• Osoby, które mają oszczędności i te, które ich nie mają.
• Ci, którzy robią kopie zapasowe swoich danych i Ci, którzy dopiero zaczną je robić.
• Osoby, które planują i te, które żyją z dnia na dzień.
• Ci, co mają postanowienia i Ci, co mają cele…

Dzisiaj kilka słów o mojej drodze od postanowień do celów i gdzie w tym wszystkim podsumowanie.

Historia moich postanowień

W trakcie studiów (w gimnazjum i liceum wyglądało to podobnie) jedyne, co planowałem, to wyjazdy do domu, imprezy, treningi rowerowe i wyjścia na uczelnie. Chyba zgodzisz się ze mną, że nie za wiele. Z roku na rok, w sylwestra pojawiało się u mnie jakieś postanowienie z listy:

• „Będę się więcej uczył”,
• „W tym roku schudnę”,
• „Znajdę pracę”.

Styczeń mijał, o postanowieniu zapominałem, kolejne 11 miesięcy uciekało, a ja wciąż nie osiągałem wymarzonych efektów. Myślałem czy to ze mną jest coś nie tak i czy każdy tak ma. Widziałem, że kilka osób pchało swoje życie sprawnie do przodu, ale nie zastanawiałem się czy robią coś innego niż ja, czy nie.

Studia, to też okres, w którym zacząłem czytać regularnie blogi. Zaczęło się od jednego, który przeglądnąłem od początku istnienia, aż nadrobiłem wszystko. Później dołożyłem kolejny, i kolejny… Dzięki artykułom na nich publikowanych, powoli zmieniało się moje myślenie. Zacząłem nieśmiało oszczędzać, zdrowiej się odżywiać, ale też zastanawiać się nad tym dlaczego mam problem z wytrwaniem w postanowieniach. Czytając coroczne „Podsumowania” albo „Plany na rok …” zastanawiałem się, dlaczego blogerzy mają takie długie listy. Czy są innym typem ludzi, którzy czego się nie dotkną zamieniają w złoto, a może stoją za nimi sztaby ludzi? Wtedy traktowałem te listy jako przechwałki lub pobożne listy życzeń. Przestałem również robić postanowienia, bo „Po co obiecywać sobie coś, co wiadomo, że się nie uda?”.

O najczęściej łamanych postanowieniach napisał kiedyś Marcin Iwuć (jeden z blogerów, którego śledzę regularnie): https://marciniwuc.com/finanse-osobiste-10-najczesciej-lamanych-noworocznych-postanowien/. Podrzucił też kilka bardzo prostych porad, jak sprawić, żeby postanowienie miało większą szansę realizacji.

Postanowienia vs Cele

Być może to za sprawą wpisu Marcina Iwucia, a może za sprawą poznania koncepcji S.M.A.R.T., z czasem moje myślenie się nieco zmieniło. Zacząłem formułować niewielkie cele, głównie blogowe, które pozwoliły nam nieco się rozwinąć. Ale czym właściwie są cele i czym różnią się od postanowień? Według mnie cele to postanowienia, które są S.M.A.R.T., czyli skonkretyzowane, mierzalne, osiągalne, istotne i z góry określonym horyzontem czasowym. W momencie, kiedy to zrozumiałem było dla mnie jasne, że nie można samego siebie rozliczyć z postanowień. One są przede wszystkim niemierzalne. „Schudnę”? Kiedy i ile? „Będę się więcej uczył”? Więcej niż co? Przez ile? A może nie chodzi o więcej tylko efektywniej?

Więcej o koncepcji S.M.A.R.T. i swoich planach opowiedział kiedyś Michał Szafrański w swoim podcaście: https://jakoszczedzacpieniadze.pl/10-wskazowek-jak-skutecznie-planowac-cele.

W połowie 2018 roku wpadłem jeszcze na szablon projektu w Nozbe, który dotyczył podsumowania roku. Wtedy postanowiłem (a w zasadzie ustaliłem sobie przypomnienie w kalendarzu), że przerobię wszystkie zadania z tego szablonu pod koniec 2018 roku. Ustaliłem datę na sobotę 15-go grudnia. W międzyczasie pojawiło się w kilka mniejszych projektów, planów, marzeń i celów. Wszystko dopisywałem do karteczek i zostawiałem do podsumowania.

Kilka porad o realizacji celów napisała również Ola Budzyńska: https://www.paniswojegoczasu.pl/kobieta-zorganizowana/jak-realizowac-noworoczne-cele/. Przyznam się jednak, że bloga Oli jeszcze nie czytuję (póki co, chłonę jej podcasty) i może być tak, że ważniejsze porady pojawiają się w innym wpisie.

Czas na podsumowanie!

W końcu nadeszła sobota 15-go grudnia. Przypomnienie w kalendarzu wyskoczyło, a ja tym razem musiałem odłożyć podsumowanie roku o kilka dni. Rozpocząłem tydzień później. Kiedy przechodziłem przez kolejne pytania z szablonu Nozbe, zdałem sobie sprawę z tego, ile dokładnie rzeczy w międzyczasie zaplanowałem… Było tego całkiem sporo. Co prawda nie wszystkie się udały, ale teraz mogłem siąść i przemyśleć dlaczego tak było. Analizując to wszystko, stwierdziłem, że moja lista jest równie długa jak ta, którą kiedyś uznałbym za przechwałki.

Podsumowanie roku zajęło mi prawie cały dzień. To był strzał „w 10”! Mimo, że przed rozpoczęciem roku 2018 niczego nie planowałem, to spojrzenie na cały rok w ten sposób było bardzo odkrywcze.

Żeby zrobić podsumowanie skorzystałem z szablonu do Nozbe: https://nozbe.how/pqT7C (można wejść i przejrzeć nawet nie korzystając z Nozbe).

Jak wyznaczyłem cele?

Jednym z zadań z szablonu było wyznaczenie celów na rok 2019. To akurat poszło mi trochę szybciej. Już wcześniej wiedziałem, co chcę w życiu w tym roku zmienić i na czym powinienem się skupić.

Jeśli to pierwsze podsumowanie, to możesz także skorzystać z podpowiedzi Bartka Popiela: https://liczysiewynik.pl/jak-podsumowac-rok/.

Wybrałem cele, określiłem je w czasie i wszystko pięknie spisałem. Kartki, na których mam moje cele, leżą teraz przede mną i mogę patrzeć na nie co chwilę. Narysowałem również oś czasu i zaznaczyłem kiedy mogę spodziewać się realizacji kolejnych celów. Na osi pionowej określiłem ważność różnych celów. Zrobiłem jeszcze jedną rzecz – wybrałem kilka celów kluczowych (specjalnie z różnych dziedzin życia), na których realizacji zależy mi bardziej niż na innych. Patrząc na te cele, nie mam wątpliwości, co muszę robić i jak działać.

Mam jeszcze taki tip dla tych, którzy, tak jak ja, wolą robić mniejsze kroki. Niektóre z celów podzieliłem na mniejsze. Cel „Przeczytać 12 książek w ciągu roku” (wiem, że mało ambitny, ale zaraz się wytłumaczę) rozbiłem na 4 cele kwartalne „Przeczytać 3 książki podczas kwartału”. Dzięki temu, nie zdarzy mi się w kwietniu coś w stylu „zrealizowałem już cel czytania książek, więc już więcej w tym roku nic nie czytam”. I nawet jak w styczniu przeczytam 3 książki i postanowię zrobić sobie od nich przerwę, to i tak w kwietniu muszę wrócić do czytania żeby nie zawalić celu. Lęk przed porażką można wykorzystać na swoją korzyść, trzeba tylko dobrze do tego podejść. 😉

A Ty? Podsumowałeś już rok? Wyznaczyłaś już cele czy wciąż w głowie Ci tylko postanowienia?

Artykuł Postanowienia? Cele? A może podsumowanie? pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

My, każdej zimy, spotykamy się z tym samym problemem – gdzie pójść w góry? W wielu miejscach już byliśmy (co prawda latem, ale jednak), więc może coś nowego, dłuższego… Na szczęście szybko wraca nam rozum do głowy i na pierwsze zimowe przejście wybieramy coś mega prostego. Dlaczego?

„Przecież znamy szlaki i potrafimy dobrze ocenić ich trudność.”

Chciałbym żeby tak było. Góry to nie przelewki i zawsze może trafić się coś nieprzewidywalnego. Zimą, w górach ginęli już ludzie, którzy się w nich wychowali i znali je jak własną kieszeń. Dlatego wybieramy szlaki nieco łatwiejsze i do tego samego Was zachęcamy.

Jak wybieramy szlaki do przejścia zimą?

Dość wstępu, czas na konkrety. Krótko w punktach przedstawię, jak my wybieramy szlaki do przejścia zimą:

• Na przejścia 8+ godzin nawet nie patrzymy – w małej grupie <5 osób będzie to mocno obciążające.
• Według nas idealne są szlaki 4-5 godzin, bo nawet jeśli zaczniemy o 9 rano, mamy bardzo duże szanse zejść przed zmrokiem. 😉 (Pamiętajcie, że czasówki są wyliczane dla przeciętnego piechura w dobrych warunkach. W niektórych pasmach łatwo się zmieścić nawet zimą, ale w niektórych ciężko wyrobić czasówki nawet latem!)
• Wybieramy szlaki, które spodziewamy się, że mogą być przetarte. Może nie całe przejście, ale jego zdecydowana większość. Odcinek 5 km szlaku, w którym brniemy po pas jest baaaaardzo obciążający i potrafi zająć 3 godziny.
• Staramy się, żeby po drodze było jakieś schronisko. Nie chodzi o to, żeby coś burżujsko zjeść albo wypić grzańca. Chodzi o to, żeby się ogrzać, bo zawsze ktoś zmarznie.
• Zimą często kierujemy się ku pogórzom. Latem przejście 2-3 godzinnej trasy z jedną górką wydaje się nudne, zimą jest przyjemne.
• Ja wyjątkowo zimą lubię wybierać się w Beskid Wyspowy, bo każdy ze szczytów jest inny i nigdy nie jest nudno. 😉

Trasa to nie wszystko!

Zimowa trasa to często też inne przygotowanie. Jest kilka zasad, niezwiązanych z samym wyborem szlaku, a z tym co bierzemy ze sobą i jak zachowujemy się maszerując:

• Koniecznie zabieramy termos.
• Zawsze bierzemy kijki (pamiętajcie o szerokich talerzykach).
• O ubraniach można byłoby napisać dłuższy wpis, więc krótko przypomnę. Kwestia ubrań jest mocno indywidualna i trzeba to wszystko dopasować do siebie. Zawsze ubieramy się na cebulkę, bo pozwala to na większe manewrowanie strojem. Osobiście polecam ubieranie podwójnych rękawiczek.
• Bez czołówki nie wychodzimy zimą w góry. Nie i już! Może być w ostateczności jedna na dwoje. Zawsze sprawdzamy również czy świeci, jak należy.
• W zimie zawsze mamy 2 folie NRC. Latem wystarcza jedna, zimą nie warto oszczędzać tych kilku gramów, dla takiego zabezpieczenia.
• Jeśli już o bezpieczeństwie mowa, to zawsze (niezależnie czy lato, czy zima) bierzemy ze sobą apteczkę z podstawowymi rzeczami: 2 bandaże elastyczne, plastry, jakieś podstawowe opatrunki i medykamenty, gwizdek.
• Jeśli mają być kiepskie warunki, to staramy się wyruszyć wcześniej niż wcześnie. Zimą 8. rano na szlaku, to nasz niedościgniony plan, który sprawdza się tylko w przypadku większych, zorganizowanych grup.
• Sprawdzamy wszystkie alternatywy zejścia, jeszcze przed wyruszeniem w trasę. Bo lepiej zejść do innej miejscowości niż zostać na noc, w górach bez planu.
• Reagujemy, jeśli widzimy, że jest gorzej lub trudniej niż się spodziewaliśmy. W ostateczności zawracamy jeśli nie widzimy możliwości zrealizowania nawet szczątkowego planu.

Jakie trasy polecamy?

„No to, Panie Oczko, jakżeś jest Pan taki mądry, to powiedz nam Pan gdzie pójść?”

To zależy. 😀 Głównie od pogody, ale też od przygotowania. Według mnie warto zacząć od czegoś najprostszego z możliwych, a później dodawać sobie nieco trudności.

Poniżej znajdziecie krótkie zestawienie tras, które przeszliśmy w okresie zimowym lub na których przejściu, spotkaliśmy warunki zimowe. Przez warunki zimowe, rozumiem zmienną pogodę, niską temperaturę i śnieg w większej ilości. No to do dzieła!

Pssst! Po zdjęciach i datach możecie też przekonać się o tym, jak zmienił się nasz warsztat i umiejętności fotograficzne na przestrzeni lat. 😉

Gorce, Beskid Wyspowy i Makowski

Z Krakowa do Beskidu Wyspowego nam najbliżej. Może właśnie dlatego, coraz częściej się tutaj pojawiamy? Blisko mamy również do Beskidu Makowskiego i Gorców. Dla nas zimą liczy się szybki i bezproblemowy dojazd na miejsce. Na opisane trasy można łatwo dostać się tak samochodem, jak i autobusem.

W linkach znajdziecie opisy tras i linki do mapy turystycznej.

1. Na Turbaczu pojawiamy się niemal co roku. Szlak na szczyt jest z każdej strony dobrze przetarty, a widoki warte wysiłku.

Trasa na Turbacz przez Obidowiec

2. Ostatnio Schronisko PTTK Kudłacze, to moje ulubione miejsce. Nie dość, że można tam wyskoczyć na moment, to można tam nawet dobiec!

Krótka pętla na Kudłacze

3. Młodszy brat Mogielicy, czyli Łopień.

Bardzo przyjemne wyjście z Tymbarku na Łopień

4. Pisaliśmy jeszcze kiedyś, o dwóch zimowych trasach dwudniowych. Jedna z nich w Beskidzie Wyspowym, a druga w Gorcach. Jeśli macie więcej czasu, to polecam serdecznie. 😉

Tatry

Swoją przygodę w Tatrach zimą, warto zacząć od czegoś bardzo łatwego. W Tatrach, bardziej niż gdzie indziej, warto mieć na wyposażeniu raki albo chociaż raczki.

1. Myślę, że najlepiej zacząć od wyjścia na Grzesia albo od krótkiego przejścia przez Iwaniacką Przełęcz.

Trasa na Grzesia i przez Przełęcz Iwaniacką

2. Można również podejść do Doliny Pięciu Stawów, ale to już prawie zawsze wymaga raczków.

Trasa do Doliny Pięciu Stawów

3. Możecie również wybrać przepiękną trasę przez Gęsią Szyję i Psią Trawkę

Trasa przez Gęsią Szyję i Psią Trawkę

A może jesteś w idealnym miejscu na spacer?

Zimą zawsze znajdzie się fajne miejsce, gdzie można wybrać się na spacer. Może to być najbliższy las albo wzgórze. Wydaje mi się, że swoje przygody z górami, warto zacząć bliżej domu, niż się każdemu wydaje…

Niegdyś, naszą tradycją było spotkanie z grupą znajomych w 2. dzień świąt Bożego Narodzenia. Nie dość, że składaliśmy sobie życzenia, to jeszcze staraliśmy się zrobić długi spacer po Pogórzu Przemyskim. Taka wędrówka na spalenie świątecznych kalorii, była fantastyczną ucieczką od pełnych stołów i pozwalała nam obcować z naturą.

Czasy się zmieniły, niektórym urodziły się dzieci, ale ja wierzę, że niedługo wrócimy do tej tradycji, w jeszcze większym gronie… 😉

O jednym z takich wyjść pisał Andrzej.

Drugą tradycją, jaką mamy od kilku lat, są sylwestrowe wędrówki, niekoniecznie po górach. Wiem, że nie każdy spędza sylwestra w górach, ale może macie blisko siebie jakiś las, w którym możecie się zgubić na jeden dzień? Według mnie, warto! 🙂

O tym jak spędziliśmy ostatniego sylwestra w „niegórskich” warunkach przeczytacie tutaj.

Jeśli żadna z propozycji nie przypadła Ci do gustu, to mamy w zanadrzu jeszcze sporo tras, które możemy opisać. Dajcie znać!

Najważniejsze to zacząć. Jeśli Ci się spodoba – dalej będzie już tylko łatwiej! 😉

Artykuł Zimą w góry? Chętnie! Tylko gdzie? pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Potrzebne narzędzia: jakikolwiek sprzęt z aparatem, chęci do fotografowania oraz szczypta kreatywności.

Gotowy/a? To zaczynamy!

I. Sfotografuj turystów przy atrakcji

Tłumy turystów w znanych miejscach, to znak naszych czasów. Coraz mniej jest takich miejsc, w których nie spotykamy nikogo, albo zaledwie kilka pojedynczych osób. Dlaczego by tego nie wykorzystać? Zamiast stać i czekać, aż wszyscy sobie pójdą, przeważnie tracąc na to mnóstwo czasu i energii, zrób im ciekawe zdjęcie! 😉

Przy tym punkcie nasuwa się kilka kolejnych opcji do wyboru, ponieważ możemy zastać turystów:

1. Stojących i patrzących na atrakcję;
2. Wskazujących atrakcję;
3. Fotografujących atrakcję lub siebie przy niej;
4. Malujących lub rysujących atrakcję (coraz częściej spotykane).

Niezależnie od tego, jaki scenariusz wybierzesz albo, który wariant Ci się trafi, jest to bardzo ciekawy sposób na urozmaicenie scenerii i opowiedzenie historii swoim zdjęciem.

Można tę wskazówkę zastosować również w górach, ukazując np. grupę ludzi idących szlakiem lub siedzących i zachwycających się naturą.

II. Poszukaj ciekawej perspektywy

To jedna z moich ulubionych porad, bo najbardziej uczy kreatywności. „Szukanie” interesującej perspektywy to zawsze wyzwanie. Warto poświęcić mu jednak chwilkę, jeśli chcemy, by nasz kadr był oryginalny. Każdy fotograf zadaje sobie pytanie: która perspektywa jest najlepsza?  Centralny kadr czasami się sprawdza, ale tylko czasami. Jeśli chcesz uzyskać ciekawsze zdjęcia, musisz się trochę wysilić. Możliwości jest mnóstwo: schyl się lub uklęknij i zrób zdjęcie z niskiej perspektywy, wyjdź na coś (np. na ławkę) i zrób zdjęcie z góry albo popatrz się w górę i cyknij fotkę (sprawdza się często przy wieżowcach), oddal się lub podejdź bliżej, podejdź z boku, itp. Możesz również zrobić zbliżenie na jeden element, a zostawić atrakcję rozmytą w tle.

Poniżej przykład tego, jak szukać ciekawej perspektywy. Gdy ten mężczyzna zobaczył znany kościół w Porto, wyszedł na słupek (na którym utrzymać równowagę to sztuka), by uzyskać inną perspektywę niż wszyscy fotografujący. A ja szybko chwyciłam za telefon, by mieć dobry przykład do wpisu. 😉

III. Uatrakcyjnij mało ciekawe elementy kadru

Ciekawie „wypełniony” kadr, to ciekawsze zdjęcia. W przypadku, gdy masz interesujący punkt do sfotografowania, ale nudne, bezchmurne albo białe niebo*, warto wykorzystać technikę nazywaną profesjonalnie, jako natural framing. To nic innego, jak ujęcie fotografowanego tematu w naturalne ramy, stworzone z liści, gałęzi lub elementów architektonicznych, takich jak otwarte okno czy drzwi. Moim ulubionym sposobem jest również „łapanie” ptaków w locie, aby nadać scenie więcej żywotności. Poszukaj takich elementów następnym razem, a zobaczysz, o ile ciekawsze zdjęcia uzyskasz.

Poniżej wrzucam dwa zdjęcia tej samej sceny. Na pierwszym bez ptaków na niebie, a na drugim z ptakami. Która wersja jest lepsza? 😉

*Białe, pochmurne niebo sprawdza się przy portretach wykonywanych na zewnątrz. Nie mamy wtedy mocnych cieni, tylko równomiernie rozłożone światło, które warto wykorzystać.

IV. Poszukaj odbić

Ta wskazówka sprawdzi się, gdy przy danej scenerii mamy:

1. taflę spokojnego jeziora lub rzeki;
2. mokrą jezdnię lub kałużę;
3. szklany budynek lub okno;
4. zamarzniętą powierzchnię;
5. lustro.

Odbicia są zawsze mile widziane, zarówno jeśli chodzi o fotografowanie krajobrazów, jak i architektury. Dlatego nie wahaj się ich wykorzystać.

*Odbicia mogą być również wykorzystane do zrobienia sobie interesujących autoportretów podczas podróży. Bardzo zainspirowała mnie seria selfie zrobionych sobie przez fotografkę Vivian Maier. Link do galerii znajdziesz w dodatkowych materiałach pod wpisem. 🙂

V. Sfotografuj siebie lub Was w inny sposób

W tym przypadku przyda się pomoc drugiej osoby (chociaż niekoniecznie). Jeśli jesteś sam/sama w podróży możesz posłużyć się samowyzwalaczem w aparacie lub telefonie (coraz więcej telefonów taką opcję posiada). Jak sfotografować siebie w ciekawy sposób? Przede wszystkim nie stać nieruchomo tylko zrobić coś ze sobą, wykorzystać dane miejsce. 😉 Przychodzi mi do głowy kilka pomysłów: wyskocz do góry, zrób jakieś akrobacje, odwróć się tyłem, machnij kapeluszem, „odrzuć” włosy do tyłu, itp. Wszystko zależy od tego, gdzie jesteś(cie) i jakie są warunki. I oczywiście od kreatywności. 😉 W zasadzie każda technika jest dobra. Ważne, żeby zdjęcie było ostre (szczególnie przy podskokach) i zawierało ciekawą scenę.

Ważne! Zawsze przywieź(cie) chociaż jedno lub dwa zdjęcia siebie lub Was z podróży. Zauważyliśmy w którymś momencie, że fotografujemy wszystko dookoła, a na żadnym zdjęciu nie ma nas. Teraz już nie popełniamy tego błędu. 😉

VI. Zrób zdjęcie podczas golden hour

Golden hour, czyli złota godzina, to najlepszy czas dla fotografa. Jak nazwa wskazuje, to chwile, kiedy słońce oświetla wszystko na złoty kolor. Dzieje się tak godzinę po wschodzie słońca i godzinę przed zachodem (niektórzy twierdzą, że jest to aż 1,5 godziny, wszystko zależy od pory roku 😉 ).
Moim zdaniem najlepiej sprawdza się poranne golden hour, gdy ludzie jeszcze śpią. Nie dość, że mamy piękne kolory, to w dodatku mniejszą liczbę turystów.

Dla przykładu zdjęcie tego samego stadionu w porze południowej i w złotej godzinie:

VII. Fotografuj na długim czasie naświetlania

Długi czas naświetlania, to obszerny temat. Najbardziej kojarzy się ze scenami nocnymi, a tak naprawdę można go wykorzystać też w ciągu dnia. Długa ekspozycja pozwala na ukazanie ruchu i akcji na zdjęciu. Możemy do tego użyć, na przykład, świateł samochodów, rowerów, świecących atrakcji w wesołym miasteczku czy fajerwerków. W zasadzie do tego typu zdjęć, nada się wszystko, co jest w ruchu i się świeci (w przypadku zdjęć w świetle dziennym, sam ruch jest wystarczający). Aby uzyskać taki efekt, należy przymknąć przysłonę (f), ustawić ISO na najmniejszą wartość i wydłużyć czas naświetlania, np. 5 sekund. Im dłuższy czas naświetlania, tym efekt może być bardziej zaskakujący. 😉

Ważne! Przy długim czasie naświetlania najważniejsza jest stabilność aparatu. Najlepiej, jeśli użyjesz statywu. W przypadku, gdy go nie masz, każde stabilne miejsce się nada – kawałek muru lub skały, itp.

Ciekawsze zdjęcia w podróży – podsumowanie

Pamiętaj, że im kreatywniej podejdziesz do tematu, tym ciekawsze zdjęcia uzyskasz. Dobrym sposobem na zrobienie innych zdjęć niż wszyscy, jest oddalenie się choćby kawałek od znanego miejsca i sfotografowania go z tej perspektywy lub skupienie się na innym fragmencie atrakcji. I ostatnia uwaga: staraj się robić proste, ostre zdjęcia i nie ucinać zabytków. To naprawdę niewiele, a sprawia, że każdy będzie milej patrzył na fotografie przywiezione z podróży. 🙂

Wszystkie zdjęcia zostały wykonane przez nas. Wskazówki powstały na bazie naszych obserwacji podczas podróży i wędrówek.

Na koniec wrzucam filmik ukazujący tzw. Instravel, czyli jak ludzie robią takie same zdjęcia podczas podróży. Może czas coś zmienić? 🙂

Którą wskazówkę wykorzystasz podczas kolejnej podróży? Może chcesz się podzielić własnymi propozycjami? 🙂

Dodatkowe materiały rozszerzające tę tematykę:

• TAKE BETTER Travel PHOTOS Now! REAL LIFE Example in crowded spot
• Perspektywa. Leszek Szurkowski
• Vivian Maier
• Natural Framing, Digital Photography School

To kolejny wpis działu Fotografia. Może zainteresują Cię również:

• Jak zacząć przygodę z fotografią?
• 100 365 dni robienia zdjęć?
• Kącik inspiracji fotograficznych #1

Artykuł 7 wskazówek, jak robić ciekawsze zdjęcia w podróży pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Jak wybrać miejsce na sesję ślubną?

Możliwości na wybranie miejsca na sesję ślubną, jest wiele. Mówią, że od przybytku głowa nie boli, ale jednak, jak się ma za duży wybór, to można się pogubić. Tak było w naszym przypadku – jeszcze kilka dni przed sesją, nie wiedzieliśmy, które miejsce wybrać. Celowaliśmy w góry, Zakrzówek w Krakowie, pola lawendy w Ostrowie pod Krakowem i kilka innych zakątków Polski.

Z ostateczną pomocą przyszła nam Ania, kuzynka Łukasza, która zaproponowała Przylasek Rusiecki w Krakowie. Czym nas zachęciła? Dużą ilością zieleni i wodą, czyli naturą w jednym ze swoich najlepszych wydań. Trzy dni przed sesją wybraliśmy się do Przylasku Rusieckiego, żeby sprawdzić, jak na żywo wygląda to miejsce, jakie warunki tam panują, jak pada światło (cenne porady dla fotografa 😉 ) i ile jest ludzi.

Spotkanie z Przylaskiem Rusieckim nas totalnie zachwyciło. Wyobraź sobie, że jesteś jeszcze w wielkim mieście, ale parkujesz w miejscu, które wygląda jak wieś. Idziesz małą ścieżynką z zielenią dookoła, a Twoim oczom ukazują się nagle stawy po dwóch stronach ścieżki. Nie ma tam praktycznie nikogo, tylko kilku wędkarzy i Ty. Przekonuje Cię to? Bo nas jak najbardziej. Stwierdziliśmy, że to miejsce idealne dla nas. My, miłośnicy fotografii, wędrówek, podróży i natury w każdej postaci, totalnie zachłysnęliśmy się tym miejscem. Wiedzieliśmy, że tutaj będziemy się czuć dobrze, jak u siebie. 🙂

Oczkowe porady: Wybór miejsca na sesję ślubną jest bardzo ważny. Najlepiej, jakby to miejsce określało Was jako parę, Wasze upodobania, wspólne pasje, a co najważniejsze – macie się w tym miejscu czuć swobodnie. Pomyślcie wspólnie, co lubicie robić, jakie są Wasze zainteresowania, gdzie lubicie razem przebywać. Na pewno znajdzie się coś wspólnego. Powiemy Wam w sekrecie, że w takich warunkach zdjęcia „same” się robią. 🙂

Dodatkowe informacje: Przylasek Rusiecki położony jest na wschodnim krańcu Krakowa i zalicza się do dzielnicy Nowa Huta. Jest tu wiele stawów, które w większości są terenami wędkarskimi. Jest też miejsce z plażą, ale słyszeliśmy, że jest tam przeważnie dużo ludzi. My podjechaliśmy od ulicy Gen. Michała Karaszewicza-Tokarzewskiego. Totalna cisza, spokój i kilku rybaków – gwarantowane. 🙂

Jak się przygotować do sesji ślubnej?

Przygotowując się do sesji ślubnej, odświeżyliśmy i wyczyściliśmy suknię ślubną i garnitur. Chcieliśmy jednak, aby nie tylko miejsce i ubrania nas określały, ale także dodatki. Moją największą zagwozdką był wianek – nie wiedziałam, czy chcę go mieć, tak jak na ślubie i czy zamawiać go w Krakowie, nie mając żadnej sprawdzonej kwiaciarni. Po dłuższym namyśle, jednak się na niego zdecydowałam. Na niecałe dwa tygodnie przed sesją, zamówiłam w ciemno, wianek i bukiet w jednej z krakowskich kwiaciarni. Był to strzał w 10-tkę! Pani zrobiła mi piękny wianek i bukiet, które całkowicie spełniły moje oczekiwania. 🙂

Jak część z Was wie, kochamy fotografię, podróże i wędrówki. Przez naszą sesję ślubną chcieliśmy pokazać nasze pasje, dodając do sukni i garnituru drobne dodatki. Zacznijmy od fotografii. Tutaj nie mieliśmy problemu z wyborem: postawiliśmy na stary aparat FED3, który wygląda stylowo na zdjęciach i którym obecnie uczymy się fotografować. Podróże pokazaliśmy przez walizkę ślubną, która była naszym dodatkiem również na weselu. A wędrówki górskie reprezentowały nasze ulubione buty, które bierzemy na wypady w góry i dłuższe wędrówki w terenie.

Oczkowe porady: Podobnie, jak w przypadku wyboru miejsca, przygotowanie siebie i dodatków na sesję ślubną ma duże znaczenie. Dodatki powinny Was definiować. Wybierzcie chociaż jedną rzecz, która symbolizuje Wasze pasje. Dzięki temu, ktoś patrząc na Wasze fotografie, będzie od razu wiedział co kochacie robić. Jest to zdecydowanie element urozmaicający Waszą sesję oraz wyróżniający Waszą parę od innych. 🙂

Sesja ślubna – zdjęcia

Po rozmowie z Szymonem, naszym fotografem, wybraliśmy się do Przylasku Rusieckiego na zdjęcia. Pomimo tego, że sprawdziliśmy miejsce kilka dni przed sesją, mieliśmy wciąż pewne obawy, czy nie będzie tam dużo ludzi. Była sobota, wakacje, ciepły ranek, a dzień zapowiadał się gorący. Obawy, okazały się na szczęście bezpodstawne. W tej części Przylasku, naprawdę nie ma ludzi! 😉

Nasza sesja ślubna trwała około dwóch godzin. Czuliśmy się swobodnie, dużo się uśmiechaliśmy, trochę pochodziliśmy i trochę potańczyliśmy. To był naprawdę świetny czas. A zdjęcia, które zrobił nam Szymon przerosły nasze najśmielsze oczekiwania! Dziękujemy po raz setny! 🖤

Wszystkie poniższe zdjęcia (oraz zdjęcie tytułowe) zostały wykonane przez Szymona – poplewski.com Polecamy z całego serca! Zresztą, co będziemy dużo mówić, przekonajcie się sami. 🙂

Artykuł Sesja ślubna Oczków – przygotowania i zdjęcia pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

1. Weź ze sobą przyjaciół

To pierwszy i chyba najważniejszy punkt. Zabranie ze sobą przyjaciół, którzy też lubią górskie wypady, to świetny sposób na spędzenie całego dnia razem, śmiech i „lekkość” wędrowania nawet pod górę. Nikt Cię tak nie wesprze w trudnych momentach, jak przyjaciel, który pomoże Ci coś ponieść, poda Ci rękę, czy powie: „Jeszcze tylko kawałek!”, „Jeszcze tylko 100 metrów, dasz sobie radę!”, „Nie takie podejścia się robiło!”, „Nie udawaj, że nie masz siły!”, „Kto jak nie Ty?!”. Wspólne chwile spędzone na wspólnej wędrówce pamięta się do końca życia. 🙂

2. Zaplanuj przerwę i nocleg w schronisku, gdzie jest dobre jedzenie i atmosfera

Większość schronisk oba te warunki spełnia, ale są też takie, z których chce się szybko uciekać i więcej nie wracać. Byliśmy w wielu schroniskach i szczerze możemy Wam polecić Schronisko w Dolinie Roztoki w Tatrach – obsługa jest miła, jedzenie smaczne i panuje bardzo fajna atmosfera. Ponadto jakiś czas temu wyremontowana została łazienka i teraz można się cieszyć ogrzewaniem podłogowym! 😉 Inne schroniska, które również miło wspominamy, to na przykład Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów, ale przeważnie jest pełne i trudno zarezerwować tam nocleg.

Jeśli nie rezerwowaliście noclegu w schronisku, a planujecie spać na tak zwanej glebie, warto dowiedzieć się, które schroniska na to pozwalają, bo w nie wszystkich istnieje taka możliwość.

3. Weź ze sobą aparat

W zasadzie to nie problem w dzisiejszych czasach, ponieważ telefony posiadają również świetne aparaty. Jeśli jednak chcesz się cieszyć zdjęciami w dobrej jakości, które później będzie można wywołać, to warto pomyśleć o zabraniu cyfrówki, lustrzanki lub bezlusterkowca.

Kilka mniejszych uwag:

• Pamiętaj o naładowaniu baterii wieczór przed wędrówką i zabraniu dodatkowej baterii, jeśli taką posiadasz.
• Sprawdź również czy karta jest wyczyszczona z poprzednich zdjęć. Dzięki temu będziesz mógł cieszyć się wędrówką i pstrykaniem zdjęć, bez tracenia czasu na usuwanie starych zdjęć z karty, by móc zrobić nowe. 😉
• Jeśli prosisz kogoś o zrobienie zdjęcia, warto popatrzeć, co ta osoba zrobiła i ewentualnie poprosić o jeszcze jedno zdjęcie. Niestety, ale może się okazać, że jednak nie będziesz mieć fajnej pamiątki z ciekawego miejsca…

4. Weź ze sobą smaczny i wesoły trunek

To nieobowiązkowa część i nie namawiamy do picia alkoholu. Wiemy jednak, że kilka łyków podczas trasy może sprawić cuda i poprawić humor nawet ponurym towarzyszom wyprawy. 😉 Polecamy również zrobienie herbaty lub kawy do termosu (byle nie ciężkiego i ogromnego!) na jesienne, zimowe i wiosenne wędrówki po górach. 🙂

5. Weź ze sobą coś smacznego, by podzielić się z innymi

Słodka przerwa z cudownym widokiem…? Nic trudnego! Wystarczy przed wyprawą w góry przygotować lekki, zdrowy i smaczny deser, który zdecydowanie umili trudy wędrówki i sprawi, że widoki staną się jeszcze piękniejsze. Naszym sposobem jest zabieranie ze sobą na wędrówkę tabliczki czekolady, którą dzielimy się z towarzyszami wędrówki.

Niesamowicie miło wspominamy wędrówkę na Przełęcz pod Chłopkiem, na którą wybraliśmy się z Monią. Wspaniałomyślna Monia przygotowała dla nas przepyszny deser z nasionami chia, którym rozkoszowaliśmy się, podczas chwilowego odpoczynku, oglądając Czarny Staw pod Rysami. Było to dla nas inspirujące, że taka mała rzecz może spowodować tak wiele radości i miłych wspomnień. Dzięki Monia! 🙂

6. Zaplanuj transport albo nie planuj wcale

Ten punkt wydaje się zbędny, bo co ma transport do wędrówki? Jak się okazuje, ma wiele wspólnego. Spóźniłeś się na transport i Twoja zaplanowana co do minuty wyprawa wzięła w łeb? W trakcie wędrówki zamiast cieszyć się chwilą, martwisz się jak wrócisz do domu? Sami to przeżyliśmy. Kilka dni przed wędrówką pomyśl o tym, o której wstać, żeby zdążyć na transport, albo jak skrócić trasę, by spokojnie dotrzeć na powrotnego busa czy pociąg, gdy coś pójdzie nie tak. Jeśli masz auto, to pomyśl o tym czy na trasie, szczególnie rano, mogą zdarzyć się korki (wiadomo nie wszystkie okoliczności da się przewiedzieć). Może warto wyjechać chwile wcześniej, jeśli zapowiada się na długą wędrówkę. Natomiast jeśli nie straszne Ci autostopowanie, to faktycznie ten punkt możesz ominąć. 😉

7. Weź ze sobą dobry humor i ciesz się chwilą! 🙂

Ostatni, ale nie mniej ważny punkt. Dobry humor i uśmiech potrafi zdziałać cuda. W górach, gdzie warunki mogą być trudne, coś może pójść nie po Twojej myśli, ktoś Cię zdenerwuje, pogoda zacznie wariować… Warto zachować dobry humor i obrócić wszystkie niepowodzenia oraz nieplanowane sytuacje w żart! W końcu z każdej sytuacji można wyciągnąć lekcję, a po co przy tym być zdenerwowanym na siebie i obwiniać cały świat? Zamiast tego weź głęboki oddech, pomyśl, że to tylko chwilowe i uśmiechnij się! 🙂

To by było na tyle. Jeśli masz propozycje lub uwagi do tego wpisu, którymi chciałbyś się podzielić z nami i Czytelnikami, zapraszamy do komentowania. Chętnie poznamy Twoją opinię! 🙂

Artykuł Jak umilić sobie wędrówkę w górach? pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Dostałem wczoraj od bliskiej osoby pytanie:
– Myślisz, że dam radę przejść Orlą Perć?
– Dasz, ale nie polecam skoro nie chodzisz nic po górach… Z kim chcesz iść?
– Sam… Będzie to trudniejsze niż przebiec dla mnie półmaraton?
– Według mnie będzie to dla Ciebie trudniejsze niż przebiec cały maraton, ale jeśli już musisz iść w Tatry na ambitny szczyt, to wybierz Rysy, a najlepiej idź na jakiś łatwiejszy szlak.

Dlaczego o tym piszę?

NIE KAŻDY musi przejść Orlą Perć. Co więcej! NIE KAŻDY musi wyjść na Rysy, pomimo, że wielu wydaje się, że w Tatrach nic więcej nie ma.

Nie warto iść w Tatry samemu, bo może się to skończyć tragicznie, jeśli zastanie Was noc albo zejdziemy w złym miejscu ze szlaku.

Nie każdy jest fizycznie przygotowany na góry typu alpejskiego, jakimi są Tatry i nie każdy dobrze sobie tam poradzi!

Czy to oznacza, że Tatry nie są dla tych ludzi?

Oczywiście, że są, ale nie można się rzucać z motyką na księżyc. Jeśli nie znacie swojego organizmu, nie wiecie jak działają na Was łańcuchy i przepaści, nie macie odpowiednich umiejętności żeby wygramolić się na większy kamień albo nie macie odpowiednich butów, to nie warto zaczynać od tych najtrudniejszych szczytów!

Jest wiele pięknych tras, na których możecie zdobyć doświadczenie, sprawdzić swój lęk wysokości, przetestować swoje umiejętności i „nauczyć się gór” w dużo bezpieczniejszych warunkach niż szlaki z rankingu „najtrudniejszych w Polsce/Tatrach”.

Warto mądrze oceniać swoje możliwości. Jeśli sami nie możecie ich ocenić, warto zapytać tych, którzy mają większe doświadczenie i z pokorą przyjąć ich ocenę i propozycje z jaką do Was wyjdą. Jeśli nie macie kogo zapytać o radę, polecam Wam facebookową grupę Tatromaniacy, gdzie możecie zapytać innych o porady.

A osobie, która do mnie napisała, zaproponowałem wyjście na przełęcz Krzyżne. Uważacie, że dobrze zrobiłem? 🙂

P.S. Dajcie znać, czy podoba Wam się taka krótsza forma związana z naszymi przemyśleniami?

Artykuł Dlaczego nie każdemu polecam Tatry? pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Kiedy dwa lata temu dojrzeliśmy do decyzji założenia bloga, nie wiedzieliśmy dokąd nas to zaprowadzi. Rozpoczynając myśleliśmy o tym, że będziemy opisywać nasze górskie wycieczki okraszone naszymi zdjęciami. Z czasem, widząc, że nie jesteśmy w stanie regularnie prezentować jedynie górskich treści, rozpoczęliśmy opisywanie wszystkich naszych podróży. Tych krótszych, oddalonych o kilka chwil od miejsca gdzie mieszkaliśmy (np. nad krakowski Zalew Bagry), po te bardzo odległe (jak wyjazd do Islandii czy Iranu).

Blog dał nam możliwość odbycia wielu fajnych podróży i stania się bardziej świadomymi turystami. Każda wyprawa i każdy wyjazd są dla nas możliwością, przede wszystkim, poznania nowego miejsca, kultury, skupienia się na wartościowych atrakcjach oraz sfotografowania ich w ciekawy sposób. Jest to również okazja do przeżycia niezapomnianych chwil, z osobami, z którymi podróżujemy. 🙂

Przez te dwa lata, zmienił się również nasz warsztat fotograficzny. Kiedyś robiliśmy sporo zdjęć telefonem, najprostszą cyfrówką albo lustrzanką w formacie JPG (który nie pozwalał na osiągnięcie niektórych efektów). Teraz już się nam to nie zdarza – używamy tylko plików RAW, które dają większe możliwości postprodukcji. Staramy się, żeby zdjęcia w pełni oddawały to, co widzimy i zachęcały wszystkich do porzucenia tego co robią i ruszenia się z nami (choćby wirtualnie) oraz do odwiedzenia nowych, ciekawych miejsc. Dzięki temu robimy nieco mniej, ale bardziej przemyślanych zdjęć.

Blog to dla nas ciągły rozwój!

Zainteresowanie fotografią tak bardzo nas wciągnęło, że na początku roku, postanowiliśmy rozpocząć projekt 365 dni, w którym codziennie robimy i publikujemy nasze zdjęcia na platformie tookapic. Udało nam się również zachęcić kilkoro spośród naszych znajomych do tego samego, co jest dla nas również motywujące. 🙂

Projekt 365 dni jest dla nas nie tylko możliwością poprawienia naszych umiejętności fotograficznych, ale również uczymy się dzięki niemu regularności. Od kiedy go rozpoczęliśmy, staramy się dwa razy w miesiącu publikować nowy post (dzięki czemu może nadrobimy zaległości :P), być bardziej aktywnymi w mediach społecznościowych (Instagram, Flickr), rozwijać nasz warsztat filmowy na tyle, że przyjemnie będzie włączyć nasz kanał na YouTube. Nasza regularność to również cotygodniowe „ciekawostki”, które w każdą niedziele goszczą na naszym facebookowym fanpage’u. Nawet nie musicie mieć facebooka, żeby móc je czytać! 🙂

Cały czas staramy się poprawiać nie tylko nasz styl pisania, ale również wprowadzać drobne udogodnienia na naszym blogu. Chcemy, żeby jeszcze przyjemniej można było czytać o naszych „przygodach”.

Podsumowując! Dwa lata bloga, to dla nas duża doza nauki i rozwoju, podróży i wędrówek, poznawania nowych ludzi i miejsc. Dzięki blogowi, nasza pasja jaką jest fotografowanie, rozwija się szybciej niż kiedykolwiek wcześniej. Mamy nadzieję, że to tylko początek naszej drogi, a dzięki dalszej pracy nad sobą i blogiem, dotrzemy w miejsca, o których wcześniej nawet nie moglibyśmy pomarzyć!

P.S. Czytelniku, nasz blog ma tytuł „Wędruj z Oczkami” nie wziął się znikąd, więc jeśli masz ochotę z nami wędrować i podróżować, PISZ! 🙂

Artykuł Co dało nam dwa lata blogowania? pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

Najpierw była cyfrówka, zwykły Panasonic. To była radość! Mogłam w końcu robić zdjęcia. Nie trzaskałam ich wszystkiemu co się rusza, ale głównie, jak już wspomniałam, zachodom słońca (podobno każdy fotograf tak zaczyna). 😉 Na początku studiów, mieszkałam na północy Krakowa i był tam dobry widok na zachód słońca, a te najpiękniejsze nigdy mi nie umykały. Parę razy wybrałam się tak po prostu z aparatem pochodzić po parku, rynku w Krakowie, by zrobić zdjęcia. Była to jednak niewinna zabawa z fotografią. Tak naprawdę nie umiałam „robić zdjęć”, nic nie wiedziałam o fotografowaniu. Podświadomie czułam, jednak że liczy się ta chwila, moment, ważny do uchwycenia, jednak brakowało tego „czegoś” na moich zdjęciach. Pamiętam, jak moja współlokatorka Ewelina dostała w prezencie lustrzankę Nikona i przyznam szczerze, że trochę jej wtedy zazdrościłam. Był to również impuls do tego, by pomyśleć nad zakupem własnej.

I wtedy nastąpił moment przełomowy. Tato zapytał się mnie, co chcę dostać od Mikołaja. Nieskromnie powiedziałam, że aparat. Taki lepszy. Lustrzankę. I to był strzał w dziesiątkę. Przeszukałam pół Internetu, by dowiedzieć się, jaka lustrzanka jest najlepsza dla osoby początkującej, właściwie to raczkującej, jeśli chodzi o fotografię. 😉 Ciągnęło mnie bardzo do Canona, więc głównie na tej marce się skupiłam. Wyczytałam wiele pochlebnych opinii o Canonie EOS 600D. Taki też dostałam, wraz z obiektywem kitowym 18-55 mm. Nawet nie wiecie, jak wielka była moja radość! 🙂

Aparat jednak leżał na półce i czekał na mnie. Przyciągał mnie do siebie. Jednak na początku „bałam się” go. Jak zrobić tym zdjęcie? Niby jest instrukcja, jednak ja nigdy nie byłam fanką czytania długich i nudnych instrukcji. Kolejny moment przełomowy. Łukasz kupił mi książkę, która zmieniła moje nastawienie do aparatu. Gdy zaczęłam czytać, nie mogłam się oderwać, wszystko było opisane bardzo przystępnie, piękne zdjęcia, coraz trudniejsze zadania. Nie mogłam się doczekać, aż też zacznę robić takie zdjęcia!

Od momentu, kiedy „Mikołaj” (dzięki Tato!) przyniósł mi lustrzankę, minęło jakieś 4 lata. Tysiące zdjęć, uchwyconych chwil, uśmiechów, krajobrazów, zachodów słońca, plaży, gór, nieba… Łukasz trochę mi pozazdrościł i również sprawił sobie aparat ponad rok temu. Od tego momentu na wszystkich wyjazdach robimy zdjęcia, wspólnie je selekcjonujemy, dzielimy się nimi, wspieramy się, a czasami konkurujemy. 😉 Fotografowanie stało się naszą wspólną pasją… A zaczęło się od zachodów słońca. 🙂

Poniżej krótki przegląd moich zdjęć, zaczynając od 2009 roku:

Nie jestem ekspertem od fotografii, ale mam nadzieję, że te słowa zainspirowały Ciebie do robienia zdjęć oraz/lub rozwijania innych pasji. Pamiętaj, jeśli nie zaczniesz, to nigdy nie dowiesz się, gdzie mógłbyś/mogłabyś dotrzeć, jakich ludzi poznać, jak wiele osiągnąć dzięki swojej pasji! A więc jak? Zaczynasz?

10 przydatnych porad na początek:

A oto kilka moich porad na początek dla osób, które chcą zacząć przygodę z fotografią:

1. Po prostu fotografuj. Na początku rób zdjęcia czymkolwiek, ważne, żeby je robić.
2. Najlepiej fotografować codziennie, jeśli nie możesz, to co kilka dni. Zawsze miej przy sobie aparat, bo nigdy nie wiesz, kiedy zdarzy się okazja do zrobienia zdjęcia.
3. Wstydzisz się chodzić samemu? Weź kogoś do towarzystwa!
4. Spróbuj pomyśleć nad tym, co chcesz zdjęciem przekazać, jeszcze przed zrobieniem zdjęcia.
5. Nie ograniczaj się. Rób tyle zdjęć ile potrzebujesz. Próbuj pod różnymi kątami, z dołu, z góry, z bliska, daleka – zobacz, jak zmieniają się twoje zdjęcia.
6. Pamiętaj, że tak naprawdę to nie aparat robi zdjęcie, tylko Ty.
7. Przeglądaj i analizuj swoje zdjęcia. Zastanów się, czy można by było zrobić je jakoś lepiej.
8. Zainspiruj się innymi fotografami, ich twórczością. Analizuj zdjęcia, które Ci się podobają, dlaczego Ci się podobają, co w nich przykuwa największą uwagę?
9. Kup książkę, sięgnij do różnych źródeł internetowych, jest naprawdę mnóstwo poradników, które pozwalają zrozumieć fotografię od podstaw.
10. I pamiętaj – NIE ZNIECHĘCAJ SIĘ POCZĄTKOWYMI PORAŻKAMI. Każdy z wielkich fotografów, był w tym miejscu. 😉

Oto kilka źródeł, z których czerpię inspiracje:

• Bryan Peterson „Ekspozycja Bez Tajemnic” – poradnik, który polecam każdemu początkującemu fotografowi, wszystkie kwestie wyjaśnione od A do Z, bardzo przystępnym językiem.
• https://www.szerokikadr.pl/ – mnóstwo porad dla początkujących, inspiracji, każdego miesiąca przedstawiany jest fotograf miesiąca, który zadaje pracę domową, a swoje zdjęcia można przesłać na konkurs.
• http://digital-photography-school.com/ – tutaj w zasadzie można znaleźć wszystko o fotografii, różnych ciekawych, prostych, jak i bardziej skomplikowanych zasadach fotografii. Jeśli chodzi o źródła internetowe, to z tej strony chyba wyciągam zawsze najwięcej. 🙂
• http://fotoblogia.pl/ – poza sprzętem, można znaleźć zdjęcia fotografów amatorów, które szczególnie inspirują do działania (może kiedyś i my się tam pojawimy 😉 ).

Obecnie, wraz z Łukaszem, zajmujemy się projektem poświęconym robieniu zdjęć codziennie, a najlepszą fotografię z każdego dnia, publikujemy na witrynie tookapic.com:

Asiula – https://tookapic.com/asiula

Łukasz – https://tookapic.com/oczko

Może dołączysz do nas? 🙂

Artykuł Jak zacząć przygodę z fotografią? pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.

1. Lot samolotem na Islandię

Istnieje wiele sposobów, by dostać się na Islandię. My wybraliśmy opcję lotu z Gdańska do Keflaviku, a to ze względu na ceny biletów, które były o połowę tańsze, od cen lotów z Krakowa. Ważny jest tutaj oczywiście termin. W sezonie turystycznym (koniec maja – początek września) bilety będą nawet dwa razy droższe, a i turystów będzie więcej.

W naszym przypadku była to cena 450 zł od osoby w obie strony, bez rejestrowanego bagażu. 

2. Wypożyczenie samochodu na Islandii

To chyba najlepszy sposób na swobodne zwiedzanie Islandii. Istnieje wiele wypożyczalni samochodów, więc jest w czym wybierać. Pytanie tylko jakie auto jest potrzebne? Do samego wylotu na Islandię, mieliśmy wątpliwości, czy zwykła osobówka sprawdzi się na islandzkich drogach o tej porze. Okazało się, że spokojnie dała radę. Jeśli chcecie zwiedzać główne atrakcje nie zapuszczając się w interior, to wybierzecie najzwyklejszy samochód. Jest to również dobry sposób na zaoszczędzenie pieniędzy. Jeśli natomiast zamierzacie zwiedzić dziksze rejony Islandii, to obowiązkowo auto z napędem 4×4. Poruszanie się po drogach wewnętrznych autem innym niż 4×4 grozi wysokim mandatem!

Pamiętajcie, że aby zarezerwować samochód należy mieć wyrobioną kartę kredytową oraz odpowiedni limit na karcie (różni się w zależności od tego, jakie auto wypożyczycie), który zostanie zablokowany, jako zabezpieczenie na czas wynajem. Po zwróceniu samochodu limit jest odblokowywany. Nie zapomnijcie kupić podstawowego ubezpieczenia, aby nie martwić się o każdą rysę na aucie. 😉

My wypożyczaliśmy samochód przez stronę www.rentalcars.com. Jest to strona pośrednicząca, która wyszukuje samochody z różnych wypożyczalni. Zapłaciliśmy około 1400 złotych za wypożyczenie i ubezpieczenie auta na tydzień (odbiór oraz zwrot auta na lotnisku Keflavik) + około 700 złotych za paliwo na tydzień. Niestety ceny paliwa są trochę wyższe niż u nas. 🙁

Przed wyruszeniem w trasę warto sprawdzić warunki drogowe, szczególnie jeśli macie zorganizowany wyjazd w sezonie zimowym. Na tej stronie http://www.road.is/travel-info/web-cams/, znajdziecie informacje o stanie dróg, które są uaktualniane co 15-30 minut.

Główna droga prowadząca dookoła wyspy to krajowa jedynka, tzw. Ring Road. Dopuszczalna prędkość to 90 km/h. Ogólnie drogi są równe, głównie jednopasmowe, jest mało zakrętów, należy jednak uważać na mostach, gdzie przeważnie występują zwężenia i często trzeba przepuścić nadjeżdżające z naprzeciwka auto.

3. Noclegi

Wybór jest naprawdę ogromny, jeśli chodzi o noclegi na Islandii. Polecamy Wam gorąco Flying Viking w Reykjaviku i Cafe Arhus Hella w Helli. Niedrogo, schludnie, czysto i bezproblemowo. 🙂

Noclegi rezerwowaliśmy przez www.booking.com. Średnio, należy liczyć około 100 złotych za nocleg na jedną osobę. 

4. Plan zwiedzania – Poradniki, mapy

Warto być przygotowanym na to, co chce się na Islandii zwiedzać i mieć plan z drogami i zaznaczonymi punktami. Na lotnisku czy na stacjach benzynowych znajdziecie darmowe ulotki i mapki za darmo, które jednak nie są wystarczające, jeżeli nie macie żadnego planu na zwiedzanie. Nie polecamy jednak kupować przewodnika, ponieważ informacje, które znajdziecie w internecie spokojnie wystarczą na zaplanowanie ciekawej wycieczki. 🙂

5. Parkowanie w Reykjaviku

Reykjavik podzielony jest na 4 strefy, a wszystkie miejsca poza strefą są darmowe. Więcej o parkowaniu w stolicy możecie poczytać na tej stronce: http://www.iheartreykjavik.net/2015/01/parking-in-reykjavik/.

6. Sklepy

Logo uśmiechniętej świnki z zezowatymi oczami, z pewnością zachęci Was do robienia zakupów w sieci islandzkich supermarketów Bonus. Ceny są niskie w porównaniu z innym sklepami (nie powiedziałabym jednak, że jest tanio, na pewno drożej niż w Polsce). Ważne jest by pamiętać, że sklepy otwarte są w godzinach 11-18.30 od poniedziałku do czwartku; piątek 10-19.30; sobota 10-18, a w niedzielę 12-18. 

Mapkę z zaznaczonymi supermarketami Bonus, znajdziecie pod tym linkiem: http://www.bonus.is/find-your-store/

7. Jedzenie

Ogólnie jest bardzo średnio, jeśli chodzi o żywność. Jedzenie jest drogie, a stołowanie się w restauracjach, to wydatek rzędu powyżej 100 zł za osobę za najprostszy posiłek. Z przekąsek bardzo polecamy islandzki Skyr, jest to coś w stylu naszej Jogobelli, ale o niebo lepszy! Wypróbowaliśmy chyba wszystkie smaki i wszystkie są równie pyszne. Z ciekawych rzeczy jedliśmy suszoną rybę, którą można kupić w Bonusie. Warto spróbować. 😉

1 islandzka korona to około 0,0326 polskiego złotego, a przykładowe ceny żywności w Bonusie to:

Skyr – 300 ISK

parówki – 300 ISK

chleb – 300-500 ISK

wafle ryżowe – 90 ISK

ser żółty – 1400 ISK/kg

My chcieliśmy trochę zaoszczędzić, dlatego nie jedliśmy w restauracjach ani nie poszliśmy do żadnego pubu/baru. Myślimy jednak, że następnym razem nie wymigamy się, od spróbowania jakiegoś islandzkiego przysmaku. 🙂

8. Płatność kartami

Płacić kartami można dosłownie wszędzie! Warto wiedzieć, że stacje benzynowe na Islandii są automatyczne i nie zatankujcie, jeśli nie dokonacie najpierw płatności kartą.

9. Pamiątki

Jeżeli chcecie kupić islandzkie pamiątki, polecamy sklep Viking Shop, przy głównej ulicy Hafnarstræti w Reykjaviku, gdzie ceny są naprawdę konkurencyjne.

10. Atrakcje

Większość atrakcji na Islandii jest darmowa! Jedyną atrakcją za jaką zapłaciliśmy było wejście na Jezioro Kerid (400 koron od osoby, czyli około 12 złotych). Warto zaznaczyć, że nie byliśmy w żadnym muzeum, a na pewno wejście do wszystkich jest płatne.

Warto również pamiętać, że większość głównych atrakcji znajduje się tuż przy krajowej jedynce (Ring Road) i oznaczona jest poniższym znakiem:

Przy każdej większej atrakcji znajdują się toalety i większość z nich jest również darmowa.

11. Pogoda

Czasem słońce, czasem deszcz. I do tego wiatr, więcej wiatru, i jeszcze więcej wiatru! Tak na Islandii nie ma to tamto. Zapomnijcie o pięknych fryzurach i cienkich ciuchach. Ciepłe, najlepiej nieprzemakalne i przeciwwiatrowe ciuchy (typu soft-shell), czapka, rękawiczki, szalik, wygodne, pełne buty i okulary przeciwsłoneczne to podstawa o każdej porze roku, jeśli chcecie komfortowo zwiedzać Islandię. 🙂

Średnia temperatura na Islandii w lecie to 15 stopni Celsjusza; natomiast w zimie około 0 stopni Celsjusza. W lecie noc trwa tylko 3-4 godziny, a w zimie słońce wychodzi tylko na kilka godzin.

Podróż na Islandię – podsumowanie:

Destynacja: Południowo- zachodnia i południowa część Islandii.

Termin: 4-11 kwietnia 2016 roku.

Ilość osób: 4

Koszt na jedną osobę: około 2000 złotych na tydzień ze wszystkim.

Pamiętajcie aby rezerwować wszystko z dużym wyprzedzeniem, szczególnie jeśli wybieracie się w sezonie turystycznym, jako że Islandia jest bardzo popularnym miejscem turystycznym.

Jeśli macie jakieś pytania, wątpliwości odnośnie podróży na Islandię, śmiało pytajcie. Postaramy się pomóc! 🙂

Zobacz również inne wpisy z tej serii:

• Kraina marzeń – Islandia
• Stolica Islandii – Reykjavík
• Islandia – Golden Circle, Reykjadalur i Półwysep Reykjanes
• Najciekawsze atrakcje na południu Islandii

Artykuł Jak przygotować się do podróży na Islandię? pochodzi z serwisu Wędruj z Oczkami.