego. W błyskawicznym tempie przemieściliśmy się do Ein Bokek. Do zachodu słońca zostało bardzo mało czasu, a na pustyni oznacza to drastyczne obniżenie temperatury, zatem nastał ostatni moment na kąpiel w solnej zupie. Znalezienie miejsca parkingowego najłatwiejsze nie było, ale w końcu udało się w niewielkiej odległości od plaży wyposażonej w natryski i toalety, czyli wszystko, czego nam w tej chwili było do szczęścia potrzeba.

Gęsta woda, wbrew naszym oczekiwaniom była zimna, żeby nie powiedzieć bardzo zimna. Moment zanurzenia nie należał, więc do najprzyjemniejszych. Na szczęście gęstość wody jest tak duża, że i tak trudno utrzymać się zanurzonym, bo kiedy tylko podniesie się lekko nogę do góry, podstępna ciecz od razu próbuje wywrócić człowieka na plecy i cóż, nie warto się wtedy bronić.

Jak to w depresji bywa, słońce zachodzi tu najszybciej, chowając ciepłe promienie za górami. Niemal od razu dało się odczuć chłód pustyni i w tym momencie ustawiła się długa kolejna do natrysków i toalet – wszyscy posłusznie zakończyli plażowanie. Natura nie znosi sprzeciwu.

Morze Martwe za plecami

Nieco zmarznięci, ale szczęśliwi, jak dzieci pakujemy się do samochodu, zupełnie beztrosko podchodząc do kwestii ubioru. Wszyscy mają na sobie krótkie spodenki i jakąś lekką bluzę pod ręką. Endorfiny z kąpieli i podkręcone ogrzewanie w aucie, zupełnie uśpiły naszą czujność… Tymczasem chłód opanował pustynię i z prędkością nieznoszącą sprzeciwu obniżał temperaturę za oknami samochodu, o czym bezlitośnie mieliśmy się przekonać kilkadziesiąt minut później. Nawigacja ustawiona na Arad – kolejny cel naszej podróży. Szybkie spojrzenie na Morze Martwe za plecami i  ruszamy w dalszą drogę. Do miasteczka zbudowanego od zera, gdzieś pośrodku pustyni, w drugiej połowie XX wieku. Po wyjechaniu na wzniesienie jeszcze przez chwilę mogliśmy podziwiać słony akwen, po czym, skalna zasłona zamknęła szczelnie ten rozdział podróży.

Nie taka pustynia ciepła, jak ją malują

Słońce zaszło szybko i ciemność opanowała całkowicie bezkres pustyni. My z kolei błądzimy po maleńkich uliczkach Aradu delikatnie oświetlonych przez latarnie. Kiedy wreszcie udaje nam się dotrzeć pod właściwy adres i znaleźć właścicielkę, ta z pełnym politowaniem patrzy na nasze gołe nogi i szybko prowadzi do mieszkania. Próbując zachować twarz odpowiadamy z drżącym od zimna uśmiechem, że dla nas taka temperatura to wspomnienie lata. Pełen komfort termiczny… W myślach natomiast ubieramy już na siebie wszystkie warstwy ciepłych ciuchów, jakie mamy w plecakach, by wyruszyć na wieczorną eksploracje miasta. Aradzie, nadchodzimy!

Informacje praktyczne:

• Nasza podróż: Pokonaliśmy tego dnia około 300 kilometrów. Wyruszyliśmy z Eilatu w stronę Masady. Następnie z Masady do Morza Martwego, by ostatecznie dotrzeć do Aradu.
• Wypożyczalnia samochodów: Skorzystaliśmy z wypożyczalni Hertz w Eilacie. Wypożyczyliśmy auto na dwa dni, koszt samego wypożyczenia to 420 zł + ubezpieczenie (ok. 100 zł)
• Morze Martwe parking: Znaleźliśmy parking, który był płatny, niedaleko miejsca plażowania, przy hotelach i sklepach. O tutaj. Niestety, nie pamiętamy, ile dokładnie kosztował.
• Morze Martwe kąpielisko: miejsce, w którym plażowaliśmy, znajduje się tutaj. Wyposażone jest w przebieralnie, toalety, miejsce do opłukania się wodą po kąpieli. Wszystko za darmo. 🙂

Artykuł Przygody zdobywców południowego Izraela – Masada i Morze Martwe pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Gjirokastra przywitała nas chłodno i pochmurno. Gdy jechaliśmy z Sarandy, całą drogę padało. Po wyjściu z auta uderzył nas podmuch zimnego wiatru. Na szczęście, przestało już padać. Pomiędzy wielkimi kłębami chmur, przeciskało się słońce. Zaparkowaliśmy auto na ulicy Gjin Zenebisi i ruszyliśmy na poszukiwanie ciekawych zakątków miasta.

Gjirokastra – miasto kilku określeń

Miasto jest niezwykle interesujące, nie tylko pod względem architektonicznym, ale też określeniami, jakich się w związku z tym, doczekało. Miasto – muzeum to najbardziej popularne określenie, odnoszące się do oryginalnej zabudowy domów z XVII – XIX wieku. Część tych domów została wybudowana, jako fortyfikacje – wysokie, z małymi oknami i otworami na strzelby. Są to pozostałości po panującym tutaj Imperium Osmańskim. Stąd też wzięła się nazwa budynków – kule, czyli wieża, fortyfikacja.

Inne przydomki, jakimi określana jest Gjirokastra to miasto srebrnych dachów, kamienne miasto i miasto tysiąca schodów. Wszystkie związane są z wykorzystaniem kamieni podczas budowy miasta. Ostatnie odnosi się dodatkowo do tego, że zwiedzanie miasta wiąże się z pokonywaniem dużej ilości schodów i chodzeniem pod górę.

Gjirokastra – co warto zwiedzić?

Miasto-muzeum zasługuje na uwagę w całości. Pierwszą rzeczą, która uderza turystę przyjeżdżającego tutaj, są wyżej wspominane, kamienne domy z oryginalnie zachowaną architekturą. Najbardziej znane są domy Zekati oraz Skenduli, które można zwiedzać (my jednak do nich nie dotarliśmy). Większość tych budynków mieści się w okolicach Starego Bazaru. Najwyższy punkt, stanowi górujący nad miastem Zamek, z którego widoki na Gjirokastrę zapierają dech w piersiach. Warto również zajrzeć do Muzeum Etnograficznego. 

Najlepszym sposobem na poznanie zakamarków Gjirokastry jest spacer kamiennymi uliczkami. 

Zamek w Gjirokastrze

Wznoszący się na wzgórzu zamek został wybudowany jeszcze w IV wieku n.e. Jego świetność przypada jednak na lata panowania Alego Paszy z Tepeleny, który rozbudował twierdzę w XIX wieku. Ten to miał rozmach, bo zamek jest obecnie największą, spośród albańskich twierdz. Znajdziemy tu, m.in., Muzeum Militariów, dom modlitwy czy grobowiec bektaszytów (wyznawcą tej religii był m.in. Ali Pasza).

Ciekawostkę stanowi fakt, iż na zamku znajduje się wrak amerykańskiego odrzutowca, który został strącony przez Albańczyków w latach 50. XX. wieku. Panował wtedy, albański dyktator, Enver Hodża, który odseparował Albanię od reszty świata. Zestrzelenie samolotu miało świadczyć o potędze jego reżimu.

Malownicze krajobrazy, które możemy podziwiać z twierdzy, zapierają dech w piersiach. Mogę zdecydowanie przyznać, że jest to najlepszy punkt widokowy w mieście. Kamienne domy mieniące się w słońcu to niezapomniany widok. Zresztą sami zobaczcie. 🙂

Być może niektórych z Was zaciekawi fakt, iż na zamku znajduje się scena, na której odbywa się największy Festiwal Folklorystyczny w Albanii. Festiwal organizowany jest jesienią, co 4 lata.

• Wstęp: 200 LEK.

Muzeum Etnograficzne

Muzeum Etnograficzne znajduje się w domu, w którym urodził się Enver Hodża. W zasadzie jest to zrekonstruowany budynek, ponieważ oryginał został zniszczony najpierw w czasie pożaru, a następnie podczas walk ulicznych.

Dla zwiedzających, udostępniony jest praktycznie cały dom z przeróżnie wystrojonymi pokojami. Muzeum nie jest może powalające, ale moim zdaniem warto poświęcić chwilę, by tam zajrzeć. Tradycyjnie urządzone pokoje zdecydowanie różnią się od tego, co znamy z polskich domów – po kilka okien w pokoju, długie siedziska i drewniane sufity. Znajdziemy tu również tradycyjne stroje.

Z domu można również podziwiać miasteczko. 🙂

• Lokalizacja: ulica Hysen Hodża.
• Wstęp: 200 leków.

Kim właściwe był Enver Hodża?  Hodża urodził się w 1908 roku w Gjirokastrze, zmarł w 1985 roku. W latach 40. stanął na czele Komunistycznej Partii Albanii, a w 1945 roku wybrany został w wyborach parlamentarnych na przywódcę Albanii. Rządził krajem do końca swoich dni, jako najdłużej sprawujący władzę dyktator w Europie. Wprowadził politykę strachu i odseparował Albanię na arenie międzynarodowej. W związku z tym, przeznaczył pieniądze na wybudowanie miliona bunkrów (sic!). Wybudowano ich ostatecznie ok. 750 tysięcy, a większość z nich istnieje do tej pory. Hodża, ponadto, wprowadził ateizm w kraju (było to pierwsze ateistyczne państwo na świecie), nakazał rabować i niszczyć kościoły lub przeznaczać je na świeckie instytucje. Wszelkie przejawy religijności były tępione i zabronione pod karą wiezienia. W trakcie jego panowania zabroniono również posiadania prywatnych samochodów (sic!). 

Starówka

Starsza część miasteczka znajduje się w okolicach Twierdzy oraz Starego Bazaru (ulica Gjin Zenebisi). To tutaj znajdziemy większość domów z oryginalną architekturą. Można tu się również zaopatrzyć w pamiątki z Albanii. Ciekawostkę stanowi fakt, iż wszystkie wybrukowane ulice w mieście, prowadzą do Bazaru.

Gjirokastra – gdzie warto zjeść?

Miejsce, które polecilibyśmy każdemu – restauracja Kujtimi. Tutaj spróbowaliśmy tradycyjnych albańskich dań oraz pysznego domowego wina. Restauracja w środku jest mała (nawet w październiku brakowało miejsc), ale na szczęście jest ogródek z dużą ilością miejsc. Przystępne ceny i bardzo miła atmosfera. 🙂

• Lokalizacja: ulica Zejtareve.

Spacer ulicami Gjirokastry

Spacer ulicami Gjirokastry to atrakcja sama w sobie. Polecamy wziąć wygodne buty i przejść się szczególnie tam, gdzie nie ma turystów, by pooglądać „zwyczajną” stronę miasta. Pamiętajcie jednak, że podczas deszczu wybrukowane ulice mogą być śliskie.

Oto kilka zdjęć z naszego spaceru po mieście:

Gjirokastrę polecamy każdemu. To niezwykłe miasto zostanie na długo w naszej pamięci. 🙂

Informacje praktyczne:

• Położenie: Gjirokastra leży w południowej części Albanii, niecałe 62 km od Sarandy, jazda samochodem trwa około dwóch godzin. Droga nie jest łatwa, bo prowadzi głównie serpentynami.
• Parking: zaparkowaliśmy na ulicy Gjin Zenebisi , gdzie nie płaciliśmy nic za parkowanie. Idąc tą ulicą w górę dotrzemy do Starego Bazaru, a następnie do Zamku.
• Zwiedzanie: około 5 godzin, wskazane wygodne buty.
• Przydatne słowa: Kalaja – zamek/twierdza; rruga – ulica, muzeu – muzeum, połączenie liter „xh” czyta się jako „dż”, przykład: Hodża oryginalnie pisze się Hoxha. 
• Gdzie warto wypić kawę: polecamy Cafebar Madi – zapłaciliśmy za kawę jakieś 2 złote w przeliczeniu!
• Określenie miasto-muzeum oprócz Gjirokastry, nosi również Berat (który zwiedziliśmy i na pewno opiszemy).

To kolejny wpis o Albanii. Z tej serii ukazały się również:

• Pierwsze wrażenia z Albanii
• Albania – Rozdział I – Saranda
• Albania – Rozdział II – Ksamil, Butrinti i Blue Eye

Artykuł Gjirokastra – najładniejsze miasto w Albanii pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.